Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 8, 2018 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Doel bereikt - en dan? Zo voorkom je het zwarte gat

Jaren hebben ze toegewerkt naar dat ene belangrijke moment en er alles voor aan de kant gezet, onze olympische sporters in Pyeongchang. Maar wat nu? Met óf zonder medaille: bij thuiskomst wacht onherroepelijk het zwarte gat. Of niet? Angèl, Léontine en Aniek kunnen meepraten over dat sombere gevoel dat overblijft na een langverwachte gebeurtenis – en vertellen wat zij daartegen deden.​

Nadat Aniek Rooderkerken (30) bijna een jaar lang keihard had getraind, won ze op haar ligfiets de World Human Powered Speed Challenge 2017 in Amerika én verbrak ze het Nederlands snelheidsrecord. De race was voorbij, maar Aniek was haar strijdlust nog lang niet kwijt. 

"Toen ik in 2016 hoorde van de speed challenge, een internationale wedstrijd voor ligfietsers met als doel het verbreken van snelheidsrecords, was ik meteen enthousiast. Ik deed mee aan de selectieprocedure voor het team van de Technische Universiteit Delft en de Vrije Universiteit Amsterdam. Zij zouden twee renners selecteren en speciaal voor hen een aerodynamische ligfiets bouwen, om aan de challenge mee te doen.

Mijn conditie was goed, ik zat al vaak op de racefiets en mountainbike en dit project leek me een heel mooie uitdaging. Het was een zware selectieprocedure, met allerlei fysieke en mentale testen. Uiteindelijk werd ik geselecteerd als één van de twee renners. 

25 uur trainen per week
In januari 2017 begon het intensieve trainingsprogramma: onder begeleiding van bewegingswetenschappers, fysiotherapeuten en technici trainde ik zo’n vijfentwintig uur per week. Ik woon in Utrecht, maar ging iedere twee weken naar Amsterdam en elke maand naar Delft voor een fysieke test of metingen voor het ontwerp van de fiets. Naast fiets- en krachttrainingen was in het programma veel aandacht voor mentale uitdagingen en voedingsleer. Ik leefde als topsporter. Ik ging minder werken, de laatste maand vóór de wedstrijd heb ik zelfs alleen maar getraind. 

Omdat je met zo’n speciale ligfiets geen bochten kunt maken – de bedoeling is dat je zo snel mogelijk in een rechte lijn vooruitgaat – trainden we in de laatste fase op de vliegbasis in Valkenburg en het RDW Testcentrum in Lelystad. Het aanleren van de techniek was eigenlijk het moeilijkst. Je ligt natuurlijk op je rug in een cocon, dus je doet veel met je buikspieren en kijkt op een schermpje waar je naartoe fietst.

Enorme ontlading
De challenge vond plaats op een afgezette highway in Nevada. De vijftien teams krijgen meerdere pogingen: voor een legal run moet het helemaal windstil zijn en mag je bij de opstart niet te lang zijn aangeduwd. Uiteindelijk werd alleen mijn laatste rit op de laatste dag goedgekeurd – en dat bleek de snelste tijd te zijn! Ik had over 200 meter 121,52 kilometer per uur gefietst en daarmee de challenge gewonnen én het Nederlands record verbroken. Een enorme ontlading.

'Ik zat nog zó in die wedstrijdfocus, en daar kon ik nu niks mee. Dat vond ik heel moeilijk'

De periode na de challenge viel enorm tegen: ik miste de trainingen en het contact met mijn team. Ineens keek niemand meer mee met wat ik deed. En omdat mijn freelance klus was afgelopen, had ik ook geen werk meer. Ik zat nog zó in die wedstrijdfocus, en daar kon ik nu niks mee. Dat vond ik heel moeilijk, ik wist echt even niet wat ik met mezelf aan moest.

Maar toen ontdekte ik dat twee maanden later het NK Veldrijden zou plaatsvinden: daar wilde ik aan meedoen. Ik heb een crossfiets gekocht en ben gaan trainen. Ik deed mee aan lokale wedstrijden en reed goede tijden, hard trappen kon ik wel. Op het NK kon ik tot mijn vreugde redelijk meefietsen. Ik eindigde in de achterhoede, maar ik had in ieder geval iets gevonden om de winter door te komen. En over vier weken begint het wedstrijdseizoen op de weg alweer. Dat zwarte gat trok ik gewoon echt niet: als er geen competitie is, zoek ik er zelf wel één!"

Aniek schreef een uitgebreid verslag over de wedstrijd op haar eigen reisblog.

Na maandenlange voorbereiding is Angèl Nijskens (33) in 2015 getrouwd in een sprookjesvilla in Portugal. Als de heimwee naar die bijzondere plek maar niet overgaat, bedenkt ze samen met haar man Bas een plan om hun verlangen naar Portugal niet te hoeven loslaten.

"Elke zomer gingen Bas en ik op bezoek bij zijn familie in de Algarve. Portugal voelt als ons tweede thuis, dus toen we hadden besloten om te gaan trouwen, wisten we meteen dat het dáár moest gebeuren. Eind 2014 ben ik aan de slag gegaan met de organisatie. Ik ben ondernemer, ik hou van projecten met een kop en een staart, dus ik kon me helemaal uitleven. Dat vond Bas gelukkig prima.

Geweldige villa
Ik heb avondenlang online doorgebracht, op zoek naar een geschikte accommodatie voor de bruiloft. We zouden in Nederland voor de wet trouwen, dus ik zocht in Portugal vooral een mooie locatie waar we samen met onze gasten konden overnachten. Daarnaast moest ik een ceremoniemeester vinden die ons in het Engels kon toespreken. 

Uiteindelijk vond ik een geweldige villa in Albufeira, waar we een week hebben doorgebracht met veertien familieleden en vrienden. We zijn op dinsdag getrouwd. Voor de andere dagen had ik allerlei tripjes gepland, zoals een gezamenlijke zeiltocht.

Bas en ik zijn in totaal drie weken in Portugal geweest, dus ik had ook veel aandacht besteed aan het uitstippelen van onze reis. Met de Mustang die we speciaal voor de bruiloft hadden gekocht, hebben we een roadtrip gemaakt en zijn we uiteindelijk via vrienden in Barcelona weer naar huis gereden.

Draai weer vinden
Daarna viel ik in een enorm zwart gat. Ineens had ik niets meer omhanden, ik moest in Nederland mijn draai weer vinden. Gelukkig had ik vlak daarna nog een afterparty georganiseerd voor alle mensen die niet in Portugal waren geweest. Maar daarna kwam echt het besef dat alles nu achter de rug was. Inmiddels was de herfst ook begonnen, een enorm contrast met die fijne zomer. Daar werd ik heel neerslachtig van.

Er was maar één oplossing: een nieuw project. Bas en ik hadden al langer de wens om een vakantiehuis te kopen in Portugal. Dat bleek dé remedie tegen het zwarte gat. Bas stortte zich op de Portugese huizenmarkt en ik bracht weer uren door op Pinterest om inspiratie op te doen voor de inrichting. Met hulp van vrienden die voor ons de bezichtigingen deden, vonden we eind 2016 ons droomhuis. 

