Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 7, 2018 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Werken met ernstig zieke kinderen: ‘Ik denk weleens: hoe blijf je als ouder op de been?’

Goed nieuws! Het aantal kinderen dat overlijdt aan kanker is nog nooit zo laag geweest. Maar ook als ze het overleven, blijft het confronterend: kinderen horen toch niet zo ernstig ziek te worden? Toch is dat precies waar medewerkers van kinderziekenhuizen iedere dag weer mee in aanraking komen - en gelukkig ook verlichting in kunnen brengen. Een kinderarts, kinderverpleegkundige en pedagogisch medewerker over hun bijzondere baan.

In het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) in Utrecht is alles gericht op kinderen. Van de wensput in de centrale hal tot de beschilderde wanden in de operatiekamers. Er zijn regelmatig CliniClowns, mensen komen voorlezen of met de kinderen zingen of tekenen, er wordt lesgegeven, spelers van FC Utrecht komen soms langs, er zijn voorstellingen, konijnen, cavia’s en tamme ratjes. Sinds kort is er ook een mini-Tesla waar kinderen zelf mee naar de operatiekamer kunnen racen. Dat is zo’n succes dat een tweede in aantocht is. Alles om kinderen af te leiden van de vaak ellendige omstandigheden waarom ze er zijn. Te midden van dit alles zetten Frederique, Aline en Tessa zich in om zieke kinderen beter te maken.

Frederique van Berkestijn (47) is kinderarts-kinderneuroloog. Ze werkt bij het WKZ als arts en medisch hoofd klinische zorg.

Een van de mooie dingen aan met kinderen werken, is hun relativerende werking, zegt Frederique. “Als je met kinderen werkt, moet je jezelf niet te serieus nemen. Dan word je heel gauw afgestraft. Ze zijn heel direct in hun communicatie.” Dat levert vooral veel grappige momenten op: “Toen ik net chef de clinique was geworden, stelde ik me met die dure titel voor aan ouders en hun kind. Keek dat menneke me aan: ‘Zo, dus jij sjeft hier’. Sta je daar. En laatst keek een ventje naar de foto op mijn pas, en zei: ‘Daar was je wel veel jonger he?’ Dan begin je zo’n gesprek toch anders. Kinderen maken moeilijke momenten soms beter.”

Het ergst denkbare scenario – dat een kind overlijdt – komt gelukkig relatief weinig voor, vertelt ze. “Ik heb ook een jaar op de neurologie-afdeling gewerkt in de volwassenzorg en daar gebeurt het bijna wekelijks dat een patiënt overlijdt. Hier maak ik het twee, drie keer per jaar mee. Als het veel vaker zou gebeuren zou dit werk niet vol te houden zijn.”

'Het meisje maakte een tekening van zichzelf als engel. Kinderen hebben vaak meer door dan je denkt' 

Ze herinnert zich nog goed dat een ernstig ziek meisje op sterven lag. “Haar ouders worstelden heel erg met hoe ze haar dat nou moesten vertellen, samen met mij en een kinderpsycholoog. En nog voordat we eraan toegekomen waren, had dat meisje een tekening gemaakt van zichzelf als engel. Dan merk je: ze wist het allang. Zij maakte het ons eigenlijk makkelijker. Kinderen hebben vaak veel meer door dan je denkt.”

Als arts kan Frederique het verschil maken in de levens van haar patiënten en hun ouders. Het is dankbaar werk. “Soms merk je pas achteraf wat voor rol je in iemands leven hebt gespeeld. Zo liet de moeder van een gehandicapt jongetje dat elke dag pillen moet slikken zich laatst ontvallen dat ze het nog elke dag ‘de pillen van dokter Van Berkestijn’ noemen. Dan realiseer je je dat je onderdeel bent van het dagelijkse ritueel. Soms krijg je ook brieven van mensen. Niet zo lang geleden beschreef een moeder haar eerste ontmoeting met mij. Ze waardeerde het dat ik eerlijk, open en menselijk was geweest. Dat iemand dat zoveel jaren later nog kan beschrijven en de moeite neemt om een brief te schrijven en aan je op te sturen, dat is wel heel waardevol.”

Frederique heeft zelf drie kinderen van 16, 13 en 10 jaar. Dat ze moeder is, maakt dat ouders van patiënten zich beter begrepen voelen door haar, denkt ze. “Ik laat soms bewust vallen dat ik zelf kinderen heb, ik merk dat mensen dat een prettig idee vinden.” Ook praktisch gezien is het een verrijking. “Ik weet nog dat ik net kinderarts was en vol goede moed op de poli begon met al mijn wetenschappelijke bagage en kennis, en de eerste vraag die ik kreeg was hoeveel schepjes er in de fles moesten. Wist ik veel!”

Andersom beïnvloedt haar werk ook haar moederschap. “Natuurlijk neem je dingen mee naar huis, je weet dat het niet vanzelfsprekend is dat je kinderen gezond zijn.” Ze is er door haar werk altijd extra alert op dat haar kinderen licht op hun fiets hebben en was vooral in hun jongere jaren rond zwembaden een tikje benepen. Eén ding doet ze ook altijd: checken of haar kinderen nog ademen als ze slapen. “Ik heb te veel verhalen gehoord van ouders die hun kind in slechte toestand in bed vonden. Voordat ik ga slapen, ga ik daarom altijd eerst even bij de kinderen langs. Dat zal ik altijd blijven doen, al wordt het misschien een beetje gek nu de oudste 16 is. En eigenlijk is het onzin natuurlijk, want een uur later kan er net zo goed iets gebeuren.”

Aline Kalisvaart (56) werkt als pedagogisch medewerker in het WKZ. Ze ondersteunt ouders en kinderen tijdens hun verblijf in het ziekenhuis.

In de spannende wereld van de witte jassen is Aline een vertrouwd element. Aline helpt ouders en kinderen zich een beetje thuis te voelen in het ziekenhuis en draagt daarbij gewoon haar eigen kleding. “Binnenkort moeten we uit hygiënische overwegingen allemaal een uniform dragen, maar als pedagogisch medewerkers hebben we verzocht om een afwijkende kleur om het onderscheid met het medisch personeel te behouden. Witte jassen worden door ouders en kinderen toch geassocieerd met spannende momenten.”

Hoe zorg je dat het inbrengen van een infuus of sonde minder eng is voor een kind? Met spel en afleiding, weet Aline. “Kinderen komen vaak heel angstig binnen voorafgaand aan dit soort medische handelingen. Dan help ik ze om over die angst heen te stappen, door goed naar ze te luisteren en te kijken. Het mooie aan mijn werk is dat je met kleine middelen het verschil kan maken in een angstige situatie.”

Een beproefde methode is bijvoorbeeld het zoekboek Waar is Wally. “Een moeder en een wat ouder meisje waren laatst allebei hyper van de zenuwen. Toen heb ik Waar is Wally als een soort muur tussen haar en de verpleegkundige die met haar bezig was gezet, en ondertussen heb ik haar aan de praat gehouden en aangemoedigd. Achteraf vroegen ze of ze het boek mochten meenemen, zo fijn hadden ze het gevonden.”

