Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 9, 2018 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Kleedt u zich maar even uit, mevrouw

De fysiotherapeut die je vraagt om je helemaal uit te kleden terwijl je alleen last hebt van je onderrug, de masseur die met zijn handen op plekken komt waar hij niets te zoeken heeft, de huisarts die een inwendig onderzoek voorstelt terwijl daar geen directe aanleiding voor is. Het zal wel bij de behandeling horen, denken veel patiënten. Hoe weet je wat normaal is?

Vaak valt het kwartje pas jaren later. Zoals bij Valerie, die bij de huisarts kwam met longklachten en verzocht werd haar beha uit te doen. "Anders kon hij niet goed naar mijn longen luisteren, zei hij. Achteraf denk ik: onzin natuurlijk, maar op het moment zelf stond ik er geen seconde bij stil."

Zes jaar later kreeg ze een telefoontje van de politie. De huisarts bleek haar te hebben gefilmd in de praktijk. Mét ontblote borsten. Een schok voor Valerie, die zich de arts in kwestie niet eens meer kan herinneren. "Eerlijk, ik kan me hem niet meer voor de geest halen." Natuurlijk heeft ze zichzelf afgevraagd: waren er geen tekenen waaraan ik het had kunnen merken? Maar het is zo lang geleden, ze weet het simpelweg niet meer. "Misschien had ik kunnen denken: dit hoort niet. Maar ik heb me geen moment afgevraagd of het wel oké was wat hij deed."

'Het is je huisarts, die vertrouw je blindelings'

Ze is door het voorval niet wantrouwiger geworden, zegt ze. "Als een arts me morgen zou vragen om mijn kleding uit te trekken, zou ik het zonder aarzelen weer doen. Weet je wat het is: het is je huisarts, die vertrouw je blindelings. Negen van de tien keer ben je niet helemaal in goeden doen als je daar komt, je bent kwetsbaar. Zeker als je komt met serieuze klachten, ga je ervan uit dat je huisarts weet waar hij mee bezig is. En hoe groot is de kans dat je dit twee keer overkomt?"

Wel heeft ze inmiddels aangifte gedaan tegen de man, die nog meer patiënten filmde en ook verdacht wordt van kindermisbruik. "Ik heb er zelf niets aan overgehouden, maar als zoiets gebeurt, doe je gewoon aangifte. Dan ga je niet achteraf op Twitter lopen klagen, je gaat naar de politie."

Halfnaakt op de trampoline
Ook Paula (32) realiseerde zich pas jaren later dat de dingen die haar fysiotherapeut haar als 13-jarig meisje vroeg, niet normaal waren. Ze was in haar puberteit bij verschillende fysiotherapeuten onder behandeling om haar houding te verbeteren vanwege een vergroeiing in haar onderrug. Eén man gedroeg zich afwijkend. "Hij vroeg me al mijn kleren uit te trekken, op mijn onderbroek na. Dat op zich is al raar, weet ik nu, want bij latere fysiotherapeuten was dat nooit nodig. Ik moest bij hen af en toe mijn hemdje een stukje opstropen aan de achterkant, meer niet." 

'Wist ik veel dat het niet bij alle therapeuten zo ging'

Maar wat haar achteraf vooral dwarszit, is dat de man haar vroeg om met ontbloot bovenlijf op de trampoline te springen. Zo kon hij goed zien wat haar rug deed terwijl ze sprong, beweerde hij. "Ik zie me nog zo op die trampoline staan en weet nog goed hoe vreselijk ongemakkelijk ik me voelde. Dat ik alles in mijn bovenlijf heel krampachtig aanspande zodat er maar niks bewoog." 

Toch besefte ze op dat moment niet dat het ongewoon was. "Je weet niet wat hoort en niet hoort, zeker op die leeftijd. Wist ik veel dat het niet bij alle fysiotherapeuten zo ging." Ze vertelde niemand over haar ervaringen, ook haar ouders niet. Ze bleef ook gewoon naar de bewuste fysiotherapeut gaan voor vervolgbehandelingen. Maar nu, bijna twintig jaar later, neemt ze de therapeut zijn gedrag met terugwerkende kracht kwalijk. "Zeker op die leeftijd is het ongepast om dat soort dingen van een meisje te vragen."

Op handen en knieën
Stefanie (20) maakte ook iets vreemds mee toen ze voor haar onderrug werd doorverwezen naar een fysiotherapeut. Bij haar eerste – en uiteindelijk enige – behandeling moest ze zich gelijk tot op haar ondergoed uitkleden. "Hij had me niet eens gevraagd waar ik last van had en bij welke bewegingen dan bijvoorbeeld. Ik moest gelijk mijn kleding uitdoen en op de behandeltafel plaatsnemen." 

'Heel gek, maar ik dacht: het zal er wel bij horen'

En wel op handen en knieën. Terwijl ze daar zo zat, liep de therapeut mompelend om haar heen, tot hij op een van haar billen drukte. "Heb je hier last? vroeg hij. Heel gek, maar ik dacht: het zal er wel bij horen. Daarna mocht ik weer gaan zitten en stelde hij me vragen over mijn klachten. Ik vroeg hem of hij iets gevonden had. Nou, zei hij, je hebt wel een heel grote achterkant, het kan zijn dat je billen in de weg zitten als je ligt. Daar moest hij zelf hard om lachen, een beetje flirterig. Op een volgende afspraak zou hij het beter kunnen bekijken, zei hij." 

