Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 15, 2018 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Van Knuffel-Ruud tot Enzo Knol: de evolutie van reality-shows

Met Big Brother werd een heel nieuw genre geïntroduceerd op de Nederlandse televisie. En nu, bijna twintig jaar later, is het niet meer weg te denken. De Kardashians zijn er groot mee geworden, RTL 5 grossiert erin, kijkers blijven ervan smullen. Wat is de aantrekkingskracht van reality-tv en wat is de keerzijde? Oud-deelnemers en tv-deskundige Angela de Jong vertellen.

Bianca Plune was een Big Brother-bewoonster van het eerste uur. Ze zat 43 dagen in het huis met Ruud, Bart, Sabine en de anderen. Dat het programma zo’n kijkcijferkanon zou worden en dat het hele land in de ban was van een groep mensen die welbeschouwd geen klap uitvoerden, zag ze van tevoren totaal niet aankomen. “Ik vond het hartstikke saai, ik kon me niet voorstellen dat mensen dat interessant zouden vinden. Ik zou er zelf nooit naar kijken.” Bianca deed mee bij wijze van experiment. Ze werkte bij de reclassering met gedetineerden en wilde zelf weleens ervaren hoe het is om opgesloten te zitten en geen privacy te hebben. “Het is niet dat ik beroemd wilde worden, daar geef ik niets om.”

Het gebrek aan privacy deed haar geen goed, zegt ze. “Ik was me veel bewuster van mijn acties, de hele tijd waakzaam. Je wordt geleefd, moet continu rekening houden met anderen, hebt helemaal geen ruimte voor jezelf, het licht staat dag en nacht aan. Je hebt nauwelijks bewegingsruimte. En het kost veel energie. Heel vreemd eigenlijk dat ze daar geen rekening mee hebben gehouden, dat zijn toch wel basale levensbehoeften.”

Niet zichzelf

In het huis was ze niet helemaal zichzelf. “Normaal ben ik uitgesproken, maar daar vond ik mezelf tam. Door Big Brother ben ik er achter gekomen dat wie je bent, bepaald wordt door je omgeving en hoe je je gedraagt. Het was alsof we dezelfde taal niet spraken. Alles wat je niet gebruikt, gaat weg. Dat was echt een eye-opener voor me. Ik vond mezelf heel saai worden daar.”

Toen vrienden van haar op een dag een boodschap over de schutting wisten te gooien, hoorde Bianca voor het eerst hoe groot het programma was en wat de kijkers van haar vonden. “Ik besefte: ik ga hier niet als winnaar uitkomen. Toen ik de kans kreeg om met 10.000 gulden het huis te verlaten, besloot ik daarvoor te gaan. Er viel voor mij niets meer uit te halen.” Ze vertrok. Tegen de wil van de makers, weet ze. “Het was niet de bedoeling dat ik deze keuze zou maken. Ik denk dat ik het mogelijke draaiboek heb veranderd. Ze waren erg teleurgesteld dat ik vertrok.”

De hysterie ontvlucht

Buiten werd de impact van het programma pas goed duidelijk. “Iedereen wilde ineens wat van me. ‘Daar loopt ze!’. Dat vond ik heel maf. Roddelbladen schreven de meest achterlijke dingen over me.” Door die hysterie ging ze oogcontact steeds meer vermijden. “Je probeert niet te veel de aandacht te trekken, want dan moet je weer aan staan, vriendelijk lachen en op de foto. Ik weet niet hoe mijn leven anders was verlopen als ik niet had meegedaan, maar misschien was ik minder teruggetrokken en eigenzinnig geweest.”

Bianca runt nu een ezelboerderij in Zeeland (ezelhuis.nl en ezelspoor.nl), waar ze onder meer ezelwandelingen en teambuilding organiseert. Daarnaast ook activiteiten voor kinderen en volwassenen met beperkingen, bijvoorbeeld bij angststoornissen en autisme. “Ik sta meer stil bij waar het echt om draait in het leven, geniet van de kleine dingen. Echt contact, de realititeit, niet reality-tv. Dat heeft Big Brother met me gedaan.” Heel af en toe wordt ze nog herkend. “Dan zeggen mensen: 'Hey, dat heb je helemaal niet verteld!' Natuurlijk niet, waarom zou ik? Ik schaam me er bijna voor.”

Nooit meer zo authentiek

Ten tijde van Big Brother zaten we eigenlijk gewoon naar onszelf te kijken, meent Angela de Jong, tv-columniste bij het AD. “Dat was echt gewone-mensen-tv. Ze hingen een beetje op de bank, voerden niet zoveel uit. Maar het was machtig om te zien wat er gebeurde in zo’n groep die zo lang op elkaars lip zit. Hun emoties waren echt.”

Die authenticiteit is na de eerste Big Brother nooit meer geëvenaard, denkt ze. “Het leukste van Big Brother was dat de mensen in dat huis geen idee hadden van het feit dat heel Nederland het over hen had. Maar bij alles wat daarna kwam – alle andere versies van Big Brother, maar ook De Gouden Kooi, De Bus, et cetera – waren deelnemers zich maar al te bewust van de camera’s en van alle ogen die op hen gericht waren. Iedereen hoopte daarna de nieuwe Ruud of de nieuwe Bart te worden. Mensen gingen een rol spelen.”

‘Gewoon’ werd saai

De gewone Nederlander begon al snel te vervelen. Het moest steeds uitgesprokener en excentrieker. Bij de derde editie van Big Brother deed de extraverte transseksueel Kelly van der Veer mee, in Big Brother 4 zat iemand die in de pornobusiness werkte en er werden allerlei nieuwe spelelementen verzonnen om de kijker bij de les te houden. “‘Gewoon’ was kennelijk niet interessant genoeg meer.” Puur kijken naar wat er in een groep gebeurt, kan ons niet meer boeien, denkt De Jong. “Anders zou Big Brother nog wel lopen. Ja, Utopia krijgt een tweede seizoen. Dat handhaaft zich zeker voor SBS-begrippen aardig met een vaste schare fans, maar het is geen enorm kijkcijferkanon.”

Ten tijde van Big Brother keken we nog massaal lineair tv. Tegenwoordig moet de reguliere programmering concurreren met Netflix en co. Zou het kijkcijfersucces van Big Brother in het huidige versnipperde tv-landschap überhaupt nog mogelijk zijn? Angela de Jong denkt van wel. “De Luizenmoeder liet zien dat als er iets is waar echt over wordt gepraat bij de koffieautomaat, zo’n programma ook nu nog een enorme hit kan worden. Dat zie je ook bij Wie is De Mol. Ik hoop dat John de Mol nog eens een nieuwe draai kan geven aan het genre reality – zoals hij dat ook deed bij talentenjachten met The Voice.”