'Je probeert je emoties zoveel mogelijk in te houden. Je hart luchten doe je in de koffiekamer bij een collega' 

Het mooie aan kinderen is dat ze makkelijk uit hun verdriet te halen zijn, zegt Aline. “Het is bijzonder hoe snel ze kunnen schakelen van iets naars naar een spelletje. Kinderen kunnen heel snel vergeten dat ze iets mankeren.” Dat gaat de ouders en de medewerkers van het ziekenhuis vaak lastiger af. “Het is af en toe wel slikken”, bekent ze. “Maar je probeert je emoties zoveel mogelijk in te houden en pas toe te laten als je alleen bent met een collega. De koffiekamer is een mooie plek om even naartoe te gaan als je even je hart wilt luchten.”

Patiëntjes die het op twee vlakken te verduren krijgen, raken haar het meest. “Sommige kinderen hebben én een chronische ziekte en daarnaast geen warm nest of stabiel gezin achter zich, waardoor ze niet de liefde ontvangen die ze op dat moment zo hard nodig hebben. Ik heb bijvoorbeeld lang gewerkt met een jongen die uit huis geplaatst was en hier drie keer per week kwam voor nierdialyse. Dan heb je het als kind dubbelop te verduren.”

Voor de jongen, die uiteindelijk een niertransplantatie kreeg, heeft ze iets speciaals gedaan. “Die jongen kwam jarenlang bij ons voor dialyse, maar zijn ouders hadden die hele periode niet meegemaakt. Ik wist: dat kan hij later niet terughalen, en dan heeft hij niemand om mee te praten erover. Aan de hand van foto’s die we in de loop der jaren hadden gemaakt, heb ik toen een fotoboekje samengesteld. Zo heeft hij toch een tastbare herinnering aan die bepalende fase.”

Zelf heeft Aline drie gezonde kinderen. Dat ze moeder is maakt het voor haar makkelijker om zich in ouders van patiënten te verplaatsen, zegt ze. “Ik denk dat je je beter kunt voorstellen wat het met een ouderhart doet als je kind heel ziek wordt. Maar dat betekent natuurlijk niet dat je geen goede zorgverlener kunt zijn als je zelf geen kinderen hebt.”

Tessa van de Pol (31) is senior-verpleegkundige bij het WKZ. Ze werkt op de afdeling kikker, waar kinderen liggen voor chirurgie, traumatologie, orthopedie en maag-darm-leveraandoeningen.

Een paar jaar geleden werd een tweeling binnengebracht na een ernstig auto-ongeluk. Een van de jongens was er zeer ernstig aan toe, vertelt Tessa. “Ik heb nog nooit een kind gezien bij wie zoveel kapot was. Hij had een darmruptuur, zijn beide benen waren verbrijzeld, zijn nek was gebroken, het was onvoorstelbaar. Bij de andere jongen waren ook beide onderbenen helemaal verbrijzeld. Ze werden hier heel lang behandeld. En op een dag kwamen ze met z’n tweeën samen lopend de klapdeur door. Ze liepen nog met krukken, maar ze wilden per se op eigen kracht die afdeling op komen lopen. Daar kreeg ik wel kippenvel van, dat zijn bijzondere momenten.”

Tessa heeft altijd al geweten dat ze met kinderen wilde werken. Ze wil gewoon niets anders doen dan dit. “Ik zit hier echt op mijn plek. Kinderen maken me blij, ik vind ze heel puur en sterk. Als volwassen persoon haal ik ook kracht uit kinderen. Ze leven heel erg in het moment, ik denk dat dat het grootste verschil is met de volwassenzorg. Als ze blij zijn, zijn ze zo vergeten dat ze ziek zijn.”

Ook moeilijke momenten zijn part of the job, maar de soms schrijnende dingen die ze meemaakt laten haar niet koud. “Natuurlijk heb ik emoties, en daar ben ik blij om. Ik ben niet van steen. Soms is het lastig. Als kinderen er langer liggen en je moet afscheid van ze nemen, op welke manier dan ook, kan dat heel moeilijk zijn. Het doet ook wat met je als persoon.”

'Emoties kan je niet inplannen' 

Als verpleegkundige is ze nauw betrokken bij de patiënten op haar afdeling. Ook ’s nachts, als er geen psychologen of maatschappelijk werkers aanwezig zijn. “Als ouders dan wakker liggen met zorgen, ben jij de enige die er is om ze op te vangen en de nacht door te helpen. Emoties kun je niet plannen.”

Tessa heeft vaak veel bewondering voor de kracht van de ouders van haar patiëntjes. “Ik denk weleens: hoe blijf je op de been als ouder, als je dat allemaal voor je kiezen krijgt? Maar een moeder zei een keer tegen mij: ‘Wie ben ik om bij de pakken neer te gaan zitten als mijn kind hier ligt te vechten voor zijn leven?’ Dat is me altijd bijgebleven.”

Ze kan haar werk over het algemeen wel loslaten als ze naar huis gaat, maar sommige patiënten blijven haar bezighouden. “Toen ik laatst op vakantie ging, lag er een kindje op de afdeling met een aangeboren afwijking waardoor ze al de helft van haar leven in het ziekenhuis doorbrengt. Het ging heel slecht met haar, ze lag op de intensive care en het was echt de vraag of ze het zou gaan halen. Dan informeer ik vanaf de andere kant van de wereld wel even hoe het gaat. Gelukkig liep dat goed af.”

Het is echt niet alleen maar kommer en kwel, benadrukt ze. “Je lacht zoveel op een dag. Kinderen zijn ontzettend leuk. Een meisje van 7 schreef: ‘Als Tessa voor mij zorgde, vond ik het feest’. Dat zijn mooie dingen. En heel vaak gaat het ook gewoon goed. Als WKZ hebben we heel veel te bieden. Ik vind het belangrijk dat we hier als team ouders en kinderen altijd het vertrouwen kunnen geven dat ze op de juiste plek zijn, hoe onzeker de toekomst van het kind er ook uitziet.”

Door Roxanne Vis

Foto's: Jessica Brouwer en Annemarijne Bax

Gear up!

En natuurlijk wil je niet alleen op de piste een beetje leuk voor de dag komen, maar ook als je daarna in de lampen hangt. Gelukkig is ski-mode hot. In alle prijscategorieën, kleuren en vormen kom je allerlei hips tegen. Vaak doe je jáááren met dezelfde outfit en kun je al snel een beetje modieus uit de hoek komen door zo nu en dan een onderdeel te vervangen, zoals een muts, sokken of een broek. 6 x bijzondere skigear om op te vallen op de piste!​

Skisweaters

Wellicht het coolste merk voor skikleding van dit moment: mooie jacks, coole skibroeken en de allerleukste truien! Wil je écht hip de piste op (of de stube in), dan hoef je maar één dingetje van Perfect Moment te dragen en je bent the bomb. Wel een beetje prijzig maar je draagt dan ook hetzelfde merk als de aanstaande koningin van Engeland op de piste. En wat let je om het ook gewoon in Nederland te dragen? Lekker warm! Truien vanaf € 250, www.perfectmoment.com.

