Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 9, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Na de oorlog, nu het succes: 'Ik begon in Nederland met 5-0 achterstand'

Een oorlog ontvluchten en dan in een compleet andere wereld terechtkomen. Sommige vluchtelingen vinden nooit meer hun draai, anderen gaan voortvarend aan de slag om er het beste van te maken. Dat pakt soms prachtig uit; kijk bijvoorbeeld naar de Syrische Jean die alle stoelen deed draaien in The Voice Kids. Ekaterina, Omar en Asja maakten een aantal jaar geleden ook zo'n tocht, op de vlucht voor geweld in hun eigen thuisland. In Nederland wisten ze hun doorzettingsvermogen verder in te zetten om hun dromen te verwezenlijken.

Ekaterina Levental (39) vluchtte als kind uit Oezbekistan. Nu staat ze in Nederland en België op de planken met een solovoorstelling en werkt ze voor de Nationale Opera.

“Toen ik uit Oezbekistan vluchtte, nam ik iets heel waardevols mee: mijn liefde voor muziek, voor de harp. Die is altijd bij mij gebleven. Ook toen het moeilijk was. Of júíst toen het moeilijk was.

Oezbekistan was in de tijd van de Sovjet-Unie een vredig land. We hadden het goed. Maar toen de Sovjet-Unie uit elkaar viel, ontstond er hongersnood. Ik zag mijn land veranderen. Bevolkingsgroepen werden tegen elkaar opgezet, er ontstonden stromingen die Oezbekistan wilden zuiveren. Voor de winkels en bioscopen waren twee rijen: eentje voor de Oezbeken en eentje voor de niet-Oezbeken. Mijn moeder, broertjes en ik zijn joods en voelden dat we anders werden behandeld. Op school stond mijn afkomst in m’n rapport, klasgenootjes scholden me uit. Ze leerden van hun ouders hoe ze joden moesten herkennen – in mijn geval een grote neus, ogen die dicht bij elkaar staan, donkere haren.

Ik heb me zo machteloos gevoeld. En bang. Dat er iets met mijn broertjes zou gebeuren, dat mijn ouders in de gevangenis zouden belanden. Er was geen macht, we waren onbeschermd, er heerste een wet van willekeur in de jaren ’90. Er kon je zomaar iets worden aangedaan. Het werd gevaarlijk.

Toen ik 17 was, belandden we in Nederland. Ik voelde me ontheemd. We zijn, heel naïef misschien, op het idee van mijn vader afgegaan dat Nederland tolerant zou zijn voor asielzoekers. We hadden geen idee wat ons te wachten stond, dat er überhaupt een asielbeleid was. Een hele tijd woonden we in een azc in Almen – the middle of nowhere. In zo’n centrum ben je niemand. Je mag niet meedoen met de maatschappij. Ik was inmiddels niet meer leerplichtig, hoefde niet naar school, mocht niet werken. Ik voelde me minder dan een junk in Nederland. Die mocht ten minste nog op straat bedelen.

Ik ben nog steeds dankbaar dat ik een beurs kreeg van het UAF, een stichting voor vluchteling-studenten. Daar ging ik dan, iedere dag met de bus en de trein vanaf het azc in Almen via Lochem naar Enschede, naar het conservatorium. Ik vond het fantastisch. Een wonder. Ieder vrije minuut studeerde ik, omdat ik wist: ik móét dit laten slagen. Vergeleken met mijn Nederlandse studiegenoten begon ik met een 5-0-achterstand, maar hard werken loont.

Ik sta nu met mijn solovoorstelling De Weg op podia in heel Nederland en België. Het gaat over mijn weg van Oezbekistan naar Nederland, en naar het succes. Ik zat ook bij de Nationale Opera in Nederland en bij het Toneelhuis in Antwerpen. Als je kijkt waar ik vandaan kom… Ik had nóóit verwacht dat ik op een podium zou staan. Dat mensen naar me zouden willen kijken, luisteren. Een meisje dat in een azc woonde! En de taal ooit nauwelijks sprak! 

Er komen nog steeds ieder jaar vluchtelingen naar Nederland. En bij iedereen die hier komt, denk ik: jij kunt ook zo’n kans krijgen als ik. Ik heb niet de illusie dat ik beter ben dan anderen. Als ik het kan, kan iedereen het. Je moet alleen je droom nooit uit het oog verliezen, hoe ontheemd en eenzaam je je ook voelt.”


Asja Tsachigova (42) ontvluchtte de oorlog in Tsjetsjenië en ging in Nederland als healthcoach aan de slag. Ze schreef vijf boeken over een gezonde leefstijl. 



“Ik kwam op mijn 26ste naar Nederland met één koffer en een dochtertje. Tijdens de oorlog in Tsjetsjenië was mijn huis gebombardeerd en afgebrand. Foto’s, diploma’s: alles van waarde was weg. 
Het was geen bewuste keuze om naar Nederland te komen. Mijn dochtertje en ik kwamen in Moskou terecht. Ik zag daar een toeristenbus die naar Amsterdam ging, had niet veel tijd en dacht: ik moet het maar gewoon doen. Als Tsjetsjeense was ik destijds ook in Rusland niet veilig. 

Ik kende Nederland alleen van de fietsen en de kaas. Meer wist ik niet. Heel avontuurlijk, eigenlijk, dat we zomaar in die bus stapten. Maar ja: wat had ik te verliezen? Achteraf gezien was het de beste keuze ooit. Het was niet makkelijk om in Nederland mijn plek te vinden. Mijn asielprocedure duurde zes jaar, ik zat lang in een azc. Maar ik besefte dat we daar, in dat onpersoonlijke, kleine kamertje veiliger waren dan in een land waar bommen uit de lucht vielen. Na zeven jaar kreeg ik een verblijfsvergunning in het kader van gezinshereniging, omdat ik inmiddels ook een dochtertje had met een Nederlandse man. 

In die eerste jaren mocht ik niet werken of studeren, maar ik deed alles om die tijd goed te benutten. Ik wilde vloeiend Nederlands spreken en ben de taal gaan leren. Uit boeken, op straat. Zo kon ik, toen ik mocht blijven van de vreemdelingendienst, meteen aan de slag. 