BN’ers

Na Big Brother diende de volgende fase in het voyeuristische realitygenre zich aan: de docusoaps van bekende Nederlanders. Daarbij was het juist de kracht dat we te zien kregen dat mensen als Jan Smit en Frans Bauer heel gewoon waren gebleven en óók naar de afhaal-Chinees gingen. Sterren werden menselijk door hun realitysoaps, maar inmiddels geldt ook het omgekeerde: mensen werden sterren dankzij hun realitysoaps. Neem Barbie en Roy Donders. “De laatste jaren wordt reality steeds meer gezocht in subculturen, met types die ver afstaan van de gewone Nederlander. Naar Oh Oh Cherso zaten we echt met verbazing te kijken. Maar ze zijn wel authentiek. Barbie mag dan wat plastic elementen hebben, ze is zoals ze is, ze speelt geen rol. Dat neemt me erg voor haar in. Volgens mij werkt dat het beste, als je de illusie kan wekken dat iemand zichzelf is.”

De Jong is benieuwd hoe het genre zich verder ontwikkelt. “Vloggers als Enzo Knol zetten reality op een bepaalde manier voort. Ze trekken een miljoenenpubliek met het filmen van hun eigen leven. Dat ligt in het verlengde van wat Big Brother begonnen is. Mijn kinderen zitten ook ademloos te kijken hoe Enzo en Dee naar de Etos gaan omdat Dee nieuwe wattenschijfjes nodig heeft.”

Temptation Island

Met Temptation Island – de realityhit die momenteel het gesprek van de dag is – heeft Angela niets. “Ik kan het niet zien als reality. Je haalt een stel naar een eiland vol drank en verleiders, dan gaat toch iedereen voor de bijl? Het hele uitgangspunt vind ik stom. Temptation leert me niets over de menselijke aard, behalve wat ik al weet: dat mensen met drank op voor de bijl gaan. En het gegeven dat mensen achter de schermen elkaar high-fiven omdat jij je laat gaan, zit me niet lekker.”

Lisa Pols deed vorig jaar mee aan Temptation Island. Ze schreef zich in met haar vriend Merijn, maar de relatie hield geen stand. Merijn viel als een blok voor verleidster Pommeline – die hem nu op haar beurt heeft verlaten voor ‘kleurplaat’ Fabrizio, verleider in het huidige seizoen van Temptation.

Net als Big Brother Bianca destijds, was Lisa totaal niet voorbereid op wat hen te wachten stond, zegt ze. “We waren gewoon impulsief. Ik had niet verwacht dat iedereen zou weten wie ik ben, dat ik zo veel haatreacties en commentaar zou krijgen. Mensen wensten me dood. Ik was de bad guy. Als ik uitging, maakten mensen me uit voor hoer. Kom op jongens, ik ben ook maar een mens.”

Manipulatie

Ze maakte zich weinig zorgen over de beelden die zouden worden uitgezonden, want het was ondanks alles een leuke tijd geweest in de villa. En ze had zich keurig gedragen, vond ze. “Pas op tv werd het vervelend. Hoe wij het meemaakten, was heel anders dan hoe jullie het hebben gezien. Ik ben niet vreemdgegaan daar, dus je verwacht niet dat de suggestie wordt gewekt dat je dat wel hebt gedaan. Het leek alsof ik met iemand de douche in ging, maar zo is het niet gebeurd.”

In hoeverre is er dan daadwerkelijk sprake van ‘reality’? “Alles wat je in ons seizoen zag is echt gebeurd, maar in de montage worden dingen wel op een bepaalde manier verdraaid. Ik werd neergezet als een sneaky persoon, terwijl ik dat helemaal niet ben. In elk seizoen worden personages neergezet, er is een soort script. Het is niet zo dat je uit je bed kunt komen wanneer je daar zin in hebt, je wordt ’s ochtends wel gewekt door de crew. ‘De jongens komen straks een ontbijtje brengen’, daar is niets spontaans aan.” Kampvuurbeelden die de partners van elkaar te zien krijgen worden volgens Lisa ook gemanipuleerd. “Dat zie je nu ook. In het nieuwe seizoen wordt bij kijkers en bij Daniëlle de indruk gewekt dat Mezdi met een topless vrouw de zee ingaat, maar ik weet uit betrouwbare bron dat ze gewoon een bikinitopje aanhad. Je relatie sneuvelt uiteindelijk echt vanwege de programmamakers die olie op het vuur gooien.”

Single en beroemd

De plotselinge roem die gepaard ging met haar deelname overviel Lisa. “Iedereen heeft een mening over je. Ik word nog steeds dagelijks herkend en nageschreeuwd, ontvang elke dag dickpics. Je moet wel sterk in je schoenen staan, wil je daar tegen kunnen.” Graag had ze vanuit het programma professionele hulp gekregen om daarmee om te leren gaan. Toch heeft ze nooit spijt gehad van haar deelname. Op Instagram heeft ze nu 160.000 volgers, op YouTube ruim 50.000. Daar kan ze goed van rondkomen. “Aan social media kun je veel geld verdienen als je het goed aanpakt. Bekendheid is ook wel fijn. Iedereen vindt aandacht wel leuk denk ik. Mits het positieve aandacht is.”

Dat haar relatie door het programma is gesneuveld, doet haar weinig. “Ik heb zijn ware aard leren kennen. Als je zo makkelijk met iemand anders verder kan, wat had het dan voor betekenis? En hoe je eraan komt, kom je er ook weer vanaf”, zegt ze met een sneer naar haar ex, die nu zelf is verlaten door zijn verleidster. “Karma doet zijn ding wel.”

Door Roxanne Vis

Zo overleef je een kinderfeestje

Al weken telt ‘ie af voor zijn verjaardag en van binnen huil ik mee. Niet om het verstrijken van de tijd (hoe groter je kind hoe leuker!) maar vanwege het naderende kinderfeestje. Partijtjes zijn ronduit verschrikkelijk. Qua decibels én qua politiek vooraf.

Ik (Hallo! Hanneke Mijnster, 37 en moeder van twee jongens van 7 en 9) heb nu allerlei varianten geprobeerd en het is nooit leuk, een kinderfeestje geven. Nooit. Zelfs mijn vriendin Suus - die in mijn ogen de übermoeder is - ziet de lol er niet van in. Tot een jaar of 4 kwam ik er nog wel onderuit, maar toen de oudste 5 werd moesten we er toch echt aan geloven. Daarom hieronder de beste survivaltips – opgedaan door schade en schande.