Coole sokken

Wil je een echt fashion statement maken op de piste, dan gaat het uiteindelijk altijd om de details. Laat daarom je oude skisokken thuis en bestel een paar van Stance. Niet alleen zien ze er supervet uit, ze hebben de juiste padding voor skiën of snowboarden en zijn heerlijk warm. Vanaf € 25, www.stance.com.

Back to the eighties

Als je nu echt cool op de berg wilt staan, trek je een one-piece aan. Ja, het ouderwetse skipak, waar je toen je klein was altijd zo mee worstelde. Nu is het helemaal ín. Het Zweedse merk Norrona is er mee begonnen - en tegelijk ook met een eighties revival - maar ook hippe merken als Huski Wear en Red 7 richten zich volledig op deze nieuwe trend. Maak je geen zorgen, ook bij (goedkopere) merken als O'Neill kun je een one-piece scoren. 

Op chic

Een andere trend is om zo chic en elegant mogelijk de piste op te gaan. Natuurlijk kan niet iedereen zich een Moncler-jasje veroorloven, maar met een beetje bling-bling kun je zo in een sterrenrestaurant in Courchevel of Zermatt aanschuiven. Mutsje met stras of baret met parels van Zara (€12,95 - €15,95).

Picture perfect

Stoer en toch nog goed voor het milieu? Kijk dan eens bij Picture! Dit jonge merk, in 2008 opgericht door drie jeugdvrienden, verkoopt mooie jacks en broeken die 100% organisch of van 100% gerecyclede materialen zijn gemaakt. Zo zijn de skibroeken helemaal gemaakt van oude pet-flessen! Vanaf € 180, www.picture-organic-clothing.com.

POC

Uit de meeste tests komen de helmen van POC goed naar voren. Dus wat de veiligheid betreft zit het wel snor. Maar het oog wil ook wat, en ook daarvoor ben je bij POC aan het goede adres. In alle vormen, kleuren, maten en prijsklassen vind je wel iets. Verder heeft het merk ook bijzonder fijne handschoenen en skibrillen. Even snel naar poc.nl (vanaf € 130).

De wintersport is nogal een aanslag op je portemonnee, maar als je besluit je outfit te vernieuwen, heb je mazzel want skikleding is nu overal in de uitverkoop! 

Indrukwekkende metamorfoses: 'Ik ben gehalveerd!'

Had jij je ook voorgenomen om het nieuwe jaar gezond te beginnen? Minder eten, meer bewegen en op tijd naar bed: we zouden het helemaal anders gaan doen. Maar wees eens eerlijk: hebben jouw grote plannen februari gehaald? Het is niet eenvoudig om je leefstijl aan te passen en veel mensen houden hun goede voornemens niet vol. Maar Claudia, Marieke en Nienke zijn echte doorzetters: ze kozen heel bewust voor hun gezondheid en vielen bij elkaar maar liefst 186 kilo af.

Claudia Vesters (48 jaar, - 39 kilo)

“Jarenlang was ik te zwaar, ongezond en ongelukkig. Vijftien jaar geleden overleed mijn zus en in 2012 ben ik heel kort na elkaar mijn vader en moeder verloren, alledrie door bloeddrukproblemen. Toen de mist in mijn hoofd een beetje was opgetrokken, dacht ik aan wat mijn vader vlak voor zijn dood tegen me zei: ‘Doe wat je zegt, dan lieg je niet’. Ik droomde ervan om fit te zijn, een vrije, blije vrouw die blaakt van energie en bijzondere herinneringen maakt met haar kinderen. De woorden van mijn vader waren een eye-opener: in tegenstelling tot mijn familie, kreeg ik wél een kans op een gezond leven. En toen besloot ik: die kans ga ik pakken.

Ik ben achter de computer gekropen en heb urenlang zitten lezen over voeding en afvallen. Daarna was het me duidelijk: als ik ga eten wat ik nodig heb, in plaats van waar ik trek in heb, val ik af. Ik wilde per se geen maaltijdvervangers gebruiken: bij Sonja Bakker eet je immers ook normale gerechten. Maar die hoefde ik niet uit een boekje te halen, ik kon ook zelf bedenken wat slimme keuzes en combinaties zijn. Ik installeerde de app My Fitness op mijn telefoon en ging daarop calorieën bijhouden. Toen ik na een week inderdaad was afgevallen, wist ik dat dit mijn manier moest zijn.

Bewuste keuze
Ik was gewend om mijn gevoelens weg te eten, zowel vreugde als verdriet. Overal hoorde voor mij eten bij en ik had geen idee meer wat normale porties waren. Ik had altijd chips en M&M’s in huis en anders reed ik er speciaal voor naar de benzinepomp. Op het laatst woog ik 95 kilo en om mijn onzekerheid te maskeren, droeg ik altijd heel klassieke, dure merkkleding. Dat was niet per se mijn stijl, maar dan zag ik er in ieder geval verzorgd uit.

'Mijn zoon was bang dat we nooit meer shoarma zouden eten' 

In het begin vertelde ik niemand over mijn veranderde eetpatroon, alleen mijn man en kinderen wisten ervan. Zij hebben me altijd gesteund, hoewel mijn zoon wel bang was dat we nooit meer shoarma zouden eten. Maar dat aten we nog steeds, alleen nam ik dan geen broodje, of een kleinere portie dan voorheen. Als ik naar een feestje ging, bedacht ik van tevoren: neem ik straks een taartje óf een wijntje? Eten werd een bewuste keuze, en steeds koos ik voor een gezond en fit leven. Daar vaarde het hele gezin wel bij: mijn man verloor ook twintig kilo en mijn jongste zoon die glutenvrij moet eten, herstelde van zijn ondergewicht.

Vrijheid
Een jaar later was ik 39 kilo kwijt. Inmiddels ben ik vier jaar stabiel en is mijn gezondheid mijn kostbaarste bezit. Ik loop drie keer per week hard en doe aan yoga, dat hoort nu gewoon bij mijn leven. Mijn gewichtsverlies heeft een enorme impact gehad: de vrijheid die ik voel laat zich niet meer beteugelen. Dat had ook invloed op mijn relatie: ik was altijd erg op de achtergrond, maar wilde me niet meer achter mijn man verstoppen. Daar hebben we wel pittige gesprekken over gevoerd. Maar langzaam is dat weer goedgekomen, we hebben elkaar herontdekt. En nu geven we elkaar de ruimte die we nodig hebben.

Ik heb parachute gesprongen, ben in mijn eentje naar New York gegaan en wil ook nog een keer paragliden. Afgelopen december liep ik in Parijs met mijn gezin makkelijk twintig kilometer per dag. De herinneringen die we daar hebben gemaakt, neemt niemand me meer af.”