Loopt als een trein
Een huis kopen in het buitenland bleek organisatorisch nog meer voeten in aarde te hebben dan trouwen. En na de overdracht hebben we nog wekenlang geklust om de woning klaar te maken voor de verhuur. Maar inmiddels lopen de boekingen als een trein en zijn wij alweer bezig met het volgende project: ons nieuwe huis in Nederland.

Voor mij geen zwart gat meer: ik zoek gewoon een nieuwe uitdaging, het liefst met wat obstakels. Een leien dakje is ook zo saai."

Het huis van Angèl is te huren via www.casamisaportugal.com

Léontine van Geffen-Lamers (48) zette alles opzij om geld in te zamelen voor de stichting Free a Girl. Ze maakte een boek over powervrouwen en organiseerde in haar gemeente een grote inzamelingsactie. Toen haar doel behaald was, raakte ze even helemaal de weg kwijt.

"In het dagelijks leven ben ik monumentenfotograaf. In opdracht fotografeer ik monumentale panden en restauraties. Daarnaast doe ik soms eigen, creatievere projecten. In het najaar van 2016 besloot ik een boek te maken met foto’s van drieëntwintig krachtige vrouwen. Van directeuren tot huisvrouwen: in mijn ogen kan iedereen een powervrouw zijn. Toen ik vlak daarna hoorde over de stichting Free a Girl, een hulporganisatie die wereldwijd jonge meisjes bevrijdt uit gedwongen prostitutie, viel alles op zijn plek. Ik wilde de opbrengst van het boek doneren aan deze stichting.

Vrijwillig laten opsluiten
Ik wilde het boek uitbrengen op 8 maart 2017: Internationale Vrouwendag. Dat betekende dat ik ineens haast had. Maandenlang ben ik intensief bezig geweest met het zoeken, fotograferen en interviewen van de vrouwen, het coördineren van een crowdfundingsactie om de financiering rond te krijgen en het genereren van publiciteit. Daardoor had ik weinig tijd of puf voor bijvoorbeeld feestdagen of kinderpartijtjes. Gelukkig kon ik altijd rekenen op mijn partner.

'Ik moest snel weer aan het werk, maar plotseling zag ik alles anders: waar deed ik het allemaal voor?'

Ik deed er nog een paar monumentenklussen naast, maar toen die afliepen, was ik te druk om nieuwe opdrachten te zoeken. Toen het boek inderdaad op tijd bij de drukker lag, stortte ik me meteen op het organiseren van de grote inzamelingsactie Lock me Up van Free a Girl in de gemeente Brummen, waarbij mensen zich vrijwillig twaalf uur laten opsluiten. Die gevangenschap maakte zoveel indruk op me, dat ik bloedfanatiek werd met het ophalen van geld, en de verkoop van mijn boek natuurlijk. Uiteindelijk hebben we een prachtig bedrag ingezameld, daar ben ik heel trots op.

De weg helemaal kwijt
Maar toen stond alles ineens helemaal stil. Ik had weinig meer omhanden en mijn klantenstroom was opgedroogd. Ik was zo druk geweest met Free a Girl, dat ik vergeten was dat ik zelf ook een hypotheek heb en dat mijn kinderen ook gewoon naar school moeten en nieuwe kleren nodig hebben. Ik moest snel weer aan het werk, maar plotseling zag ik alles anders: waar deed ik het allemaal voor? Wat betekenen mijn foto’s nou eigenlijk voor de wereld? Ik was helemaal op en wist niet hoe ik verder moest. Ik was de weg even helemaal kwijt.

Uiteindelijk heb ik met hulp van een business coach de draad weer op kunnen pakken. Ik kan chaotisch zijn en laat me leiden door mijn enthousiasme. Daardoor ging ik vaak te ver door. Mijn coach leerde me om een goede planning te maken én dat het niet erg is als je daar soms van afwijkt. Door met haar te praten over mijn werk realiseerde ik me dat ik dat eigenlijk heel leuk vind, dat het me voldoening geeft. Dat was een fijn inzicht.

Ik ben nog steeds regioambassadeur van Free a Girl en ik ben voorzichtig aan het nadenken over een nieuw boek. Maar daarvoor neem ik alle tijd!"

Dit is het zwarte gat (en zo kom je er vanaf)

Volgens Robert Haringsma, psycholoog en coach bij het Instituut voor Positieve Psychologie (IVPP), is het heel normaal dat mensen het moeilijk vinden om iets af te sluiten waar ze lang mee bezig zijn geweest. Het ervaren van het zwarte gat is geen psychologische stoornis of een depressie, maar een existentieel vraagstuk: waarom ben je eigenlijk op de wereld? 

"Als mens kies je iets dat jouw bestaan betekenis geeft, of soms kiest dat iets jou. Dat wordt voor korte of langere tijd jouw verhaal. Dat verhaal is eigenlijk het antwoord op de vraag: waarom kom ik ‘s ochtends mijn bed uit?. Als dat verhaal dan eindigt, want dat doen de meeste verhalen, is het logisch dat je daar moeite mee hebt. 

Gun jezelf daarin gerust wat tijd, maar ga daarna op zoek naar nieuwe betekenisgeving. Hoe langer je stil blijft zitten, hoe meer last je ervan krijgt. Die vrijgekomen uren bieden ook weer mogelijkheden. Misschien ben je in deze volgende fase toe aan kinderen, kies je voor een andere carrière of kun je vrijwilligerswerk gaan doen."

En hoe voorkom je nou dat je überhaupt terechtkomt in het zwarte gat? Simpel: zorg dat je het ziet aankomen. "Houd al tijdens het project rekening met het einde en bezin je alvast op je volgende stap. Verzamel mensen om je heen die je daarbij kunnen helpen en praat er bijvoorbeeld met een coach of psycholoog over. Denk, kortom, nu al na over je nieuwe betekenisgevende verhaal."

Door Ronne Theunis

Foto's José Chan, Bas de Meijer en Arnold Reyneveld

Waarom we niet kunnen multitasken (nee: ook jij niet)

Deze week is het Single Tasking Day: lang leve je focussen op één taak. Want we doen allemaal aan multitasken (denken we). Maar werkt dat eigenlijk wel? “De eerste mens die kan multitasken, moet ik nog tegenkomen.”

Even een mailtje sturen terwijl je bezig bent met dat ene verslag voor je werk? Appen in een café terwijl je met iemand praat? Handsfree bellen terwijl je rijdt? Doe. Het. Niet. Want: de mens is een vreselijk slechte multitasker. Sterker: we kunnen het niet. Nee, jij ook niet.

