Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 26, 2018 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Doorgaan na Afghanistan: 'Ik herkende mezelf niet meer'

Zaterdag 30 juni is het Veteranendag. Daarbij worden niet alleen veel oude ex-militairen in het zonnetje gezet, maar ook een groeiende groep jonge veteranen. Zoals Niels (37) en Denise (39), die dienden in Afghanistan. Hoe pakten zij hun leven weer op toen ze thuis kwamen? “Die ene nacht in Uruzgan heeft me gevormd.”

Niels van Bockel wilde eigenlijk ambulancechauffeur worden, maar omdat hij daarvoor te weinig ervaring had, besloot hij aan de slag te gaan bij Defensie. Daar kon hij ervaring opdoen als hospik: medisch en geneeskundig verzorger in het leger. “Ik ben geen vechtersjas, maar wilde wel graag mensen helpen. Dit leek me een mooie uitdaging.”

En uitdagend is het. In november 2007 wordt hij voor vijf maanden uitgezonden naar Afghanistan. Daar wachten hem gebeurtenissen die hem nog altijd achtervolgen. “Op een nacht werden we opgeroepen voor een actie op zes uur rijden van Kamp Holland, waar ik gestationeerd zat. Bij een ander Nederlands kamp in Uruzgan zouden we onze collega’s helpen de zone eromheen te zuiveren van de vijand. Maar dat ging helemaal mis.”

Friendly fire
Het is pikkedonker als de infanterie en de luchtmobiele brigade (grondtroepen en collega’s die hen vanuit de lucht ondersteunen) de situatie in kaart proberen te brengen. Gelijk ontstaat er een vuurgevecht. Niels, beveiligd door de infanterie, krijgt al snel het bericht dat een Nederlander door eigen vuur geraakt is in zijn benen. “We moesten hem ophalen en verzorgen. Dat hebben we zo goed als mogelijk gedaan, in het duister en met vijandelijk vuur om ons heen.” De jongen – Marc van de Kuilen – raakt wel zijn beide benen kwijt.

Hij is niet het enige slachtoffer. Uiteindelijk komen twee Afghaanse en twee Nederlandse militairen, korporaal Aldert Poortema en soldaat eerste klasse Wesley Schol, die nacht om het leven. Later blijkt dat ze door eigen vuur zijn gesneuveld. “Friendly fire, dat maakte het nog erger. Het was zo donker, je kon vriend niet van vijand onderscheiden. Het was afschuwelijk. Ook voor de schutter. Aan hem heb ik later nog vaak moeten denken, hoe zou die gozer zich gevoeld hebben?”

'Van vrienden kreeg ik ook te horen dat ik was veranderd. Ik was nukkig, chagrijnig'

Schichtig
Die nacht heeft hem gevormd, zegt Niels. Eenmaal terug in het veilige Europa kan hij in eerste instantie moeilijk aarden. “In Afghanistan ben je constant op je hoede, nu kon ik ineens weer normaal over straat en naar de winkel. Ik was schichtig. Als een auto met een knalpijp langsreed, kon ik bij wijze van spreken al op de grond gaan liggen. Je hebt van die schrikmomenten. Als ik een man met een baard zag en een oostelijk uiterlijk, dan scande ik hem meteen: is het taliban? Dat ging automatisch. Ik moest er echt even aan wennen dat ik ‘veilig’ was.”

Wat hij in Afghanistan heeft meegemaakt, blijft hem bezighouden. “Ik bleef maar aan die nacht denken. Ik herkende mezelf niet meer toen ik terugkwam. Van vrienden kreeg ik ook te horen dat ik was veranderd. Ik was nukkig, chagrijnig. Ik had gelukkig geen PTSS (posttraumatische stressstoornis), maar ik heb wel hulp gezocht bij psychologen en geestelijk verzorgers van Defensie om mezelf terug te vinden. Dat is uiteindelijk gelukt.”

Buschauffeur
Een jaar na Afghanistan stopt hij bij Defensie. “Ik zat er niet op mijn plek en voelde me er niet meer prettig. Ik moest voor mezelf kiezen om gezond te blijven. Als ik langer was gebleven, was ik ongelukkig geworden.” In 2009 krijgt hij de baan die hij aanvankelijk wilde: als chauffeur op de ambulance. Maar vanwege de recessie is die carrière van korte duur. Nu werkt hij in de Achterhoek als buschauffeur in het openbaar vervoer. “Een heel andere tak, maar het bevalt me prima. Ik weet wanneer ik begin en klaar ben, alles staat vast. Er heerst een gemoedelijke sfeer. De spanning en sensatie van Defensie heb ik achter me gelaten.”

'De sterke band die je bij Defensie hebt, vind je nergens in de burgermaatschappij' 

Wat hij soms nog wel mist aan zijn tijd daar, is de kameraadschap. “Ik vind het hartstikke leuk om buschauffeur te zijn, maar mijn collega’s zie ik alleen in het voorbijgaan. De sterke band die je bij Defensie hebt, vind je nergens in de burgermaatschappij.”

Trotse veteraan
Niels is nu een trotse veteraan. “De eerste jaren na Defensie wilde ik het helemaal achter me laten. Ik was er klaar mee, wilde verder met mijn leven. Maar na een paar jaar kwam ik erachter dat praten met andere veteranen toch wel heel prettig is. Ik heb veel steun aan ze gehad, en nog steeds. Je spreekt dezelfde taal; in welk gebied je ook hebt gezeten, je begrijpt elkaar.”