Claudia is tegenwoordig voedingscoach en geeft workshops en lezingen over een gezonde leefstijl.

Marieke van der Valle (41 jaar, -89 kilo)

“Het liefst blijf ik minutenlang naar mezelf staan kijken in de spiegel. Dat beeld verveelt nooit. Nooit! Vroeger keek ik in winkels niet naar wat ik leuk vond: als ik eindelijk iets kon vinden dat paste, kocht ik het. De eerste keer dat ik ging winkelen nadat ik 89 kilo was afgevallen, stond ik weer te huilen in het pashokje. Dit keer niet omdat alles te klein was, maar omdat ik geen idee had wat ik moest kiezen. Ik vroeg mijn vriendinnen om hulp: hoe dóen jullie dat, als je in elke winkel kunt slagen? Inmiddels ben ik steeds meer mijn eigen stijl aan het ontwikkelen, maar dat heeft wel even geduurd.

Op mijn zwaarst woog ik 168 kilo. Ik heb tig diëten geprobeerd, maar nooit met blijvend resultaat. Dat was niet zo vreemd: ik was een stiekeme eter. Ik nam nooit een patatje op het terras of taart op een verjaardag, maar eenmaal thuis at ik alles wat los en vastzat. Uiteindelijk besloot ik met Gewichtsbeheersing van A tot Z een laatste afvalpoging te wagen. Hun programma werkt met maaltijdvervangers, maar ook met een coach, die je kritisch leert kijken naar je eigen (eet)gedrag. Waarom maak je bepaalde keuzes, wat zijn je valkuilen? Ik was een emotie-eter: als ik moe was of stress had, ging ik snacken. Het was heel waardevol om dat in te zien. 

Gehalveerd
Het programma bleek een succes: ik viel veertig kilo af. Daar was ik al zo blij mee, dat ik de motivatie even kwijtraakte. Het lukte om mijn gewicht stabiel te houden, dat was me daarvoor nooit gelukt. Maar omdat ik nog steeds 128 kilo woog, ben ik een paar maanden later verder gegaan met de maaltijdvervangers. Uiteindelijk ben ik in drie etappes 89 kilo afgevallen. Ik ben dus eigenlijk gehalveerd.

Ik ben naast het lijnen niet fanatiek gaan sporten, maar omdat ik door mijn gewichtsverlies veel makkelijker bewoog, ging ik sneller naar buiten, pakte eerder de fiets. Ik kwam in een heel andere modus, veel positiever en energieker. Ik werkte in de gehandicaptenzorg en hoewel ik nooit last heb gehad van bijvoorbeeld hoge bloeddruk of cholesterol, realiseerde ik me pas toen ik afviel hoe heerlijk het was om gewoon te kunnen bukken en tillen.

'Wat als ik iemand anders zou tegenkomen, als ik straks meer zelfvertrouwen had?'

Vallen en opstaan
Toen ik op dieet ging, hebben mijn man en ik veel gepraat over de toekomst. Wat als ik iemand anders zou tegenkomen, als ik straks veel meer zelfvertrouwen had? Toen het afvallen bij mij zo snel ging, besloot mijn man ook het roer om te gooien. Daardoor raakte hij 55 kilo kwijt. Ik durf niet te zeggen of we nog bij elkaar waren geweest als hij zijn levensstijl niet ook had veranderd. Het was zo allesomvattend, daarin hadden we, denk ik, geen middenweg kunnen vinden. Nu hebben we juist veel steun aan elkaar en helpen we elkaar als we het moeilijk hebben. Ik wil nooit meer terug naar mijn oude leven, want mijn nieuwe lijf heeft me vrijheid gegeven. En die vrijheid is me alles waard.

Inmiddels heb ik drie jaar een stabiel gewicht. Ik ben enorm gelukkig met mijn spiegelbeeld, alleen aan mijn overtollig vel zou ik graag nog iets willen laten doen. Het proces naar een gezondere leefstijl gaat met vallen en opstaan en dat is prima. Als je maar één keer vaker opstaat, dát is de clou.

Marieke is inmiddels zelf gewichtsconsulente en blogt op Facebook over haar ervaringen.

Nienke Bezembinder (39 jaar, -58 kilo)

“Het keerpunt kwam in april 2014. Ik liep ik met mijn gezin over de kermis en mijn zoons wilden dat ik meeging in een van de attracties. Tot mijn grote schaamte paste ik daar niet in. Ik woog 143 kilo en realiseerde me dat ik, door mijn gewicht, mijn kinderen plezier onthield. De enige die daar iets aan kon veranderen, was ik zelf.

Een oud-collega had onlangs een gastric bypass (GBP) ondergaan, een maagverkleining. Dat leek mij helemaal niets: ondanks mijn overgewicht had ik geen lichamelijke klachten en ik wilde niet laten snijden in een gezond lichaam. Maar omdat ik elk dieet op de markt inmiddels had gehad en niets blijvend effectief bleek, zag ik de GBP als laatste hulpmiddel. Daarom besloot ik, puur voor mijn kinderen, de huisarts om een doorverwijzing te vragen.

In de obesitaskliniek volgden gesprekken met artsen, psychologen en diëtisten. Ik had een BMI van boven de veertig, daarom kwam ik direct in aanmerking voor een maagverkleining. Een half jaar later werd ik al geopereerd. Twee weken vóór de operatie moest ik beginnen met een crashdieet om mijn lever te laten slinken. Daarom zat ik met Kerst aan de shakes, maar dat vond ik prima. Ik was er echt klaar voor.

De makkelijkste weg
Inmiddels is het traject volgens mij veranderd, maar destijds kreeg ik rondom de operatie nog anderhalf jaar begeleiding vanuit de kliniek. In een lotgenotengroep spraken we over onze valkuilen en gingen we de confrontatie aan met onze eetverslaving. Want na de maagverkleining verandert je lijf wel meteen, maar je mind gaat niet zo snel. Ik moest echt leren om anders - bewuster - te gaan eten en verstandige keuzes te maken.

'Een maagverkleining is bepaald niet de makkelijkste weg' 

Tijdens de operatie wordt een stuk darm verwijderd dat vitamines opneemt en door het snelle afvallen kunnen je spieren worden aangetast. Daarom moet je na een GBP eiwitrijk eten, supplementen slikken en elke twee maanden een vitamine B-injectie halen. Ik mag alles eten, alleen in kinderporties. Ik eet van een ontbijtbordje: een lepel groente, een aardappel en een klein stukje vlees. As ik teveel eet, voelt dat heel naar, alsof er een heel strakke riem om mijn maag zit. Een maagverkleining is dus zeker niet ‘de makkelijkste weg’.

Negen maanden na mijn operatie was ik 50 kilo kwijt en later nog eens 8. Ik heb nu twee jaar een min of meer stabiel gewicht. Soms kom ik weer een paar kilo aan, maar dan weet ik dat ik het zelf in de hand heb. MIjn relatie met voedsel is nu veel gezonder. Om mijn nieuwe lijf te vieren, heb ik een tattoo laten zetten, een vogel. Die staat voor vrijheid, uitvliegen, mezelf kunnen zijn.