Ik volgde een hbo-opleiding tot tolk, om de Nederlandse taal beter te beheersen, en  begon als ondernemer. In Tsjetsjenië was ik healthcoach en voedingsdeskundige, en ik dacht: als ik het daar kan, kan ik het hier toch ook? Een vluchteling moet harder werken om iets op te bouwen.

Ik had geen geld; banken lenen je niks als buitenlander. Bovendien heb je een klein netwerk, áls je hier al een netwerk hebt. Je moet het echt zelf doen, op eigen kracht. Ik weet nog dat ik mijn eerste boek over een gezonde leefstijl had geschreven en er al mijn geld in stopte. Echt: tot de laatste cent. Ik dacht er niet over na wat er zou gebeuren als dat boek zou floppen: dat kón gewoon niet, want ik had toen twee kinderen te voeden. Na een paar weken had ik al zo veel exemplaren verkocht, dat ik mijn investering had terugverdiend. Sindsdien heb ik nog vier boeken geschreven, heb ik mensen consulten gegeven of opgeleid tot voedingsdeskundige. En er komt een zesde boek aan. 

Ik denk dat je mij wel een succesvolle vluchteling kunt noemen. Maar weet je wat het is? Toen ik hier kwam, dacht ik niet krampachtig: ik moet geld verdienen. Ik dacht: ik moet doen waar ik goed in ben. Als je die drijfveer hebt, kom je heel ver. Zelfs als je in een wildvreemd land helemaal opnieuw moet beginnen, en niets anders bij je hebt dan een koffertje en je kind.”


Omar Munie (30) vluchtte op zijn negende uit Somalië en heeft nu een succesvol tassenlabel. Onder anderen Koningin Máxima en Hillary Clinton lopen met een van zijn ontwerpen om hun arm.

“Het eerst wat ik zag toen ik in Nederland aankwam, waren de lichtjes op Schiphol. Het waren er zo veel, en ze waren zo mooi! In het dorp in Somalië waar ik woonde, waren geen lantaarnpalen. Ik had nog nooit zoiets gezien. 

Mijn moeder stuurde mijn twee broertjes, mijn zus en mij naar Nederland. Ik was 9. Ze zei: ‘Ga maar vast naar Europa, ik kom volgende week’. Die week duurde vier jaar, want een vlucht was haast onbetaalbaar. Al haar geld had ze in ons geïnvesteerd. Vooral het eerste jaar heb ik haar vreselijk gemist.

Somalië was heel onveilig geworden door de oorlog. Als ze je huis binnenvielen, dan was je te laat. Ze namen de kinderen meer om soldaat van te maken, ze verkrachtten de vrouwen en doodden de vaders. Aan dat schrikbeeld zijn we ontkomen. 

We kwamen met z’n viertjes in verschillende azc’s terecht en bleven gelukkig bij elkaar. Eigenlijk heb ik mijn hele schooltijd, zowel op de basisschool als op de middelbare, achter de feiten aan gelopen. Je begint als vluchteling met een achterstand, op alle fronten, en het kost tijd en energie om die in te halen. 

Ik had echt niet meteen het plan om een succesbedrijf op te zetten: ik wilde eerst wennen. Normaal zijn. Erbij horen, zoals alle andere kinderen. De taal spreken. Me hier thuis voelen. Dat is voor een nieuwkomer heel belangrijk.

Op mijn 17de maakte ik mijn eerste tas op de modevakschool. Ik wist meteen: die moet verkocht worden. En toen besefte ik ook dat ik iets met mijn talent moest doen. De ondernemer in mij kwam automatisch naar boven. Maar het was hard werken: ik wilde in alles goed zijn wat met mode te maken had. 

Ik was toen al best goed geïntegreerd. Kreeg zelfs de prijs voor de beste mbo-student van Nederland. Dat is bijzonder, zeker als je hier als vluchteling bent gekomen. Je krijgt er zelfvertrouwen van. 
Iedere bijzondere klant die met mijn tas rondloopt, voelt als een cadeautje. Ik voel me niet altijd meer een vluchteling, omdat het zo goed met mijn bedrijf en mij gaat en omdat ik me hier zo thuis voel. Maar als ik dan weer naar het nieuws kijk en hoor over Syrië, doet het echt wat met me. Je eigen vluchtverleden vergeet je nóóit. 

In mijn atelier maakte ik daarom de ‘omarmband’: een armband van de reddingsvesten uit Lesbos. Een deel van de opbrengst gaat naar vluchtelingenprojecten. Ik vind het belangrijk dat anderen dezelfde kansen krijgen als ik. En dat ze inzien wat ze kunnen bereiken. Diversiteit is een meerwaarde voor onze samenleving.”
 

Door Lisanne van Sadelhoff

Hoera voor de single ma!

Een scheiding, een overlijden, of een bewuste keuze: er kunnen allerlei redenen zijn dat je als ouder in je eentje verantwoordelijk bent voor... nou ja, voor alles eigenlijk: de inkomsten, de opvoeding, het huishouden. Geen sinecure. Mirella, Sylvia en Radjish vertellen hun verhaal.

Volgende week, op 8 maart, is het Internationale Vrouwendag. Mooi moment om eens stil te staan bij al die moeders die alleen hun kinderen opvoeden. Koningin Máxima  geeft die dag het startsein voor de empowermenttraining die wordt aangeboden bij het netwerk Singe Supermom. Want laten we wel wezen, het is nogal wat: elke dag je kind alleen voorzien van bed, bad en brood, iedere zaterdag in je eentje naar voetbal en ook op de ouderavonden verschijn je solo. Opvoedperikelen? Voor jou. Huiswerkvragen? Voor jou. Ook die over natuurkunde, ja. Het ouderschap in je eentje: ga er maar aan staan.

'Weet je wel waar je aan begint?'

Mirella Helder (35) is alleenstaande moeder en had gelukkig meteen een plan. Twee jaar geleden werd ze per ongeluk zwanger en hoewel het direct duidelijk was dat de vader van het toneel zou verdwijnen, wist Mirella zeker: dit ga ik doen. Samen met zoon Charley woont ze in het centrum van Haarlem: "Ik dacht er vrij makkelijk over in het begin en eigenlijk gaat het ook wel vanzelf, zo met z'n tweetjes. Natuurlijk is het wel eens pittig, maar dat is met alle peuterpubers lijkt me. Ik ervaar het niet als zwaar om alleenstaande moeder te zijn." 