Nu probeert hij júist naar ontmoetingscentra en veteranencafé’s te gaan. “Om andere veteranen een luisterend oor te bieden bijvoorbeeld. Ik ben ervan overtuigd dat praten helpt, ook bij PTSS. Het zal nooit overgaan, maar je kunt er wel mee leren omgaan. Iedere veteraan die iets heeft meegemaakt heeft wel een ‘moral injury’, een morele verwonding. Mentaal kun je ook gewond raken. Dat heb ik met die nacht. Ik heb er gelukkig geen nachtmerries over en moet er niet constant aan denken, maar ik draag het wel mee en soms komt het boven.”

In Deventer heeft hij een veteranencafé geopend, waar veteranen eens in de maand bij elkaar komen om een drankje te doen. Daarnaast is hij bezig een stichting of vereniging op te richten om nog meer te doen voor de veteranen van Deventer. “Bij veteranen denken mensen vaak aan oude mannetjes met heel veel medailles. Ik wil jongere veteranen ook meer laten beseffen dat ze veteraan zijn. Je bent al veteraan als je uitgezonden bent geweest en nog in actieve dienst bent.”

Het hoogst haalbare
Ook Denise mag zich veteraan noemen. Zodra ze in 2007 ontdekt dat ze met haar studie onderwijskunde ook bij Defensie aan het werk kan, weet ze direct: dit moet ik doen. Als officier instructeur onderwijskunde gaat ze lesgeven aan instructeurs op de marinevakscholen. Later bekleedt ze nog allerlei andere functies. Voor specialisten is het op dat moment niet gebruikelijk om uitgezonden te worden, maar Denise staat te trappelen. Ze meldt zich aan als liefhebber voor uitzending en mag in 2009 naar Afghanistan. “Ik was zo blij toen ze belden, dat ik tijdens de lunch geen hap door mijn keel kon krijgen. Op uitzending gaan is het hoogst haalbare als je in dienst zit. Bijdragen aan vrede en veiligheid in de wereld, dat is waar je het voor doet.”

Ze gaat aan de slag als stafofficier op het hoofdkwartier van het Regional Command South dat onder leiding staat van generaal-majoor Mart de Kruif. Vanuit daar wordt de hele missie in Uruzgan aangestuurd. De eerste paar maanden is Denise er een soort front office manager, later wordt ze de personal assistent van een generaal. Ze werkt er samen met honderden anderen. Nederlanders, maar ook veel andere nationaliteiten. “Je bent ergens waar niet veel mensen zullen komen. Dat is bijzonder. Je bent enorm op elkaar aangewezen daar.”

'Een raketalarm als ringtone? Daar heb ik wel wat van gezegd, ja' 

Raketaanvallen
In de zes maanden dat ze er is, komt Denise welgeteld twee keer van het kamp af. “Ik zat continu op het hoofdkwartier. De dreiging kwam vooral van raketaanvallen. Dat wil ik niet bagatelliseren, maar voor mijn gevoel was het op Kandahar Airfield een stuk minder gevaarlijk dan in Uruzgan, waar collega’s direct als ze de poort uitkwamen oog in oog stonden met de taliban.” Toch: in die zes maanden werd er ruim dertig keer een raket op het kamp afgevuurd. “ Je verkeert constant in een bepaalde staat van alertheid, dat is vooral in het begin wel erg stressvol. Maar je went eraan. Meh, weer een alarm, dan moet je weer gaan schuilen en wachten. Op een gegeven moment werd het haast een hinderlijke onderbreking van wat ik aan het doen was.” Dat haar baas, na de missie, lollig denkt te zijn door het raketalarm in te stellen als ringtone, is voor Denise dan weer een brug te ver. “Daar heb ik wel wat van gezegd.”

Eén keer, als ze met het vliegtuig terugkeert naar het kamp, is de dreiging wel heel dichtbij. “We werden beschoten toen we wilden landen en moesten tactisch vliegen om de raket te ontwijken. Ik had het op dat moment niet door, maar achteraf was dat het meest onveilige moment van de uitzending.”

'Wij waren bereid ons leven te geven. Dat schept een band'

Als ze jaren later door bezuinigingen de dienst moet verlaten, meldt ze zich aan als reservist bij de koninklijke marine reserve. Daar is ze nu oproepbaar voor korte en lange projecten op het gebied van onderwijskunde en personeelszorg. In haar ‘gewone’ baan is ze stagecoördinator bij de Rijksuniversiteit Groningen. Haar tijd in dienst mist ze soms nog wel. “Ik zou best nog een keer op uitzending willen, al zeg ik dat met enige aarzeling, omdat ik nu een gezin heb. Het meest mis ik de saamhorigheid, de verbondenheid die je met je collega’s hebt. Dat vind ik eigenlijk nergens anders. Dat is lastig uit te leggen aan niet-veteranen. Onderling begrijpen we elkaar. We waren bereid om ons leven te geven voor ons vaderland en de veiligheid van andere landen. Dat hebben we met elkaar gemeen, dat schept een band.”