Maar die volgende afspraak kwam er nooit. "Op het moment zelf had ik niet zo door hoe raar het was. Pas toen ik het tegen anderen vertelde en verbijsterde reacties kreeg, besefte ik dat het niet normaal was. Ja, ik voelde me wel opgelaten, vond het raar dat ik die houding moest aannemen en dat hij mijn billen aanraakte. Als vrouw is het sowieso niet fijn om halfnaakt voor een onbekende man te gaan staan die je ook nog gaat aanraken. Maar je gaat er toch van uit dat zo iemand die ervoor doorgeleerd heeft, weet wat hij doet. Je waant je veilig."

Naakt voor de spiegel
Elaine maakte iets soortgelijks mee bij een sportmasseur die ze bezocht. Dat ze zich bijna volledig moest uitkleden voor de bindweefselmassage had ze wel verwacht, maar dat de masseur haar borsten aanraakte en dicht bij haar liezen masseerde, vond ze gek. "Als het vanwege mijn klachten nou nodig was om daar te komen, had ik het nut er nog wel van in kunnen zien. Maar ik had last van spanning in mijn rug, wat deed hij daar op die plekken?" 

'Ik zat slecht in mijn vel, misschien dat ik het daarom liet gebeuren'

Daar bleef het niet bij. Op een gegeven moment vroeg de man haar voor de spiegel te gaan staan. "Hij kwam achter me staan en betastte weer mijn borsten. Daarbij maakte hij seksueel getinte opmerkingen en gaf me complimenten, zei dat ik mooi was."

Op dat moment flitste al door haar hoofd: dit klopt niet. "Ik had gelijk een unheimisch gevoel. Soms voel je als vrouw instinctief aan dat iets niet oké is. Maar ja, wat doe je dan? Het overrompelt je. In die periode was ik een stuk kwetsbaarder dan nu. Ik zat slecht in mijn vel, misschien dat ik daarom niet wist hoe ik moest reageren en het gewoon heb laten gebeuren." Ze sprak de masseur er niet op aan, maar besloot wel haar volgende afspraak met hem af te zeggen. "Ik ben nooit meer geweest."

De namen Elaine, Paula en Valerie zijn op verzoek van de geïnterviewden gefingeerd.

Grijs gebied

Uit een onderzoek van Rutgers blijkt dat zo’n 40 procent van de vrouwen en 13 procent van de mannen in Nederland een vorm van fysieke seksuele grensoverschrijding heeft meegemaakt. Maar waar ligt die grens nou precies? 

Dat is soms lastig te bepalen, zegt seksuoloog Astrid Kremers, verbonden aan het Centrum Seksueel Geweld. "De twee uitersten zijn meestal wel duidelijk. Wat echt niet normaal is en wat echt wel normaal is, daar bestaat over het algemeen geen discussie over. Maar daartussen zit een groot grijs gebied."

Dat die grens diffuus is, maakt ook dat slachtoffers het vaak laten gebeuren. "Er kan verwarring zijn. Ze twijfelen, denken op basis van vertrouwen en een machtsverhouding: die persoon zal het wel weten." Angst kan ook een rol spelen. "De meeste mensen verstarren bij seksueel grensoverschrijdend gedrag. 50 procent van alle verkrachtingsslachtoffers voelt zich tijdens de daad verlamd. Dat je niet hebt gevochten of tegengestribbeld, is dus geen bewijs dat je het wel wilde."

Dat slachtoffers zich pas later realiseren dat iets grensoverschrijdend was, komt volgens Kremers vaker voor. "Met professionals, maar ook in andere situaties is dat soms het geval. Ook als je seks hebt gehad met je partner of iemand anders. De grens tussen vrijwillig en onvrijwillig kan vaag zijn, waardoor je later denkt: dat was toch niet wat ik wilde, werd ik nu gedwongen of overgehaald, was het de alcohol? En soms brengen reacties van anderen je tot andere inzichten." In dat geval is het niet te laat om contact op te nemen met de politie voor een informatief gesprek, zegt Kremers. 

Wat kun je verder doen als je vermoedt of voelt dat een behandelaar grenzen heeft overschreden? Daar is geen algemeen advies over te geven, zegt Kremers. Ze adviseert daarom altijd te bellen met het Centrum Seksueel Geweld (0800-0188) als je het even niet weet. "Wij kunnen je informeren over alle paden die je kunt bewandelen."

Door Roxanne Vis

Blauwbekken met de koning

Vaste prik, maar daarom niet minder hartverwarmend: de koninklijke familie in de sneeuw van het Oostenrijkse Lech. Deze week was het weer zover. Dorine Hermans, kenner van het koningshuis, vertelt over de chocoladereep voor Beatrix en een paar andere memorabele momenten. 

1956
Al ruim zeventig jaar vergezelt de pers de koninklijke familie naar Lech, zegt Oranje-deskundige Dorine Hermans. Vroeger werden fotomomenten tijdens de wintersportvakantie nog weleens met grappen en grollen afgedwongen, maar tegenwoordig is er een mediacode: fotografen die hun handtekening eronder zetten, krijgen even de tijd om foto's te maken van de Oranjes. De foto hierboven moet één van de eerste publieke foto's zijn van de jaarlijkse wintersportvakantie. Prinses Beatrix is hier nét 18 jaar. Al in de jaren vijftig gingen koningin Juliana en prins Bernhard geregeld naar Lech. Sinds 1964 is het een vaste traditie.  