Haar omgeving dacht daar heel anders over in het begin. Mirella kreeg veel sceptische reacties. "Mensen vroegen me of ik wel wist waar ik aan begon. Ik ben van nature positief en ik had al een sterke kinderwens, dus ik had er wel vertrouwen in. Onverwacht kwam ik ook nog zonder werk te zitten. Toch had het achteraf niet beter kunnen lopen, want hierdoor had ik alle aandacht voor thuis. Mijn vader werd in die tijd ziek en overleed. Nu kon ik op een mooie manier afscheid van hem nemen en tegelijk voor mijn kind zorgen. Blijkbaar moest het zo zijn."

"Ik heb mazzel met de mensen om me heen. Nu ik weer werk gaat Charley drie dagen naar de crèche en daarnaast logeert 'ie regelmatig bij mijn moeder als ik een keer ga stappen. Of ik neem hem gewoon mee naar een vriendin als we wijntjes gaan drinken. Blijven we allebei slapen, hartstikke gezellig. Ik krijg veel steun van vriendinnen en heb niet het gevoel dat ik een man nodig heb, al lijkt een relatie me wel leuk. De mannelijke input in de opvoeding mis ik soms wel. Ik heb pedagogische wetenschappen gestudeerd, dus ik weet echt wel hoe het moet, maar soms zou het toch wel fijn zijn om even te kunnen overleggen. Ik kan mijn moeder altijd bellen als er iets is, maar toen Charley acht weken oud was en in het ziekenhuis lag met het RS-virus voelde ik wel: ik doe dit echt alleen."

Cursussen voor alleenstaande moeders

Zelfredzaamheid voor alleenstaande moeders is broodnodig, betoogt Eva Yoo Ri, voorzitter van Single SuperMom. "Bij een scheiding gaat een vrouw er gemiddeld 23 procent op achteruit, terwijl een man er vaak juist op vooruit gaat. Nu hoeft dat niet altijd zo te zijn, maar de tijd dat je als vrouw onderhouden werd door je man is echt voorbij. Ik zie zoveel vrouwen die geen clou hebben hoe ze het rond moeten breien allemaal. Het doel van onze trainingen is daarom om de zelfredzaamheid en de economische positie van alleenstaande moeders te vergroten."

"De armoede en eenzaamheid onder alleenstaande moeders is enorm, en toch worden zij met de bestaande programma's vaak niet bereikt. Die vrouwen hebben het al druk genoeg met het draaiend houden van hun gezin en het verwerken van hun verdriet, en kijken echt niet elke maand op de website van de gemeente welke subsidiepotjes er zijn. In onze community helpen we vrouwen met het vinden van werk, omgang met de ex-partner en tips bij het alleen opvoeden van kinderen. We bieden lessen op locatie en online, zodat het altijd binnen je leven past. Met alleen maar voedselpakketten en vakanties weggeven aan arme moeders los je het probleem niet op. En je leert de kinderen ook niks. Ze zien dat hun moeder iets cadeau krijgt, maar niet dat ze geholpen wordt om haar lot weer in eigen hand te nemen. Hoe fijn het ook lijkt, uiteindelijk los je dat gat in een cv niet op met een nieuwe fiets."  

'Yes! I did it'
Het gemis van samen delen herkent Sylvia den Blanken (48) wel. Ruim zes jaar geleden werd ze moeder van de tweeling Seb en Jurre na een intensief ivf-traject. "Op mijn 38ste had ik geen partner en wel een sterke moederwens, dus ik besloot het alleen te doen. Ik heb aan den lijve ondervonden dat zwanger worden een stuk lastiger is naarmate je ouder wordt. Toen ik na drie jaar proberen twee gezonde boys in mijn armen kon sluiten, was ik dolgelukkig. Zo'n geluksmoment, maar ook de eerste stapjes, de eerste woordjes en natuurlijk de eerste verjaardag, had ik toch wel graag gedeeld met een partner. Gelukkig hebben mijn vrienden en familie alles met me mee gevierd, maar het lijkt me ook bijzonder als je een man hebt die je kinderen net zo fantastisch vindt als jij, met wie je direct de trotse momenten kunt delen. Dat gemis heb ik wel onderschat."

Een tweeling krijgen in je eentje, je zou van minder in de stress schieten. Niet nodig, vindt Sylvia. "Het is gewoon een kwestie van goed regelen." Ze werkt vier dagen per week als Senior Mediamanager bij PepsiCo en maakt daarnaast regelmatig tijd voor een avondje uit. "Dat geeft me energie, zowel mijn baan als het onderhouden van een sociaal leven. Strak en tijdig regelen betekent rust in mijn hoofd en dus meer kwaliteit met de jongens." Daarnaast is het vooral gewoon dóén, volgens Sylvia. "Verstand op nul en gaan. Kijk positief naar de situatie, dat scheelt al de helft. Mensen vroegen me vaak hoe ik dat deed met die gebroken nachten toen Seb en Jurre nog baby's waren. Ik ging gewoon elke avond vroeg naar bed en dacht 4 x 2 uur slaap is ook samen ook 8. Dat hielp."

"Ik krijg vaak te horen dat mensen het stoer van me vinden, of mensen willen weten hoe ik het precies gedaan heb allemaal. Sommigen zeiden ook wel 'jij liever dan ik.' Voor mij was er niks dappers aan. Het voelt niet stoer omdat het krijgen van een kind een innige wens was. Nu vind ik het wel leuk om andere vrouwen te helpen, die zelf met het idee spelen om alleen moeder te worden. Je weet van te voren niet wat het is, maar je kunt wel leren van de ervaringen van anderen. Het is heftig, maar vooral fantastisch. Ik weet nog goed dat ik op hun eerste verjaardag dacht: 'Yes, I did it!' Een tweeling opvoeden in je eentje is druk, maar vooral dubbel zo gezellig."   