#1 Datumprikkertje? Dacht ’t niet.

Waar we met collega’s en vriendengroepen eindeloos datumprikkers invullen, is het plannen van een kinderfeestje tegenwoordig hogere wiskunde. Op woensdagmiddag kan de helft niet, want voetbal/tennis/hockey/ringsteken. Iedere andere dag van de week is al helemaal geclaimd als BSO-dag en op vrijdag wedijver je met talloze andere kinderfeestjes. Zaterdag dan? Ja kan, maar heb je daar zelf zin in? ‘t Is tenslotte ook jouw weekend. Plan dat fuifje gewoon wanneer het jou en je kind het beste uitkomt. Dat is inclusief een dagje bijkomen dus. Kunnen niet alle vriendjes komen? Jammer maar helaas. Hoe minder zielen, hoe meer spekjes voor de rest.

#2 Uitnodig-etiquette

Uitnodigingen uitdelen in de klas? Dat wil je niemand aandoen

In de kleuterklas gaat het nog vrij wederkerig allemaal. Gaat jouw kind naar het partijtje van Sem, dan komt Sem ook een taartje eten bij jou. En als je Sophia uitnodigt, dan moet Jade eigenlijk ook, want anders is het gek. Om enige orde in de chaos te houden, hanteerde ik nog een tijdje de stelregel: je mag net zoveel kinderen uitnodigen als het aantal kaarsjes dat je uitblaast. Niet geheel toevallig ben ik daar nog voor hun achtste verjaardag mee gestopt. Ook goed om te weten: je oogappeltje in de klas uitnodigingen laten uitdelen, dat doe je dus niet. Een van mijn jongens was een jaar de ongelukkige die nooit uitgenodigd werd, en geloof me: dat wil je niemand aandoen. Dus hup, gewoon even een middagje langs de deuren als je echt zin hebt in kaartjes maken. Al zijn wat mij betreft de WhatsApp-groepen niet voor niks uitgevonden. 

#3 Whatever you do, don’t stay home

Moet dat nou in het Engels, dat kopje? Nee niet perse, maar het hangt wel extra gewicht aan de boodschap. Want echt: blijf niet thuis! Een kinderfeestje wil je niet in huis hebben. Ons eerste partijtje, naïef als we waren, organiseerden we thuis. We huurden een themakist die beloofde voor alles te zorgen. Spelletjes, verkleedkleren, guitige bekers en schmink. Leek ideaal, was een drama. Na een half uur hadden we er al drie spelletjes doorheen gejaagd, was de helft van de jongens het er niet mee eens en keken wij hoe de grote wijzer van de klok in een slakkengang naar de 12 kroop.

Eropuit dus. Ga naar een theatervoorstelling, een klimmuur, het old school zwembad of organiseer een prachtige picknick in het park. Scheelt een slok op een borrel in energie én kakofonie. En het allermooiste? Je komt thuis in een oase van rust.

#4 Verwachtingsmanagement – deel 1

Gooi de patat op tafel en gegarandeerd dat ze nog maanden over het feestje napraten

Bij een béétje feestje wordt de kleine gast met een volle maag weer thuisgebracht. Doe je iets georganiseerds, dan zit het er dik in dat het festijn eindigt met pannenkoeken of patat. Geef dit al in de uitnodigingsronde aan, zodat alle kids en hun ouders weten hoe het loopt en wanneer het klaar is. Ik hoorde laatst van een partijtje waar één jongen nog een half uur bleef plakken, omdat zijn vader dacht dat ‘ie wel thuisgebracht zou worden, terwijl de feest gevende ouders zich al opruimend afvroegen wanneer hij toch opgehaald werd. Ai! Trouwens wel een gouden tip voor als je toch thuis patat eet met het grut: bespaar je de moeite van bordjes en servetten. Beplak gewoon de hele tafel met aluminiumfolie en stort daar een grote berg patatten op. Laat die rakkers met hun handen zó van de tafel eten en je hebt de garantie dat er nog een half jaar over het feestje van jouw kind wordt nagepraat.

#5 Verwachtingsmanagement – deel 2

Wees vooral ook realistisch naar jezelf. Wil je met al je goede bedoelingen een mooi programma in elkaar knutselen en de maagjes vullen, kijk dan goed naar de dag en de tijd. Neem je de hele bups op vrijdag om 12 uur mee uit school, dan is het een aardig lange zit tot aan de warme hap. In de bowlingbaan kijkt er niemand raar van op als je om kwart over vier al acht patat met bestelt, maar dan nog: vier uur met uitgelaten feestvierders is best wel lang.

#6 Oudermanagement

Voor je het weet blijft die jolige vader ongevraagd plakken voor een wijntje...

En als je denkt dat je alleen met de uitgenodigde kinderen te schaften hebt, dan heb je het mis. Nee hoor. Ouders leggen onderling gerust patent op een uitje. Of jij even iets anders verzint, want zij gaan over drie weken al naar de TrampolineTempel. Of je krijgt ’s avonds om tien uur nog een appje met de vraag waarom Jordi niet is uitgenodigd, want jouw zoon is toch een keer met hem meegegaan naar hockey? Je moet echt overal een argument voor hebben klaarliggen. Als tegenprestatie geven ouders wel steeds vaker serienummers van LEGO en Playmobile door bij de uitnodiging. Want die wil hun kroost zo graag. Dus of je dan als ouders van de genodigden meteen je tientjes bij elkaar legt en samen iets groots koopt. Tot slot, in de categorie oudermanagement: breng de kinderen thuis, want dan heb je de tijd zelf in de hand. Voor je het weet vraagt die jolige vader of we niet even gezellig een wijntje opentrekken…

#7 De aftersales 

Vroegah, toen ik zelf nog naar kinderpartijtjes ging, mocht je na afloop zo’n papieren rolfluitje mee naar huis nemen als aandenken. Fantastisch was het, tot het ding doordrenkt van tuf uit elkaar scheurde. Al gauw werden die fluitjes voorzien van een dropveter voor thuis en keerden vriendjes en vriendinnetjes huiswaarts met een fijne snoepzak. Anno 2018 krijgen de kinders na afloop een cadeaudoos gevuld met gangpad 1 tot met 5 van de Action. Ik weet niet of het de nuchtere of de zuinige Hollander in mij is, maar daar doe ik dus niet aan mee. De vriendjes van mijn zoons worden misselijk gegeten en slap gelachen thuisgebracht, voorzien van een vrolijke zwaai bij het uitstappen. That’s it.