Paul Kirschner werkt bij de Open Universiteit. Hij is universiteitshoogleraar en hoogleraar Onderwijspsychologie en deed onderzoek naar multitasken. Hij kwam tot de conclusie: wat wij verstaan onder multitasken, ís niet multitasken. “Wij kunnen simpelweg geen twee dingen tegelijk doen als we daarover moeten nadenken”, vertelt hij. “Multitasken is feitelijk twee of meer informatieverwerkende processen tegelijkertijd uitvoeren. Dus twee of meerdere taken uitvoeren die niets met elkaar te maken hebben en elkaar niet beïnvloeden. Dat kunnen sommige computers. Maar er zijn geen mensen die dat kunnen. We hebben namelijk maar één brein.”

Als mensen het hebben over multitasken, dan spreken ze eigenlijk over ‘task switching’: van de ene taak naar de andere taak schakelen. Dát is namelijk wat we doen als we e-mailen en bellen tegelijk. Of als we appen en live kletsen op hetzelfde moment. Dat schakelen kán heel snel gaan. Kirschner: “We kunnen het niet tegelijkertijd doen, maar we kunnen wél van de ene naar de andere taak switchen.”

Verschil tussen mannen en vrouwen?

Nu we weten dat multitasken niet bestaat, moeten we de vraag anders stellen: kunnen vrouwen beter schakelen tussen taken dan mannen? Onzin, zegt Kirschner. “De algemeen heersende gedachte dat vrouwen beter kunnen ‘multitasken’, is ontstaan door de komst van de papadag.” Vader nam het huishouden over, maakte de kinderen wakker, maakte de lunch klaar en bracht iedereen naar school. Daar ging van alles mis: kinderen kwamen te laat, de lunch was niet goed... “De man was een totale stuntelaar.” Hoe kwam dat? Kirschner legt het uit aan de hand van de geautomatiseerde taken. “Voor de moeder was het kind uit bed halen, het huishouden doen totále routine. Voor de vader niet, en daarom liep alles in de soep. Hij moest over alles nadenken. Maar het heeft niets te maken met de verschillen tussen mannen en vrouwen.”

Maar het grote probleem bij dat geschakel is: die taken beïnvloeden elkaar. Stel je schrijft iets voor je werk en je krijgt een mailtje dat je ondertussen beantwoordt. Dat schakelen kost tijd – soms wel enkele seconden – en brengt fouten met zich mee. Denk aan die mail met een vervelende opmerking over je baas, die je per ongeluk in een reply all naar iedereen verstuurt in plaats van alleen naar je collega. Of een appje naar de verkeerde persoon sturen. Ai. Ook het terugschakelen naar de activiteit die je oorspronkelijk aan het doen was, kost tijd energie. Volgens Kirschner kun je het ’t best vergelijken met het lezen van een boek voor het slapengaan. “De volgende dag pak je dat boek weer, om weer een stukje te lezen, en begin je een paar alinea’s vóór de alinea waar je bent gestopt, omdat je niet meer precies kan herinneren waar je was gebleven.”

Bellen en autorijden
Wil overigens niet zeggen dat we niet meer kunnen lopen en bellen tegelijk. Geautomatiseerde dingen, waar ons brein niet meer over na hoeft te denken (lopen, eten), kunnen héél goed én probleemloos tegelijkertijd met een niet-geautomatiseerde taak. Zo kun je heel goed koffiedrinken (geautomatiseerd) en tegelijkertijd de wereldpolitiek bespreken met een vriend (niet-geautomatiseerd).

Die smartphone maakt ons niet bepaald smarter

Autorijden is – in tegenstelling tot wat veel mensen denken – níét geautomatiseerd. Want je moet nadenken, opletten, er doen zich situaties voor die je nog nooit eerder hebt meegemaakt. “Daarom is bellen in de auto, óók handsfree, zo gevaarlijk”, zegt Kirschner. Uit een onderzoek bleek dat automobilisten die belden tijdens het rijden, geen antwoord konden geven op de vraag wat de kleur jas van het meisje was dat tussen de geparkeerde auto’s liep. Sterker: ze hadden het meisje helemaal niet gezien. Terwijl ze er wel degelijk was. Automobilisten die niet belden, konden zich uitstekend herinneren dat het om een rode jas ging. Dat gold zelfs ook voor mensen die 'legaal dronken' waren. Kirschner: “Het heeft niets met die handen te maken, maar met je hoofd!”

Moe van het multitasken
Ons bewuste brein kan 60 bits per seconde verwerken. Ter vergelijking: ons onderbewustzijn kan er 11,2 miljoen verwerken. Afleiding tijdens onze niet-geautomatiseerde taken, kunnen we dus eigenlijk niet gebruiken. De grootste afleider is – jawel, natuurlijk – de smartphone. Die maakt ons bepaald niet smarter. Bij een onderzoek moesten mensen een stuk tekst lezen tot ze die beheersten en er inhoudelijke vragen over konden beantwoorden. De mensen die niet gestoord werden, hadden de tekst binnen 5 minuten onder de knie. De groep die wel ondertussen appjes kreeg, af en toe op Facebook kreeg, deed er meer dan anderhalf keer zo lang over. Conclusie: door multitasken word je ook nog eens trager. 

Waarom doen we het dan? “Omdat het mogelijk is”, zegt Kirschner. “Omdat we echt denken dat we efficiënt zijn door met meerdere dingen tegelijk bezig te zijn. En omdat we langzamerhand verslaafd raken aan het voortdurend gebombardeerd worden door signalen. Nogal wiedes, want die zijn er altijd: appjes, Facebookberichtjes, likes: alles komt maar binnen. Twintig jaar geleden kon ik mij niet laten afleiden door de mail terwijl ik een boek las.”

We worden moe van al dat multitasken. “Mensen uit het zakenleven, die veel multitasken, die krijgen eerder een burn-out. Ze raken eerder opgebrand, worden slechter in het uitvoeren van taken. Want heb je ooit weleens in een vergadering gezeten, een mailtje op je telefoon bekeken en tegelijkertijd geluisterd en begrépen was je baas zei? Dat is waarom mensen die niet opletten soms niet weten wat ze moeten antwoorden als er gevraagd wordt ‘Wat vind jij ervan?’.”
Hoe meer je probeert je aandacht van taak A naar B naar C en weer terug naar A te verplaats, hoe vermoeider je brein wordt.

Concentratie van een goudvis 
Bovendien verandert ons brein erdoor. “We zijn een soort goudvissen geworden”, zegt Robert Bridgeman. Hij helpt mensen zich (opnieuw) leren focussen en is auteur van het boek Rust. “De gemiddelde aandachtspanne van de mens was vroeger 16 seconden. Nu is dat 8.” Iedereen die bij hem op cursus komt, denkt ‘ontzettend goed’ te kunnen multitasken. En tegen iedereen zegt hij dat dat een grote illusie is. “Het kost vooral vreselijk veel tijd én energie.”

'Als je ergens echt goed in wil zijn, moet je je leren concentreren'

Recente onderzoeken naar het effect van ‘multitasken’ (schakelen, dus) op ons brein, laten zien dat we langzaam ons vermogen verliezen om irrelevante stimuli te negeren. Dat grappige filmpje dat via WhatsApp binnenkomt, bijvoorbeeld, terwijl je aan het werk bent. Onderzoekers lieten mensen naar een scherm met rode en blauwe vierkantjes kijken. De opdracht was alleen te focussen op de blauwe. De mensen die meer multitasken in het dagelijks leven, waren beduidend minder goed in staat om de rode vierkantjes te negeren. In de volksmond uitgelegd als: we kunnen ons minder goed concentreren.  