Super Single daddy
Maar ho eens even, naast alle Super Single Moms zijn er ook fantastische alleenstaande vaders natuurlijk. Radjish Balkaran (42) bijvoorbeeld. Sinds zijn scheiding ruim drie jaar geleden voedt hij zijn drie pubers in zijn eentje op. "Dat was wel even wennen ja. Ik heb twee zoons en een dochter, het werd een soort mannenhuis met een meisje erbij. Met hun moeder is helaas geen contact meer, dus voor vragen over vrouwenzaken was mijn dochter ineens op mij aangewezen, of op vrienden van mij. Ik heb ook wel het idee dat je als man alleen extra onder de loep ligt. Slechts in dertig procent van de gevallen gaan de kinderen bij vader wonen in plaats van bij de moeder. Ik merk dat er dan toch meer gecontroleerd wordt door gezinsvoogden en opvoedkundigen, op hoe ik het allemaal ga doen. Gelukkig is het allemaal goedgekomen."

Na een opeenstapeling van ruzies, wees de rechter de kinderen aan Radjish toe, onder toezicht van Jeugdzorg. Radjish voedt zijn kinderen dus alleen op en werkt en studeert daarnaast in de evenementenbranche.  Zijn leven ziet er heel anders uit dan zo'n tien jaar geleden. "Het was even zoeken, maar we hebben een goede modus gevonden. Ik werk onder schooltijd en veel vanuit huis. Daarnaast hebben we met z'n vieren de huisregels opgesteld en heeft iedereen zijn taak. De een stofzuigt en de ander kookt. Dat werkt prima, we rooien het samen. Iedere zaterdagavond is het filmavond, een gezellig moment met z'n allen. Verder houden we elkaar op de hoogte van wie-wat-waar in de groepsapp van het gezin. Djamills, Kenneth en Ricardo doen het goed en het traject met Jeugdzorg loopt op zijn eind, dus ik ben blij."

Kom je dan nog wel aan jezelf toe, met drie kinderen, een hond, een baan en een studie? "Weinig," geeft Radjish toe. "Een middag per maand gaan de kids een paar uurtjes naar mijn pleegvader, dan kan ik even lekker keihard muziek draaien zonder commentaar. Dan kom ik wel tot mezelf. Laatst was ik voor het eerst een avondje uit, maar ik zat toch de hele tijd met mijn hoofd bij thuis. Gingen die gasten ook de hele tijd grapjes maken in de groepsapp, dat ze allemaal dingen zouden doen die niet mochten. Ik wist niet hoe snel ik weer naar huis moest. Nee hoor, ik heb een leuke avond gehad, maar dan voel je je wel extra verantwoordelijk als alleenstaande ouder." 

En een nieuwe liefde? "Ook daarvoor geldt: geduld. Het komt vanzelf. Ik heb af en toe eens een date en ik ben daar ook open over naar de kinderen. Ik zou op termijn best weer een relatie willen, maar voor nu is het goed zoals het is. We hebben het heerlijk met z'n vieren."    

Door Hanneke Mijnster

Fitnessmatters: 'Ik heb meer energie om met m'n zoontje te spelen'

In samenwerking met Fitchannel

Steef en Laura zijn klaar met hun Fitchannel challenge. Hoe dat is uitgepakt voor Laura zie je hierboven: een prachtig resultaat na acht weken doorzetten. Marlies en Samantha gaan nog een weekje door en bereiden zich voor op hun tv optreden in Carlo's TV Café. 

Laura Arends (25): 'Ik ben bijna zes kilo kwijt en dat kan je zien ook'

“Het zit erop, de acht weken met Fitchannel. Ik vind het zo achteraf echt heel goed gegaan. Het eten ga ik ook echt volhouden: ik val er niet alleen van af, ik ben ook energieker. Voorheen was ik nog wel eens moe en chagrijnig als ik uit m'n werk kwam, nu heb ik nog energie om met m'n zoontje te voetballen. En ik ben vrolijker.

Afgelopen weekend had ik een familieweekend. Dat ging prima. Ik heb gezond ontbeten en geluncht, maar wel wat meer gesnackt dan normaal. Ik was bang dat ik zou zijn aangekomen, maar dat was gelukkig niet zo: in totaal is er 5.7 kilo af en ik vind dat je het hartstikke goed kan zien. Kijk maar naar de voor- en nafoto's! Tijdens het weekend heeft mijn moeder gezellig meegedaan met de training. Zij is 44 en sowieso altijd heel erg bezig met gezond leven, dus ze vindt het helemaal leuk dat ze dat nu met mij kan delen.

En ik heb kennelijk ook iemand geïnspireerd: een klant van me, twee zussen die een lingeriewinkel runnen. Een van hen is twee weken na mij begonnen, omdat ik zo enthousiast was. Ik ben heel benieuwd naar de volgende keer dat ik haar weer zie. Ik zou het sowieso iedereen aanraden: die 3 keer 30 minuten per week trainen, is sowieso haalbaar. Ik zelf blijf het in ieder geval doen: ik heb een jaarabonnement op Fitchannel cadeau gekregen. Straks in oktober verschijn ik stralend op onze bruiloft.”

Steef van Stiphout (37): 'Kleine aanpassingen maken een groot verschil'

“Carnaval is achter de rug en ik heb nog niet op de weegschaal gestaan. Het zou best eens kunnen zijn dat ik ben aangekomen, want ik heb gewoon biertjes gedronken en zelfs patat gegeten. Maar misschien valt het wel mee, want je bent toch ook de hele dag in touw. Officieel zit m'n Fitchannel-challenge erop trouwens, dus ik vind zelf niet dat ik heb gezondigd. Ik gok dat ik in totaal zo'n 4 kilo kwijt ben.

Ik heb absoluut wat geleerd, de afgelopen weken. Vooral hoe gemakkelijk het is om wat gewicht kwijt te raken: stoppen met snoepen, minder drinken, geen kroketje meer bij de lunch en de kilo's gaan er als vanzelf vanaf. Ik had van tevoren niet gedacht dat dat zo simpel zou zijn. En ik ga er ook echt nog wel mee door. De beruchte snoeppot waar ik vroeger iedere avond wel een handje uit nam, is de afgelopen weken dicht gebleven en dat ga ik zo houden ook.  

