Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 14, 2018 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Betrokken moeder of zeurouder? 'Na mijn klacht werd ze ontslagen'

Niemand staat graag bekend als zeurouder. Maar soms kan het nodig zijn om aan de bel te trekken als iets niet goed gaat op school. Wat is redelijk en wanneer ga je als ouder te ver in die bemoeienis? 

“Als iets me niet zint, dan trek ik mijn mond open.” Mirjam (43) aarzelt niet om aan de bel te trekken als ze het ergens niet mee eens is op de school van haar dochter Caressa. Eén keer kostte dat een juf zelfs de kop. Toen haar dochter de eerste dag na de zomervakantie uit school kwam, merkte Mirjam direct dat er iets niet klopte. “Ze was helemaal gefrustreerd vanwege de juf van groep 6. Normaal gaat ze huppelend naar school en is ze heel rustig. Nu trapte ze haar schoenen weg en smeet ze haar schooltas op de grond.”

Mirjam was destijds gastouder en paste drie keer per week op het beste vriendinnetje van haar dochter. Ook zij ging gebukt onder de lesmethodes van de juf. “Het ging zo ver dat zij zichzelf opsloot op het toilet en er pas van af wilde komen toen haar moeder naar school kwam. Dat doet een kind van 9 echt niet zomaar. Als je als juf een kind zo ver krijgt, dan is er wel iets aan de hand.”

Van haar dochter kreeg ze alarmerende verhalen te horen. “Dan stond er bijvoorbeeld een knutselmiddag in het rooster, maar dan besloot de juf dat ze de groep niet lief vond en dat ze daarom extra rekenwerk moesten doen.” Ook duwde ze volgens Mirjam leerlingen de klas in, soms zo hard dat kinderen vielen. En volgens Caressa liep de juf een keer heel zachtjes naar een klasgenootje toe om vervolgens heel hard in zijn oor te schreeuwen. “Ik kreeg daar echt het beeld bij van een drilsergeant. Dat soort verhalen was schering en inslag. Ze kon de groep niet de baas en was een verschrikkelijke tiran.”

'Van de 28 ouders overwogen er 26 om hun kind van school te halen' 

Rammelende potloden
Op een dag moest de hele klas een half uur nablijven omdat een jongetje zijn laatje had geopend en de juf geïrriteerd was over zijn rammelende potloden. Dat was voor Mirjam de druppel. “Toen ik de reden hoorde, was voor mij de maat vol.” Ze ging een gesprek aan met de directeur, en bleek niet de eerste ouder die het gedrag van de juf aankaartte. “We zijn toen met alle ouders om de tafel gaan zitten om de situatie in kaart te brengen. De opkomst was 100 procent, dat zegt ook wel wat. De directeur vroeg: wie heeft in de afgelopen twee maanden overwogen om zijn kind van school te halen als het zo doorgaat? Van de 28 kinderen in de groep gingen van 26 ouders handen de lucht in. Toen was de directeur heel stil. Iedere ouder had wel een verhaal. Kinderen waren geduwd, vastgepakt, hard uitgescholden of oneerlijk gestraft.”

Een uur na thuiskomst hadden de ouders een mail van de directeur, dat de leerkracht per direct op non-actief was gesteld en dat hij de onderwijsinspectie had ingeschakeld. “Dat vind ik nog steeds getuigen van heel veel lef van de directeur. Daar heb ik hem ook mijn complimenten over gegeven.” Inmiddels werkt de vrouw in kwestie helemaal niet meer als leerkracht, weet Mirjam.

Ze is nog altijd blij dat ze is opgekomen voor haar dochter. “De situatie verbeterde heel snel. De cijfers van de hele klas gingen omhoog, Caressa komt weer met een glimlach thuis, vertelt weer vrolijk dingen. De rust en de lol kwamen er weer in, ze had geen buikpijn meer als ze naar school ging. Het was echt een verademing. En niet alleen voor mijn dochter.”

Nu haar dochter in groep 8 zit, zijn er nog steeds weleens dingen waar Mirjam de school voor belt. Zo heeft Caressa nu een blessure aan haar voet, waardoor ze niet mag gymmen. “Tijdens de gymles moest zij dan extra taal- en rekenopdrachten gaan maken in een ander lokaal. Terwijl de groep spelletjes aan het doen is. Dat vond ik niet eerlijk. Ze voelt zich al gestraft. Toen ik dat aankaartte, waren ze het op school wel met me eens. Nu mag ze haar Tina, puzzelboekje of breiwerkje mee naar school nemen voor tijdens de gymles.”

'Mijn favoriete juf hield het hoofd van mijn zoon onder de kraan'

Hoofd onder de kraan
Ook Ellen* (43) zit erbovenop als het gaat om het onderwijs van haar twee zonen van 9 en 6. Ze staat bekend als lastige ouder, weet ze. Maar dat weerhoudt haar er niet van om voor haar jongens op te komen. “Door schade en schande ben ik erachter gekomen hoe belangrijk het is om er als ouder niet van uit te gaan dat de school altijd alles weet.”

Soms worden grenzen overschreden. Haar oudste werd een keer geslagen door een leerkracht, zegt Ellen. En de favoriete juf van haar jongste zoon heeft hem een keer met zijn hoofd onder de kraan gehouden. “Ze is nog altijd mijn favoriete juf omdat ze zo eerlijk was om het met ons te bespreken, maar dit kan gewoon niet. Mijn jongens zijn niet makkelijk hoor, dat wil ik ook echt niet beweren. En ik snap best dat leerkrachten niet onfeilbaar zijn. Het zijn ook maar mensen. Maar ik verwacht wel van een professional dat die zich professioneel gedraagt en om ondersteuning en advies vraagt als ze het zelf even niet aan kunnen.”