Moraal van dit verhaal? Kijk hoe je zo’n partijtje ook voor jezelf leuk houdt. Laat je niet meeslepen in de mores op school, maar kijk naar wat jouw kind wil en wat voor jou goed te handelen is. En realiseer je vooral dat het toch altijd tegenvalt. Hoe goed je het ook voor elkaar denkt te hebben. Maar goed, dat is meteen ook de charme. Toen ik vanochtend aan mijn zoon vroeg wat voor hem het leukste kinderfeestje ooit was (“Ooit mam? Van echt alle partijtjes waar ik ben geweest?”), glunderde hij: “Het feestje toen ik 8 werd. Toen het zo sneeuwde en we ineens toch niet naar de Sterrenwacht konden. Toen konden Melle en ik hier buiten echt heel hard sleeën. Dat was cool.”

Door Hanneke Mijnster

5x bijgeloof

André Hazes leed aan paraskevidekatriafobie. Dit onuitspreekbare woord staat voor de irrationale angst voor vrijdag de dertiende. En die angst had de volkszanger. Hij weigerde op zo'n dag op te treden. Sterker nog, hij kwam zijn huis niet eens uit. Nu zullen de meesten van ons nog wel naar buiten durven op vrijdag de dertiende, maar sommige reisorganisaties melden wel een kleine daling in het aantal geboekte vluchten die dag. Het is slecht één vorm van bijgeloof, want daarnaast durven we geen spiegels te breken en worden we dolblij bij het vinden van een klavertje vier.

Theo Meder, volksverhaalonderzoeker bij het Meertens Instituut, vertelt dat sommige soorten bijgeloof zijn verdwenen, maar dat daar weer andere voor in de plaats zijn gekomen. "Volksgeloof leeft nog steeds heel sterk. We geloven nu niet meer in duivels en tovenaars, maar hangen nog wel hoefijzers aan de muur of kloppen iets af op onbeschilderd hout."

Veel vormen van bij- geloof hebben een eeuwenoude heidense of christelijke oorsprong, maar er komen ook nieuwe vormen bij. Meder: "Het gaat telkens om ideeën die bij mensen ontstaan en die worden doorgegeven. Met nieuwe technologieën ontstaan ook nieuwe soorten volksgeloof. Vroeger was men bang voor de duivel, nu zijn we bang voor straling van de magnetron of denken we dat de sporen die vliegtuigen in de lucht achterlaten het bewijs zijn dat er chemische troep wordt verspreid om burgers koest te houden."

Zelf is Meder verre van bijgelovig. "Soms zie ik mensen iets afkloppen op hout, een gebaar dat we maken om de goden niet te verzoeken. Maar het is mij een raadsel waarom dat zou moeten helpen."

Afkloppen
Dit hardnekkige bijgeloof is op twee manieren te verklaren. De eerste komt uit het christelijke (volks)geloof, waar de Nederlandse cultuur natuurlijk van doordrenkt is. Het afkloppen op hout verwijst naar het kruis waaraan Jezus werd gekruisigd. Wie zich onbescheiden had gedragen, moest een houten kruis aanraken om eraan herinnerd te worden dat Jezus opriep tot nederigheid. Overmoed was een zonde en een manier om het noodlot te tarten.

Een andere verklaring is gebaseerd op vermeende Germaanse mythologie. Die zouden hebben geloofd dat bomen de lichamen waren van hun goden. Als je als Germaan bang was voor kwade krachten, raakte je hout aan om de goden om hulp en bescherming te vragen. Maar het is niet helemaal duidelijk of dit echt zo was, of in de 19de eeuw verzonnen als verklaring. Hoe dan ook: een klopje op hout moet voorkomen dat je ongeluk over jezelf afroept.

Duivelsdrek
Het plantje Asafoetida, in de volksmond duivelsdrek genoemd, speelde de hoofdrol in een Oudhollands bijgeloof dat bij uitstek in Groningen en Friesland voorkwam. Duivelsdrek geeft een nogal heftige lucht af en aan die stank werd een magische werking toebedeeld. Friezen en Groningers begroeven het plantje vaak onder de drempel van de voordeur om zo kwade krachten af te weren. Begin twintigste eeuw was dit nog de normaalste zaak van de wereld, maar nuchter als de Noorderlingen zijn, hield het bijgeloof geen stand. Jongere generaties vonden het maar onzin en inmiddels zit geen Fries meer te wachten op zo'n stinklucht bij de voordeur.

Ongeluksgetal 13
In veel Amerikaanse hotels vind je geen dertiende verdieping en in de meeste vliegtuigen is rij 13 overgeslagen. Dertien wordt in de Westerse wereld beschouwd als het ongeluksgetal. Er zaten dertien mensen aan tafel tijdens het laatste avondmaal en dat bracht Jezus zeker geen geluk. Ook de andere keren dat het getal dertien in de Bijbel voorkomt, is het gekoppeld aan iets negatiefs. Vrijdag de dertiende was dubbel onzalig, want op vrijdag werd Jezus gekruisigd.

Wetenschappelijk bewijs voor extra ongelukken op vrijdag de dertiende is er niet, al zien sommigen dat anders. Zo ontplofte de zuurstoftank van ruimtevaartuig Apollo 13 op 13 april 1970, waardoor de bemanning flink in de problemen kwam. Stom toeval of een teken van bovenaf? Prins Bernhard haalde er zijn schouders voor op. Dertien was zijn geluksgetal, wat onder meer te zien was aan zijn Ferrari die met kenteken AA-13 rondreed.

Zwarte kat
Over zwarte katten doen al eeuwenlang de gekste verhalen de ronde, die wisselen per cultuur of land. Waar de Engelsen een zwarte kat als gelukssymbool zien, denken veel andere volkeren daar anders over. Zeker in de Middeleeuwen. Zo zouden zwarte katten metgezellen van heksen zijn, maar heksen konden zelf ook in zwarte katten veranderen. Dan sta je toch raar te kijken.

In andere culturen wordt het dier simpelweg als symbool van het kwaad gezien en het zou ongeluk brengen als een zwarte kat je pad kruiste. Daar maken we ons tegenwoordig niet zo heel druk meer om, maar nog altijd heeft de zwarte kat het zwaar. Het dier belandt tegenwoordig vaker in een asiel dan anders gekleurde soortgenoten om een wel heel bizarre reden: zwarte katten doen het niet goed op social media, omdat je ze op foto's slecht ziet. En dat is voor sommige mensen helaas al genoeg reden hun huisdier in te wisselen.