1964
Het jaar waarin de wintersporttraditie van de Oranjes vaste vorm kreeg. Prins Bernhard en koningin Juliana genieten van de zon, samen met de eigenaar van het hotel waar ze verblijven, Sepp Moosbrugger en zijn echtgenote. Volgens Dorine Hermans is er al jaren een hechte vriendschap tussen de Oranjes en de familie Moosbrugger. Ook nu nog verblijft de koninklijke familie in hetzelfde hotel, Gasthof Post. 

1977
Willem-Alexander, onze huidige koning, is hier negen jaar oud. Hij gooit een sneeuwbal naar fotografen die een foto van hem proberen te maken. Dorine Hermans vertelt dat ook zijn moeder het als kind voorzien had op de pers. "Op haar elfde skiede ze rakelings langs plek waar de fotografen stonden opgesteld. Met de technologie van toen kon de pers daardoor helemaal geen foto van haar maken. Om haar over te halen om toch te poseren, gaf een van de fotografen haar een chocoladereep en vertelde hij haar dat hij pas naar huis mocht om zijn jarige zoontje te zien, als hij een foto van de prinses had. Dat vond Beatrix zielig. En voordat ze netjes op de foto ging, gaf ze de fotograaf zelfs zijn chocoladereep terug." 

2005
Dit is een foto uit het jaar waarin de Oranjes en de fotografen niet langer om elkaar heen hoeven te draaien. Er is een mediacode ingevoerd waarbij het vaste foto-uurtje het enige tijdstip is waarop de aanwezige pers zijn gang kan gaan tijdens het verblijf van de familie in Lech. De bedoeling is dat de Oranjes de rest van de vakantie met rust worden gelaten. Dat desondanks weleens foto's naar buiten komen van andere momenten, komt doordat er genoeg fotografen rondlopen (vooral van niet-Nederlandse persbureaus) die de mediacode niet onderschrijven – en dus hun gang kunnen gaan. Bovendien: je hebt je smartphone tegenwoordig natuurlijk zó uit je zak gevist zodra je de koning of de koningin voorbij ziet zoeven.

2013
Dit is een bijzondere foto, gemaakt op een bijzonder moment, omdat de Oranjes hiermee lieten zien niet met de wintersporttraditie te willen breken nadat prins Friso bij het skiën door een lawine bedolven was geraakt. Dat gebeurde een jaar eerder; Friso zou overlijden op 12 augustus 2013, een halfjaar nadat deze foto werd gemaakt. Florian Moosbrugger, zoon van de eigenaar van Hotel Post, kende Friso al zijn hele leven en was samen met hem aan het skiën toen het tragische ongeluk gebeurde. 

Door Shannon Bakker

Eerste hulp bij opruimen

Redacteur Kita heeft een grondige hekel aan opruimen. Spullen weggooien is al helemaal uit den boze. Nu haar vriend bij haar intrekt, moet ze eraan geloven. Om het een beetje gezellig te houden, vraagt ze hulp. "Wat heb ik over mezelf afgeroepen?"

Mocht ik in een volgend leven terugkeren als dier, dan zal dat een hamster zijn. Ik bewaar namelijk álles. Als ik denk aan de vroegere werkkamer van mijn opa, de zolder van mijn moeder en de schuur van mijn zus, is dat een genetische bepaalde afwijking. Wij bewaren dingen, omdat ze doen denken aan vroeger of omdat ze ooit nog weleens van pas kunnen gaan komen. Maar nu er een man bij me komt wonen, zullen in de kledingkast lege plankjes moeten komen, moet in de boekenkast plaatsgemaakt worden voor de biografie van Zlatan en is het ook wel zo prettig als ik wat van mijn prullaria weggooi.

Opruimen maakt verdrietig
Dat weet ik al maanden. Maar het gebéúrt gewoon niet. Niet uit onwil, maar omdat ik geen idee heb waar ik moet beginnen. Soms ga ik er wel even braaf voor zitten, maar dat houd ik nooit langer dan een uur vol omdat het me dan alweer te veel wordt. Ik vind weggooien echt ontzettend moeilijk. Aan vrijwel alles in mijn huis zijn herinneringen verbonden en ik heb het gevoel dat die herinneringen verdwijnen als ik de spullen wegdoe. Dus opruimen maakt me verdrietig: het voelt alsof ik telkens kleine beetjes van mezelf in de prullenbak donder.

Maar ja, er moest nu toch echt iets gebeuren, want in de twintig jaar dat ik mijn appartement bewoon, heb ik heel wat bijeen gesprokkeld en staan de vensterbanken bomvol met vakantieaandenkens en fotolijstjes. Ook dvd's, stapels ansichtkaarten, studieboeken en opmerkelijke rommelmarktaankopen: ze liggen er allemaal nog. En veel van die dingen moeten gewoon weg. Zo simpel is het. Dus ik vroeg mijn vriend en drie vriendinnen of ze me op een zaterdagmiddag wilden komen helpen. Dat wilden ze wel. Sterker nog, sommige vrienden staan al jaren te popelen om mijn verzameldrift aan te pakken, maar dat liet ik natuurlijk nooit toe.

'Wat heb ik in hemelsnaam over mezelf afgeroepen?'