En dat heeft weer effect op ons presteren, zegt Bridgeman. “Als je écht ergens goed in wil zijn, wat het ook is, dan heb je concentratie nodig om in een flow te komen. Want de meest excellente prestaties, zoals topsport, gebeuren vanuit een flow. Een staat waarin je helemaal opgaat in wat je doet, je bent in het ‘nu’ aanwezig, wordt niet afgeleid, tijd en ruimte bestaan even niet.”

Focus op je focus

Om mensen te leren focussen en hun concentratievermogen te verbeteren, geeft Robert Bridgeman hen altijd een makkelijke oefening mee, die je gewoon op je werk, achter je bureau, kan doen. Je kiest een object om naar te kijken. “Dat kan iets simpels zijn. Je muis, je pen.” Je focust je met ál je aandacht op dat ene object. Je blijft kijken en kijken, een paar minuten lang. “Mensen dwalen dan soms af. Dat is geen ramp, maar voel je dat je afdwaalt, indut of gaat staren, dan gebruik je een beetje wilskracht en breng je je aandacht weer terug.” Zelf doet Robert elke dag wel zo’n concentratieoefening, tien jaar geleden is hij ermee begonnen. “Je zou het niet zeggen, maar door die paar minuten volle concentratie kun je je uiteindelijk echt beter concentreren op je werk of tijdens een goed gesprek.”

Waar is je flow?
Met al dat geschakel bereik je dat niet. “Natuurlijk, je kunt wel leren beter en sneller te schakelen – een kok is er bijvoorbeeld waarschijnlijk heel goed in. En een militair ook. Maar we moeten het niet willen.” Bridgeman raadt mensen aan om de concentratiespier in de hersenen te trainen. Zo heeft hij ook een tijd topsporters begeleid. “Er zijn allerlei concentratietechnieken (zie kader, red.) Het makkelijkste is je focussen op je ademhaling. Die is gratis, heb je altijd bij je en daar hoef je niets voor te doen. Doe dat een aantal minuten per dag.” Ook mogelijk: je focussen op de beweging van je voeten als je hardloopt. Of op de bal als je aan het tennissen bent. Of als je wandelt op je voetstappen letten.

Mediteren is ook goed, zegt Bridgeman. “Er is onderzoek gedaan naar mensen die al twintig jaar mediteerden en mensen die het nooit deden. Uit MRI-scans bleek dat de gedachten van de mensen die nooit mediteerden, alle kanten uit zwabberden. Terwijl de mediteerders veel minder drukke hersenactiviteit hadden, en het ook sneller merkten als er wél een gedachte langskwam.”

Volgens Bridgeman is het ‘een van de vele bewijzen’ dat focus belangrijk is. “Je maakt dingen bewuster mee en daardoor gaat de kwaliteit van je leven met lichtjaren vooruit.”

Zo voorkom je afleiding

Tips om het multitasken te minderen:
- Zet iets uit! Ga je de kroeg in? Telefoon in de tas. Ben je aan het werk en heb je je iPhone niet nodig? Weg ermee. Kirschner: “Als ik met iemand praat, zit ik niet achter mijn laptop. En als ik op mijn laptop iets typ voor werk, dan zet ik mijn mail uit.”
- Maak blokken om je tijd in te delen. Bridgeman: “Focus je twee uur lang op je werk, en plan dan een halfuur om je mail en appjes bij te werken. Je zult meteen merken dat je je rustiger voelt, en minder vermoeid.”

Door Lisanne van Sadelhoff

Focussen maar!

Je kan natuurlijk ook op zoek gaan naar appjes op je te helpen bij het single tasken. Techredacteur Nina ging op zoek naar apps die ervoor zorgen dat je al jouw taken kunt afvinken. Apps waarmee je het uitstelgedrag gedag zegt en je volledige focus hebt om je deadlines te halen. Zo wordt iedere dag single tasking dag!

1. Tijdelijk offline met Thrive

De app Thrive is nieuw en zorgt ervoor dat je alles wat voor afleiding zorgt (lees: je telefoon) even tijdelijk wordt uitgeschakeld. Je herkent het vast wel: je moet een taakje volbrengen op je telefoon, maar wordt voortdurend afgeleid door notificaties van Whatsapp, Facebook of een nieuwssite. Maar Thrive schakelt bepaalde apps tijdelijk uit, zodat jij kunt knallen. De app stuurt vervolgens namens jou een berichtje naar je vrienden dat je tijdelijk niet kunt reageren omdat je tot bijvoorbeeld 16:00 offline bent. 

Daarnaast geeft de app ook aan hoelang je op je telefoon zit en hoeveel tijd je aan een bepaalde app spendeert en geloof me, dat kan behoorlijk confronterend zijn. Maar het kan je wel helpen om te minderen! 

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: Android

2. De beste lijstjes app: Todoist 

De app Todoist is een van de betere to do lijstjes apps die er zijn. De app maakt gebruik van allerlei soorten reminders op basis van je locatie. Daarnaast kun je jouw eigen labels en filters toevoegen zodat het een overzichtelijk geheel wordt. Mocht je in het bezit zijn van een slimme speaker dan kun je de app hieraan koppelen zodat je thuis wordt herinnerd aan bepaalde taken. Denk bijvoorbeeld aan: vergeet niet het vuilnis aan de straat te zetten. Maar ook als je in de supermarkt staat, kun je reminders ontvangen zoals bijvoorbeeld: vergeet niet wc-papier te kopen. De app zorgt ervoor dat je nooit meer iets vergeet en al jouw taken op het juiste moment uitvoert.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS, Android & Desktop


3. De perfecte timing met de 30/30 app

Last van uitstelgedrag? Dan raad ik je de app 30/30 aan. Het is een timer en takenlijst in één. Bij iedere taak waar je aan begint, telt de timer af zodat je precies weet hoeveel tijd je voor een bepaalde taak nodig hebt. Op deze manier kun je makkelijk je dag indelen. Voordat je aan de slag gaat, vul je al je to do’s in en tik je op de afspeelknop. Wanneer de tijd om is, krijg je een berichtje en begin je met je volgende taak. Zo kun je rustig één voor één je taken volbrengen. Bovendien weet je nu voor de toekomst ook weer hoe lang je bijvoorbeeld nodig hebt voor het schrijven van een bepaald artikel. 