Geklaag om niks
Terug in Nederland is het even omschakelen. Denise stoort zich de eerste weken aan de futiliteiten waar mensen zich druk over maken. “Ik was net ergens geweest waar mensen verkeren in een oorlogssituatie, en hier hoorde ik mensen klagen over kleine dingen en materiële zaken. Daar had ik in het begin moeite mee.”

Zaterdag loopt ze mee in het defilé in Den Haag, als commandant van de banierwacht in het peloton met de Vereniging ex- en actief dienende vrouwelijke militairen van de Koninklijke Marine. “Er zit ook een 100-jarige bij, in een rolstoel, een 95-jarige en een 94-jarige, dames van het eerste uur. Voor hen heb ik groot respect.”

Door Roxanne Vis

Verslaafd aan plaatjes: waarom het zelden bij één tattoo blijft

Nu de temperatuur stijgt - en daarmee het blootgehalte op straat ook - zie je de mooiste kunstwerken tevoorschijn komen. Sleeves, tribals, kindernamen en levenslessen blaken op de huidjes in de zon. Opvallend: bijna niemand heeft slechts één tatoeage. Henk Schiffmacher: "De naald in je huid zorgt voor dezelfde chemische reactie in je hoofd als heroïne of topsport."

“Het is de magie van de naald,” verklaart Monique van de Sande (45), die er inmiddels 30 heeft. En nog twee op de planning ook. “Zodra ik het geluid van die machine hoor, wil ik weer.” Het begon allemaal zo’n twintig jaar geleden, toen liet Monique haar eerste tattoo zetten. De namen van haar dochters met een dolfijntje dat uit het water sprong. Op haar bil. Vanaf dat moment ging ze los. “In het begin zocht ik nog heel bewust naar ontwerpen met een bijzondere betekenis. Op mijn familievoet, want zo noem ik hem, staan bijvoorbeeld de namen van mij  ouders en hun koosnaampjes voor mij geschreven. ‘Prul’ en ‘trut!!’ staat er nu, in hun handschrift. Dat is me zo dierbaar. Ze leven allebei gelukkig nog, dus heb ik dit aan ze kunnen vragen en nu kunnen zij er ook nog van genieten.”

Met het hele gezin
Inmiddels laat ze ook plaatjes zetten die ze gewoon mooi vindt. “Laatst zag ik bij een artiest een heel mooi uiltje, en die wil ik dan perse hebben. Ook al heb ik al een uiltje.” Haar man vindt het inmiddels wel genoeg geweest, maar daar wil Monique niks van weten. “Ik ga gewoon een shop binnen en dan ziet ‘ie het wel weer als ik thuis kom. Het is mijn lijf, dus ik doe wat ik wil.” Niet dat haar man anti is hoor, in tegendeel. Hij heeft er ook een paar, en hun dochters van 22 en 26 ook. Laatst lieten ze hun eerste koppeltattoo zetten: een leeuw en een leeuwin op hun kuit. En met z’n vieren delen ze de pootafdrukjes van hun overleden hond en kat. “Ik wil nu nog heel graag de geboortedagen van mijn meiden, en dan bij elkaar opgeteld, genoteerd in Romeinse cijfers. Dat is nog even zoeken naar een goed plekje, want hij wordt iets langer dan gedacht. Maar ik wil ‘m sowieso, want hij hoort gewoon nog bij mij.”


In haar werk op het tankstation krijgt ze regelmatig opmerkingen over haar tatoeages, meestal wel positief. Een keer had ze wel het gevoel dat een toekomstig werkgever er een punt van maakte. “Ik solliciteerde als koerier voor een apotheek en daar werd iets gemompeld over uiterlijk en protocol, maar daar heb ik meteen korte metten mee gemaakt. Als mijn tattoos een probleem zijn, dan ben ik weg. Uiteindelijk bleef ik over tot de laatste vijf. In mijn werk nu krijg ik juist veel complimenten, en heb ik de leukste gesprekken met mensen. Ik ben er trots op!”

Tattooïtis
Zelfverklaard hoofdschuldige van de tattooïtis Henk Schiffmacher heeft een duidelijke visie op het sociale aspect van tatoeages. Volgens hem heeft elk plaatje een betekenis. Al zet je er 150. “Een tattoo communiceert, of je nou wilt of niet. Een afbeelding of een tekst, dat zegt iets over je. En het feit dat je die boodschap draagt op je huid in plaats van op een t-shirt ook.”

En hoe komt het dan dat het er bijna altijd meer worden als je eenmaal die drempel over bent? Dat komt volgens de bekendste tatoeëerder van ons land vooral door de endorfines die vrijkomen bij het zetten van een plaatje. “De naald in je huid zorgt voor dezelfde chemische reactie in je hoofd als heroïne of topsport. Dat heeft ook te maken met het feit dat een eerste tattoo vaak wordt aangebracht op een moment van verandering in stabiliteit. Bijvoorbeeld bij rouw, of liefdesverdriet. Of juist liefdesvreugde, puberteit of midlife crisis. Of je ziet dat mensen met het plaatsen van een tattoo de geestelijke pijn even willen vervangen door lichamelijke pijn. Het zetten van je eerste tatoeage is een avontuur. Wij noemen ze altijd maagden. Wat mij betreft moet je ontmaagding plaatsvinden in een echte shop, niet zo’n klinische, maar eentje met karakter. En als het even kan wordt ‘ie gezet door een echte zeebonk. Dan heb je letterlijk een herinnering voor het leven.”