Op de middag in kwestie staan vier mensen in mijn woonkamer met in hun hand een stapeltje rode en groene stickers. Wat een groene sticker krijgt, mag ik houden, maar wat beplakt wordt met een rode sticker kan volgens mij vrienden de deur uit. Ik besluit het pand maar even te verlaten en buiten een rondje te lopen, want er bekruipt me een akelig gevoel. Wat heb ik in hemelsnaam over mezelf afgeroepen?

Bij terugkomst zie ik dat het opruimteam zonder blikken of blozen in recordtempo mijn woonkamer heeft beplakt. Alle rode stickers zijn op, van de groene zijn er nog heel wat over. Slik! We lopen alles na en ondanks de vele komische vondsten – een doos vol oude bioscoopkaartjes, een toverstaf die ooit met carnaval is gebruikt – begint het me te duizelen. Dat gevoel wordt nog erger als de daadkrachtige opruimers voorstellen om maar meteen vuilniszakken te pakken en dozen te vullen voor de kringloopwinkel. Plots vind ik mijn vrienden niet leuk meer.

Verzameling theezakjes
Maar ik heb ze toch echt zélf uitgenodigd. Ik had zelf ook al heel wat spullen op de eettafel klaargezet waarvan ik eigenlijk vond dat ze weg kunnen. Veel van de tentoongestelde zooi hadden ze eigenhandig nooit weten te vinden, zo verdekt stond het altijd opgesteld in mijn huis. Eén vriendin riep bij het openen van een pot verbaasd uit: "Kita, dit wist ik helemaal niet van jou!"

In die pot zit mijn verzameling theezakjes. Die werd al jaren niet meer aangevuld, maar als kind was ik er fanatiek mee bezig. Die collectie stond al twintig jaar achter in een keukenkastje. Daar doe je dus niets mee, dacht ik: hop, weg ermee. Maar zodra ik een vriendin de pot zie leegkieperen boven een vuilniszak, word ik bijna kwaad. Hoe kan dat nou?

Maar blijkbaar maakt het heel veel uit of je het zelf weggooit of niet. Hoe stompzinnig iets voor een ander ook mag lijken, voor mij zit er een emotionele waarde aan. De weggooihandeling is daarom haast ritueel: je neemt afscheid van iets, je laat een stukje van het verleden los. En dat kan niemand voor jou doen. Het opruimen en weggooien is een proces waar je zelf doorheen moet. Dus dat ik een uur later in mijn keuken ineens sta te huilen, is achteraf gezien heel verklaarbaar. Ik dacht geen controle meer te hebben, was heel erg onrustig en voelde duizend-en-één emoties door elkaar heen.

Duwtje in de rug
Was de opruimmiddag dan alleen maar kommer en kwel? Absoluut niet. Al moet ik vanaf nu het daadwerkelijke weggooien zelf gaan doen, het heeft me enorm geholpen om een duwtje in de rug te krijgen. We zijn in een middagje niet aan alles toe gekomen, maar ik laat de rode stickers op mijn dvd-kasten, stapels papieren en reisboeken stevig zitten. Als een reminder dat ik dat alles binnenkort uitzoek en flink opschoon. Ook is het heel fijn om van vriendinnen te horen dat cadeaus, kaartjes of boeken die ik ooit van hen heb gehad, nu heus wel weg mogen. Dat ik me niet schuldig of ondankbaar hoef te voelen daarover.

'Van sommige spullen maak ik een foto voordat ik ze weggooi'

Maar het allerleukste van samen opruimen vind ik dat je een ander ergens blij mee kunt maken. Een uit de kluiten gewassen kamerplant die behoorlijk in de weg stond, is met een hoop lol in een bestelwagen verhuisd naar een vriendin die nog wel wat groen in haar huis kon gebruiken. Zij blij, ik ruimte. Dat twee-vliegen-in-één-klapgevoel zetten we die middag nog even door met het opdrinken van mijn voorraad aan speciaalbiertjes, ooit cadeau gekregen of zelf meegenomen als souvenir uit allerlei oorden. Zo eindigt het ontspullen in een gezellige borrel, die ook weer leidt tot uitgeruimde planken.

En nu? Een opruimgoeroe als Marie Kondo zal ik nooit worden, want ik ben en blijf een verzamelaar. Ook vermoed ik dat er nog wel een klein traantje gelaten wordt als ik straks met spullen uit mijn jeugd bij de vuilcontainer sta. Maar het plan is nu: ik maak een foto en sla die op in een mapje 'aandenkens aan vroeger'. Daarmee houd ik de leuke herinnering vast en kunnen de spullen gewoon weg.

En er zijn natuurlijk genoeg dingen die zonder foto uit mijn leven mogen. Ik kan onmogelijk alles onthouden. En dat hoeft ook niet. Met het loslaten van het verleden maak ik ruimte voor mijn vriend. Voor de toekomst dus.

Opruimtips voor beginners

Wie net als Kita moeite heeft met weggooien, kan met deze tips de drempel verlagen en op een haalbare manier een goed begin maken.

Begin klein. Je hoeft niet meteen in één weekend het hele huis aan te pakken. Begin met die rommelige keukenla, de achterstallige administratie of met je kledingkast. Wie kleine doelen stelt, ziet snel resultaat. Dat werkt enorm motiverend.