Onder een ladder lopen
Bij schilderwerkzaamheden in de straat kun je ineens voor een dilemma komen te staan: loop ik koeltjes onder de ladder door of geef ik toe aan mijn bijgeloof en ga ik eromheen? Schilders zien het ongetwijfeld vaak gebeuren dat mensen met een boogje om hun ladder gaan. Nu is dat sowieso wel zo veilig mocht er een potje verf naar beneden lazeren, maar zit er ook meer achter? Een mogelijke verklaring is dat het lopen onder een ladder vroeger werd gezien als een oneerbiedige daad. Samen met de grond en muur waar de ladder tegen aanstaat, wordt namelijk een driehoek gevormd en dat is het symbool van de heilige Drie-eenheid. Wie onder een ladder liep en dus het symbool doorbrak, werd beschuldigd van duivelverering.

Maar Meder betwijfelt of dat echt het geval is: "Ik denk dat het eerder praktisch was, het kan ook gewoon gevaarlijk zijn, ook voor wie er op de ladder staat. Bovendien vormden de daken van huizen en boerderijen ook driehoeken, maar daar zat dan kennelijk niemand mee." Wat hem betreft kunnen we dus gewoon onder die ladder door. "Het leven barst van de driehoeken, dan kunnen we wel eeuwig bang zijn."

Door Kita van Slooten

Brandstof voor je spieren

In samenwerking met Healthy Fest

Of je nou traint voor een halve marathon of op het veld verschijnt omdat je de derde helft zo gezellig vindt: wat je eet als je sport, doet ertoe. Daarom is voeding ook een belangrijke pijler op Healthy Fest. Moet je aan de eiwitshakes om echt gespierd te worden? En hoe hou je de man met de hamer een beetje op afstand? We vragen het Vera Wisse, sportdiëtist en co-auteur van het boek Eet als een atleet.

Allereerst: hoe belangrijk is eten eigenlijk voor je sportprestaties?
“Dat ligt vooral aan je doel. Als je een keer in de week naar yoga gaat, is het minder belangrijk dan als je aan het trainen bent voor een marathon. Hoe vaker je traint, hoe nauwer het luistert.”

Laat zeggen: als je traint voor een hardloopwedstrijd of een triatlon?
“Als je toewerkt naar een zogenaamd duurevent is het in ieder geval goed om te kijken of je voldoende energie binnenkrijgt, of je wel genoeg eet dus. Je kan naar je lijf luisteren – ben je bijvoorbeeld vaak uitgeput of verbetert je niveau niet? – maar je kan ook een sportdiëtist om hulp vragen. Iets specifieker geldt voor dit soort trainingen dat je vooraf koolhydraten moet eten. Niet alleen gelletjes en bars, maar ook gewoon volkoren boterhammen of een bord pasta. En achteraf wat eiwit zodat je spieren herstellen en als je kort daarop weer gaat trainen ook wat koolhydraten. Een een bakje kwark met fruit bijvoorbeeld.”

Dus je moet veel eiwitten eten als je spierballen wil ontwikkelen?
“Nou, bij krachttraining ligt wel de focus meer op eiwit dan op koolhydraten. Maar je lijf kan niet maar oneindig eiwit in spiermassa omzetten. Het is dus niet zo dat je heel gespierd wordt als je maar veel proteïne eet.”  

Hoe zit het dan met die eiwitshakes waar je overal over leest?
“Je kunt het zien als een piramide. Op de onderste, breedste laag staat je basisvoeding – wat je toch al eet, ongeacht hoeveel je sport. Als dat gezond is, is dat voor de meeste mensen al voldoende.

Het laagje daarboven is de sportspecifieke voeding, voor echt actieve sporters. Als je bijvoorbeeld zo lang traint dat je al tijdens het sporten je energie moet aanvullen, kan je een energygel of een sportdrank nemen. En timing speelt dan ook een rol. Stel dat je op vrijdagavond intensief traint en op zaterdagmiddag weer, moet je na je training op vrijdag echt je koolhydraten aanvullen. Anders kom je zaterdag de man met de hamer tegen en ben je niet vooruit te branden. Duursporters zullen dat herkennen, het is dan echt alsof je stil staat.  

En helemaal in het puntje staan de supplementen. Die zijn zelden nodig als je toch al gezond eet. Er bestaan ook wel fabeltjes over: caffeïnepillen kunnen effect hebben bij een duurprestatie, maar doen niks tijdens een korte, intensieve training. En ook voor krachttraining hebben die geen bewezen effect. 90 procent van wat je bij de drogist in de schappen vindt, verbeteren je prestatie überhaupt niet. Of tenminste: dat is niet bewezen werkzaam en sommige doseringen kunnen zelfs schadelijk zijn. Er bestaan uitzonderingen, bijvoorbeeld een pilletje dat je slikt als je ijzertekort hebt of een gebrek aan vitamine D. Maar de meeste mensen hebben echt geen supplementen nodig, ook geen eiwitshakes.

Zijn er dingen die je beter niet kan eten?
Voorafgaand aan het sporten is het niet verstandig om te vet te eten. Vet verteert langzaam, daar krijg je tijdens je training last van. Achteraf kan het geen kwaad. Een biertje in de derde helft? Dat kan je sowieso maar beter niet doen. Alcohol staat je herstel in de weg, dus dat zal je de volgende dag hoe dan ook merken.

En maakt de timing eigenlijk nog uit?
Regelmatig eten is belangrijk, zo voorzie je je lijf de hele dag door van voedingsstoffen. Ik zou minstens twee uur wachten met sporten na een zware maaltijd, maar een banaantje kan prima nog twintig minuten van tevoren. Achteraf is het goed om binnen twee uur na je training iets te eten zodat je spieren kunnen herstellen.

In het algemeen wil ik graag zeggen dat mensen het vooral niet te moeilijk moeten maken. Zeker als ze gewoon voor hun plezier sporten: eet gezond, eet regelmatig en herstel door de juiste voeding. Een magische truc die voor iedereen werkt, bestaat gewoon echt niet. Als je voor een specifiek doel of een bepaalde prestatie traint, kan je het best advies inwinnen bij een sportdiëtist." 

Fit feestje

Van 8 tot en met 10 juni is Healthy Fest op Center Parcs de Eemhof: het festival in Nederland waar sport, mind, food én friends samenkomen. Uit het aanbod van de beste professionals kies je zelf welke toffe trainingen, workouts, inspiratiesessies en lezingen je wil volgen. Gun jezelf en je vrienden drie dagen lang een vakantie voor je hoofd en een oppepper voor je lijf. 