“Is dit echt wat ik wil in mijn leven?”
Voor de 35-jarige Carolien Swiers was het ook zo’n heftige gebeurtenis die haar voor het eerst een tattooshop liet binnenstappen. Het was geen zeebonk, maar een fijne vrouw die het Pink Ribbon logo omringd door sterren in haar nek zette, de ervaring was hetzelfde. “Ik ben door een zware tijd gegaan en wilde die periode bewust achter me laten. Tijdens mijn tweede zwangerschap bleek ik borstkanker te hebben, dat was een heel spannende tijd. Gelukkig is alles goed gekomen. Dat moment betekende wel een keerpunt in mijn leven. Ik werkte toen in een speelgoedwinkel en dacht: is dit echt wat ik wil in mijn leven? Uiteindelijk ben ik een opleiding verpleegkunde gaan volgen en nu werk ik met veel plezier in de thuiszorg. Daar ben ik een opvallende verschijning met mijn zes losse tatoeages en de sleeve op mijn arm. Mensen reageren er meestal leuk op, en vragen naar de verhalen erachter. En als ze vragen hoe dat dan moet als ik later oud ben, roep ik altijd dat tegen die tijd de helft van het bejaardenhuis getatoeëerd is. We zijn allang geen uitzondering meer.”

De sleeve op haar arm is een meer-maanden-plan. Om de zoveel tijd wordt ‘ie weer wat verder ingekleurd en aangevuld. En dat is handig, want je tikt al gauw drie uur per sessie aan a 100 euro per uur. Tussentijds sparen is dus geen overbodige luxe. “Ik heb nu een mooie tekst en een Boeddha met bloemen, maar ik weet nog niet precies wat ik er verder bij wil. Dat overleg ik ook met mijn artiest, Kara. Soms laat ik het helemaal over aan haar, al beslissen we uiteindelijk samen. Ze stelt me ook altijd op mijn gemak. Het zetten doet eigenlijk helemaal geen pijn, al voelt je bovenarm wel anders dan je nek. Laatst heb ik een snorretje en de letters SST op mijn vingers laten zetten, voor de grap. Nu mijn kinderen kunnen lezen hoef ik alleen maar mijn vinger naar mijn mond te brengen, dan weten ze genoeg! Ach, tattoo’s op je vingers slijten ook sneller he. Ik denk dat deze een jaar of vijf blijven zitten. Ik laat die sleeve nog afmaken en dan is het denk ik wel klaar.” 

Alles voor mama
Voor Wilhelmina de Haan is het nooit klaar. Op haar 15e liet ze haar eerste tattoo zetten (een Chinees teken, als ode aan haar moeder) en nu, zo’n 13 jaar later zijn ze al niet meer te tellen. Thuis ligt een notitieboekje waarin ze alle ideeën en haar favoriete artiesten bewaart. Voor ieder ontwerp kiest ze de artiest die er het beste bij past, want, zo zegt ze: je bestelt toch ook geen pizza bij een sushibar? Inmiddels heeft ze voor duizenden euro’s aan inkt op haar lichaam, maar spijt heeft ze nooit gehad. Van het geld niet en van de plaatjes niet. Hoewel, een keer werd ze ’s ochtends wakker en zag toen dat het ‘taking care of business’ logo van Elvis wel erg lelijk gezet was. Die heeft ze dus laten coveren, met ‘ Pug life’, een ode aan haar mopshond. De herkansing voor het Elvislogo staat wel nog steeds op haar lijstje.


Over twee weken staat de volgende sessie op het programma. “Het wordt een babyportret van mijn moeder. In totaal de derde tatoeage voor mijn moeder, ze is mijn allerbeste maatje. Ik heb ook een portret van mijn opa op mijn linker onderarm. Hij heeft ‘m nog net kunnen zien voor zijn dood en had tranen in zijn ogen.” Haar moeder zegt inmiddels bij elke tatoeage dat dit dan echt de laatste is, al vindt ze het ook heel mooi. Wilhelmina zelf ziet vooral het lege canvas op haar lijf. “Hoe meer inkt ik heb, hoe meer de lege plekken opvallen. Weet je, ik word er gewoon heel blij van. Ook al ben ik nog elke keer nerveus. Toch weer dat bewustzijn dat er iets permanents op mijn lichaam komt. Een uur van te voren gaat mijn hartslag omhoog en begin ik te giechelen als een puber. Maar zodra ik in de stoel lig, is het over. Soms ga ik wel twee keer per maand, maar dit jaar ben ik pas drie keer geweest.”    

Door Hanneke Mijnster

Daten met Weekend Magazine?

Voor een nieuwe rubriek in het Weekend Magazine zijn we op zoek naar leuke singles! We nodigen in het bijzonder mannen tussen de 20 en 35 zijn uit om zich aan te melden, maar iedereen is welkom! Dat kan op [email protected]. Schrijf ons dan een briefje met je naam, leeftijd, beroep of opleiding en een foto - en natuurlijk willen we ook heel graag weten met wat voor man of vrouw je aan tafel zou willen zitten.

Wij regelen een leuk etentje voor jullie en willen dan heel graag weten wat je ervan verwacht en vooral ook: hoe het geweest is. Doe je mee?