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS

4. Tijdelijk websites blokkeren met Cold Turkey

De installatie van Cold Turkey is onwijs eenvoudig. Je installeert het programma in je browser en vervolgens geef je aan welke website je voor hoelang wilt blokkeren. Ook houdt Cold Turkey bij hoelang je op bepaalde websites zit zodat je inzicht krijgt in surf-gedrag. Zo kun je groepen sites blokkeren als je aan het werk bent (denk aan je social media kanalen), terwijl je andere sites juist ’s nachts uitschakelt. Helemaal mooi: je kunt een hele weekplanning voor jezelf maken zodat je, wanneer je maandag aan de slag gaat, geen enkele afleiding hebt. Extra mooi: zodra je een schema hebt geactiveerd, kun je echt niet meer terug en ben je echt Cold Turkey voor een bepaalde periode! Afvinken maar, die taken!

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: desktop


5. Samen taken afvinken met Onus WeDo 

De laatste app in dit rijtje richt zijn pijlen op studenten. Ook in deze app structureer je jouw taken aan de hand van themalijstjes waar je taken en subtaken onder kan rangschikken. WeDo heeft daarnaast een apart deel waar je goede en slechte gewoontes kan bijhouden, als je bijvoorbeeld meer wil sporten, gezonder wil eten of wil stoppen met roken. Deze app is in het bijzonder handig voor studenten omdat het erg gemakkelijk is om er groepsprojecten in te organiseren. Zo kun je de taken gemakkelijk onderverdelen in je groepsproject.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handigeknowhow te delen! 

5 x prachtig rond

Style consultant Edith Dohmen, oprichter van stylehasnosize.com, wordt gezien als een van de aanstichters van de curvy of plus size trend in de mode. In een tijd dat een maatje meer nog not done was, streed zij al voor meer diversiteit in het modebeeld. De kern van haar missie is dat vrouwen in de mode meer een afspiegeling van de realiteit moeten zijn. Dat beperkt zich niet alleen tot grotere maten, aldus Dohmen: “Slechts zeven procent van de vrouwen over de hele wereld heeft de kleinste maat die op de catwalk gedragen wordt.”

Volgens haar draait het allemaal om acceptatie. Hoewel ze als tiener dol was op het kijken naar make-overs op tv heeft ze zich toch tegen dat fenomeen gekeerd. Volgens Dohmen, die zichzelf qua maat een inbetweenie noemt, gaat het juist om andere dingen. “Je moet niet iemand anders, maar een betere versie van jezelf willen worden.” Dohmen pleit er dan ook voor dat modemerken de maatvoering gewoon door laten lopen. “Het gaat er om dat je als vrouw ook kleding uit dezelfde collectie kunt kopen in grotere maten. Dat er geen kunstmatige scheiding wordt aangebracht.”

Als echte kenner wil Dohmen nog wel een paar puntje op de i zetten, als het om de begrippen curvy, straight, commercieel en high end gaat. Veel plus size vrouwen noemen zich nu automatisch curvy, maar dat klopt volgens Dohmen niet. “Het gaat niet om de maat maar om de verhoudingen tussen de borstpartij, de taille en de heupen. Curvy is het zandlopermodel, denk aan Marylin Monroe. Straightsize is meer Audrey Hepburn.” Twee vrouwen die, opvallend verklapt Dohmen, toevallig wel bijna dezelfde maat hadden. "Juist deze gewelfde vrouwelijke modellen doen vaak de wat sexyer, commerciële klussen. Denk aan badpakkenmode. De plus size modellen met een rechte shape, zie je juist op de catwalk terug."

Wat dat betreft is volgens Dohmen de afgelopen jaren heel veel veranderd. En ten goede. Laatst zag ze bij Alexander McQueen model Betsy Teske terug. Teske ging gewoon op in de rest van de show, zonder dat er noemenswaardige aandacht aan werd besteed. Dohmen: “Daar moeten we naar toe. We hebben het nu nog te vaak over plus size of curvy modellen. Straks moeten we het gewoon over mooie vrouwen hebben.”

Dit zijn 5 modellen die het al gemaakt hebben:

Ashley Graham
Het Amerikaanse badpakmodel Ashley Graham is uitgegroeid tot het gezicht (en lichaam) van de plus size trend. Stijlicoon Graham sierde de covers van iconisch modebladen als Harper’s Bazaar, Vogue en Sports Illustrated. De dertigjarige Graham is daarbij niet te beroerd om haar cellulitis te tonen. Heeft inmiddels ook een eigen badmodelijn.

Betsy Teske
De Nederlandse Betsy Teske studeert rechten in Amsterdam. Maar tijdens de afgelopen modeweek in Parijs dook ze ineens op tijdens de show van Alexander McQueen. Het thema Sisterhood was haar natuurlijk op het lijf geschreven. Teske vertelde aan Vogue dat het verzoek om bij McQueen aan te treden flink indruk maakte. Toen ze de uitnodiging ontving, moest ze huilen van vreugde.

Danielle Van Grondelle
Geboren in Rotterdam maar al jaren woonachtig in New York. De Nederlandse Danielle van Grondelle werd ontdekt op haar dertiende en heeft het helemaal gemaakt als plus size model. Edith Dohmen heeft een grote rol gehad in de opkomst van Danielle door haar op een cruciaal moment te adviseren om juist aan te komen, in plaats van af te vallen. 

Jana Voyvodich
De Haarlemse Jana Voyvodich transformeerde van straight naar plus size en moet sindsdien de aanbiedingen van zich afslaan. Ze maakt trots onderdeel uit van de body positivity beweging die staat voor een realistischer, positiever mens- en vrouwbeeld. Nu wil ze graag naar Amerika. Toch fijn, voor iemand die haar ‘gewone’ modellen carrière ooit zag stranden op twee centimeter heupvet.

Denise Bidot
Amerikaans model dat als een van de eerste daar shows liep van zogenaamde straight merken, merken dus die geen specifieke collectie maken in grotere maten. Bidot doorbrak nog een plafond: ze was ook een van de eerste modellen die zich ongephotoshopt laat afbeelden. De foto’s met striae gingen vrijwel onmiddellijk viral.

Meer plus size? Op RTL 5 gaat maandag 26 februari het nieuwe programma Curvy Supermodel van start. Anna Nooshin gaat in het programma op zoek naar de beste plus size modellen en Danielle van Grondelle neemt plaats in de jury.

Olympische hap

In samenwerking met Uitgeverij Becht

De Olympische Winterspelen zitten er bijna op, maar we houden er veel moois aan over. Medailles natuurlijk, maar ook een kennismaking met de Koreaanse keuken. Neem bijvoorbeeld dit heerlijke gerecht: Bibimbap. Het is een van de populairste Koreaanse gerechten. Het betekent letterlijk ‘gemengde rijst’ en bestaat uit rijst met een mix van groenten en eventueel vlees.