Organiseren is geen opruimen. Stapeltjes maken of zooi in opbergdozen proppen oogt misschien netter, maar het zet geen zoden aan de dijk. Dus zoek de spullen uit en gooi bijvoorbeeld die stapel oude en inmiddels achterhaalde tijdschriften weg. Wat je een jaar geleden niet gelezen hebt, ga je in de toekomst ook niet meer lezen.

Neem de tijd en gun jezelf je emoties. Het doornemen van van oude spullen kan een hoop losmaken. Verdriet, woede, maar ook spijt en gevoelens van verlies. Ze zijn allemaal gekoppeld aan de herinneringen die bij spullen horen. Laat het toe, houd eventueel een dagboek bij, maar bedenk vooral dat het wegdoen van je vaders oude gereedschap niet betekent dat je de herinneringen aan je vader overboord gooit.

Gooi zelf weg. Hulp van buitenaf kan heel nuttig zijn, maar het is belangrijk dat je eigenhandig je overbodige rommel weg doet. Anderen kunnen je steunen en adviseren, maar jij bent degene die moet loslaten.

Houd het bij. Als je eenmaal een kast of lade hebt uitgeruimd, zorg er dan voor dat die een week later niet weer vol ligt met zooi. Houd het netjes en koop niets wat je niet nodig hebt.

Vraag cadeaus die geen ruimte innemen. Zorg ervoor dat je vrienden en familie weten dat ze je op verjaardagen of met feestdagen geen spullen geven. Een bioscoopuitje, een etentje of een concertkaartje leveren je een leuke avond op en houden je huis rommelvrij.

Door Kita van Slooten

8x de leukste smart games

1. Racen met zijn allen met Google

Eén van de vereisten voor dit spel is dat je de Google Chrome-app op je telefoon hebt staan. Vanuit deze browser ga je het spel starten. Je surft allemaal naar g.co/racer, waarbij één iemand een nieuwe race start en de rest deelneemt aan deze race. Vervolgens is het de bedoeling dat je op de baan blijft en zo snel mogelijk bent. Good luck!

2. Haal de verschrikkelijke ikke in je naar boven met Cardcast

Het spel Cardcast (iOS en Android) is hetzelfde als Cards Against Humanity – alleen dan zonder de fysieke kaartjes. Cards Against Humanity is een spel voor verschrikkelijke mensen waarbij je witte kaarten met zwarte kaarten gaat combineren, waardoor afschuwelijk ranzige zinnen ontstaan. Waarbij je wel weer gegarandeerd in een scheur ligt.

In tegenstelling tot het spel met de kaartjes speel je nu via je smartphone. Daarnaast heb je nog een Chromecast nodig of een Android-tv waarop de resultaten worden getoond. Zo kun je dus prima met je gezelschap op de bank hangen, in plaats van rond de tafel te zitten.

Geen Android-tv of Chromecast, maar wil je wel het slechtste in jezelf en je vrienden naar boven halen? Je kunt het spel ook hier downloaden en printen. 


3. Tekenfeestje

Pictionary, wie houdt er niet van? Grote kans alleen dat je geen ezel met A2-papier in huis hebt staan om je tekenkunsten te laten zien. Geen probleem, want met Sketch Party kun je prima op je telefoon (iOS) tekenen. Hoe werkt het? Je connect je telefoon met je televisie (via Apple TV) en voilà: iedereen kan gaan raden wat voor een prachtige creatie je maakt (nou ja, hopelijk is het een prachtige creatie).

4. Gamen met PlayLink

Als je een Playstation 4 hebt, dan heb je geluk. Ook Sony zorgt voor een reeks spellen die je niet alleen kunt spelen. De spelers downloaden de app en connecten hun smartphones met de PS4. Vervolgens kun je kiezen uit verschillende spellen, zoals bijvoorbeeld That’s You, waarbij je je vrienden pas écht leert kennen. Het spel is een beetje vergelijkbaar met de app Happening: je krijgt verschillende vraagstukken voorgeschoteld waarbij je moet beantwoorden wie van je vrienden het beste bij het vraagstuk past. Denk bijvoorbeeld aan: wie zou het langst overleven in de natuur? Wie is de slechtste kok? Wie heeft weleens eten online besteld en gedaan alsof-ie het zelf gemaakt heeft? Een supervermakelijke en vooral eerlijke quiz voor jou en je vrienden.

Een ander spannend spel voor de Playlink met de PS4 is Hidden Agenda. Hierbij moet je een mysterie oplossen. Maar omdat je het spel met meerdere spelers moet spelen – waarbij iedereen zijn eigen doel probeert te bereiken – wordt het extra lastig. Gaan jullie samenwerken of gaan jullie elkaar juist tegenwerken? Invloed betekent macht. Elke keuze die je maakt, is van invloed op het verdere verloop van het verhaal. Gegarandeerd spannend dus!

5. Blijf praten en niemand explodeert

Voor dit spel heb je, naast je smartphone, ook een VR-bril nodig (Google Daydream of Samsung Gear VR). In het spel Keep Talking and Nobody Explodes  is het de bedoeling dat je een bom moet loskoppelen binnen een bepaalde tijd. Maar dat is zo makkelijk nog niet, want de persoon met de VR-bril mag de boel saboteren. Gegarandeerde chaos! En nu maar fingers crossed dat het binnen de tijd lukt.