Verder ben ik ook echt fitter en gespierder geworden. Daar heb ik profijt van bij m'n hockeytrainingen die weer begonnen zijn. En binnenkort als het lekker weer wordt, ga ik ook weer veel fietsen. Ik merk dat ik Fitchannel toch wel vaak aanraad aan anderen: het is een stok achter de deur, het is een simpel programma en dan werkt het ook nog. Ik ben blij dat ik heb meegedaan!"

Marlies van Wijngaarden (29): ‘Ik kon m'n uniform omruilen voor een kleinere maat’

“Afgelopen week was ik met mijn moeder naar de Huishoudbeurs. Normaal neem je daar dan wel koffie met iets lekkers, maar dat wilde ik natuurlijk niet. Ik had nog helemaal niet gesnoept en dat wilde ik wel volhouden. Dus had ik zelf bananenbrood gebakken naar een recept van Fitchannel en dat meegenomen. Tot zover prima dus. Maar toen moesten we gaan lunchen. Ik denk dat 90% van de opties ongezond was. Uiteindelijk nam ik een broodje met tomaat en mozarella en rucola, maar ook dat bleek een heel vet gebeuren. Daarna voelde ik me vreselijk schuldig.

Ik weet dat het allemaal wel losloopt en dat je van één zo'n broodje niet direct aankomt. Ik was zelfs weer afgevallen deze week, 0.6 kilo eraf. Als we zondag naar Carlo's TV Café ga, wil ik heel graag dat de teller op min 8 kilo staat. Dat moet lukken! Maar daardoor ben ik er ook wel een beetje krampachtig in. Ik wil ook na deze periode nog doorgaan met afvallen en wil per se dat het me gaat lukken. Als ik m'n streefgewicht heb bereikt, kan ik er weer wat losser mee omgaan.

Het gaat ook echt prima voor de rest. Samantha en ik konden van de week allebei ons uniform op werk inruilen voor een kleinere maat. En voor de uitzending van zondag ben ik nog op zoek naar een lekker strak jurkje. Verder voel ik me fit, ik merk het bijvoorbeeld met traplopen; ik woon drie hoog en kom niet meer buiten adem boven aan. De nachtdiensten vond ik eerst heel zwaar, ook tijdens de eerste weken van Fitchannel, omdat ik moeite had met eten. Dan ging ik dus heel veel snacken. Dat doe ik niet meer, hooguit wat groenten of een cracker ofzo. Ik voel me er hartstikke lekker bij!"

Samantha Groenewout-Van Ruiven (28): ‘De weegschaal zegt niet alles’ 

“Afgelopen weekend was ik gezellig met mijn man een nachtje weg. Naar de film, lekker uit eten, hotel. Bij het eten heb ik toen patatjes genomen. Geen wijn, geen toetje, geen snacks, maar wel die patatjes dus. Het was een bewuste keuze. Ik houd me zo goed aan het Fitchannel programma, dat ik vond dat ik wel een keer mocht zondigen. Toch heb ik achteraf een beetje spijt: ik heb er niet echt van genoten. Als ik het nog een keer doe, kan ik ook wel wat lekkerders verzinnen.

Ik vond het helemaal vervelend toen bleek dat ik zelfs iets was aangekomen. Gelukkig had ik toch nog een mooi resultaat: ik was ten opzichte van twee weken geleden 4 centimeter van m'n buik kwijt. Het hardlopen gaat ook prima; ik bouw steeds een beetje verder op en voel me fit - dat is ook belangrijk natuurlijk. Dan zie je maar dat de weegschaal ook niet alles zegt, hoewel ik inmiddels het extra gewicht weer kwijt ben - en zelfs vier ons meer. De teller staat nu dus op -7.4 kilo.

Nog een paar dagen en dan zijn Marlies en ik klaar met het programma. Maar ik ga zeker nog even door hoor. Mijn man heeft al gezegd dat ik van hem en de kinderen een verrassing krijg als ik mijn streefgewicht bereik. Hij steunt me echt door dik en dun! En zondag gaan we naar Carlo's TV Café voor de afsluiting van de challenge. Marlies en ik gaan vrijdag lekker winkelen om er dan extra leuk uit te zien."

Voor Laura en Steef zit hun Fitchannel challenge erop. Op donderdagavond 2 maart zie je hen bij Editie NL. Marlies en Samantha zien we op zondag 5 maar terug in Carlo's TV Café, vanaf 17.30 uur op RTL 4, en volgende week voor de laatste keer hier in Weekend Magazine. 

Feeling Together Apart

Wie houdt er niet van een innige knuffel met je geliefde? Als je een langeafstandrelatie hebt, gaat dat helaas niet zo makkelijk. Om toch te laten weten dat je aan je geliefde denkt, zijn er verschillende gadgets. Zo kunnen jullie toch bij elkaar, ook al ben je kilometers van elkaar verwijderd.

1. Zeg 'Hey' met de Hey bracelet

De Hey Bracelet is zo'n gadget waarmee je door aanraking met elkaar kunt communiceren. Een armbandje waarmee je even 'hey' kunt zeggen tegen je lief. Hoe ’t werkt? Jij en je partner dragen beide het armbandje. Wanneer je de armband aanraakt, zal het armbandje samentrekken bij de partner om te laten weten dat je aan hem of haar denkt. De armbandjes komen er in zwart of wit met roségoud. Eentje speciaal voor mannen en eentje voor vrouwen. Een paar Hey armbanden kosten €74,-.

2. Stuur je hartslag met de Apple Watch

Overigens is de Hey Bracelet niet helemaal origineel. De Apple Watch heeft dezelfde mogelijkheid. Zo kun je op het beeldscherm van het horloge tikken en ontvangt de ander de tikjes op zijn pols. Je kunt ook je hartslag naar je geliefde versturen of krabbels. De ander ontvangt de berichtjes vervolgens op zijn pols. De Apple Watch is er vanaf €339,- en is dus een stuk kostbaarder dan bijvoorbeeld het Hey armbandje.

3. Geef je lief een zoen met de Kissenger

Behalve armbanden die trillingen doorgeven om te laten weten dat er aan je wordt gedacht, is er ook een gadget die je laat zoenen met de ander. Je stopt je smartphone in dit zoenapparaat: de Kissenger – dat er overigens een beetje vreemd uitziet. Vervolgens kun je met de gadget zoenen en de sensoren sturen de bewegingen van jouw kus door naar je partner. Op deze manier kun je toch met elkaar zoenen terwijl je niet eens bij elkaar bent. Op dit moment is Kissenger nog een concept en zijn de bedenkers hard op zoek naar investeerders. 