Zorgelozer
Mijn man heeft me altijd gesteund en me het vertrouwen gegeven dat ik het kon. Het ontroert me nog steeds dat hij me vrij liet om dingen uit te zoeken en me te ontwikkelen. Hij is er zelf niet minder door gaan eten: hij kan alles in zijn mond stoppen zonder aan te komen. Dat vond ik vroeger best oneerlijk, maar nu niet meer, zijn lijf is gewoon anders. Mijn hele proces heeft onze relatie alleen maar versterkt.

Door mijn gewichtsverlies ben ik niet per se gelukkiger geworden, maar wel zorgelozer. Ik hoef niet meer bang te zijn dat ik door een stoel zak of in de speeltuin de kabelbaan sloop. Ik ga weer dansen met vriendinnen en voetballen met mijn kinderen. Mijn zoon zei laatst: ‘je kunt nu veel meer doen met ons’. En dat was precies de bedoeling.”

Als coach en ervaringsdeskundige helpt Nienke vrouwen die ook veel zijn afgevallen, om mind en body op één lijn te krijgen.

Blijvend blij met je gewicht

Lenny Versteegden werkt als diëtist en foodexpert regelmatig mee aan radio- en televisieprogramma’s over gezondheid. We vroegen Lenny naar het geheim van succesvol én blijvend afvallen. “Als je langdurig wil afslanken, moet je bereid zijn om écht te veranderen en anders te gaan eten. De volgende tips kunnen je daarbij helpen:

* Zoek naar aanpassingen in je eetgewoonten en leefstijl die je lang vol kunt houden en die goed bij je passen.
* Stel een realistisch doel: als je nu tien kilo zwaarder bent dan je gebruikelijke gewicht, is twintig kilo eraf niet reëel en ook niet nodig.
* Zorg voor voldoende beweging én ontspanning, zodat je mentaal sterk genoeg bent om bijvoorbeeld & eetbuien te weerstaan.
* Vraag hulp aan een diëtist die je kan begeleiden bij je proces.
* Wacht niet tot 1 januari of na de zomer, maar begin meteen als je er klaar voor bent.
* Houd vol! Een gewicht dat bij je past, is echt te bereiken én vast te houden.”

Door Ronne Theunis

5x de hort op

Na wekenlang door het bos gestruind te hebben, is de ontsnapte koe Hermien dan toch gevangen en naar een rusthuis gebracht. De dierenartsen die haar met een verdovingspijl te pakken kregen, noemen het een eigenzinnig dier. Maar wat houdt dat in? Kan een koe doelbewust een ontsnapping op poten zetten en haar eigenaren voor de gek houden? We legden het voor aan Eline Teygeler, gedragstherapeut voor dieren bij Tinley.

Een dier zal niet expres iets doen om het baasje te pesten, stelt Teygeler voorop. Dat is nooit hun drijfveer. "Dieren die ervandoor gaan, doen dat vanwege een natuurlijke drang die ze voelen. Er kunnen meerdere redenen zijn waarom een dier zich geroepen voelt te ontsnappen. Nieuwsgierigheid kan een rol spelen. In dat geval wil een dier graag de omgeving verkennen en kijken wat er nog meer te beleven valt. Je ziet het soms bij paarden die zichzelf hebben aangeleerd hun staldeur te openen. Als ze dan buiten de stal andere paarden vinden of bij het voer komen, is ontsnappen zelfbelonend gedrag: een paard dat op zoek gaat naar vertier en dat ook vindt, zal het de volgende keer weer proberen."

Maar er zijn ook negatieve redenen om weg te lopen. Teygeler: ""Als een dier zich bedreigd voelt, zich verveelt of te weinig ruimte heeft, is dat ook een motief om de hort op te gaan. In dat geval vlucht het dier van een onprettige plek en is de ontsnapping een reactie op stress of angst. Of in het geval van verveling: het dier kan zijn soorteigen gedrag te weinig uitvoeren en gaat op zoek naar alternatieven." Dat koe Hermien met de noorderzon vertrok, is dus goed te verklaren, maar waarom ontsnappen dan niet alle koeien? "Het ene dier is het andere niet en net zoals wij mensen, hebben ook dieren verschillende karakters. De een reageert passief en laat alles stilletjes over zich heen komen, de ander komt in actie en vecht of vlucht. Hermien is duidelijk een dame die van actie houdt, net als onderstaande vijf dieren die eveneens tijdelijk wisten te ontsnappen.

Ringstaartmaki Ernie
Alhoewel ringstaartmaki's groepsdieren zijn, was Ernie blijkbaar even toe aan een solo-uitje en wist hij in de zomer van 2016 via de bomen te ontsnappen uit zijn verblijf in Zooparc Overloon. Misschien wilde hij weg, omdat hij nog maar kort in de Brabantse dierentuin woonde en nog moest wennen aan de groep. Maar de verzorgers maakten zich zorgen over Ernie, want ze vreesden dat hij zich eenzaam voelde en vroegen omwonenden die de ringstaartmaki zagen om het dier te lokken met water en wat rozijnen. Uiteindelijk is Ernie met behulp van een lekker hapje in een fietstas gelokt en zo weer veilig thuis gebracht.

Voortvluchtige flamingo
Na drie jaar in een dierentuin in Kansas had een Afrikaanse flamingo het wel weer gezien. De vogel greep zijn kans toen verzorgers even niet goed opletten en vloog de horizon tegemoet. Ver verwijderd van zijn oorspronkelijke continent, vroegen de mensen van de dierentuin zich af wat er van de voortvluchtige flamingo terecht was gekomen. Pas acht jaar later werd die vraag beantwoord. Een vogelaar ontdekte de flamingo in Texas en dankzij een ringetje om de poot kon bevestigd worden dat het om het ontsnapte exemplaar ging. De vogel had nieuwe vrienden gemaakt en scharrelde tevreden rond met een andersoortige flamingo. De dierentuin reageerde verrast op het nieuws en zei geen plannen te hebben om de flamingo te vangen.

Gorilla's Evelyn en Jim
Evelyn en Jim zijn de Bonnie en Clyde in de gorillawereld. Meerdere malen wisten ze te ontsnappen uit hun verblijf in de Los Angeles Zoo. Evelyn ging daarbij vooral slim te werk, terwijl Jim meer van de brute kracht was: die beukte gewoon een poort omver. Dat die deur zomaar open te rammen viel, zegt natuurlijk wel wat over de kwaliteit van de behuizing. De dierentuin van Los Angeles had de gorilla's lange tijd in een verblijf geplaatst dat eigenlijk voor beren bedoeld was. Met alle gevolgen van dien, zoals de keer dat Evelyn zichzelf liet optillen door Jim en zo over de muur klom. Dat de vindingrijke Evelyn er zo vaak vandoor ging, heeft er waarschijnlijk ook mee te maken dat ze zich niet prettig voelde. Inmiddels is er een nieuw en ruimer verblijf voor de gorilla's en sindsdien zijn er geen ontsnappingen meer gemeld.