Ingrediënten (voor 4 personen):

  • 2 wortels, julienne gesneden
  • 1 rode paprika, in smalle reepjes
  • 1 groene of gele courgette in halvemaantjes
  • 150 g spinazie
  • 150 g taugé
  • 4 gebakken eieren
  • spicy gochujang-dressing, voor erover (Koreaanse chilipasta, te koop bij de toko)
  • zout en versgemalen zwarte peper
  • 1½ eetlepel druivenpitolie (te koop bij de AH)
  • 4 theelepels geroosterde sesamolie
  • witte rijst

Zo maak je het:

Kook de rijst en zet opzij. Verhit de druivenpitolie in een koekenpan en bak hierin de wortels met wat zout en peper 1-2 minuten. Zet ze opzij. Bak de paprika en courgette op dezelfde manier en zet ze allebei opzij. Verdeel de rijst over 4 kommen, voeg de gebakken groenten, spinazie en taugé toe en leg er een gebakken ei bovenop. Besprenkel elke kom met 1 theelepel sesamolie. Sprenkel er zoveel spicy gochujang-dressing over als je wilt (hoe meer, hoe pittiger de smaak) en hussel alle ingrediënten voor het serveren nog even goed door elkaar

Basisboek Korea
In Basisboek Korea maak je kennis met de gezonde en spannende smaken van de Koreaanse keuken. Er staan meer dan 100 traditionele recepten in met een eigentijdse twist. De recepten zijn toegankelijk, de ingrediënten makkelijk te verkrijgen en je hoeft er niet urenlang voor in de keuken te staan. Inclusief handige menuplanner, die je precies toont welke combinaties samen een goede, lekker en evenwichtige maaltijd vormen.

Titel: Basisboek Korea
Auteur: Caroline Hwang
Prijs: € 29,99
ISBN: 978 90 230 1551 2
Uitgeverij: Becht

 

 

 

 

 

 

I, Tonya: komisch drama op het ijs

Film van de week: I, Tonya
Regie: Craig Gillespie
Met: Margot Robbie, Sebastian Stan, Allison Janney
Waardering: 4 sterren

Tonya Harding was in 1991 de eerste Amerikaanse kunstschaatsster die tijdens een wedstrijd de drievoudige axel wist uit te voeren. Maar dat is niet het eerste waar mensen aan denken als haar naam ter sprake komt. Hardings tijd aan de top duurde niet al te lang. In 1994 zorgde haar voormalige man voor een fysieke aanval op Nancy Kerrigan, Hardings belangrijkste concurrente. Harding kon nog meedoen aan de Olympische Spelen, maar werd daarna voorgoed geschorst.

Het verhaal van de kunstschaatsster is te bizar voor woorden. Net zoals de mensen die ze destijds in haar leven had: haar fanatieke moeder, haar driftige echtgenoot en haar totaal verknipte, niet al te snuggere bodyguard. Filmmaker Craig Gillespie en zijn team maken dankbaar gebruik van alle waar gebeurde idioterie. Dat levert een film op die met veel gevoel voor humor de aanloop naar het grote sportschandaal laat zien, maar ook oog heeft voor al het gedoe waar de getalenteerde Harding mee te kampen had.

In de film zien we hoe alle betrokkenen terugblikken op de dramatische gebeurtenissen. Ze richten zich tot de camera en vertellen hun versie van het verhaal. Wat is nu precies de waarheid? Wie is slachtoffer en wie is dader? Allemaal denken ze er anders over en dat is misschien wel de kracht van de film: I, Tonya maakt duidelijk dat er verschillende kanten van deze merkwaardige geschiedenis zijn, en laat zien dat Harding niet het monster is wat de media destijds van haar maakte. Ze is net zo goed slachtoffer. En dat alles zonder haar op een voetstuk te plaatsen, want Hardings sluimerende woede en bijzonder domme beslissingen worden evengoed onder de loep gelegd.

Meteen vanaf de openingsscène wordt duidelijk dat het Harding geen doorsnee kunstschaatsmeisje is. Haar moeder LaVona is grofgebekt en veeleisend. Ze is bikkelhard voor haar dochter, die goed presteert, maar bij jury's niet geliefd is vanwege haar trailer trash-imago. Met haar ordinaire outfits en brutale gedrag zet ze de brave kunstschaatswereld flink op stelten. En hoe graag ze haar ook willen lozen, niemand kan om Hardings talent heen. Ondertussen botst Harding steeds vaker met haar moeder en vlucht ze in de armen van haar jeugdliefde Jeff, die losse handjes blijkt te hebben.

I, Tonya is hip gefilmd, al leiden de coole trucjes soms af van het verhaal. Maar door het hoge tempo en vooral de ijzersterke hoofdrollen van Margot Robbie en Allison Janney word je altijd direct weer terug gezogen. Robbie zet Harding neer als een beschadigde vrouw, die wild uithaalt naar de buitenwereld, waar ze vanwege haar achtergrond nooit écht een kans lijkt te krijgen. Janney is op haar best als de kettingrokende, verbitterde LaVona, die er de ene lompe opmerking na de andere uit slingert. Blijf vooral ook zitten bij de aftiteling om te zien hoe verbazingwekkend dicht de makers bij de originele mafkezen zijn gebleven.

Door Kita van Slooten

De rijzende ster van Jonas Smulders

Nederlands talent Jonas Smulders liep deze week als eregast rond op het filmfestival van Berlijn. De jonge acteur, die te zien was in Broers, Het Diner en de serie Hollands Hoop, werd uitverkoren om op het wereldberoemde festival kennis te maken met allerlei vakgenoten. Want om als filmster ook in het buitenland aan de slag te kunnen, is het belangrijk dat de juiste mensen weten wie je bent. Dus even niet aan de studie, maar hups: de rode loper op. En zo stond Jonas ineens op filmpremières, feestjes, fotoshoots en recepties.

"Ik ga er blanco instappen en laat het allemaal lekker over me heen komen", vertelt acteur Jonas Smulders aan de telefoon enkele dagen voor hij naar het internationale filmfestival van Berlijn vertrekt. Daar zal hij samen met negen andere Europese talenten in de spotlights worden gezet en veel mensen ontmoeten die belangrijk kunnen gaan zijn voor zijn carrière. Zenuwachtig is hij niet. "Het gaat bij zulke ontmoetingen niet om wat je letterlijk zegt, maar vooral om hoe je overkomt."

Tijdens de Berlinale worden elk jaar tien Shooting Stars gepresenteerd: veelbelovende jonge acteurs die op het festival de mogelijkheid krijgen om een internationaal netwerk op te bouwen, waardoor de kans op acteerwerk in het buitenland flink vergroot wordt. Zo was Sylvia Hoeks, afgelopen jaar te zien in Blade Runner 2049, in 2011 een Shooting Star. Marwan Kenzari kreeg de eer in 2014 en deelde sindsdien het witte doek met namen als Tom Cruise, Penélope Cruz en Johnny Depp. Dit jaar is het de beurt aan de 24-jarige Jonas, die met zijn open en opgewekte uitstraling ongetwijfeld een goede indruk maakt op de aanwezige casting directors en producenten.