4. In slaap vallen alsof je lief naast je ligt met Pillow Talk

Als laatste de gadget Pillow Talk. Pillow Talk bestaat uit een armbandje en geluidsbox. Voordat je gaat slapen, doe je de armband om en leg je de geluidsbox onder je kussen. De armband meet vervolgens je hartslag en stuurt deze via de bijbehorende Pillow Talk-app naar de geluidsbox die onder het kussen van je vriend of vriendin ligt. Hij of zij krijgt dan je hartslag te horen. Zo lijkt het net alsof je naast elkaar ligt en kun je rustgevend in slaap vallen. Een Pillow Talk liefdespakket kost €165,-. 

Nina Verberne is tech blogger bij EditieNL. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

Chagrijnig, dronken of juist heel aardig: zo zijn de sterren in het echt

Je filmhelden ken je van het witte doek, maar de kans dat je ze ooit in het echt zal ontmoeten is vrij klein. Tenzij je filmjournalist bent. Kita van Slooten reist over de hele wereld om de sterren te interviewen. Klinkt glamoureus, maar feitelijk zijn het natuurlijk ook maar mensen. Die ook wel eens chagrijnig zijn. Of dronken.  

Films moeten natuurlijk wel een beetje gepromoot worden. Zonder reclame geen kaskrakers: hoe meer een film in het nieuws komt, hoe groter de kans dat jij ervan hoort en zin krijgt om naar de bioscoop te gaan. Regelmatig organiseren filmmaatschappijen daarom speciale persdagen, waar de regisseurs en hun cast de geselecteerde pers te woord staan. Zo kom ik als filmjournalist tegenover heel wat grote sterren te zitten. Dat is altijd weer spannend hoe het uitpakt. Soms heb ik ze heel even voor mezelf, andere keren zitten er internationale collega’s bij die de meest vreemde vragen kunnen afvuren. Ook is het altijd maar afwachten in wat voor bui de beroemdheden zelf zijn.

Hugh Jackman
Sommige acteurs doen poeslief zolang er een camera loopt, maar kunnen veranderen in chagrijnige mopperkonten zodra het interview klaar is. Heel gek is dat niet. Het zijn tenslotte ook maar mensen en tijdens persdagen zitten ze aan de lopende band dezelfde vragen te beantwoorden. De meesten weten echter dat het er gewoon bij hoort en slaan zich er geduldig doorheen. En dan zijn er nog de sympathiekelingen, die er echt lol in lijken te hebben en tegen alles en iedereen aardig doen. Hugh Jackman hoort bij die laatste categorie. Ik sprak hem over de film Logan, zijn laatste optreden als Wolverine. Vlak voor ons interview hoorde ik Jackman gezellig babbelen met de aanwezige crew en zag ik hoe hij dankbaar reageerde op de persoon die hem kwam vertellen dat het bijna lunchpauze was. Zo blij als een kind dat hij een broodje kreeg. Op het scherm is hij de brombeer met de klauwen, maar in het echt is Jackman een toffe peer, die heel relaxed in zijn stoeltje zat te wachten tot ik hem kwam ondervragen. Hij gaf leuke en heldere antwoorden, zelfs op de persoonlijke vraag die ik op het einde stelde. Enigszins bibberend, want sommige sterren raken dan acuut geïrriteerd (lees maar bij Blake Lively). Hier zie je zijn reactie:

Catherine Deneuve
In de jaren zestig en zeventig was ze een sekssymbool dat menig mannenhart sneller deed kloppen en ook nu is Catherine Deneuve nog altijd een veelgevraagd actrice. De reden voor haar onverminderde populariteit wordt al snel duidelijk zodra ze een kamer binnenloopt: Ze mag met haar 73 jaar dan misschien geen jong blaadje meer zijn, haar mysterieuze, koele uitstraling is onveranderd. Met een getinte bril arriveerde de Franse filmdiva bij het interview dat ik samen met een groepje andere journalisten met haar had. Ze ging zitten en stak meteen de eerste van vele sigaretten op. De koningin van de Franse film is geen groot fan van interviews. Haar houding was wat argwanend en ze zuchtte toen ze de indruk kreeg dat een journalist zijn huiswerk niet goed gedaan had. Even later gaf ze het eerlijk toe: “Als je al zoveel interviews in je leven gedaan hebt, is het lastig is om ze nog interessant te vinden. Niet alle journalisten zijn goede journalisten. Het is wat mij betreft is niet alleen degene die geïnterviewd wordt die verantwoordelijk is voor het slagen van het vraaggesprek.” En daar moet je het als journalist dan mee doen.

Cillian Murphy
De acteur uit de populaire serie Peaky Blinders staat bekend om zijn felblauwe kijkers, die in het echt nog intenser overkomen dan op de buis. Samen met actrice Patricia Clarkson schoof hij aan om mij en vijf anderen te woord te staan. Keurig en beleefd, behoorlijk gevat ook, maar wel erg serieus. Gelachen werd er pas na afloop. Clarkson vond het shirtje wat ik aan had leuk en vroeg me waar ik het vandaan had. Ik zei haar dat ik dat niet wist, omdat ik het van een kledingruil met vriendinnen had meegenomen. Het concept kledingruil was Murphy vreemd en hij keek me met die blauwe ogen een tikkeltje verbaasd aan. Ik legde hem uit dat hij zich een woonkamer vol vrouwen in hun ondergoed moest inbeelden, die elkaars kleding aan het aanpassen zijn. Toen bleek dat de Ierse acteur wel degelijk heel hard kan lachen en dat hij er dan nóg knapper op wordt. Zucht, zwijmel.