Pinguïn in de achtertuin
In 2010 wisten een pinguïn te ontsnappen uit het voormalige dierenpark Emmen. Hoe de vogel uit het verblijf klauterde, was voor de verzorgers een groot raadsel. Maar het lukte hem, want een nietsvermoedende bewoner werd plots geconfronteerd met een jonge pinguïn in zijn achtertuin. Hij wist het dier te vangen en heeft hem in de kofferbak van zijn auto heelhuids terug gebracht naar het dierenpark. Dit avontuur bracht een andere pinguïn op ideeën, want een week later nam een soortgenootje ook de benen.

Jaloerse neushoorn
Liefdesproblematiek zorgde ervoor dat witte neushoorn Satara besloot op zoek te gaan naar welwillende vrouwtjes. De destijds 18-jarige neushoorn had namelijk in de smiezen dat zijn partner Yhura met een jongere neushoorn aan de haal was gegaan. Verzorgers van de Australische Monarto Zoo denken dat de twee ton wegende Satara een beetje jaloers werd en daarom zichzelf door de omheining torpedeerde. Op een andere plek in het enorme grote park wonen namelijk nog meer neushoorns en Satara ging op zoek naar vers vlees. Helaas voor hem lukte het niet dat gedeelte binnen te dringen en na een aantal verdovingspijltjes keerde hij terug naar zijn verblijf. Het is onbekend of het tussen hem en Yhura ooit weer helemaal goed is gekomen.

Door Kita van Slooten

Black Panther: de langverwachte Afrikaanse superheld

Film van de week: Black Panther
Regie: Ryan Coogler
Met: Chadwick Boseman, Lupita Nyong'o, Michael B. Jordan
Waardering: 3,5 sterren

Naar deze nieuwste Marvelproductie werd door veel mensen reikhalzend uitgekeken. De fantastische vormgeving, lekkere actie, maar bovenal de Afrikaanse superhelden. En na járen van hoofdrollen voor blanke helden werd het wel eens tijd voor wat broodnodige variatie. Plannen voor Black Panther waren er al sinds begin jaren negentig, nu is het dan eindelijk zover. De superheldenfilm maakt veel van de verwachtingen waar en baant het pad voor nog meer representatie van alle kleuren en rassen in grote Hollywood blockbusters.

Black Panther, in het dagelijkse leven T’Challa genoemd, zagen we al eerder opduiken in Captain America: Civil War, maar nu heeft de Afrikaanse prins dus zijn eigen film, waarin we zien hoe hij na de dood van zijn vader tot koning van Wakanda wordt gekroond. In de rijke, futuristische staat gaat traditie hand in hand met vernieuwing, want dankzij een buitenaards metaal zijn de vijf stammen van Wakanda de rest van de wereld op vele vlakken ver vooruit.

Maar uiteraard zijn er meedogenloze vijanden op het metaal uit en daarbij staat niet alleen de toekomst van Wakanda, maar die van de gehele aardbol op het spel. Omringd door superstoere vrouwelijke krijgers probeert T’Challa zijn koninkrijk veilig te houden, maar de onthulling van een duister familiegeheim brengt hem aan het wankelen.

De mix van eeuwenoude tradities met slimme, ultramoderne snufjes geeft Black Panther een originele look. Het moet voor de kostuumontwerper een feest geweest zijn om voor deze film de toffe pakjes te mogen maken. Leuk is ook dat vrouwen niet als sexy opvulling dienen, maar dat ze met hun wijsheid, intelligentie en standvastigheid de koning regelmatig weten te overtreffen.

Daar moet bij gezegd worden dat onze superheld eigenlijk best een saaie kwibus is. Het doet de film geen goed, dat zo'n beetje elk personage interessanter is dan de hoofdpersoon. T'Challa is een prima kerel, maar hij heeft geen rauwe randjes. Hij prikkelt niet, omdat hij zo keurig is. Zijn uiteindelijke tegenstander is veel boeiender. Deze is kwaad op Wakanda, omdat zij hun macht niet delen met mede-Afrikanen wereldwijd, die vaak in oneerlijke omstandigheden leven. Zijn persoonlijke trauma en intense woede maken hem een fascinerend bad guy.

Belangrijke onderwerpen als onderdrukking en slavernij worden zo opgenomen in een superheldenfilm, die - zoals we van Marvel mogen verwachten - eindigt met een grootse confrontatie, vol special effects en fraai gefilmde vechtscènes. Die actie is niet vernieuwend, maar de film zelf wel. Black Panther zal hopelijk de geschiedenis in gaan als de superheld die grote culturele impact maakte en Hollywood stimuleerde verder te kijken dan hun blanke neus lang is.

Door Kita van Slooten

Focaccia met biet & rozemarijn

In samenwerking met Fontaine Uitgevers

Zelf een focaccia maken is echt niet zo moeilijk en smaakt zoveel lekkerder dan die uit de supermarkt.  

Bereidingstijd: ± 50 min. + rijstijd ± 2 uur
+ oventijd ± 20 min.

Ingrediënten (voor 6-8 personen):

  • 3 kleine, verschillend gekleurde bietjes
  • 1 zakje gist
  • 1 tl suiker
  • 400 ml lauwwarm water
  • 500 g bloem
  • 2 tl zout
  • 5 takjes rozemarijn
  • 2 el olijfolie
  • 3 el witte balsamicoazijn
  • zeezoutvlokken om te bestrooien
  • 1 bol mozzarella in stukken

Bereiding:

Doe de gist met de suiker en 100 ml lauwwarm water in een kommetje en laat ± 10 min. staan totdat zich belletjes vormen.

Meng de bloem met het zout en de fijngehakte naaldjes van ½ takje rozemarijn in een kom.

Doe het gistmengsel en de rest van het water bij de bloem en kneed dit in ± 10 min. tot een zacht deeg.

Vet een kom in met een beetje van de olijfolie, doe het deeg erin en laat afgedekt ± 1 uur rijzen of totdat het volume is verdubbeld.

Schil intussen de bietjes en snijd ze in parten.

Kook ze elk in een aparte pan in een laagje water met 1 el balsamicoazijn en ½ takje rozemarijn in ± 25 min. gaar. Laat uitlekken en afkoelen.

Bekleed een bakblik met bakpapier en bestrijk met wat olijfolie.

Neem het deeg uit de kom en druk uit tot een ovaal van ± 20 x 30 cm.

Laat afgedekt ± 30 min. rijzen op een warme plek.

Bestrijk het deeg ruim met olijfolie en verdeel er de naaldjes van 1 takje rozemarijn in plukjes en wat zoutvlokken over en vouw het deeg in drieën. Druk weer uit tot een iets kleiner ovaal.

Druk de biet in een mooi patroon in het deeg en verdeel er de rest van de rozemarijn in kleine plukjes over.

Bedruppel met extra olie en bestrooi met wat zeezout. Laat ± 30 min. afgedekt rijzen.