6. Ontsnap door raadsels op te lossen

Ben je gek op escaperooms? Creëer er eentje thuis met de app Escape Team. Je speelt het groep met meerdere spelers en het doel is om een reeks raadsels en puzzels op te lossen. De app loodst je door de opdrachten heen, waarbij je er een aantal moet uitprinten. De uitdagingen zijn kort en krachtig, waardoor je absoluut de koppen bij elkaar moet steken om ze zo snel mogelijk op te lossen. De app is gratis, maar heeft in-app-aankopen van 0,99 euro. Je downloadt de app hier voor iOS en Android.

7. Digitale stoelendans

Het spel Bloop kun je een beetje vergelijken met een digitale stoelendans. Wees niet bang, je hoeft niet op je telefoon te gaan zitten. Maar het doel van Bloop is om als speler zo veel mogelijk tegeltjes in dezelfde kleur op je beeldscherm weg te tikken voordat de tijd om is. Iedere ronde worden de tegeltjes kleiner en kleiner, waardoor je vingers al snel in de knoop liggen met de andere spelers. Waar je bij de stoelendans op schoot gaat zitten van je medespeler, liggen je vingers bij Bloop in de knoop! Het spel kost 5 euro, hier kun je het downloaden voor iOS en Android.

8. Dans met Bounden

Wil je liever iets meer bewegen? Dan zet de Nederlandse app Bounden je samen met je partner aan het werk. De app werd bedacht voor Het Nationale Ballet. Allebei leg je een duim op het beeldscherm van je telefoon en je krijgt precies te zien hoe je moet bewegen. Vervolgens moet je de cursus besturen door je iPhone schuin, schuiner, schuinst te houden: onder je langs, boven je hoofd en van links naar rechts. Aan sommige onderdelen zit een tijdlimiet, waardoor je de moves lekker vlot moet uitvoeren. Voor je het weet, ben je samen door de woonkamer aan het dansen – of nou ja... laten we het maar op bewegen houden. De app is er voor 3,49 euro voor iOS & voor 2,49 euro voor Android.

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen, Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

Phantom Thread: waardig afscheid van topacteur

Film van de week: Phantom Thread
Regie: Paul Thomas Anderson
Met: Daniel Day-Lewis, Lesley Manville, Vicky Krieps
Waardering: 4 sterren

Couturier Reynolds Woodcock leeft voor zijn werk. Met uiterste precisie ontwerpt hij weelderige jurken voor dames uit hogere kringen in het Londen van de jaren vijftig. Zo zorgvuldig als hij met zijn kostbare stoffen omgaat, zo zacht en soepel danst ook de camera om hem heen, want dit is een man die je voorzichtig moet benaderen. Zijn arrogantie en onzekerheid zijn nauw met elkaar verbonden, ontdekt ook de jonge serveerster Alma wanneer ze als zijn muze en geliefde bij hem intrekt.

Reynolds is geen makkelijke man. Alles moet op zijn manier en wanneer dat niet gebeurt, verandert hij in een venijnige puber, die met harde woorden uithaalt naast zijn naasten. Niemand dient het heilige ontbijtmoment te verstoren door te rumoerig een geroosterde boterham te besmeren. En als Alma met alle liefde voor hem een romantisch diner heeft bereid, gaat hij door het dak omdat de asperges met boter zijn bereid en niet met olie. Menige vrouw heeft hij zo al tot wanhoop gedreven – maar de pittige Alma laat zich niet zomaar wegjagen.

In Phantom Thread observeert schrijver en regisseur Paul Thomas Anderson hoe juist de liefde ervoor kan zorgen dat obsessies en neuroses worden aangewakkerd. Alma brengt Reynolds aan het wankelen. Hij kan niet zonder haar, maar juist zij drijft hem soms tot waanzin. En andersom. De spanning tussen de twee wordt nauwlettend gevolgd door Reynolds' zus Cyril, die er al jaren voor probeert te zorgen dat haar broer volgens zijn strikte routine kan werken.

De driehoeksverhouding tussen de veeleisende kunstenaar, zijn jonge minnares en zijn rigide, maar krachtige zus is fascinerend. Het romantische drama legt de onderlinge strijd binnen relaties bloot, die op een soms bizarre, soms beleefde manier gevoerd kan worden. Alma en Reynolds zijn als personages aan elkaar gewaagd, maar ook de acteurs halen het beste in elkaar naar boven. De relatief onbekende Vicky Krieps houdt zich formidabel staande tegenover een acteergrootheid als Daniel Day-Lewis, die ook dit keer weer een indrukwekkende rol neerzet.

Day-Lewis, die met Thomas Anderson eerder het bekroonde There Will Be Blood maakte, kondigde vorige zomer aan dat Phantom Thread zijn laatste film zal zijn. Het acteren is voor hem als het maken van een jurk voor Reynolds: hij stopt er ziel en zaligheid in, maar voelt zich daarna uitgeput. Depressief zelfs. En dat terwijl hij met deze rol voor de vierde keer kans maakt op een Oscar, waarmee hij zijn eigen record zou kunnen verbreken. Maar de acteur is vastbesloten. Het is genoeg geweest. In Phantom Thread zien we hem nog een keer in al zijn veelzijdigheid. Zijn indringende blik, zijn kracht, zijn kwetsbaarheid en zijn vermogen om volledig op te gaan in zijn personages. Het is een waardig afscheid.