Redbad: overmoedig epos

Film van de week: Redbad
Regie: Roel Reiné
Met: Gijs Naber, Loes Haverkort, Teun Kuilboer
Waardering: 2,5 sterren

Elk land heeft zijn legendes. De Schotten hebben William Wallace, die zijn land leidde in de strijd tegen de Engelse bezetting. Wij Nederlanders hebben de Friese koning Redbad, die het opnam tegen de Franken en zich verzette tegen het christendom. Over beide helden is een film. Het grote verschil: Braveheart kostte in 1995 al zo'n 70 miljoen dollar om te maken, Redbad moest met €7 miljoen in elkaar gedraaid worden. Terwijl de ambities van regisseur Roel Reiné er niet minder om zijn.

Een film van Hollywoodproporties met een Nederlands budget. Dat klinkt bij voorbaat onmogelijk, maar Reiné is niet voor één gat te vangen. De filmmaker, die zowel in Amerika als Nederland actief is, pakte in 2015 groots uit met Michiel de Ruyter, een actiefilm die ondanks zijn succes meer kostte dan hij opbracht.

De plannen voor Redbad lagen er al jaren, maar het duurde lang voor het geld bij elkaar was geharkt. Zeven miljoen euro dus. Voor de Nederlandse filmwereld is dat gigantisch, maar het is minder dan het budget van één enkele aflevering Game of Thrones, de hitserie die net als het 160 minuten durende Redbad vol zit met groots opgezette veldslagen.

Redbad is een jonge, onbevreese Fries. Zijn volk houdt vast aan heidense rituelen, waar hij niet in gelooft. Hierdoor botst hij met zijn vader, koning Aldigsl. Nog voordat de ruzie kan worden uitgesproken, vallen de Franken het dorp binnen en wordt Aldigsl gedood. Redbad wordt op barbaarse wijze verbannen, maar uit het water gevist door de Vikingen, die hem opnemen in hun clan. Hij leeft en vecht met hen. En trouwt koningsdochter Frea.

Een prima leven dus, maar als Redbad hoort dat het thuis in Friesland hommeles is en zijn zus Sinde is uitgehuwelijkt aan de sadistische zoon van de Frankische koning stapt hij met vrouw en baby in een boot terug naar Holland. Zijn oude vriend Jurre, die nu de leiding heeft, is blij hem te zien. Maar diens vader Eibert denkt daar anders over. Redbads moed en vechtlust werken namelijk aanstekelijk op het volk: het gevecht tegen de Franken, die de Friezen hardhandig proberen om te vormen tot brave christenen, is begonnen.

De legende van Redbad - niet geheel waarheidsgetrouw - is een fascinerend hoofdstuk uit de Nederlandse geschiedenis. Een verhaal dat een film verdient, maar Reiné wil in de zijne veel te veel vertellen, wat de lengte van de film verklaart. Dat is nog tot daar aan toe, maar lang niet alles komt goed uit de verf. De actiescènes zien er mooi uit. Daar is zichtbaar veel aandacht aan besteed. Ook leuk dat de twee vrouwen uit Redbads leven wel raad weten met een zwaard.

Helaas trekken uitgesponnen, sentimentele scènes met hun clichématige dialogen de boel weer naar  beneden. Daarnaast zijn veel van de grappig bedoelde momenten eerder irritant dan komisch: het enorm overdreven spel van Jack Wouterse als missionaris Willibrord is niet te harden. De muziek is eveneens weinig subtiel, want Redbad is volledig dichtgesmeerd met Middeleeuwse klanken die je al snel de neus uit komen. 

Maar dan komt er een verbluffende achtervolgingsscène te paard op het wad. Prachtig gefilmd en perfect gebruik gemaakt van het unieke Nederlandse landschap. Zulke scènes bewijzen dat het wel kan: filmische pareltjes maken met een Hollands budget. Redbad zal niet de geschiedenisboeken in gaan als een goede film, maar wel als eentje met lef.

Door Kita van Slooten

Avocadogazpacho

In samenwerking met Good Cook

Maak indruk en schotel je vrienden deze prachtige (en heel makkelijk te maken) gazpacho voor. De held in dit gerecht is een hoopje avocadoblokjes, in een zalmroze ‘soep’ van gekoelde tomatenyoghurt met blokjes knapperige zoete paprika, komkommer en glanzende druppels olijfolie. Het is een perfect zomergerechtje en het draait allemaal om de avocado, dus zorg ervoor dat je goede avocado’s gebruikt die echt rijp zijn.

Voor 4 personen | voorbereiding 25 minuten + koelen | bereiding 0 minuten

Ingrediënten voor de gazpacho:

  • 300 g rijpe trostomaten, in kwarten
  • 150 g gewone yoghurt
  • 1 el tomatenpuree
  • 1 el sap van een citroen
  • zeezout

Om erbij te serveren:

  • 2 perfect rijpe avocado’s, op kamertemperatuur
  • ¼ zoete gele of oranje paprika, in kleine blokjes
  • 3 cm komkommer, zaadlijsten verwijderd, in kleine blokjes
  • 4 el extra vergine olijfolie
  • versgemalen zwarte peper
  • speciaal zout (zoals gerookte zoutvlokken of hibiscuszout)
  • knapperig brood

Ook nodig: blender of keukenmachine, zeef en schenkkan, ondiepe kommen voor het serveren

Bereiden:

Mix alle ingrediënten voor de bouillon in een blender of keukenmachine met 60 ml water. Giet door een zeef, bij voorkeur in een schenkkan, of giet direct over in een schenkkan. Dek af met plasticfolie en zet in de koelkast. De gazpacho moet minstens 1 uur koelen, maar kan tot 24 uur in de koelkast blijven staan.