Naast de sessies met Vera en haar collega's is er natuurlijk nog véél meer te beleven. Bij Healthy Fest bepaal je van tevoren zelf hoe je weekend eruit ziet. Je kunt bootcampen, maar ook chillen op een yogamat of met je vrienden borrelen bij het vuur. Niets moet, alles mag. Hoe jij je batterij oplaadt, is helemaal aan jou. En zo ging dat er vorig jaar aan toe:

A Quiet Place: oorverdovende stilte

Film van de week: A Quiet Place
Regie: John Krasinski
Met: Emily Blunt, John Krasinski, Noah Jupe
Waardering: 5 sterren

Zo af en toe komt er een horrorfilm voorbij die zó goed en origineel is dat zelfs de grootste horrorhaters over hun angst heen stappen en uit de nieuwsgierigheid de bios in duiken. In 1999 had The Blair Witch Project dat effect, dit jaar hebben we A Quiet Place, die 17 miljoen dollar kostte om te maken en tijdens het Amerikaanse openingsweekend al $50 miljoen opleverde. Enige probleem met die volle zalen: je mag hopen dat er niemand naast je popcorn zit te kauwen, want dit is een film die in alle stilte gekeken moet worden.

Geluid, en vooral de afwezigheid daarvan, is namelijk waar A Quiet Place om draait. De aarde is aangevallen door bloeddorstige buitenaardse wezens, die stekeblind zijn, maar een uitstekend gehoor hebben. Om te overleven moet je daarom altijd en overal muisstil zijn. Niet praten of lachen, niet over een krakende houten vloer lopen en al zeker niks omstoten. Want één kik en de monsters trekken een sprintje om vervolgens geen spaan van hun slachtoffer heel te laten.

Het is een zenuwslopende manier van leven, waarbij Evelyn en Lee er alles aan doen om hun gezin, waaronder een dove dochter, veilig te houden. Ze hebben hun huis tot in detail beveiligd, maar staan alsnog dagelijks doodsangsten uit, want kinderen zijn van nature niet de meeste stille wezens. Daarmee speelt A Quiet Place in op de nachtmerrie van elke ouder: je kroost niet kunnen beschermen tegen al het rondsluipende kwaad dat elk moment op kan duiken.

Het idee is geweldig en de uitwerking ervan fantastisch. Regisseur John Krasinki, die ook de rol van vader Lee op zich nam, maakt op een slimme, vernieuwende manier gebruik van wat je als filmmaker met geluid kan doen. Zijn vrouw Emily Blunt speelt de zwangere Evelyn en dat doet ze zo overtuigend, dat er meerdere momenten in de film zijn dat je het namens haar even keihard uit wil schreeuwen. Want je zal maar moeten bevallen, terwijl je van alle kanten geteisterd wordt. Blunts gezichtsuitdrukkingen spreken boekdelen: het is de ultieme horror.

Telkens weer weet Krasinki, samen met scenarioschrijvers Bryan Woods en Scott Beck, situaties te creëren waarin zijn personages zich op de meest vindingrijke manier in bochten weten te wringen om het onheil buiten de deur te houden. De overlevingsdrang van de mens is ongelofelijk. Vooral als het gaat om het beschermen van kinderen, iets waar Lee en Evelyn hun levenswerk van hebben gemaakt. Naast nagelbijtend spannend is A Quiet Place daardoor ook heel ontroerend. Een film vol kleine, tedere momenten en grote verschrikkingen. Een film waar je stil van wordt.

Door Kita van Slooten

Digiminderen doe je zo

Woensdag 18 april start de week van het digiminderen. Even een week zonder Facebook, Instagram, WhatsApp en werkmail. Dat is hoog nodig, want niemand kijkt meer gek op als je met je telefoon richting de wc loopt om even snel door Facebook of Instagram te scrollen.

Als je met het openbaar vervoer reist en om je heen kijkt, zit 90% van de reizigers naar een smartphone te staren en in de rij voor de kassa heeft minstens de helft z'n koptelefoon in. Best asociaal als je er over na denkt. We lijken wel onlosmakelijk verbonden met die digitale apparaten. En thuis is het niet beter, want daar gaat de televisie aan of slaan we onze laptop open om een serie te bingewachten of nog wat werk te doen. Je zou haast denken dat we verslaafd zijn... De hoogste tijd dus om te digiminderen en je smartphone wat vaker uit te zetten om even offline te gaan.

Helemaal geen gek idee, zeker als je kijkt naar wat er allemaal rondom Facebook is gebeurd. Er werden gegevens van Facebook-leden verzameld door een app die 'This is Your Digital Life' heet. Die app las niet alleen de data van wie de test in de app deed, maar ook van zijn of haar Facebook-vrienden. Dit dataschandaal zorgt ervoor dat de helft van de Nederlandse Facebook-gebruikers overweegt hun account te verwijderen. En dat digiminderen past daar natuurlijk prima bij! Even wat minder vaak online zijn dan voorheen.

Overprikkeld

Maar waarom zou je eigenlijk? Door alle digitale apparaten worden we continu blootgesteld aan allerlei prikkels. We zijn geneigd daar direct op te reageren en zijn daardoor dus voortduren online. Hierdoor is je concentratie minder en is de kans groot dat je sneller vermoeid bent. De eerste stap van het digiminderen is het uitschakelen van alle notificaties op je digitale apparaten. Even geen seintje als er een nieuw WhatsAppje of e-mailtje binnenkomt. Naast het uitschakelen van de notificaties, gaf ik dit jaar al eerder allerlei tips om beter te kunnen focussen tijdens je werk of andere belangrijke deadlines. 

Een maand zonder smartphone

Door het uitschakelen van de notificaties en andere prikkels ervaar je meer rust. Ikzelf heb een aantal jaar geleden mijn smartphone de hele maand januari uitgezet om te kijken wat je nu precies ervaart wanneer je niet 24/7 bereikbaar bent. Even niet reageren op allerlei appjes en berichtjes en niet die constante drang om op social media te zitten zodat je maar niks mist. Mijn maand offline was heerlijk. Mijn artikelen had ik sneller dan ooit af omdat ik niet werd afgeleid. Bovendien hield ik op deze manier tijd over om andere dingen te doen. ’s Avonds vond ik ook veel meer rust. Een serie kijken deed ik nu zonder mijn smartphone in mijn hand te hebben. Het beviel me prima en ook om mij heen werd er enthousiast gereageerd. Toen ik op 1 februari de smartphone weer aanzette, heb ik me de hele dag onrustig gevoeld omdat mijn telefoon overstroomde met WhatsAppjes, waarbij ik direct voelde dat ik móest reageren. Omdat ik nu eenmaal met mijn werk niet zonder smartphone kan, ben ik al vrij snel weer in mijn oude patroon gevallen. Maar in het weekend laat ik nu geregeld mijn telefoon thuis als ik iets leuks ga doen. Even helemaal niks. Heerlijk!