Ook van andere beslissingen staat ze soms te kijken. “Ik had mijn jongste voor de kleine pauze een keer een boterham meegegeven als tussendoortje. Kwam hij ’s middags thuis met het verhaal dat hij die niet had mogen opeten, want een boterham was geen tussendoortje. Dan stuur ik wel een verontwaardigde mail. Als ik hem nou een afgekloven hamburger had meegegeven, oké, maar kom op, een bóterham. Bij nader inzien waren ze het toch wel met me eens op school.”

Intimiderend
Andersom krijgt ze ook weleens kritiek. Zo maakte ze Luizenmoeder-achtige taferelen mee op de school van haar jongste. “Zijn juf stuurde dat ik niet zo uitgebreid moest zwaaien bij het raam, dat was heel storend.”

Ellen vindt het lastig om een goede relatie met docenten te behouden en toch kritisch te zijn. “Je bent je als ouder echt wel bewust van het feit dat je zeurouder bent. Mijn kinderen zijn best een handvol. Ik begrijp dat ze extra aandacht kosten en dat ik meer van hun leraren vraag dan de gemiddelde ouder. Maar zij hebben net zo goed recht op goed onderwijs.”

'Ik weet dat ik bekend sta als zeurouder. De directrice zei dat ze zich geïntimideerd voelde'

Ze is een van de meest mondige ouders op school, zegt ze. “Ik heb een training gehad in gesprekstechnieken en ben communicatief vaardig. Daar hebben mensen soms moeite mee. Een directrice zei eens tegen me: ik voel me geïntimideerd door jou. Daar was ik me helemaal niet van bewust.” Ellen merkte ook dat andere ouders haar met de nek aankeken in het dorp waar ze woont. “Je merkt dat erover gepraat wordt. Dat andere ouders je niet meer groeten bijvoorbeeld.”

Soms houdt ze zich nu bewust afzijdig. “Andere ouders begonnen over foto’s op de schoolwebsite die niet beveiligd waren. Bij dat soort dingen denk ik: laat anderen die strijd maar even voeren. Ik wil niet dat mijn kind gedoe krijgt door mij, omdat hij een lastige moeder heeft. Ik denk dat veel ouders die angst hebben.”

Klaag- en claimcultuur
Die angst is niet helemaal ongegrond, blijkt uit de juridische procedures die advocaat Frans Lathouwers van de Algemene Onderwijsbond voert. Hij staat leraren bij tegen wie een formele klacht is ingediend door boze ouders. Die klachten variëren van ongewenst gedrag (“een troostende arm om een schouder die verkeerd wordt geïnterpreteerd”) tot tegenvallend schooladvies.

'Een docent had een kalender van Pamela Anderson aan de muur. Ouders praatten niet met hem, maar stapten direct naar de klachtencommissie'

Eén keer dienden ouders een klacht in tegen een leraar omdat hij een kalender van Pamela Anderson aan de muur had hangen. “Mijn cliënt was jarig op de dag van de tienminutengesprekken en had van een stel ouders die kalender gehad. Die had hij enthousiast opgehangen. Twee gesprekken later komt daar een ouderpaar dat die kalender ziet hangen. Ze spreken de man daar niet op aan, maar dienen direct een klacht in bij de klachtencommissie. Gevolg was dat de medeleerlingen van dat kind van die ouders zich op hun klasgenootje stortten, want het was een heel populaire leraar. De leraar is weggegaan, en werkt nu helemaal niet meer als docent, want die wilde dit geneuzel niet de rest van zijn carrière.”

Ouders willen zich volgens Lathouwers overal mee bemoeien tegenwoordig. “Tot de samenstelling van de klas aan toe. Het lijkt soms wel de plaatselijke hockeyclub.” Wat hem het meest verbaast, is als ouders zich mengen in, wat hij noemt, het pedagogisch-didactisch klimaat. “Als een leerling nalatig is met het inleveren van een werkstuk en na diverse waarschuwingen niet mee mag op schoolreis, dan zijn de rapen gaar en gaan de ouders verhaal halen bij de directie. Dan moet je als directie de rug recht houden, want als je water bij de wijn gaat doen dan is de norm gezet en denken alle ouders dat je je zin wel krijgt als je maar moppert en klaagt.”

'Ouders moeten zich niet met de dagelijkse gang van zaken bemoeien' 

Lathouwers heeft soms de indruk dat ouders denken dat onderwijzen geen echt vak is dat ze het zelf ook wel zouden kunnen. “Ze hebben geen greintje vertrouwen en denken dat zij het beter weten. Je moet er als ouder op vertrouwen dat er professionals op school werken die naar eer en geweten hun werk doen en je niet met de dagelijkse gang van zaken bemoeien.”

De raadsman merkt dat ouders nu veel vaker aan de bel trekken dan tien jaar geleden. Hij denkt dat het een gevolg is van de uit Amerika overgewaaide klaag- en claimcultuur. “Mensen geven anderen graag de schuld van al het onaangename wat hen overkomt. Iedereen klaagt overal over, dat is de cultuur op dit moment.”

Natuurlijk, er zijn grenzen, erkent hij. Dat hij in zijn werk geen succesverhalen tegenkomt, betekent niet dat ze er niet zijn. Als er echt iets aan de hand is, mag dat best worden aangekaart. Maar hij adviseert ouders om voor het indienen van een formele, juridische klacht, altijd eerst in gesprek te gaan met de school. “Bij zo’n juridische procedure kan niemand meer terug, terwijl je vaak merkt dat noch de ouders noch de leerkrachten erop zaten te wachten. Bovendien verharden de verhoudingen door zo’n procedure vaak dusdanig dat het kind van school wordt gehaald, en daar is het kind ook niet bij gebaat.”