Bereid kort voor het serveren de andere ingrediënten en vervolgens de avocado’s. Snijd ze doormidden, verwijder de pit en snijd met de punt van het mes een rasterpatroon in het vruchtvlees met afstanden van 1 cm. Snijd niet door de schil.
Schep de blokjes met een lepel in een kom. Als de avocadoblokjes langer dan 10 minuten moeten staan, knijp er dan een beetje limoen- of citroensap over om te voorkomen dat ze bruin worden. 

Maak de kommen gazpacho klaar: leg met je vingers en een lepel voorzichtig een hoopje avocadoblokjes in het midden van elke kom. Schenk er een beetje tomatenbouillon omheen. Bestrooi met paprika en komkommer. Gebruik een theelepel om wat olijfolie over de soep te druppelen. Draai er ook een beetje peper over en maak af met een mespunt zeezoutvlokken of een speciaal zout over de avocado. Breng voorzichtig naar tafel en serveer met knapperig brood.

Superveg
Groente is al lang geen bijgerecht meer. Of je nu vegetariër bent, vaker vlees of vis achterwege wilt laten of gewoon van lekker en kleurrijk eten houdt, dit boek geeft meer dan 100 recepten met daarin een hoofdrol voor de 25 meest gezonde groenten. Ieder gerecht gaat uit van de voedzame kracht en smaak van het specifieke ingrediënt. Auteur Celia Brooks onderzocht de voedingswaarde van verschillende groenten en brengt met Superveg een ode aan de groente. Haar gerechten zijn gezond, veelzijdig en bovendien geschikt voor de dagelijkse keuken, of je nu wel of niet vegetariër bent!

Titel: Superveg
Auteur: Celia Brooks
Prijs: € 24,95
ISBN: 978 94 6143 189 9
Uitgever: Good Cook

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verleidelijke verpakkingen

In het Design Museum Den Bosch opent dit weekend de tentoonstelling Food is fictie, over de rol van vormgeving en verhalen bij de verkoop van voedsel. Museumdirecteur Timo de Rijk licht toe hoe onze kijk op eten in de loop der jaren veranderd is. “We kennen allemaal wel de Schijf van Vijf, die in de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld als richtlijn om na de jarenlange voedseltekorten weer gezond te worden. Op die richtlijn baseerden mensen hun keuze voor bepaalde producten, die ze bij de kruidenier kochten in een bruine, merkloze zak.

Tegenwoordig staat alle nuttige informatie over voedingsstoffen op een heel klein etiketje achterop het product en de rest van de verpakking is vormgeving die het ene product onderscheidt van het ander. Er zijn bijvoorbeeld tig soorten zout of brood en welke je kiest, bepaalt het design, het verhaal. Zo kan een product een verhaal vertellen over ambacht, eerlijkheid, nostalgie, erotiek, hygiëne of patriottisme: allemaal thema’s waar mensen ‘op aanslaan’.

De klant van tegenwoordig is niet makkelijk in een hokje te stoppen: zo houden we van luxe én van een koopje, we kopen bij Marqt én bij Lidl. Daarom is het voor marketeers een hele uitdaging om te weten welk verhaal ze moeten vertellen om hun producten aan de man te brengen.”

Het Design Museum zette voor Weekend Magazine vijf etenswaren op een rij die laten zien hoe het ontwerp een product verkoopt.

1. Mix voor bierbrood – Robèrt van Beckhoven (Smilde Homebaking)
Omdat we zelf steeds minder warenkennis hebben, gaan we we graag af op autoriteiten als topkoks en meesterbakkers. De afbeelding van een bekende Meester Patissier die zijn naam verbindt aan het product, boezemt de consument vertrouwen in.

2.Pilchard Sardines en Makreel Filet (Fishtales)
We vinden het belangrijk dat ons voedsel echt is en op een eerlijke manier verkregen. Daarom kopen we graag producten van traditionele vissers, boeren en slagers. Van hen willen we dan wel precies weten waar hun vangst of oogst vandaan komt en waar hun vlees is geslacht.

3. Zeeuwse keukenstroop (Suikerunie)
We voelen ons letterlijk thuis bij producten die uit Nederland komen, of - liever nog - als traditioneel Hollands bekend staan. Plaats- of streekgebonden producten als Zeeuwse stroop of Groninger Mosterd, met bijpassende beeltenissen, doen het daarom altijd goed.

4. Russisch bier
Sex sells, dat principe is al zo oud als de weg naar Rome. Maar in de huidige tijd zijn marketeers wel terughoudend met het communiceren van overduidelijk erotische boodschappen. Deze voluptueuze blonde op een flesje Russisch bier is dan ook een zeldzaamheid.


5. Perensap (Van de Boom Sapmakers & Co)
We houden van ambachtelijke producten die natuurlijk en puur zijn, met zo min mogelijk toegevoegde suikers. De peer-met-kraan op deze verpakking is een wel heel letterlijke verbeelding van die behoefte.