Goed plannen

Een dagje zonder telefoon betekent wel dat je in sommige situaties alles goed van te voren moet plannen. Ga je iets met iemand doen? Zorg dan dat deze persoon op de hoogte is van je smartphoneloze dagje, anders is de kans groot dat iemand nog last minute een appje stuurt dat hij of zij later is of ergens anders wil afspreken.

Ga je naar een plek waar je nog nooit bent geweest, zorg dan dat je van tevoren hebt opgezocht hoe je daar precies moet komen. Verkeerd gereden? Geen probleem. Zonder smartphone ben je automatisch een stuk socialer. Je wordt nu gedwongen om een gesprek met iemand aan te gaan en wie weet wat dat oplevert. Daarnaast weet ik uit eigen ervaring, dat als een iemand geen smartphone heeft in een groep, de rest een stuk solidairder is. Toen ik in mijn maand zonder smartphone een drankje ging drinken met vriendinnen, viel het mij op dat niemand zijn smartphone op tafel legde, en dus ook niemand de behoefte had om even op zijn of haar telefoon te kijken.

Foto’s maken tijdens een dagje uit? Neem deze een keer met een analoge camera. Hoe leuk is het om spontaniteit écht vast te leggen. Je hebt nog geen idee hoe de foto’s eruit komen te zien, maar juist dat maakt het zo ontzettend waardevol. Bovendien heb je direct een tastbare herinnering als je de foto's laat ontwikkelen.

Een dagje offline

Mijn advies zou zijn om eerst te beginnen om je smartphone ’s avonds weg te leggen. Vanaf 7 uur tot de volgende ochtend. Even geen rondje scrollen op Instagram, geen spelletjes spelen en nutteloze WhatsApp-gesprekken aan gaan. En je werk e-mailtjes kunnen vast wel tot morgenochtend wachten. Lukt dat? Laat je smartphone dan eens in het weekend een dagje thuis. Je gaat vanzelf merken hoe relaxt je er van wordt. Dat je meer energie krijgt en dat een dag zonder smartphone echt prima kan.

Het enige dat ik écht heb gemist tijdens mijn maand zonder telefoon was internetbankieren en mijn weer-apps. Even snel kijken of ik nog genoeg saldo op mijn rekening had staan om iets te kopen, een tikkie te betalen en kijken of ik een regenjas moest meenemen. Maar voor die dag in het weekend die jij gaat minderen, moet dat geen enkel probleem zijn.

Werk aan je offline doelen

Maar wat moet je dan doen als je offline bent - en misschien wel voor jezelf hebt gezegd dat je alle andere elektrische apparaten ook niet mag gebruiken? Hoelang is het geleden dat je een boek hebt gelezen? En had je niet altijd al de ambitie om dat DIY-project te maken? Há, een mooie manier om alles wat je je ooit voornam, ook echt te gaan doen. Cursus keramiek? Nieuwe taal leren? Borduren? Ga het doen! Grote kans dat je ook nog een paar klusjes in huis hebt, die je altijd nog moest afmaken. Gaten dichten, schilderijen op hangen, de muur een likje verf geven. Of ga lekker naar buiten: een rondje fietsen of rennen. Gezond en inspirerend! Let maar eens op, hoeveel tijd je bespaard door in het weekend een dagje offline te gaan en tijdens die dag aan je offline doelen te werken. Maak dit weekend alvast een kleine start om een beetje te oefenen. En dan kan je vanaf woensdag - tijdens de week van het digiminderen - echt de uitdaging met jezelf aan. Ik doe mee, jij ook?

Meer tips om digitaal te detoxen vind je hier >

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen, Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen.

Avocado met zalmsnippers & ei

In samenwerking met Kosmos Uitgevers

Een supermakkelijk en heel gezond gerecht, dat er ook nog eens heel leuk uitziet. Lekker als een zondagontbijtje, maar ook als lunch.

Bereiding: 15 minuten | Voor 4 personen

Ingrediënten:

  • 2 rijpe avocado’s
  • 100 g gerookte zalmsnippers
  • 4 kleine eieren
  • 1 el verse bieslook

Bereiden:

Verwarm de oven voor op 200 °C. Verwijder de pitten van de avocado, hol de vruchten een beetje uit en leg op de bolle kant in een ovenschaal.

Verdeel de zalmsnippers over de avocadohelften en breek een eitje boven op de zalm. Zet de ovenschaal in het midden van de oven en bak in circa 10 minuten tot het eitje begint te stollen.

Verdeel de avocado’s over 4 borden, snijd het bieslook fijn en strooi over het ei.

Gezonder met Viv
Vivian Reijs is onder meer tv-presentatrice en orthomoleculair voedingscoach. Haar debuut Gezonder met Viv is hét nieuwe handboek om te genieten van lekker en gezond eten, want daar gaat het om! Het boek bevat Vivians 10 gouden regels, handige adviezen en maar liefst 80 inspirerende recepten, inclusief 2 weekmenu’s.

Titel: Gezonder met Viv
Auteur: Vivian Reijs
Prijs: € 25,-
ISBN: 9789021566719
Uitgever: Kosmos Uitgevers

 

 

 

 

 

 

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

NAKED ATTRACTION

Wanner kijken: als je het menselijk lijf in al zijn vormen bewondert
Wanneer niet: als je denkt dat standaard schoonheid de enige schoonheid is
Naast je Aan op de bank: je birthdaysuit
Waar: Videoland

Datingshows zijn er genoeg. En ja, daten op basis van samen naakt zijn, is ook niet nieuw. Toch is dit programma onverwachts charmant. Een leuke single mag kiezen uit zes kandidaten. Daar zien ze in eerste instantie alleen de onderste helft van, vervolgens ook het bovenlijf, dan een gezicht erbij en uiteindelijk horen ze ook de stem. Bij iedere onthulling valt er één iemand af, tot er nog twee kandidaten over zijn. Dan moet ook de single in kwestie uit de kleren en volgt er een ongemakkelijk gesprekje tussen drie naakte mensen en de presentatrice. Uiteindelijk mag er één iemand mee op een geklede date - toch een ander gevoel - en krijgen we een paar weken later te zien of het ook echt klikte.