Door Roxanne Vis

*De naam Ellen is op verzoek van de geïnterviewde gefingeerd

7 x zonnestekjes

Zodra de zon aan de hemel verschijnt, stormen we met zijn allen het terras op en gaan er liters witbier en kilo's bitterballen door heen. Zeker in de lente, wanneer we snakken naar die eerste warme zonnestralen. Dit weekend is het zover. Het kwik kan in het zuiden en oosten van het land tot boven de twintig graden stijgen en heel Nederland staat al in de startblokken om daar zoveel mogelijk van te genieten.

Maar we weten allemaal hoe dat dan gaat: arriveer je met frisse moed bij een zonovergoten terras, is er geen lege stoel meer te bekennen. En zodra er ook maar iemand aanstalten maakt om op te staan, duiken er al drie andere aasgieren bovenop. Wie liever niet aan die ongemakkelijke stoelendans mee doet, hoeft echt niet binnen te blijven zitten. Er zijn genoeg andere plekjes waar je de zon kunt vangen.

Op een bankje
Dat de terrassen bomvol zijn, wil niet zeggen dat jij niet alsnog op een centraal plekje op het dichtstbijzijnde plein neer kunt strijken. Want in ons fraaie, georganiseerde landje struikel je over het straatmeubilair. En de meeste van die houten bankjes staan er maar verlaten en verloren bij. Dus neem plaats, zet je zonnebril op en laat het mensen kijken maar beginnen, want dat kan vanaf een bankje natuurlijk net zo goed. Wel even je eigen drankje meebrengen, maar dat vindt je bankrekening dan weer leuk.

In de tuin of op het balkon
Waarom de drukte opzoeken als je de zonnestralen ook volop aanwezig zijn in je achtertuin of op het balkon? Dus stof die tuinstoelen af, pak de krant erbij en geniet van je eigen lenteparadijsje. De kans is groot dat de tuin en/of plantenbakken na de wintermaanden wel weer wat liefde kunnen gebruiken. Dus als je na een uurtje het stilzitten weer beu bent, kun je de handen uit de korte mouwen steken en lekker in de aarde wroeten met de zon op je bol.

Voor de deur
Geen tuin of balkon op het zuiden? Niet getreurd. Aan de andere kant van je huis schijnt de zon wel! Dus sleep je favoriete stoel naar buiten en bouw zo een mini-terras aan huis. Het grote voordeel is dat je alles binnen handbereik hebt. Het bier en de wijn staan koud in de koelkast en je hoeft geen geld te doneren voor de toiletjuffrouw. Bovendien zit je eigen fauteuil een stuk comfortabeler dan die rieten terrasstoel en heb je bij het opstaan niet zo'n geribbelde afdruk op je blote dijen staan.

Op een bootje
Deze lijkt lastig als je, zoals de meeste van ons, geen eigen schuitje hebt. Maar er zijn talloze mogelijkheden om er alsnog voor te zorgen dat jij de zonnige zaterdagmiddag al dobberend door kunt brengen. Kijk eens of er in je adresboekje bevriende booteigenaren genoteerd staan. Als je belooft hapjes en drankjes aan boord te brengen, heet de schipper je vast welkom. Of je huurt iets aan de grachten of bij een meer. Een fluisterbootje, kano of roeiboot, zolang het maar drijft. Dat kan via een officieel verhuurbedrijf, maar er bestaat ook een soort Airb'nb voor bootjes: Barqo, waarbij je direct van de eigenaar huurt.

Op het strand
Een relaxed plekje bij je favoriete strandtent kun je waarschijnlijk wel vergeten, maar dat maakt het strand er niet minder aantrekkelijk op. Want met de voorspelde windkracht vier is het ook goed uit te houden als je op een handdoekje in het zachte zand ploft. Wie een windscherm meeneemt, zit er al helemaal als een koning bij. Of je duikt romantisch met je lover in een duinpan. Uit de wind en lekker knus. Toch drukker dan verwacht op het strand? Loop een stukje door. Hoe verder weg van de horeca, hoe meer rust en ruimte.

In het park
Je wilt niet de overbevolking van het terras, maar zoekt wel iets meer reuring dan er in je eigen tuin te vinden is. Dan is het park de ideale oplossing. Hier gebeurt van alles: shirtloze mannen die achter een bal aan rennen, spelende kinderen, kwetterende eendjes en ga zo maar door. Je kunt het allemaal aanschouwen vanaf je kleedje, waar je lekker languit op kunt liggen, met de blote voeten in het frisgroene gras. Naast je een goed gevuld picknickmandje en de dag kan niet meer stuk.

Op de kinderboerderij
Als er iets níet ontspannen is, dan is het wel met energieke peuters op een terras zitten. Dat is vijf minuten leuk, daarna worden die kleintjes onrustig en willen ze rennen, stoeien of overal aan zitten. Om een zonnige middag voor iedereen een beetje gezellig te houden, ga je met gezin naar de kinderboerderij. Daar komen de kids ogen te kort, zeker nu er pasgeboren lammetjes en geitjes rondhuppelen. Zelf kun je even uitblazen op een bankje in de zon. Misschien zelfs wel aan een tafeltje met heuse stoelen, want veel kinderboerderijen hebben ook een klein barretje waar je wat te drinken of een ijsje kunt kopen. Iedereen blij.

Door Kita van Slooten

De erfelijke vloek die Huntington heet

Voormalig hockey-international Fieke Burggraaf-Holman (30) kreeg twee jaar geleden te horen dat ze net als haar moeder en oma gendrager is van de ongeneeslijke, erfelijke ziekte van Huntington. Holman, zelf net moeder geworden, vertelt hoe het is om te leven met de wetenschap dat ze ooit ziek wordt.

Grootmoeder

De eerste keer dat Fieke Holman in aanraking komt met de ziekte van Huntington is als haar grootmoeder overlijdt. Fieke is een jaar of twaalf. Haar oma laat euthanasie plegen, omdat haar lijden onder de ziekte ondraaglijk is geworden.