Wel goed om te weten: al die overtuigende teksten en afbeeldingen zijn niet per se ook wáár... Wil je weten of dat ambachtelijke product wel echt zo ambachtelijk is, of dat gezonde sapje niet toevallig toch vol troep zit? Kijk dan eens op de wall of shame van de Consumentenbond. En Foodwatch heeft zelfs een prijs in het leven geroepen voor de meest misleidende marketing: het Gouden Windei. Dan weet je tenminste zeker dat de binnenkant net zo verleidelijk is als de buitenkant.

Door Ronne Theunis

Social media update: welke gebruik jij het liefst?

Zaterdag 30 juni is het Social Media Dag. Een mooie reden voor onze techredacteur Nina om te kijken wat de stand van zaken is in het social media landschap. Is Facebook echt zo erg aan het krimpen? Heeft Instagram de jongere Snapchatters al weggekaapt? En zijn er nieuwe platforms die de concurrentie aan durven? 

Herinneren jullie je nog het privacy schandaal van Facebook van twee maanden geleden? Wat bleek, privégegevens werden gedeeld met een omstreden onderzoeksbureau. Arjan Lubach riep toen in zijn programma ‘Zondag met Lubach’ iedereen massaal op om Facebook te verlaten. Maar liefst 33.000 mensen lieten via het bijbehorende Facebook-event ‘Bye Bye Facebook’ weten dat ze net als Lubach hun account zouden opzeggen. Of deze 33.000 ook allemaal daadwerkelijk de stap hebben gewaagd, is niet bekend. Naar verluidt hebben ongeveer 2.000 mensen het ook echt gedaan. Saillant detail is dan dat de mensen die hun account verwijderden vervolgens op een ander social media kanaal moesten melden dat ze daadwerkelijk hun account hadden verwijderd. Alsof ze een soort van digitaal schouderklopje nodig hadden.

Met Twitter gaat het verder niet opvallend slecht. Vanaf 2014 tot 2017 is Twitter flink gedaald in gebruikers, maar sinds dit jaar ziet het er weer wat rooskleuriger uit en is het social media kanaal zelfs 8% gegroeid. Momenteel heeft Nederland 2,8 miljoen twitteraars. Er wordt vooral onder een oudere doelgroep (20 tot 39 jaar) flink getwitterd*.

Daarentegen vind je jongeren (15 -19 jaar) niet zo snel op Twitter of Facebook, maar eerder op Snapchat, Instagram of YouTube*. Zij worden klaarblijkelijk  meer geprikkeld door visuele content.

De snelle groei van Snapchat

Snapchat wist in een korte tijd ontzettend veel jonge mensen te trekken. En dat bleeft voor Facebook niet onopgemerkt. In 2013 wilde Facebook dan ook maar al te graag het platform overkopen voor 3 miljard dollar. Snapchat bedankte daar vriendelijk voor. Een slimme zet want Snapchat was vorige lente maar maar liefst 24 miljard dollar waard. Ontzettend pijnlijk voor Facebook, want dat merkt dat het steeds lastiger wordt om jongere gebruikers aan zich te binden.

Het totale gebruik van Facebook neemt af onder jongeren van 15 tot en met 19 jaar. De daling in het dagelijks gebruik is nog sterker. Gebruikte 68% van de jongeren in 2016 nog dagelijks Facebook is dat nu nog maar 43%*. Waarom? Omdat jongeren zich minder thuis voelen op Facebook.

De aanval van Facebook op Snapchat

Vandaar dat Facebook de aanval inzette met zusterplatform Instagram. Kon je voorheen alleen foto’s delen met al je vrienden via de app, kwam daar al snel verandering in. In 2013 introduceerde Snapchat 'Stories'. Hierbij kon je filmpjes en foto’s delen die maar 24 uur zichtbaar waren. Een groot succes onder de jongere gebruikers. Facebook kon daarom niet langer achterblijven en introduceerde in 2016 op Instagram precies hetzelfde. Iedereen die op dat moment twijfelde of hij van Instagram naar Snapchat moest overstappen, was direct overtuigd en bleef op Instagram. Hierdoor wist Facebook weer snel in te spelen op de behoeftes van de jongere generatie.

Een grote klap voor Snapchat, maar die trokken zich er niks van aan en bleven gewoon doen wat ze altijd al deden. Na een slechte periode door toenemende concurrentie van Instagram Stories, zit Snapchat sinds begin dit jaar weer in de lift. Het sociale medium zag het aantal gebruikers het afgelopen kwartaal met maar liefst 18% toenemen. Toch maakte Snapchat begin dit jaar  een slechte move. Met een update werd het platform aangepast en daar waren heel veel gebruikers het niet mee eens. Moeilijk, chaotisch en vooral ongewenst, dat is wat gebruikers van het nieuwe Snapchat vinden. Op Twitter barstte een bom van kritiek los. Reden voor Snapchat om de update terug te draaien en zich weer te focussen op de stijgende lijn.