Tussen de bedrijven door wordt heel wat afgekletst over seks, aantrekkingskracht en daten. Zowat alle deelnemers zijn ontwapenend open. En het is grappig om te zien waar mensen nou op vallen: helemaal niet per se op gespierde goden of ranke doch wulpse dames. Integendeel: een buikje, een kunstbeen, een raar accent, het maakt allemaal niets uit. Dan kijk je toch ook met een ander oog naar je eigen gekke moedervlekken of iets te grote hoofd. 

THE RIVER

Wanner kijken: als je avontuurlijk bent ingesteld
Wanneer niet: als je boze geesten liever buiten de deur houdt
Naast je op de bank: je talisman
​Waar: Videoland

Duistere krachten, boze geesten, zombies... Er blijft de crew van het schip The Magus weinig bespaard in deze horrorserie uit 2012. Ze gaan op zoek naar Emmet Cole, de Steve Irwin-achtige presentator van een populair avonturenprogramma. Zes maanden eerder is hij plotseling verdwenen en terwijl iedereen ervan uitgaat dat hij dood is, trekken zijn vrouw en zoon naar het ondoordringbare Amazonegebied om uit te vinden wat er precies is gebeurd. Maar er zijn krachten aan het werk die dat proberen te voorkomen, koste wat het kost.

Om de expeditie te bekostigen, gaat er ook een televisiecrew mee om de boel vast te leggen: een geslepen producer en twee cameramannen. Dat betekent dat de serie voortdurend van beeldtype wisselt: het oude materiaal van Emmet Cole, shots van de cameramensen, beeld van de bewakingscamera's aan boord van het schip en de scènes waar zogenaamd geen camera bij is. Dat geeft een wat rommelig geheel, maar spannend is het wel. Als je van 'found footage' films houdt - zoals the Blair witch project of Paranormal activity - zit je hier goed. Helaas bestaat er ondanks het open einde geen tweede seizoen, dus of het allemaal goed komt, zullen we nooit weten.

TRUMP: AN AMERICAN DREAM

Wanner kijken: als je gefascineerd bent door de man
Wanneer niet: als het je om de politiek gaat
Naast je op de bank: je eigen bravoure
​Waar: Netflix

​Of je hem nou haat of bewondert, Donald Trump is een intrigerende man met een intrigerend verhaal. Dat verhaal - van zijn jonge jaren tot het moment dat hij zich verkiesbaar stelt voor de presidentsverkiezingen van 2016 - wordt in deze documentaire in vier afleveringen van een uur verteld. Iedere aflevering heeft een ander insteek, maar lopen ook min of meer chronologisch. Zo krijg je een breed beeld van de man die zich nu POTUS mag noemen.

Zo kan je bijvoorbeeld niet onderschatten hoe waanzinnig beroemd hij was in de VS in de jaren '80 en '90. Zijn eerste scheiding domineerde 28 dagen onafgebroken de voorpagina's, zijn faillissementen en rechtszaken werden even breed uitgemeten. Het is overigens lang niet allemaal kritiek: er komen ook vrienden en vertrouwelingen aan het woord. Wat je ook van hem vindt, oplichter of visionair of allebei, Trump blijkt een man die zichzelf maar opnieuw blijft uitvinden.  

HOLLAND, NATUUR IN DE DELTA

Wanner kijken: als je het kleine weet te waarderen
Wanneer niet: als je het liever exotisch hebt
Naast je op de bank: je eigen interessante huisdier
​Waar: Netflix

Voor overweldigende natuur denk je misschien aan de Grand Canyon of de Afrikaanse savanne. Maar waarom zou je het zo ver van huis moeten zoeken? De makers van deze docu - eerder maakte zal het razendpopulaire De nieuwe wildernis - zien juist schoonheid in ons eigen platte, waterige landschap en haar inwoners. In dit geval worden daar vijf van gevolgd: een bever, een zeearend, een stekelbaarsje, een pimpernelblauwtje (een vlindertje dus) en een haas. 

Dat levert vaak prachtig beeld op, voorzien van commentaar door Carice van Houten en Bram van der Vlugt. Dat is soms wel een beetje opgeblazen, ook als de beelden niet vreselijk spectaculair zijn. Maar je leert de vijf dier(soort)en wel goed kennen. En de grote charme is dan natuurlijk dat je zelf ook anders naar je omgeving gaat kijken. Toch een beetje Hollandse glorie.

Weekendagenda

Smartlappen

Een keer per jaar staat de binnenstad van Amersfoort in het teken van smartlappen. Koren uit het hele land komen er zingen en het staat je geheel vrij om uit volle borst mee te zingen. Want hier kun je wegzwijmelen bij echte levensliederen (en wist je dat smartlap afstamt van het Duitse schmachtlapp dat 'zwijmelaar' betekent?). smartlappenfestivalamersfoort.nl.

Foto's in Leiden

Het International Photo Festival Leiden biedt jonge, opkomende fotografen een podium voor hun werk in het begin van hun carrière. Er zijn 20 getalenteerde fotografen geselecteerd die door de stad heen worden getoond. Daarnaast zijn er workshops, lezingen en natuurlijk presentaties van de kunstenaars zelf. Heel leuk als je een beetje geïnteresseerd bent in fotografie en wilt leren wat er zoal speelt in deze wereld. photofestivalleiden.com.

Dansmuziek

Op het strand bij Castricum wordt het seizoen feestelijk ingeluid met dj's, cocktails en natuurlijk veel dansen. Heb je zin in het eerste strandfeest van het jaar, ga dan naar strandpaviljoen Deining voor een iconische 'night at the beach'. www.facebook.com.

Singer songwriters en jazz

Er is sowieso veel muziek komend weekend. Zo is er in Eindhoven singer-songwriterfestival Naked Song Festival: een intiem muziekfestival waar artiesten dicht bij het publiek staan. Want eigenlijk willen singer-songwriters hun persoonlijke verhaal – hun 'naked songs' – zo onopgesmukt mogelijk overbrengen. In Utrecht vindt het Transition Festival plaats, een jazzfestival in de breedste zin van het woord, met grote artiesten als Cory Henry en Erik Vloeimans. 

Historische tulpen

Staat Amsterdam vól met tulpen vanwege het Tulpenfestival, in Groningen houden ze het liever bij 'historische' tulpen. In de tuinen van de prachtige Menkemaborg staan tulpen zoals we dat in de 17e eeuw deden: hier en daar een tulp, want ze waren toen zeer kostbaar! In de borg is een tentoonstelling van de 17e-eeuwse tulpenschilderes Margareta de Heer, zodat je  ze een op een kunt vergelijken. www.menkemaborg.nl.