Fieke: “Mijn moeder was er heel open over. Ze vertelde wat er aan de hand is. Dat mijn oma was overleden aan Huntington. Eigenlijk wist ik toen eigenlijk nog niet écht wat er aan de hand was. Of ik me zorgen moest maken. Dat kwam pas later. Rond mijn vijftiende, zestiende werd ik me er echt bewust van: het zit in de familie. Toen ging ik er ook over praten met vriendinnen. Dat kwam ook doordat er ooms en tantes verschijnselen van de ziekte gingen vertonen.”

Zo kwam de ziekte langzaam maar zeker haar leven binnen, ook al was de impact van Huntington nog niet heel voelbaar. Thuis konden ze er goed over praten. Fieke betrok het ook niet op zichzelf. Haar moeder wist toen wel al dat ze het gen droeg. Maar de technologie was toen nog niet zo ver dat kon worden bepaald wanneer de ziekte zich zou gaan openbaren.

Huntington is een ingrijpende ziekte die veroorzaakt wordt doordat eiwitten samenklonteren in de hersenen. De symptomen zijn zowel fysiek als mentaal. Patiënten verliezen de controle over hun spieren waardoor ze in het begin struikelen en zich stoten. Het spraakvermogen en verstandelijke vermogens gaan achteruit. Gemiddeld achttien jaar nadat de ziekte zich openbaart, overlijdt de patient. Er is nog geen behandeling die de ziekte geneest.

Fieke: “Toen ik zestien was, ging ik de topsport in. Hockeyen op het hoogste niveau. Vanaf dat moment heb ik me er eigenlijk bewust níet meer mee bezig gehouden. Ik wilde niet dat mijn keuzes bepaald zouden worden met de wetenschap van die ziekte in mijn achterhoofd. Ik wilde vrij beslissen. Dat heb ik lang volgehouden. Tot mijn twintigste.

Ik speelde in Jong Oranje en daar kreeg ik een medische keuring, een bloedonderzoek. Ik heb toen gevraagd of de artsen mijn bloed ook ‘even’ op Huntington wilden testen. Maar dat ging niet door. Het is niet de bedoeling om een sportkeuring ook voor andere doeleinden te gebruiken. Mijn verzoek ging tegen het protocol in.

Dat was wel mijn eerste stap. Ik was, hoe raar het ook klinkt, nieuwsgierig geworden. Ik had net twee jaar verkering met mijn vriend. Had het gevoel dat hij ook recht had om te weten waar hij aan toe was. Ik wilde het weten.”

Moeder

Van Fiekes’ moeder Carla was inmiddels bekend dat ze drager was van het gen en dat ze ziek zou worden. Een ander kantelpunt was dat Fieke geselecteerd werd voor het grote Oranje. Ze wist: dan staat je leven echt in het teken van hockey. Als ze ziek zou worden op jonge leeftijd, zou ze dan nog wel voor een sportcarrière op het hoogste niveau kiezen? Dat waren grote keuzes.

Fieke: “Ik ben best wel op mezelf. Ik heb het er toen wel met mijn vriend - nu mijn man - over gehad, dat ik wilde testen. Maar geeneens heel diepgaand. Ik woonde al jong op mezelf, door de topsport ben je ook op jezelf aangewezen. Dat was een harde wereld. Ik maakte mijn eigen keuzes.

Toen de artsen niet wilden meewerken aan de test, heb ik een ander besluit genomen. Als ik wist of ik de ziekte wel of niet had, zou dit dan mijn leven gaan bepalen? Dat heb ik toen omgedraaid: ik hoef het nog niet te weten. Ik wil hockeyen. Daar ligt mijn hart en ziel. Ik doe nu iets waar ik gelukkig van word. Er komt wel weer een moment dat ik mezelf wel wil laten testen.

En dat moment kwam twee jaar geleden. Ik ben tegelijk getest met mijn zus. Ik had als eerste de uitslag. Mijn zus kwam twee maanden later. De stap om het te willen weten, heeft mijn zusje ook steun gegeven om zekerheid te krijgen.

Voor mij was onze kinderwens een belangrijke motivatie. Je weet dat het in de familie zit. We praten er nu onderling veel meer over. Daarom was ik ook niet zo bang om de test te laten doen. Ik ben heel positief ingesteld. Iedereen in mij omgeving ook. Er is veel liefde en vertrouwen. Dus ik voelde me sterk genoeg: ik dacht niet dat mijn leven heel anders zou worden, als ik zou horen dat ik de ziekte had.”

Dochter

Toen de uitslag kwam dat ze de ziekte had, was dat wel even slikken, zegt Fieke. Ze wist dat het die kant op kon gaan.

“Je kunt bij de uitslag twee dingen te horen krijgen: of je het hebt of niet. En wat de herhaling is van dat stomme eiwit dat de ziekte veroorzaakt. De mate van herhaling is bepalend voor het moment dat je ziek wordt. In die kamer kregen we de vraag of we ook de rest wilden weten. Dat was in mijn geval dan nog een positief ding in het hele geheel. Ik heb dezelfde variant als mijn moeder. Wat betekent dat ik pas rond mijn vijfenvijftigste ziek zou kunnen gaan worden.

Dat dat nieuws erachter aankwam, gaf voor mij en mijn man een enorme opluchting. Al meteen toen we weer terug naar huis reden, wisten we: dit gaat onze liefde voor elkaar alleen maar versterken, dit gaan we samen doen.

Na de uitslag zijn we naar mijn moeder en haar vriend gereden. Die hadden geen idee waarom we voor de deur stonden. Ik wilde het graag aan mijn moeder vertellen. Zij schrok heel erg, maar dat we dezelfde vorm hebben was voor haar, vreemd genoeg, ook een soort van opluchting.