Door Kita van Slooten

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

MARSEILLE

Wanneer kijken: als je weleens wat anders wilt zien dan Amerikaanse series
Wanneer niet: als je niet zo van Frankrijk houdt
Naast je op de bank: een dienblad met een glas cognac
Waar: Netflix

Je houdt van hem of je moet niets van hem hebben: de Franse acteur Gérard Depardieu kan zichzelf nog weleens groter maken dan de film of de serie waarin hij speelt. Dat komt niet alleen door zijn postuur, maar ook door zijn ronkende manier van doen. Hij speelt de burgemeester van Marseille die tot zijn nek verstrikt zit in politiek gekonkel en er intussen bij loopt – schommelend en hijgend als een logge sint-bernard – alsof hij elk moment kan omvallen.

Aan het eind van het eerste seizoen gebeurde dat ook daadwerkelijk. Seizoen nummer 2 moet uitwijzen of hij zich weer kan oprichten. Dat wordt in elk geval gedwarsboomd door een nieuwe politieke tegenstandster, die de burgemeester met haar extreem-rechtse partij in de wielen wil rijden. Daarmee krijgt Marseille eindelijk een realistisch Frans tintje: het eerste seizoen had de serie meer weg van een slecht gelukte imitatie van House of Cards – maar dan aan de zonnige Middellandse Zee.

MARRIED AT FIRST SIGHT USA

Wanneer kijken: als je bevestigd wilt zien hoe moeizaam de liefde soms is
Wanneer niet: als je het liever romantisch houdt
Naast je op de bank: je geliefde, om dankbaar te zijn voor elkaar
Waar: Videoland

Deze week gaat de Nederlandse versie van Married at first sight weer van start. Dit wordt het derde seizoen. Het programma begon ooit in Denemarken en wordt inmiddels van Amerika tot Nieuw-Zeeland uitgezonden. De opzet is steeds hetzelfde: wetenschappers zoeken een aantal vrijgezellen uit die biologisch en psychologisch gezien een goede match met elkaar zouden moeten vormen. Die ontmoeten elkaar bij het altaar en moeten het huwelijk dan maar laten werken. Dat dat niet altijd lukt, zal niemand verrassen. 

Bij ons was het slagingspercentage van de afgelopen twee seizoenen 25 procent. Wat dat betreft doen de Amerikanen het beter. In het seizoen dat nu bij Videoland te zien is, worden drie stellen aan elkaar gekoppeld en uiteindelijk besluiten twee daarvan ook echt bij elkaar te blijven: 66 procent! En dat terwijl het aanvankelijk niet altijd even soepel loopt: één bruid moet zelfs huilen van ellende als ze haar aanstaande voor het eerst ziet. En het is natuurlijk die niet-aflatende stroom aan ongemakkelijke, hilarische en af en toe gelukkig ook wel romantische momenten die dit zo'n lekker programma maken. Benieuwd wat de Nederlanders dit seizoen gaan doen!

MUTE

Wanneer kijken: als sciencefiction helemaal je ding is
Wanneer niet: als je behoefte hebt aan een verhaallijn
Naast je op de bank: een ijskompres voor als het je begint te duizelen
Waar: Netflix

Mute heeft alles wat een sciencefiction-spektakel zo goed kan maken. Er zijn topacteurs (Justin Theroux, Alexander Skarsgård en Paul Rudd, die nu eens niet de ideale schoonzoon speelt). Er is een topregisseur (Duncan Jones). Er is een topdecor (het Berlijn van over veertig jaar, dat veel doet denken aan de setting van sf-klassiekers als Total Recall en Blade Runner). En ten slotte is er de aanzet voor een meeslepend verhaal: een barkeeper die niet kan praten, gaat achter zijn spoorloos verdwenen collega aan, een serveerster met blauw haar.

Toch wil het maar niet op gang komen. Voor je denkt: ah, nú gaat er iets gebeuren, ben je rustig een halfuur verder. Dan wordt het een lange zit voor wie geen hardcore-fan is van het genre – en al die tijd is er nauwelijks reden om op het puntje van je stoel te gaan zitten. Gemiste kans, kortom, en ook wel een gebrek waar veel exclusieve Netflix-films onder lijden. Het is alsof Netflix genoegen neemt met grote namen, en ervan uitgaat dat de kijkers ongeacht het resultaat vanzelf wel volgen. Deugt er dan helemaal niets aan Mute? Jawel hoor: het is best leuk om te zien hoe de makers technieken van de toekomst hebben ingepast in het Berlijn van vandaag.

HER

Wanneer kijken: als je graag een beetje mag filosoferen over de liefde
Wanneer niet: als je niet van pastelkleuren houdt
Naast je op de bank: je favoriete besturingssysteem
Waar: Videoland

In aanloop naar de Oscars nog een Oscar-winnaar: dit keer Her, die in 2014 de prijs voor het beste originele script kreeg. En origineel is deze film zeker. Het gaat over Theodore Twombly, erg goed gespeeld door Joaquin Phoenix, die een relatie krijgt met zijn besturingssysteem. Dat lees je goed. Stel je voor dat al die mensen die je op straat in hun telefoon ziet opgaan, niet communiceren met iemand aan de andere kant van de digitale lijn, maar met de code die de communicatie überhaupt mogelijk maakt. Het gaat dan wel om een heel slim besturingssysteem (ze noemt zichzelf Samantha) dat precies lijkt te weten wat Theodore nodig heeft, maar tegelijkertijd ook steeds slimmer wordt. 