Jonas aan het woord tijdens een persconferentie op het filmfestival van Berlijn

Jonas is het levende bewijs dat je je door de eerste de beste tegenslag niet uit het veld moet laten slaan. De geboren en getogen Amsterdammer werd in het verleden zowel op de toneelacademie van Amsterdam als Maastricht op het nippertje afgewezen, maar hij bewandelde zijn eigen pad, won in 2015 een Gouden Kalf voor zijn rol in het televisiedrama Geen koningen in ons bloed en staat deze week stralend op de rode loper in Berlijn. "Het is allemaal op een heel natuurlijke manier verlopen. Ik kreeg genoeg rollen aangeboden en na het succes van de korte film Cowboys janken ook is in 2013 voor mij het balletje echt gaan rollen."

Het zijn bescheiden woorden. Te bescheiden misschien, want echt vanzelf gaat zo'n acteercarrière natuurlijk niet. Zonder zijn talent en doorzettingsvermogen was Jonas niet zo ver gekomen. En als het aan hem ligt blijft het niet bij acteren. Jonas zit nu in zijn eerste jaar van de filmacademie, waar hij de opleiding tot regisseur fictie volgt. "Ik merk dat ik graag mijn eigen ideeën kwijt wil. Als je speelt, voer je toch uit. Dan ben je in dienst van. Als je zelf iets maakt, heb je meer in te brengen." Niet dat dit betekent dat hij wil stoppen met acteren. "Het een staat niet los van het ander. Voor mij hebben de twee juist heel veel met elkaar te maken."

Jonas wil en doet veel. Ook op het filmfestival van Berlijn kan hij niet achterover leunen, wordt duidelijk hij als we hem daar opnieuw spreken. Op de officiele perspresentatie worden hij en zijn collega's omringd door camera's en fotografen vanaf het moment dat ze de ruimte binnen lopen. Veel journalisten zijn een kijkje komen nemen, benieuwd naar de sterren van de toekomst. "Dit wordt ook wel de springplank van Europa genoemd," vertelt Jonas. "Matthias Schoenaerts, Rachel Weisz en Daniel Craig stonden hier ook ooit en dat zijn toch echt wel sterren die nu fulltime in grote producties spelen."

Als Shooting Star moet Jonas voortdurend van hot naar her. "Het programma is bomvol. We gaan naar allerlei meetings en recepties om mensen uit het vak te spreken." Tijd om zelf films te kijken zit er helaas niet in, maar klagen doet hij zeker niet. "Er wordt heel goed voor ons gezorgd. We gaan telkens lekker uit eten en hebben allemaal een eigen auto met chauffeur, die ons overal heen brengt." Naast de luxe behandeling beleeft Jonas veel plezier met zijn collega-Shooting Stars. "Omdat het hier zo druk en hectisch, heb je de neiging om naar elkaar toe te trekken en te bespreken hoe het allemaal verloopt en wat ieders ervaringen zijn. We beleven dit echt met zijn allen. En daarnaast vind ik het heel interessant om te horen hoe het er in Italië of Georgië aan toe gaat. Om met elkaar te praten over het vak en hoe we daar tegenaan kijken."


Jonas (tweede van rechts) met de andere Shooting Stars op de rode loper

Het is nu nog te vroeg om te voorspellen wat zijn tijd in Berlijn hem uiteindelijk op zal leveren, maar Jonas kan met zekerheid zeggen dat deze ervaring heel goed staat op zijn CV. "Stel dat ik over twee jaar een auditie in het buitenland heb en ze zien dat ik Shooting Star ben geweest, dan heeft dat volgens mij echt een meerwaarde." Net zoals het Gouden Kalf hem geen windeieren heeft gelegd. "Ik vermoed dat dat me ook verder heeft geholpen. Ik heb geen concrete bewijzen, maar ik denk dat je daardoor op een andere mate serieus wordt genomen als acteur. Het is een soort kwaliteitsstempel die je dan ineens op je hebt. Dat nemen mensen wel in acht. Dus ik denk dat ik daardoor wel eerder ben uitgenodigd op audities dan anders het geval zou zijn."

En zo werkt het in Berlijn ook. "Als je hier bent, word je op een andere manier serieuzer genomen dan wanneer je op eigen houtje naar Londen gaat en zelf bij castingbureaus aan klopt." Ondanks de internationale belangstelling heeft Jonas geen plannen om op korte termijn in het buitenland te gaan wonen. Ooit wel, maar niet nu meteen. "Ik heb lang nagedacht of ik misschien een filmschool in het buitenland zou willen doen en ook naar verschillende plekken gekeken. Maar dan zou ik het acteren in Nederland echt moeten loslaten. Daarnaast ben ik met vrienden kleine dingen aan het ontwikkelen zoals sketches en een radioshow en dat wil ik ook blijven doen. Bovendien werd ik toen aangenomen op de filmacademie van Nederland en daar zit ik nu goed op mijn plek."


Jonas met zijn Shooting Star award

Na de rode loper en uitreiking van de Shooting Star award, zit het er voor Jonas weer op in Berlijn. "Ik moet gewoon weer terug naar school." Later dit jaar kunnen we hem bewonderen in de boekverfilming Niemand in de stad en zal Jonas volop in de weer zijn met zijn eigen projecten. Druk, maar het is nog net te overzien. "Ik heb nog wel tijd voor mijn sociale leven, maar ik merk dat ik wel een beetje in een spagaat zit met spelen én de filmacademie. Omdat ik net ben begonnen, moet ik nog uitzoeken hoe ik daar een balans in ga vinden. Maar dat wordt een leuke en spannende zoektocht. Het is soort luxeprobleem," zegt Jonas lachend. "Het is allemaal in de vierde versnelling gekomen dit jaar, maar ik vind het echt fucking vet."

Door Kita van Slooten

Fotografie: European Film Promotion

Weekendagenda

Matroos voor een dag

In Den Helder ligt de Nederlandse vloot en hier is ook het Marinemuseum gevestigd. Hier kun je voelen hoe het is om in een onderzeeboot te leven, of op de brug van een wapenfregat een storm ervaren. Tijdens de voorjaarsvakantie kun je matroos voor 1 dag worden: je wordt verkleed als matroos, maakt je eigen wapenschild en leert navigeren. Bijzonder cool! www.marinemuseum.nl.

Beroemd design

Wie kent niet deze beroemde lamp, het kastje dat bestaat uit laadjes met een riem eromheen of de 'tree trunk bench' van Droog Design? In Museum Kranenburgh in Bergen worden al deze iconische ontwerpen geëxposeerd ter gelegenheid van hun 25-jarige bestaan, met grote namen als Marcel Wanders, Hella Jongerius en Tejo Remy. Do it like Droog – 25 jaar Droog Design: www.kranenburgh.nl.

Februaristaking

Op 25 februari 1941 werd Amsterdam voor een groot deel stilgelegd uit protest tegen het wegvoeren van de joodse bevolking door de Duitse bezetter. Een dag later breidde de staking zich uit tot de Zaanstreek, Haarlem, Velsen, Hilversum, Utrecht en Weesp. Sinds de bevrijding wordt deze daad van verzet ieder jaar herdacht bij het Dokwerkersmonument op het Jonas Daniël Meijerplein, naast de Portugese synagoge. Een indrukwekkende bijeenkomst die een van de verschrikkelijkste gebeurtenissen uit de Nederlandse geschiedenis op eerbiedwaardige wijze herdenkt. Dus: gaat allen opdat wij niet vergeten! februaristaking.nl

Negenmaandenbeurs

Ben je zwanger of heb je net een baby gekregen? De Negenmaandenbeurs is de plek voor inspiratie én informatie: stylingtips voor de babykamer, tips & tricks voor leven met een kind en adviezen over voeding en verzorging. Van kinderwagens tot masterclasses inbakeren en draagdoekknopen. Voor meer informatie: www.negenmaandenbeurs.nl.