Blake Lively
Wat wil een acteur of actrice over zijn of haar privéleven vertellen en wat niet? Dat is altijd maar een beetje aftasten. Het gaat tenslotte om de film die ze aan het promoten zijn, maar tegelijkertijd zijn de lezers ook benieuwd naar hoe het met de sterren zelf gaat. De ene ster is zeer gehecht aan privacy, de ander praat honderduit over het thuisfront. Blake Lively wilde duidelijk niet over zichzelf praten, maar dat kreeg ik pas in de gaten toen het te laat was. Ten tijde van ons interview was ze zwanger van haar tweede kindje. Ik polste daar naar, maar dat werd niet gewaardeerd. De toon van haar antwoorden veranderde van vrolijk en enthousiast naar kortaf en kil. Zij boos met de armen over elkaar, ik met een rood hoofd. Met de sfeer kwam het niet meer goed. Ik bleek de zoveelste op rij die erover begon en ze was het even helemaal beu. Dikke pech voor mij, maar ik kon het ook wel begrijpen.

Johnny Depp en George Clooney
Met de grootsten der aarden krijg je niet makkelijk een één-op-één interview. Soms niet eens een groepsinterview. Dan moet je het doen met een persconferentie waar je met zo’n 300 andere journalisten een half uurtje de tijd krijgt om vragen te stellen. Niet ideaal dus, maar altijd fascinerend, want juist bij persconferenties gebeuren de vreemdste dingen. Zo ontdekte ik dat zelfs journalisten niet meer professioneel kunnen blijven als ze oog in oog met hun idool komen te staan. Bij een persconferentie met George Clooney kreeg een Italiaanse journaliste de microfoon in handen, waarna ze onsamenhangend begon te ratelen. Ze wilde hem bedanken voor alle hete nachten die hij haar in haar dromen had bezorgd. Clooney zuchtte even, snoerde de vrouw met een sarcastische opmerking de mond en ging snel door naar de volgende vraag. Johnny Depp neemt persco’s bij voorbaat niet al te serieus. Die liep om 1 uur ’s middags met een biertje in de hand de zaal binnen en ging onderuitgezakt in de stoel zitten. Bij het geven van antwoorden leunde hij met moeite even richting microfoon om vervolgens weer achterover te zakken en een slokje bier te nemen. 'Lang leve het mediacircus', leek hij ermee te willen zeggen. Cheers!

 Door Kita van Slooten

Volg Weekend Magazine op Facebook en Instagram. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

Visstoof met zalm

In samenwerking met de Nierstichting

Op 9 maart is het World Kidney Day. En om ons allemaal aan te moedigen wat minder zout te eten (85% van de Nederlanders eet te veel zout!), organiseert de Nierstichting op 7, 8 en 9 maart de restaurantdriedaagse 'Proef de ongezouten waarheid'. Je kunt dan in meer dan 15 toprestaurants tijdens een lunch of diner proeven hoe smaakvol en lekker zoutbewust eten kan zijn. Kijk op www.proefdeongezoutenwaarheid.nl voor deelnemende restaurants.

In het Weekend Magazine alvast een heerlijke visstoof met zalm als voorproefje én je kunt kans maken op een diner voor twee!  

Ingrediënten voor 4 personen:

  • knoflook, 2 tenen
  • rode ui, 1 stuk
  • venkelknol, 1 stuk
  • pastinaak, 3 stuks
  • platte peterselie, 20 gram
  • rood pepertje, gedroogd, 2 stuks
  • basilicum, 1 bosje
  • dille, 1 bosje
  • olijfolie, 4 eetlepels
  • saffraan, 1 zakje (zakje 0,05 g)
  • zalmmootjes, 4 stuks

Bereiden:

Snijd de knoflook fijn en de rode ui in dunne ringen. Snijd de venkel en pastinaak in dunne plakken en hak de rode peper en de kruiden fijn.

Verhit de olie in een hapjespan en bak de ui en knoflook circa 1 minuut. Voeg vervolgens de venkel, pastinaak en saffraan toe en bak 5 minuten mee. Laat op laag vuur met de deksel op de pan 10 minuten stoven.

Hak de basilicum, peterselie en dille fijn. Leg de zalmmoten erbij en laat het mengsel in 8 minuten gaar worden. Als ze nog niet gaar zijn, laat dan nog even doorstoven. Bestrooi met het kruidenmengsel.

Maak kans op een diner voor twee!
Wil je ook ervaren hoe lekker zoutbewust eten kan zijn? Mail voor maandag 6 maart het antwoord op de vraag Hoeveel zout mag je maximaal eten per dag? naar [email protected] en maak kans op een diner voor twee op donderdag 9 maart t.w.v. € 120,- bij Jazzcafé Nick Vollebregt in Laren. 


 

 

 

'Natúúrlijk ga je niet meer mee naar de kroeg': vriendschap na zwangerschap

De een wil nog om drie uur 's nachts in de lampen hangen, de ander staat dan net voor de zoveelste keer op om halfslapend borstvoeding te geven. Er verandert nogal wat in je vriendschap als de een kinderen heeft en de ander niet. Maar is dat erg?

Vorige week schreef journaliste Franke van Hoeven op de website me-to-we.nl een brief aan haar vriendinnen zonder kinderen. Uit dankbaarheid dat de vriendschap intact is gebleven ondanks dat hun levens nu zo verschillen. Peper Hofstede is een van die kinderloze vriendinnen van Franke en heeft nog wel wat te zeggen over hoe het is om je vriendinnen in hun rol als moeder te zien.

Lieve Franke, en al mijn andere vrienden en vriendinnen met kinderen,

Zomaar een herinnering, van een paar jaar terug. Het was een paar weken na de geboorte van je eerst kindje. Ik wilde haar dolgraag ontmoeten en natuurlijk ook horen hoe het met jou ging; het lijkt me geen kattenpis, zo'n bevalling. Je deed de deur open met die klassieke nieuwe-ouder-blik in je ogen: intens geluk, versneden met gelijke delen vermoeidheid en lichte paniek. Op je arm droeg je een klein pakketje mens in een lollig pakje. Je stelde ons aan elkaar voor: “Kijk meisje, dit is tante Peper. Die gaat jou later cocktails leren drinken.”

Met één zinnetje stelde je daarmee drie heel belangrijke zaken vast: 1) dat wij ook over een jaar of achttien nog vriendinnen zouden zijn, 2) dat ik een rol mag spelen in het leven van jouw kinderen en 3) dat cocktails daarin een plaats hebben. Je weet niet half hoe ontroerend ik dat vond, en nog steeds vind.