Verwarm de oven voor op de hoogste stand (het liefst 230 °C) en bak de focaccia in ± 20 min. gaar.

Neem uit de oven en laat helemaal afkoelen. Geef er de mozzarella bij.

Oogstkoken
Dit jaar bestaat het tijdschrift Seasons 25 jaar en dat wordt gevierd met het kookboek Oogstkoken​, met daarin een selectie van de lekkerste moestuinrecepten die in het blad hebben gestaan. Het mooi vormgegeven boek staat boordevol eenvoudig te maken recepten met seizoensproducten. Daarnaast staan er tips & trucs in om zelf te zaaien en oogsten uit eigen moestuin én handige conserveertechnieken.

Titel: Oogstkoken
Prijs: € 24,95
ISBN: 978 90 5956 837 2
Uitgever: Fontaine Uitgevers 

 

 

 

 

 

 

Handige huishoudgadgets

1. Voor de niet-zo keukenprinses

Een kookplaat die je een handje helpt. De Tasty One Top is een kookplaat die via bluetooth met je smartphone verbindt. Vervolgens kies je een recept uit de bijbehorende app en de kookplaat regelt de juiste temperatuur voor bij je gerecht. Daarnaast krijg je een seintje aan de hand van lampjes wanneer het tijd is om je biefstuk om te draaien én wanneer het tijd is om je biefstuk aan te snijden.

Hopelijk waait de kookplaat over vanuit de Verenigde Staten want voor 150 dollar is dit er eentje die ervoor zorgt dat iedereen een keukenprinses wordt.

2. Keurig gestreken kleding

Laten we eerlijk zijn, ik denk dat iedereen wel een gigantisch grote hekel aan strijken heeft. Daar bedachten een paar knappe koppen iets op, namelijk een strijkrobot: Effie. De robot ziet er uit als mini kledingkast waarin je maximaal 12 kledingstukken op kunt hangen en waar je een beetje water en wasverzachter aan toevoegt. Vervolgens strijkt de robot het kledingstuk strak en glad langs twee stomende langwerpige ijzers. Effie strijkt in 3 minuten al kleding glad en strak. Ideaal niet? Het prijskaartje is helaas wat minder. Voor 780 euro kun je een robot pre-orderen.

3. Je maatje tijdens het opvouwen

Naast strijken is ook vouwen niet de fijnste taak. Iets waar je vaak als een berg tegenop kunt zien. Deze futuristische robot gaat er voor zorgen dat het vouwleed verleden tijd is. De Foldimate is namelijk je maat als het op dit huishoudelijke klusje aankomt. Het apparaat stoomt je kleren en vouwt ze vervolgens op. In ongeveer 10 seconden per kledingstuk met maximaal 20 kledingstukken is alles pico bello voor je opgebouwen. Reken dus maar uit hoeveel tijd je kunt besparen. Toch zit er een groot nadeel aan, je moet namelijk zelf nog alle kledingstukken in de machine vastklemmen en tsja... ook dat kost weer wat tijd. Daarnaast kan-ie handdoeken en ondergoed niet voor je opvouwen, dus moet je alsnog je handen uit de mouwen steken.

4. Draag een steentje bij aan een beter milieu

Maak je eigen compost met de ZERA prullenbak. Je gooit je afval in de prullenbak en die maalt alles voor je fijn. Je voegt nog wat natuurlijke organismen toe en die breken alles af tot het bij tuiniers zo geliefde zwarte goud. Zodat je jouw eigen moestuintje kunt voorzien van homemade compost.

5. Altijd een stofvrij huis

Niet heel vernieuwend, want je ziet ze al best veel. Maar hoe fijn is het dat je vanaf je telefoon je stofzuiger aan het werk kan zetten? En dan thuiskomen in een schoon huis. Heel fijn toch? De Naeto Bovtac D5 Connected is een slimme stofzuiger die eigenlijk alles zelf doet. Hij maakt schoon, gaat als-ie leeg is naar zijn oplaadstation en als-ie weer opgeladen is, gaat-ie terug naar de plek om daar weer verder schoon te maken. Daarnaast kan de stofzuiger allerlei vloertypes schoonmaken. Hij hobbelt zo van je tapijt over je parket vloer.  Zit je in de bus onderweg naar huis? Zelfs dan kan-ie worden aangezet. De app stuurt verder notificaties als het stofbakje moet worden geleegd en wanneer de filter of borstel moet worden vervangen. Je hoeft bij deze stofzuiger dus nergens op te letten. Nou ja... als-ie vast zit heeft-ie wel een zetje in de goede richting nodig. Voor 541 euro kun je er hier eentje bestellen. 

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handigeknowhow te delen! 

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

AMERICAN PSYCHO

Wanneer kijken: als je koude rillingen over je rug wil
Wanneer niet: als je gelooft in de goedheid van de mens
Naast je op de bank: een stuk afdekplastic tegen de bloedspetters
Waar: Netflix

​Wie Patrick Bateman ooit heeft ontmoet - dan wel in het boek American Psycho uit 1991, dan wel in deze verfilming uit 2000 - zal 'm nooit meer vergeten. Het personage is zo iconisch geworden, dat je eigenlijk niet om 'm heen kan. Hij is een ultieme verbeelding van onze cultuur die pessimisten zal aanstaan: een dikke laag oppervlakte, met een door narcisme en hebzucht verrotte kern.

Bateman en zijn collega's en 'vrienden' leven in een wereld waarin alles om uiterlijk draait, om beter zijn dan een ander, om meer hebben dan een ander. Naar buiten toe probeert hij krampachtig het beeld van de succesvolle playboy hoog te houden, van binnen gaat hij kapot aan agressieve driften. Die botviert hij op gruwelijke wijze - deze film kan je beter niet kijken als je snel misselijk bent. Bijzonder is - en hier komt even een spoiler - dat er geen morele consequenties aan zitten. Zelfs een biecht van Bateman wordt als een grapje afgedaan - hoewel je daar ook uit zou kunnen afleiden dat hij de moorden alleen maar in zijn fantasie heeft gepleegd. Mooi materiaal voor psychologen-van-de-koude-grond en horrorliefhebbers in het algemeen.  

THE DUCHESS

Wanneer kijken: als je van mooie kostuums houdt
Wanneer niet: als je het graag iets moderner hebt
Naast je op de bank: je krultang en toupeerkam
Waar: Videoland

Nog een week of drie en dan worden de Oscars weer uitgereikt. Ter ere daarvan heeft Videoland heel wat Oscar-winnaars uit de afgelopen jaren op een rijtje gezet en The Duchess is daar een van. In 2009 kreeg de film het beeldje voor de mooiste kostuums en dat zie je er aan af ook. Er was ook nog een nominatie voor de beste vormgeving. Allemaal ontegenzeggelijk heel mooi, maar de film moet het daar wel een beetje van hebben. 