De aanval van Facebook op YouTube

Ook YouTube is voor jongeren vaste prik. Iets waar Facebook met de komst van IGTV weer goed op weet in te spelen. Al jaren probeert Facebook YouTubers  te lokken door video content aantrekkelijker te maken. Zo werd video content op Facebook beloond en kwam dit hoger in het algoritme voor dan bijvoorbeeld geschreven content. Maar nu Facebook op Instagram IGTV lanceert, gaan ze hiermee kei hard de concurrentie aan met YouTube. Met IGTV kan je video’s uploaden die langer zijn dan 15 seconden, video’s mogen zelfs tot een uur duren. Daarnaast draait het op IGTV om beter geproduceerde video’s, zo kun je niet een Instagram Stories downloaden en dat op je IGTV zetten. Je moet echt een aparte video maken, die ook nog eens in portretmodus is opgenomen. Om het verhaal helemaal compleet te maken, lanceert Instagram zelfs een losstaande IGTV app.

Het 'nieuwe' platform Vero

Maar wat als je nu geen gebruik wil maken van Facebook en haar zusterbedrijven WhatsApp en Instagram. Waar kun je dan terecht? Social media platform Vero wist in een korte tijd veel mensen te bereiken. De app werd na het Facebook-schandaal in één dag een half miljoen keer gedownload. De app is de anti-Facebook. Zo zijn er geen ingewikkelde algoritmes en bevat de app ook geen advertenties. De app verdient zijn geld niet door het doorverkopen van je gegevens (zeggen ze) maar door de app betaald te maken.

Maar ondanks dat de app binnen no time massaal werd gedownload, blijkt het een typische one day fly app. De servers van Vero konden het aantal gebruikers niet aan, waardoor de app om de haverklap vast liep. Bovendien is de eigenaar en het brein achter de app, Ayman Hariri, nou niet bepaald een lieverdje. De Libanese zakenman en miljardair was in het verleden betrokken bij een groot schandaal rondom het Saudische bouwbedrijf Oger. Lang verhaal kort: het bedrijf staat bekend om slechte werkomstandigheden voor hun arbeiders en al jaren krijgen de harde werkers amper tot niet betaald terwijl hij in luxe leeft. Vandaar dat de hashtag #DeleteVero al snel trending was. Ook geen succes dus.

One day fly

Ook Ello (bovenstaande afbeelding), Peach, Vine en Meerkat veroverde in korte tijd een plekje op menig telefoon, maar kan jij je deze apps nog herinneren? De apps hebben het helaas niet volgehouden. Het is dus lastig voor nieuwe social media platforms om zich staande te houden in de social media wereld waar Facebook, Instagram en YouTube tot nu toe domineren.

*Cijfers en grafieken afkomstig uit het Nationale Social Media Onderzoek 2018 door Newcom Research & Consultancy

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen, Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen.

Weekendagenda

Veteranendag

Hoewel Veteranendag al jaren wordt gevierd, lijkt het een steeds populairder en groter evenement te worden. Tijdens Veteranendag bedankt Nederland de 1110.000 veteranen die zich hebben ingezet voor vrijheid en vrede. Op het Malieveld in Den Haag is het nationaal defilé, wordt een vliegshow gegeven, er zijn informatiestandjes, allerlei activiteiten voor kinderen en natuurlijk veel muziek. Kijk op www.veteranendag.nl voor het hele programma.

De Parade

De Parade is uitgegroeid tot hét festival van het jaar, beginnend in Rotterdam en dan via Utrecht en Den Haag en eindigend in Amsterdam. Ieder jaar is het programma weer even verrassend, met humor, dans, muziek en vooral veel kleinschalig theater. Gelukkig zijn de draaimolen en heel veel rosé er ieder jaar! Om twee uur 's middags begint iedere dag de Kinderparade: toneel, zang, dans! Voor meer informatie: deparade.nl. Zorg dat je tijdig kaartjes voor de voorstellingen online reserveert. 

Kersen plukken!

In de Betuwe hangen de kersen (maar ook frambozen en andere vruchten) weer aan de bomen en verschillende boomgaarden zijn opengesteld voor het publiek om zélf te plukken. Vooral voor kinderen zijn er allerlei evenementen georganiseerd. Natuurlijk kun je op de meeste plekken ook iets drinken en eten. Komend weekend vooral in Limburg en Gelderland, bijvoorbeeld bij www.warmoes-lent.nl.

Concert at SEA

Op de Brouwersdam in Zeeland vindt komend jaar het Concert at SEA weer plaats. Met een speciaal voor het festival gebrouwen biertje in de hand luister je naar bekende bands en artiesten, waaronder – natuurlijk – Bløf, Racoon en Broederliefde, met de zon die langzaam in de zee zakt. Maar er zijn ook internationale sterren, zoals Sting en Alanis Morissette. Eigenlijk zou je er een weekendje Zeeland van moeten maken, want er is zoveel te doen, te luisteren en te zien ... www.concertatsea.nl.

Lepeltje, lepeltje

Het populaire foodfestival Lepeltje, lepeltje strijkt dit weekend neer in Park Lepelenburg in Utrecht. Met natuurlijk foodtrucks, winebars en special beer standjes opgeluisterd door bands en acts en een uitgebreid kinderprogramma (kinderyoga, danslessen, knutselen, schminken). lepeltje-lepeltje.com.

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

 

Quinten Lange is schrijver, reiziger en bon vivant. Al zijn beste tips deelt hij graag met je, hier in Weekend Magazine.