De band tussen mijn moeder en mijn zusje is wel sterker geworden. Het ergste scenario over hoe het zou kunnen lopen, is dat ik het niet zou hebben, maar mijn zusje wel. Dat had ik het allerergste gevonden. We hebben alle drie dezelfde vorm. Dat geeft heel veel steun. We kunnen er goed grapjes over maken. En als je ziet hoe de medische wereld zich ontwikkelt en hoe snel veranderingen gaan, dan bestaat de kans dat Huntington tegen de tijd dat ik ziek word, al helemaal niet meer bestaat. Of een chronische ziekte is." 

Bij Fieke’s moeder Carla is de ziekte inmiddels begonnen. Soms valt ze en dan weet ze niet hoe ze daar terecht is gekomen. Fieke: “Mijn zusje en ik kunnen dus nu goed zien hoe de ziekte zich ontwikkelt en dat dit voor ons ook zo zou kunnen gaan verlopen. Dit is natuurlijk af en toe zeker moeilijk en confronterend, maar hier gaat niet teveel aandacht naartoe, dat is zonde. Ik wil mijn moeder graag laten zien dat ik, wij, er ontzettend goed mee omgaan.

Dit had niet gekund als zij en haar partner er ook niet zo open over waren. We hebben het een plek kunnen geven en niets is belangrijker dan te laten zien dat wij oké zijn. Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat als ze wist wat ze nu weet, dat ze dan geen kinderen zou hebben genomen. Maar ja, dan waren wij er ook niet geweest. Zij heeft een enorm schuldgevoel. Ik snap dat wel.

Ik sta wel een beetje anders in het leven dan leeftijdgenoten, al weet ik niet of dat per se met de ziekte te maken heeft. Dat kan ook door de sport komen of werk. Het klinkt misschien heel cliché, maar ik vind wel dat je moet genieten, ook van de kleine dingen in het leven. Je zult me niet snel horen klagen, in ieder geval. Het kan ook nog erger, denk ik dan.”

Fieke is twee maanden geleden moeder geworden. Wat ze al heel vroeg wist, was: bij haar moest de ziekte stoppen.

Fieke: “Dat komt ook omdat ik de onzekerheid van mijn moeder zag. Je kunt op een normale manier zwanger worden. Maar dan heb je vijftig procent kans dat je een kind krijgt met Huntington. Dan kun je testen en na tien weken de zwangerschap afbreken. Dat vertrouwde ik mezelf niet toe, terwijl ik onder de hormonen zat. Of je kunt IVF doen. Dus toen hebben we daarvoor gekozen. Nu hebben we een gezond kind. Dus dat is allemaal goed gegaan.

Er zijn nu allemaal trials waarbij medicijnen worden getest. Er is nog wel een heleboel geld nodig. Vandaar dat ik mijn verhaal ook doe, om extra aandacht te vragen. Maar als ik hoor hoe positief de wetenschappers zijn, dan biedt dat alleen maar hoop. Dat zouden ze niet zeggen, als het niet echt veelbelovend is. Ik hoop dat mijn moeder daar ook nog van kan profiteren.”

Huntington: onbekend maar verwant aan Alzheimer en ALS

De ziekte van Huntington is een ongeneeslijke erfelijke aandoening die bepaalde delen van de hersenen aantast. De eerste symptomen openbaren zich meestal tussen het 35e en 45e levensjaar, maar kunnen ook eerder of later optreden. Zij uit zich onder andere in onwillekeurige bewegingen die langzaam verergeren, verstandelijke achteruitgang en een verscheidenheid van psychische symptomen. De ziekte leidt gemiddeld na achttien jaren tot de dood van de patiënt.

Door Matthijs van der Pol

De trouwfoto van Fieke en haar man is gemaakt door Reinier Bergsma.

Lady Bird: prachtige puberperikelen

Film van de week: Lady Bird
Regie: Greta Gerwig
Met: Saoirse Ronan, Tracy Letts, Laurie Metcalf
Waardering: ★★★★★

Zoals vrijwel elke tiener is Lady Bird, echte naam Christine, niet geïnteresseerd in haar schoolboeken. Haar aandacht ligt bij andere zaken: losbreken van haar moeder, de wereld ontdekken en experimenteren met seks. Ze droomt groots, terwijl haar ouders worstelen met de alledaagse realiteit. Actrice Greta Gerwig liet zich door haar eigen tienertijd op een katholieke school in Sacramento inspireren voor haar solo-regiedebuut: een coming-of-age verhaal vol vertederende puberproblematiek, dat niet voor niks een Golden Globe won en genomineerd werd voor vijf Oscars. 

Lady Bird botst met haar moeder Marion, een verpleegster die keihard werkt om het gezin te onderhouden, nu vader Larry zijn baan is kwijtgeraakt. Maar het leed van haar ouders komt amper binnen bij de 17-jarige Lady Bird, die vooral druk is met haar eigen leven en zich tegenover de rijkeluiskinderen op haar school een beetje schaamt voor haar simpele komaf. Doordat moeder en dochter op totaal andere golflengtes zitten, lopen vrijwel alle pogingen tot communicatie uit op een hoop gekibbel en frustratie, wat meteen in de openingsscène al fantastisch duidelijk wordt gemaakt.

Regisseur en schrijfster Gerwig weet het pubergevoel levendig op te roepen, juist door zo'n beetje alle clichés te omzeilen. Voor Lady Bird geen magisch schoolbal of een memorabele ontmaagding. Het zijn telkens de gestolen momenten die de film zo grappig en ontroerend maken. Als Lady Bird bij haar superknappe, maar waardeloze verkering naar buiten loopt, vangen we een glimp op van diens terminaal zieke vader in de woonkamer. Er wordt verder niet over uitgeweid en het zijn maar luttele seconden, maar ze zeggen zoveel. Over de bubbel waarin tieners denken te leven, over het buitensluiten van andermans problemen, omdat het simpelweg allemaal nog veel te groot is om te bevatten.