Ik ben 37 en dus heb ik in de afgelopen jaren veel vriendinnen moeder zien worden, en veel vrienden vader. Ik ervaar dat als een enorm geluk. Vooral ook omdat jullie er zo gelukkig van worden. Niet op elk moment natuurlijk: slaaptekort, spuugvlekken op je enige trui die nog schoon is en een gemis aan spontaniteit zijn veel gehoorde klachten. Maar jullie hebben over het algemeen toch hele kekke, grappige kleine mensjes voortgebracht, die jullie overdaad aan liefde absoluut verdienen.

Daar komt bij dat het heel is leuk om via jullie inzicht te krijgen in een wereld die ik niet ken. In je brief schrijf je dat je op afstand meegeniet van kinderloze avonturen; weekenden weg, uit de hand gelopen feestjes, dat werk. “Soms baal ik ervan dat ik zelf niet verder kom dan verhalen over slapeloze nachten, die ene vetrol die toch echt weg moet, gedoe met buikgriepjes”, schrijf je. “Ik weet het, jullie kunnen er niets mee. Maar jullie luisteren toch, met interesse, geveinsd of niet.”

Nou, bij deze kan ik je vertellen dat daar niks aan geveinsd is. Wat ouders tussen alle rust, reinheid en regelmaat weleens vergeten, is dat het krijgen van kinderen ook een enorm avontuur is – eigenlijk een groter avontuur dan zomaar spontaan in de auto springen om naar Berlijn te gaan. Je moet jezelf op een hele nieuwe manier ontwikkelen, bent ineens verantwoordelijk voor een ander leven dan dat van jezelf. Iedere dag brengt weer nieuwe verrassingen en uitdagingen en je moet je voortdurend aanpassen.

Daar worden jullie, lieve vrienden met kinderen, over het algemeen nóg leukere mensen van. Want je hebt nogal wat nodig aan improvisatievermogen, aan acceptatie en aan humor om kinderen op een beetje normale manier groot te brengen. Allemaal kwaliteiten die ik toch al zo in jullie waardeerde en die je alleen nog maar meer ontwikkelt zodra je vader of moeder wordt.

En dan is er nog het voordeel dat ik er een hele trits aan gezellige minivrienden bij heb gekregen. Er wordt nog weleens gedacht dat je als (bewust) kinderloos mens een hekel hebt aan kinderen, maar dat is in mijn geval niet zo. Integendeel. Naar de dierentuin is absoluut leuker met de neefjes van mijn vriend erbij, ik kan met niemand beter taarten bakken dan met de 10-jarige dochter van vrienden en ben dankbaar voor iedere keer dat jullie kinderen mij tolereren als ik weer eens per se moet voorlezen.

Ja, we zien elkaar minder; natúúrlijk zeg je onze kroegdate af als er thuis een koortsig kind je aandacht nodig heeft. Ja, je hebt een drukker schema en andere prioriteiten. Maar je bent geen ander mens geworden. Je bent nog steeds die retestoere, groothartige en sterke vrouw die ik bijna twintig jaar geleden leerde kennen. Net iets meer control freak, dat wel, en helaas wat verder uit de buurt in je keurige grote-mensen-huis-met-tuin. Maar ik heb niets dan respect voor jou en al die andere vrienden-met-kinderen, hoe dapper jullie zijn, hoe liefdevol, hoe hard jullie werken. En als ik lekker wil doorzakken in de kroeg, heb ik gelukkig ook nog allerlei andere vrienden die niet 's ochtends op een ongoddelijk uur uit hun bed worden gehaald door veeleisend kroost. 

Wat ik maar wil zeggen is dit: jouw kinderen zijn ook een verrijking van mijn leven. Ik win aan verjaardagsfeestjes, grapjes, levenservaring-by-proxy en, over een paar jaar, ook aan cocktails.

Dankjewel dus,

Peper

Weekendagenda

Eye Attack

Hier word je voor de gek gehouden; je hersenen kunnen niet goed verwerken wat je ogen waarnemen. Soms lijkt iets de bewegen terwijl het stilstaat, of te verschuiven terwijl het gewoon op doek geschilderd is. Deze Op Art (optische kunst) wordt afgewisseld met kinetische kunst, dus écht bewegend ... om het nóg iets verwarrender te maken!  www.stedelijkmuseumschiedam.nl/nl/545eye-attack.

Streetfood

Op het Domplein in Utrecht strijkt dit weekend de streekmarkt neer. Met kraampjes met allerlei eerlijke streekproducten maar ook foodtrucks en Koek&Zopie. Ook al heb je niets nodig, het wordt waarschijnlijk weer een gezellige boel! destreekmarkt.nl.

Nieuw Land

Wist je dat er bij het droogleggen van de Flevopolder wel 400 scheepswrakken zijn opgegraven en dat al die wrakken heel veel informatie geven over hoe men vroeger leefde? In Gezonken Schatten volgt het Nieuw Land een tjalk die in 1955 werd opgegraven. Voor kinderen is er een leuke speurtocht uitgezet en kun je archeoloog zijn in het 'Ondergrondse'. Voor meer info: www.nieuwlanderfgoed.nl.

Wijnspijswandelingen

Eigenlijk zijn de wijnspijswandelingen een soort culinaire ontdekkingstochten door jouw lievelingsstad. Het hele jaar door worden wandelingen georganiseerd – komend weekend in Arnhem – die je langs 6 of 7 restaurants leiden waar je een heerlijke gerecht krijgt én een lekker glas wijn. Het concept is zeer populair, dus wees er tijdig bij als je een culinaire wandeling met vrienden of gewoon romantisch met z'n tweetjes wilt organiseren. www.wijnspijs.nl.

Strips! 

In Rijswijk beginnen de jaarlijkse Stripdagen weer. Ben je een verzamelaar van stripboeken dan kun je hier zéker dat missende exemplaar vinden. Maar ook liefhebbers van bepaalde striptekenaars zijn hier op de juiste plek: er worden (teken)workshops georganiseerd en signeersessie gehouden. Voor kinderen is er een heuse stripbattle. www.destripdagen.nl.

 

Volg Weekend Magazine op Facebook en Instagram. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!