Kunst voor kids

In Villa Zebra in Rotterdam worden kinderen op een speelse manier in contact gebracht met hedendaagse kunst. En zeker niet passief, maar door zelf te kijken én te doen. Er zijn tentoonstellingen voor kinderen van 3 tot 12 jaar en naar aanleiding van de tentoonstelling gaan de kinderen zelf als kunstenaar aan de slag. www.villazebra.nl.

Quinten Lange is schrijver, reiziger en bon vivant. Al zijn beste tips deelt hij graag met je, hier in Weekend Magazine.

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

AGENT CARTER

Wanneer kijken: als je klassiek in een nieuw jasje zoekt
Wanneer niet: als je maar slecht tegen chauvinistische mannen kunt
Naast je op de bank: je vechtlust
Waar: Videoland

​Agent Peggy Carter heeft het maar te stellen met de mannen. Haar geliefde Captain America legt het loodje, hun vriend Howard Stark blijkt niet erg betrouwbaar, haar collega's nemen haar niet serieus en dan zijn er nog al die slechteriken met wie ze het aan de stok krijgt. Gelukkig is ze slim, vindingrijk en een getalenteerd vechtersbaas - maar dan wel met de koele understatement van James Bond.

Het verhaal draait om een lading hoogst explosieve stof, een uitvinding van Stark, maar gejat door een geheimzinnige instantie die Leviathan wordt genoemd. Die heeft er uiteraard snode plannen mee. Aan Carter de taak om hen te dwarsbomen. Ironisch genoeg ondervindt ze daarbij de grootste tegenwerking van haar eigen collega's. Die zien in haar niets meer dan een veredelde koffiejuf, een beeld dat ook de buitenwereld graag steeds bevestigd wil zien. Maar Peggy Carter slaat dat beeld eigenhandig aan diggelen. Leuke, klassieke serie in jaren '40 / stripboek stijl.

MY NEXT GUEST NEEDS NO INTRODUCTION WITH DAVID LETTERMAN

Wanneer kijken: als je ook graag College Tour kijkt
Wanneer niet: als je geen zin hebt in politieke boodschappen
Naast je op de bank: een pepertje voor een beetje pit 
Waar: Netflix

David Letterman is terug. In deze serie voor Netflix praat hij met onder meer George Clooney, Barack Obama, Tina Fey en Malala Yousafzai. In tegenstelling tot de snelle, grappige gesprekjes die Letterman had in zijn Lateshow, gaat het hier om lijvige interviews, waarin iedere gast alle tijd krijgt om over zichzelf te praten. Daarnaast worden ook vrienden en kennissen gevraagd naar hun relatie met de ster in kwestie. Voor George Clooney gaat Letterman bijvoorbeeld op bezoek bij zijn ouders en de vluchteling uit Irak die ze onderdak hebben geboden. 

Dat maakt het mooi en persoonlijk, maar ook wel politiek: de gasten die Letterman heeft uitgenodigd zitten daar duidelijk met een agenda. Kritische vragen worden er dan ook niet echt gesteld. Dat levert gezellige en af en toe grappige, maar vooral ook best gezapige gesprekken op. Of tenminste: tot nu toe. Er zijn twee afleveringen te zien nu, met Clooney dus en met Obama, de anderen worden drupsgewijs toegevoegd. Wie weet dat het dan spannender wordt.  

DE LAATSTE DAGEN VAN AURELIA BROUWERS

Wanneer kijken: als je geïnteresseerd bent in andere mensen en wat hen beweegt
Wanneer niet: als je geen begrip hebt voor de wens om te sterven (of misschien dan juist wel)
Naast je op de bank: je zegeningen, om ze even te tellen
Waar: Videoland

Het leven kan pijn doen. Als je geluk hebt, is dat maar af en toe. Maar voor de 29-jarige Aurelia is die pijn er voortdurend, en ondragelijk. En dus besluit ze te sterven, door middel van euthanasie. Daar kan je van alles van vinden, maar deze documentaire over de laatste dagen van haar leven nodigt je juist uit om dat niet te doen. 

Ze is, zegt ze, nooit gelukkig geweest, altijd chaos, altijd onrust in haar hoofd. Dat maakt de beslissing er overigens niet makkelijker op: blijven leven is te moeilijk, maar dan maar sterven doe je niet zomaar even. Het minst slechte van vele kwaden, noemt ze zelf. We zien Aurelia tijdens alledaagse momenten, een spelletje met vrienden, een wandeling langs de rivier - 'Dit was mijn optie B als euthanasie niet zou lukken'. Maar ook bij het organiseren van haar eigen uitvaart, waar ze ook beseft wat ze haar familie en vrienden laat doorstaan. Gevoelig, pijnlijk, boeiend: ook al snap je het niet, deze docu geeft je de kans om in ieder geval naar Aurelia te luisteren.

WALL-E

Wanneer kijken: als je wel wat liefde kan gebruiken
Wanneer niet: als je heel dik bent en lange tenen hebt
Naast je op de bank: je lievelingsplant (en geef dat ding eens water!)
Waar: Netflix

In de categorie oldie but goodie: de befaamde Pixar-animatie Wall-E is inmiddels al tien jaar oud, maar nog steeds leuk en actueel. Wall-E is als enige robot achtergebleven op aarde, terwijl de planeet overspoeld is door rotzooi. Hij doet in zijn eentje zijn best de boel op te ruimen, maar ja: hij is al 700 jaar bezig en nog lang niet klaar. Tussen de puinhopen vindt hij af en toe een schat die het waard is om te bewaren. Zo neemt hij op een dag iets heel exotisch mee naar huis: een plantje. Dat trekt dan weer de aandacht van het robotje EVE, die naar aarde komt om het plantje op te halen. Voor Wall-E, die al eeuwen lang eenzaam is, is het liefde op het eerste gezicht.

Het ruimteschip waar Wall-E EVE naar toe volgt, wordt onder meer bevolkt door mensen: dikke wezens die niets meer zelf kunnen en volledig afhankelijk zijn van automatisering. Dat - en al die troep op onze planeet - zou je kunnen zien als een bestraffend vingertje van de filmmakers: zorg toch eens voor je lijf en voor je omgeving. Maar gelukkig voelt dat niet zo. Die mensen zijn niet slecht. En als kijker ben je toch vooral verliefd op die schattige Wall-E en zijn overtuigende gevoelens voor EVE. Als het zo makkelijk is om met een robotje mee te leven, is er sowieso hoop voor de toekomst.