Gerwig slingert je terug in de puberteit, maar geeft de volwassenen ook ruimte. Vooral de strijd tussen moeder en dochter wordt treffend van twee kanten belicht. Het is ontzettend begrijpelijk dat Lady Bird zich ongezien voelt en twijfelt of haar moeder haar eigenlijk wel een leuk mens vindt. Maar Gerwig toont ook hoe Marion worstelt en hoe ondankbaar kinderen kunnen zijn. En dat alles doet ze subtiel, met veel gevoel voor humor, terwijl haar hoofdrolspelers Saoirse Ronan en Laurie Metcalf de sterren van de hemel spelen.

De dingen waar Lady Bird als tiener veel waarde aan hecht, zijn niet de momenten zijn die ze als volwassene zal gaan koesteren. Alles wat ze voor lief neemt - haar beste vriendin, ouders, leraren en haar geboortestad - drukt een stempel op haar. Maar soms moet je eerst afstand nemen, voordat je weet wat je dierbaar is. Zodra dat besef begint door te schemeren, zet Lady Bird haar eerste emotionele stappen naar volwassenheid. Niet in een sentimentele finale, maar heel lullig en daarom zo levensecht. Een mooie ode aan die pijnlijke, maar prachtige overgang van meisje naar vrouw.

Door Kita van Slooten

Eindelijk rokjesdag? De 5 beste weer-apps

Je weet in ons kikkerlandje nooit helemaal zeker of het met bakken uit de hemel zal komen of dat je op een stralend blauwe lucht en een flinke dosis zon wordt getrakteerd. Gelukkig bestaan er apps die je kunnen vertellen of je een regenjas moet meenemen, een korte broek aan kunt trekken of een fles zonnebrand in je tas moet gooien omdat de UV-straling extra hoog is. Deze 5 betrouwbare (en mooie!) apps vertellen je op welk weertype je kan rekenen.

1. Gepersonaliseerde weer-app Fresh Air

De app Fresh Air is absoluut de mooiste weer-app die er is. Of het nu buiten regent, de app is een zonnestraaltje an sich. Hij laat je direct zien wat de temperatuur of de gevoelstemperatuur is, allemaal met bijbehorende grafiek. Door deze grafiek kun je makkelijk heen scrollen om zo te checken wat het weer is op verschillende momenten van de dag. Zo kun je snel zien of je bijvoorbeeld een jas of dikke trui moet meenemen voor als het 's avonds kouder wordt. Maar je kunt ook zien of het heel hard gaat waaien en rond welke tijdstip dat is. Handig als je een fietstochtje plant. Daarnaast kun je jouw persoonlijke agenda koppelen aan de weer-app zodat je precies kunt zien of het gaat regenen op het moment dat jij naar je afspraak moet. Zo weet je zeker of je een poncho moet aantrekken of dat jij je zonnebril op je gezicht kunt zetten.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS

2. Nooit meer verbranden met UV-lens

Zodra het Nederlandse zonnetje zich laat zien, trekken wij maar al te graag onze kleren uit. Lekker natuurlijk, alleen vergeten we ons vaak te beschermen tegen UV-straling en dat terwijl huidkanker in Nederland de afgelopen jaren is verviervoudigd. Het is daarom extra belangrijk om verstandig om te gaan met de zon. Een app zoals UV-lens kan je precies vertellen hoelang het duurt voordat je verbrand wanneer je jezelf bent vergeten in te smeren. Ook vertelt de app je wanneer het tijd wordt om een petje of zonnebril te dragen of in de schaduw te gaan zitten. Niet alleen extreem handig voor in Nederland, ook op je tropische vakantie kan de app je laten weten hoe schadelijk de UV-straling voor je huid is en wanneer je extra goed moet opletten.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

3. Druppels tellen met Druppel

De app (en bijbehorende website) Druppel vertelt je of het gaat regenen. De app is super simpel vormgegeven en laat je met een blik in de app zien of het de komende twee uur zal gaan plenzen. Maar ook als de lucht helder is, geeft de Druppel dit aan. Zo weet je zeker dat als je straks op je fiets stapt, je niet te maken zult hebben met plots omslaand weer. Of dat je extra hard moet fietsen om de aankomende regenbui te vermijden.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS

4. De meest hilarische weer-app

De HumorCast, Hilarious Weather app vertelt je precies waar het op staat. Je ziet hoeveel graden het is, wat de gevoelstemperatuur is en of de zon schijnt, het regent, sneeuwt of gewoon bewolkt is. En aangezien het weer in Nederland sommige dagen toch echt om te huilen is, zorgt de weer-app van HumorCast gegarandeerd een lach op je gezicht met een bijdehante humoristische quote. 

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

5. Volg wolkjes en donderbuien

De app Buienradar mag absoluut niet ontbreken in dit lijstje omdat het een van de meest betrouwbare apps is die er zijn. Tot wel 24 uur vooruit kun je de weersverwachting van Buienradar zien om te kijken of er een bui gaat vallen. De app is super actueel en via de radar kan je de hoosbuien op de voet volgen. Daarnaast geeft de 'ie je direct het weersoverzicht van de komende dagen en weet je of dit weekend het lentezonnetje zich laat zien.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen, Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen.

Weekendagenda

Hop on, hop off

In Breda is dit weekend het Hop in, hop off Foodtruckfestival. Stalletjes, kraampjes, trucks met allemaal lekker eten en drinken (50 bierbrouwers en 30 foodtrucks) in een grotendeels overdekte omgeving. Dus: laat je baard staan, trek je houthakkersshirt aan en geniet met een special ale en een broodje pulled pork van de loungy tunes van de dj, terwijl de kids meedoen aan een kleur- of schminkwedstrijd. hoponhopofffestival.com.