Het is een tragisch verhaal over een spring-in-'t-veld die eind eind achttiende eeuw wordt uitgehuwelijkt aan een saaie hertog. Bijbehorende titel en leventje bevallen, maar het huwelijk is slecht. Zeker als blijkt dat de kersverse hertogin niet waarmaakt waarvoor ze toch echt is aangenomen: ze baart dochters en geen zonen - en dus geen erfgenamen. De hertog neemt een minnares aan en dan blijkt pas echt hoe slecht de positie van vrouwen in die tijd was. Al met al een wat traditioneel kostuumdrama dat het vooral van de mooie plaatjes moet hebben.

TEMPTATION ISLAND

Wanneer kijken: als je toe bent aan een guilty pleasure
Wanneer niet: als je hoopt op een verrassende uitkomst
Naast je op de bank: je vriend of vriendin om samen luidkeels commentaar te leveren en elkaar te bezweren dat het bij jullie nooit zo zou lopen
Waar: Videoland

​Laatst stond in de Volkskrant een interview met relatietherapeut Esther Perel. Ze breekt een lans voor vreemdgangers, die ze vaak in haar praktijk krijgt. Haar betoog: er zijn heel veel manieren van ontrouw zijn, en met een ander het bed in duiken is daar maar een van. Niettemin blijft het natuurlijk heftig, als je partner er zomaar een minnaar of minnares erop na blijkt te houden. Dat weten de deelnemers aan het derde seizoen van Temptation Island maar al te goed - als ze tenminste slim zijn geweest en de eerste twee seizoenen hebben gekeken. 

Daarom blijft het zo'n groot raadsel waarom de stellen in deze reeks besloten hebben om mee te doen. De mannen, die vaak al een keer eerder in de relatie over de schreef zijn gegaan, willen 'zich bewijzen'. De dames zien het relationeel overleven van het programma het ultieme bewijs dat ze een trouwe - en dus automatisch goede - vent hebben gevonden. Maar is het niet eigenlijk ook een vorm van ontrouw als je van je geliefde verwacht dat die zich als een kat op het spek laat binden en dan alle verleidingen weerstaat? Terwijl-ie ook nog beelden krijgt voorgeschoteld waarin in ieder geval de suggestie wordt gewekt dat zijn vriendin het ook niet zo nauw neemt? Een bizar gegeven, maar het levert ieder seizoen lekkere guilty pleasure televisie op, zo ook nu. Aflevering 1 tot 5 staan nu op Videoland, de rest volgt.

THE SECRET

Wanneer kijken: als je een makkelijke oplossing zoekt
Wanneer niet: als je niet gelooft in ultieme verantwoordelijkheid
Naast je op de bank: je positieve gedachten
Waar: Netflix

Ben je ziek? Heb je schulden of gewoon niet zo veel geld als je eigenlijk zou willen hebben? Loopt je liefdesleven stroefjes? Allemaal je eigen schuld: je hebt simpelweg niet positief genoeg gedacht. Dat is het geheim van The Secret, gebaseerd op het boek dat in 2006 furore maakte. Het is een allegaartje aan semi-diepzinnige inzichten, een verzameling inspirational quotes die erop neerkomen dat het universum je alles wil geven waar je maar om vraagt, als je dat verzoek maar op de juiste manier formuleert. Kort en goed: wees dankbaar voor wat je hebt en wat je gaat krijgen, denk positief en visualiseer de uitkomst, en een leven vol rijkdom en liefde zal je ten deel vallen.

Klinkt onschuldig, maar is soms doodeng. Zo is er een vrouw die beweert van haar borstkanker te zijn genezen - zonder medische behandeling - door grappige filmpjes te kijken en zichzelf 'kankervrij te denken'. Er zou maar iemand een voorbeeld aan nemen... Bovendien is in dit model álles je eigen schuld: als je leven niet fan-tas-tisch is, heb je gewoon niet goed genoeg gevisualiseerd. Je moet de boodschap van deze docu dus vooral niet te serieus nemen. En dat gaat makkelijk, omdat het allemaal zo lachwekkend geacteerd is: een zelfhulpboek in de vorm van een infomercial. 

Weekendagenda

Chinees Nieuwjaar

De nationale viering van het Chinese Nieuwjaar in Den Haag deze zaterdag belooft een groot feest te worden, met de burgemeester, minister Bruno Bruins en de Chinese ambassadeur. Het spektakel wordt geopend met een traditionele draken- en leeuwendans en een enorm vuurwerk, waarna Chinese dansers in het Atrium van het stadhuis een voorstelling geven. Hier is ook de Chinese markt met kaligrafeerworkshops, eetstalletjes en natuurlijk verkleden in traditionele Chinese klederdracht voor de kids. Voor meer informatie en het gehele programma: www.chineesnieuwjaar-denhaag.nl.

Bluesfestival Delft

Het jaarlijkse Affligem Bluesfestival barst dit weekend los in Delft met 70 optredens op 36 locaties verspreid over de historische binnenstad. Ook zijn er bluesfilms te zien, mondharmonicaworkshops en allerlei lezingen te volgen. Download de flyer en zwerf van kroeg naar kroeg op zoek naar jouw lievelingsmuziek! www.delftblues.nl.

Met z'n allen naar de huishoudbeurs

Tsja, de huishoudbeurs. Je denkt al snel aan dames van middelbare leeftijd die met karretjes zoveel mogelijk gratis producten verzamelen... Maar dat is allang niet meer zo! Hier ontmoet je je favoriete auteurs en dj's draaien de 'vetste' muziek in festivaltenten. Je kunt je huis opnieuw laten stylen of je dieet doornemen met Sonja Bakker, meedoen aan een modellenwedstrijd, je hond laten trainen of je garderobe aanvullen met vintage kleding die BN'ers tijdens premières hebben gedragen. Te veel om op te noemen, maar natuurlijk kan je ook nog terecht voor de gratis proefpakketjes wasmiddel of koffie... www.huishoudbeurs.nl.

Drakenalarm!

Op het Gelderse Kasteel Hernen gebeurt de komende week heel veel! Zo kun je donderdag draken zoeken en doet zaterdag en zondag een 'Staatse voetcompangie' zijn intrede in het kasteel. Figuranten spelen de intocht van 17e-eeuwse voetsoldaten zo waarheidsgetrouw na. Binnen in het kasteel kun je zien hoe er in de 17e eeuw werd gewoond en gewerkt. www.glk.nl.

Etsen maken

Niet zo groot en niet zo beroemd, maar heel erg leuk voor jong en oud: het Rembrandthuis. Hier woonde Rembrandt van Rijn en kun je zijn atelier bezoeken, in zijn keuken kijken en allerlei workshops volgen. Zo kun je zien hoe Rembrandt in de 17e eeuw zijn verf mengde en leer je de techniek van het drukken van etsen in de kamer waar de etspers van Rembrandt altijd heeft gestaan. Leerzaam én leuk! www.rembrandthuis.nl.

 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Quinten Lange is schrijver, reiziger en bon vivant. Al zijn beste tips deelt hij graag met je, hier in Weekend Magazine.