Dat levert een dromerige, filosofische film op, een tikje futuristisch en een tikje absurd. Theodore is omgeven door mensen die ook voortdurend met hun 'OS' ('operating system') in contact staan. Tegen een grauwe achtergrond vol anonieme flats en in een samenleving vol in pasteltinten gekleurde eenlingen, moet Theodore leren accepteren dat echte, menselijke liefde nou eenmaal ingewikkeld is. En dat een relatie met een OS eigenlijk niet simpeler is. Dat levert allerlei vragen en inzichten op over onze verhouding met de digitale wereld en de rommeligheid van de liefde. Als je graag nog even napraat over een film: deze levert in ieder geval genoeg gespreksstof op.

Heerlijk simpel: Zweeds platbrood

In samenwerking met Fontaine Uitgevers

Het Zweedse tunnbröd doet denken aan een wrap en wordt in Zweden ook vaak zo gegeten. Maar het is ook ideaal om te beleggen als de populaire flammkuchen. Met spek, fetacrème en tomaatjes schuif je 'm na nog geen 5 minuten in de oven.

Ingrediënten voor 2 personen:

  • 2 Zweedse platbroden (tunnbröd, te koop bij IKEA)
  • 100 gram feta
  • 125 ml crème fraîche
  • 75 gram gerookt spek
  • 200 gram troskerstomaatjes
  • handvol verse kruiden, bijv. mini-basilicum en rode venkel
  • olijfolie extra vierge

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 200 graden. Leg het brood op een bakplaat met bakpapier. Verkruimel de feta en meng door de crème fraîche. Strijk de feta-crème over de broden.

Snijd het spek in dunne plakjes. Verdeel het spek met de tomaatjes over de feta-crème.

Bak de broden in de voorverwarmde oven in 8-10 minuten goudbruin en krokant. Bestrooi met de kruiden en peper naar smaak. Besprenkel ze nog met wat olijfolie.

Heerlijk simpel
Het nieuwste boek van Janneke Philippi Heerlijk simpel is weer een lust voor het oog (en de maag). Wat haar recepten kenmerkt: ze zijn altijd eenvoudig en toegankelijk en vooral héél lekker. In dit boek heeft ze zo'n honderd van die recepten verzameld. Heerlijk simpel is een boek voor iedereen die houdt van lekker eten en gezellig samen tafelen, maar niet altijd tijd heeft om lang in de keuken te staan. Zowel voor etentjes met vrienden als voor de doordeweekse maaltijd thuis biedt dit boek volop inspiratie.

Auteur: Janneke Philippi
Fotografie: Serge Philippi
Prijs: € 24,95
ISBN: 978 90 5956 759 7
Uitgever: Fontaine Uitgevers

Weekendagenda

Sportief recreëren

Dit weekend begint in de Jaarbeurs in Utrecht de Fiets- en Wandelbeurs, dé beurs voor de sportieve mens! Met allemaal kraampjes voor wandelvakanties, fietsroutes in binnen- en buitenland, allerhande 'gear' en natuurlijk de E-bike Xperience voor liefhebbers van e-bikes. Het themaland is dit jaar Zwitserland en daaromheen zijn allerlei events (en prijsvragen) gepland. Voor meer informatie: fietsenwandelbeurs.nl.

Museumnacht 010

In één nacht presenteert Rotterdam zaterdag wat het allemaal te bieden heeft op het gebied van kunst en cultuur. Van Arabische zang tot Breugel en maritieme innovaties tot dansperformance. Bijna alle culturele instellingen zijn vanaf zaterdagavond 20 uur tot 's nachts 1 uur open en clubs en cafés hebben speciale avonden gepland. www.museumnacht010.nl.

Whiskyfestival

In de prachtige, net gerestaureerde Zuiderkerk in het centrum van Amsterdam kun je het hele weekend proeven: van Schotse single malt tot Amerikaanse bourbon en natuurlijk Nederlandse whisky, want die mag er zeker ook zijn. Bij binnenkomst krijg je een mooi proefglaasje en kun je drie uur lang van alles proeven. Er zijn bijzondere workshops en arrangementen, dus op naar het Zuiderkerkhof! www.thespiritofamsterdam.com.

Natuurijs!

Een voordeel van de Siberische weersomstandigheden is dat je op heel veel plekken kunt schaatsen op natuurijs. Op schaatsen.nl vind je een goed overzicht van alle – veilige – banen. Als je toch die ene sloot op wilt, volg dan in elk geval de 10 regels op die de schaatsbond heeft opgesteld: www.schaatsen.nl/het-ijs-op, want het is lang niet overal veilig! 

Café Theater Festival

Nergens krijg zo direct contact met de toneelspelers als tijdens het Café Theater Festival in Utrecht (en volgende week in Tilburg), want de acteurs spelen tussen de cafégasten, staan op de bar of hangen, letterlijk, in de lampen. Hier kun je de spelers aanraken en ruiken als zij hun dans, opera, mime of toneelstuk opvoeren. Echt een bijzondere ervaring! Voor het uitgebreide programma: www.cafetheaterfestival.nl.

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Quinten Lange is schrijver, reiziger en bon vivant. Al zijn beste tips deelt hij graag met je, hier in Weekend Magazine.