Rotterdam Marathon

Ook al had je gewild, meedoen aan de marathon kan niet meer: alle startbewijzen zijn vergeven. Maar kijken en aanmoedigen is net zo leuk (en vereist minder training). Komend weekend staat Rotterdam helemaal in het teken van de wedstrijd. Op zaterdag rent de jeugd en is 's avonds een enorme Pasta Party; op zondag wordt de marathon afgesloten met een feestelijke prijsuitreiking. Eigenlijk is het in de hele stad feest, want de meeste kroegen hebben wel iets bijzonders georganiseerd. Wil je Rotterdam op z'n best zien, ga dan komend weekend naar de Maasstad! www.nnmarathonrotterdam.nl.

27 cafés, 27 brouwers

In de fijnste cafés van Utrecht kun je weer de lekkerste – en ook heel bijzondere – streekbiertjes drinken. Op veel plekken is de brouwer zelf aanwezig om het proces nader te verklaren. Download het Streekbierboekje en stippel je route uit, want het belooft terrassenweer te worden! streekbierfestival.nl.

Open Kassen

Zaterdag en zondag zetten tuinders van Zeeuws-Vlaanderen tot Oost-Groningen hun kasdeuren open. Nu kun je met je eigen ogen zien hoe de tomaten die je thuis eet worden geteeld, welke technieken er aan te pas komen en je kunt ook nog eens alles proeven. Voor de kinderen zijn er springkussens, kleurwedstrijden en speurtochten. Kortom: een bijzonder dagje uit. www.komindekas.nl.

Kindertheater

2 Turven Hoog is een festival voor de allerkleinsten: kinderen van 2 tot 6 jaar oud komen in aanraking met theater, kunst en muziek. En natuurlijk op een speelse manier: geluidjes, licht, dans en natuurlijk humor. Ook zijn er kunstwerken die je mag aanraken of waarin je mag spelen. Voor tickets en meer informatie: 2turvenhoog.nl.

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Quinten Lange is schrijver, reiziger en bon vivant. Al zijn beste tips deelt hij graag met je, hier in Weekend Magazine.

Visburgers met gember

In samenwerking met Fontaine Uitgevers

Je kunt voor dit recept alle soorten vis gebruiken, van forel en zalm tot heek, kabeljauw en koolvis. Wikkel de burgertjes in een slablad of serveer met een salade of met rijst of noedels. Ook koud zijn ze heerlijk!

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 4 visfilets (totaal 700 gram), ontveld en kleine graten verwijderd
  • 2 tenen knoflook, gepeld
  • 3 cm gemberwortel
  • 4 bosuien, in ringen
  • 1 kleine handvol koriander
  • 2 el tamari (glutenvrije sojasaus, verkrijgbaar bij AH)
  • ¼ tl zeezout
  • 1 tl chilivlokken (plus extra voor erbij)
  • rasp van 1 limoen
  • 1 el kokosolie

Voor de hoisinsaus:

  • 6 el tamari
  • 3 el tahin (sesampasta, verkrijgbaar bij AH)
  • 1,5 el ahornsiroop
  • 3 el sinaasappelsap
  • 2 tenen knoflook, fijngehakt
  • 1,5 tl geroosterde sesamolie
  • 1,5 tl Chinees vijfkruidenpoeder

Voor erbij:

  • enkele kropjes little gem, bladeren losgehaald
  • 1 el sesamzaad
  • 1 handvol koriander- of muntblaadjes

Bereiden

Doe de vis in een keukenmachine en druk een paar keer kort op de pulseknop. Voeg alle overige ingrediënten (behalve de olie) toe en pulse nog een paar keer.

Verdeel het mengsel in vier porties, vorm er burgers van 10 cm doorsnee en 2 cm dikte van (of maak 8 kleinere burgers) en leg ze, als je daar tijd voor hebt, 8-10 minuten in de ijskast om ze op te laten stijven.

Klop voor de hoisinsaus alle ingrediënten in een kom door elkaar, proef of er zout en peper bij moet en zet opzij.

Laat de kokosolie in een grote koekenpan op halfhoog tot hoog vuur smelten en bak de burgers 3 minuten aan één kant. Druk erop met een spatel zodat ze plat blijven en de onderkant mooi bruin wordt. Keer ze om en bak de andere kant ook 3 minuten tot de burgers bruin en net gaar zijn.

Giet snel de hoisinsaus in de pan (of gebruik een aparte pan) en verwarm de saus in 1 minuut. Serveer de burgers in de slabladeren samen met de saus. Bestrooi ze naar smaak met wat extra chilivlokken, sesamzaad en koriander (of munt).

EAT HAPPY
Snel, lekker en gezond eten: Melissa Hemsley laat zien dat het kan. In EAT HAPPY laat Melissa zien dat je binnen een half uur heerlijke maaltijden bomvol smaak kunt neerzetten. Ze geeft meer dan 125 simpele recepten voor elk moment van de dag en talloze tips voor het winnen van tijd, het koken met kliekjes en het voorkomen van voedselverspilling. Melissa Hemsley is de helft van het beroemde zussenduo Hemsley & Hemsley, auteurs van de bestsellers De kunst om goed te eten en Lekker en snel voor elke dag. Daarnaast hebben ze een eigen café in het Londense Selfridges en een primetime televisieshow.

Titel: EAT HAPPY
Auteur: Melissa Hemsley
Fotografie: Issy Croker
ISBN: 978 90 5956 821 1
Prijs: € 29,95
Uitgever: Fontaine uitgevers

 

 

 

 

 

 

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

MR. MERCEDES

​Wanneer kijken: als je van een kat-en-muisspel houdt
Wanneer niet: als je snel schrikt of niet tegen bloed kan
Naast je op de bank: een kussentje of geliefde om vast te grijpen als het eng wordt
Waar: Videoland

Deze serie is geschreven en geproduceerd door meesterverteller Stephen King en dat valt er aan af te zien ook. Het verhaal klinkt bekend: een gepensioneerd rechercheur kan een onopgeloste zaak maar niet laten rusten, die van een psychopaat die met zijn auto op een menigte inreed en daarbij 16 mensen doodde. Dat komt ook omdat de dader hem blijft tergen met allerlei enge berichten. Wie het gedaan heeft, is trouwens al vanaf het begin bekend, wat zijn beweegredenen zo ongeveer zijn ook. En dus blijft er maar één vraag over: krijgt de politie hem te pakken voordat hij opnieuw toeslaat?

Toch is Mr. Mercedes verre van stoffig en dat zit 'm in de details. Het tempo ligt laag, de verhaallijnen worden stevig neergezet. De personages komen echt tot leven, van de verbeten rechercheur (met een prachtig Iers accent) tot zijn hitsige buurvrouw, van de menselijke (en daarom extra enge) gek tot zijn recalcitrante collega. Daarbij is er een constante spanning, die af en toe uitloopt op een echt kneiterspannende en gruwelijke scène. Stephen King op z'n best: deze serie is een aanrader voor wie het wel een beetje spannend lust. 

WILD WILD COUNTRY

Wanneer kijken: als je nuance kan waarderen
Wanneer niet: als je hoopt op zwart-wit
Naast je op de bank: je open blik
Waar: Netflix

Soms is de waarheid vreemder dan fictie. Het verhaal uit deze documentaire heeft zich van begin tot eind echt afgespeeld - getuige ook de flinke hoeveelheid originele beelden die erin verwerkt zitten. Begin jaren '80 gingen de volgelingen van de Indiaase goeroe Bhagwan Rajneesh op zoek naar een plek waar ze hun eigen, grote commune konden bouwen. Ze kochten een oude ranch in de Amerikaanse staat Oregon met als doel daar een soort vrijstaatje te stichten, met hun geheel eigen regels. Dit natuurlijk tot groot ongenoegen van de conservatieve inwoners van het afgelegen gebied en de Amerikaanse overheid.  

Het leuke aan deze docuserie - 6 afleveringen van dik een uur - is dat veel van de hoofdrolspelers van toen, nu terugblikken. De posities blijven nagenoeg onveranderd: de volgers van Bhagwan vinden dat ze niks verkeerd deden - het is toch zeker een democratie? - en hun opponenten zien nog steeds niets anders dan rare, verdorven snuiters in oranje gewaden. Wie er gelijk heeft, mag je van de makers zelf weten, daar wordt geen oordeel over geveld. Tot je daar over uit bent, zit je in een ware achtbaan van de meest vreemde ontwikkelingen - maar dan alles waargebeurd. 

BURNT

Wanneer kijken: als je altijd voor de underdog bent
Wanneer niet: als je McDonald's wel culinair genoeg vindt
Naast je op de bank: een schaaltje oesters en je oestermes
Waar: Videoland

Ooit ging het helemaal mis met Adam Jones, een van de beste chefkoks van de wereld. Hij raakte verslaafd, verbruide het bij zijn vrienden en werkgevers en vertrok met de staart tussen de benen. Nu, twee jaar later, is hij terug, clean en vastbesloten om zijn derde Michelinster te verdienen. Daarvoor verzamelt hij een groep mensen bij wie hij nog enig krediet heeft, niet allemaal de grootste hoogvliegers in hun vak. Met veel persoonlijk drama tussendoor, is natuurlijk de crux van de film: halen ze die derde ster?

In die zin heeft de film veel gemeen met andere underdog-verhalen. Het kneusjesteam dat zich toch naar de finale knokt, de nerds die altijd gepest werden, maar dan hun pestkoppen voorbijstreven. Dat is natuurlijk lekker om te zien, maar hier is het principe niet erg goed uitgewerkt. Adam is zo'n enorme klootzak, dat je gewoonweg niet gelooft dat er mensen zijn die met hem willen werken en hem steeds maar weer het voordeel van de twijfel geven. Bovendien zijn de dialogen houterig en de zijlijnen in het verhaal er bij de haren bijgesleept. Liefde voor het vak is de bindende factor, maar dan wel het horecavak en duidelijk niet dat van film maken.

JESSICA JONES SEIZOEN 2

Wanneer kijken: als je graag wat meer achtergrond hebt
Wanneer niet: als je op meer Kilgrave of soortgelijks hoopt
Naast je op de bank: een fles whiskey om Jessica te matchen (pas op voor katers)
Waar: Netflix

​Marvel mag graag zijn helden van een volledige geschiedenis voorzien. De Hulk was niet altijd woedend en groen, Spiderman kon niet altijd al tegen gebouwen opklimmen. Hetzelfde geldt voor Jessica Jones: ze is niet als badass geboren, ze is zo gemaakt. In deze tweede serie wordt meer duidelijk over hoe dat gekomen is. Onderwijl worstelt Jessica met haar krachten, haar opvliegendheid en haar sexy onderbuurman, ontwikkelt haar beste vriendin/zus Trish een verslaving en krijgt Alias Investigations geduchte concurrentie. 

Genoeg boeiends dus en ook het tweede seizoen van Jessica Jones kijkt lekker weg. Wat de serie mist, is een goede slechterik - iemand van wie je de hele tijd hoopt dat Jessica hem te grazen zal nemen. Waar in het eerste seizoen David Tenant een fantastische Kilgrave neerzette, leunt de serie nu meer op allerlei verschillende verhaallijntjes. Het mist een beetje focus dus. Niettemin: als je houdt van een broeierige sfeer en een stoere superheld, zit je hier nog steeds best goed.