Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 48, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Handjes in de lucht en meezingen: nieuw leven voor het levenslied

Voor het eerst is er een lied van André Hazes gezongen bij The Voice of Holland. Sinds september kan elke zanger zich aanmelden voor de mbo-opleiding School van het Nederlandse Lied en de Raad voor Cultuur pleit voor subsidie voor het levenslied. Het levenslied mag weer gezongen worden.

Volkszanger Tino Martin (33) zit in de auto terug naar huis van Oostenrijk naar Nederland. Hij heeft net veertien uur gedraaid om de videoclip van zijn nieuwe single ‘Kerstfeest wil ik vieren’ op te nemen. “Met een drone maakten we de opnames terwijl ik buiten in de besneeuwde bergen en bij een haardvuur zing. Het wordt fantastisch.” De clip is een cadeau voor zijn fans. Er zit veel tijd en geld in en de single is maar drie weken actueel: het komt uit zodra Sinterklaas het land verlaat en een kerstnummer na kerst, werkt niet meer.

Aan de telefoon klinkt de volkszanger opgewekt en vol enthousiasme over zijn fans en zijn muziek. Het gaat goed met Tino. Zijn eerste album ‘Jij liet me vallen’ stond wekenlang in de Album Top100 en werd bekroond met een Edison. Zijn single ‘Toch zal ik altijd aan je denken’ is miljoenen keren bekeken en gestreamd op YouTube en Spotify. Vorig jaar verkocht hij de Heineken Music Hall uit en dit jaar hielden 17.000 fans de stoelen bezet in de Ziggo Dome. In 2018 zijn de twee concerten in Carré en het Afas Circustheater ook al uitverkocht en hij staat in juni weer in de Ziggo Dome. Hoe kan het dan dat het merendeel van Nederland nog nooit van Tino Martin heeft gehoord?

Social media BN’ers
“Omdat ik niet op de bekende radiozenders word gedraaid”, geeft hij zelf als verklaring. Zelfs Frans Bauer herkent dit. Afgelopen vrijdag vertelde hij bij Pauw dat hij bijna 25 jaar in het vak zit, maar zijn muziek nog steeds niet hoort op de radio. De samenstellers van die radiostations gaan er waarschijnlijk vanuit dat het grote Nederlandse publiek niet zit te wachten op smartlappen en levensliedjes.

Tino Martin heeft zijn bekendheid dan ook vooral te danken aan zijn social media kanalen, waar hij bijna 100.000 volgers heeft, en aan Nederlandstalige radio- en tv-zenders zoals RadioNL, niet te verwarren met 100%NL en AVROTROS, Muziekfeest op het Plein. “Via sociale media plug ik mijn videoclips, die mijn fans massaal delen.” Het resultaat? Volle zalen. En sinds die uitverkochte show in Ziggo Dome mocht hij eindelijk bij Jinek en RTL Late Night aanschuiven. “Dat was drie jaar terug echt ondenkbaar.”

Tino’s talent

Instagram: 12.300 volgers
Facebook: 52.309 volgers
Twitter: 22.985 volgers
YouTube: 11.722 abonnees

Bio: Tino Martin (33), zijn echte naam is Eduard Martinus Kattenberg, was in 2002 finalist van Hennie Huisman’s Soundmix Show met een nummer van René Froger. Vijf jaar later zong hij met live-band in een uitverkocht concertgebouw in Den Haag en in Het Paard van Troje. In 2015 haalde hij de finale van het SBS6-programma Bloed, Zweet & Tranen. Met zijn 400 optredens was hij in 2015 de meest geboekte artiest van dat jaar. Sindsdien speelt hij voor grote, uitverkochte zalen. Zijn duet met Gerard Joling ‘Laat me leven’ stond dit jaar wekenlang op nummer 1.

Hits: ‘Jij Liet Me Vallen’, ‘Doe wat je wil’ en ‘Later Als ik Groter Ben’.

In de prijzenkast: Zijn eerste eigen album ‘Jij liet me vallen’ werd bekroond met een Edison, een precieuze Nederlandse muziekprijs. De single ‘Toch zal ik altijd aan je denken’ kreeg de Koos Alberts Award.

Hazes is de basis
“De herwaardering voor het levenslied begon eigenlijk al sinds de dood van André Hazes in 2004”, zegt muziekjournalist en -kenner Jasper van Vugt. Een gevleugelde uitspraak is dan ook: Hazes is de basis. Volgens van Vugt laten veel zangers zich inspireren door Hazes. In het jaar dat Hazes overleed, werd Nederlandstalige hiphop steeds populairder. “Hazes zong over de moeilijke kanten van het leven, de tegenslag. Hij leefde zijn teksten en de hiphop-jongens rapten in Nederlandse taal en voelden de emoties die Hazes zong.”

Het levenslied blijft al jaren hetzelfde, toch melden zich ook zeker nieuwe artiesten. Kijk naar Thijs Boontjes, een muzikaal vakman, die nu nummers maakt die een kruising zijn tussen Herman Brood en André Hazes. Of Roxeanne Hazes, die haar muziek zelf ‘levenspop’ noemt, en een internationale klank wil hebben. Geen ouderwetse smartlappen zoals haar vader ze zong, maar Nederlandstalige pop over het leven. "Thijs en Roxeanne zijn vooral ook interessant omdat ze - met door levensliederen geïnspireerde muziek - ook buiten het genre gewaardeerd worden."

Pleidooi voor het levenslied
Het lukt Thijs en Roxeanne wel om met dit nieuwe muzieksausje op de radio te komen. Van Vugt: “Ze zitten bij hiphoplabel Top Notch, presenteren zichzelf niet als volkszanger en kiezen ervoor juist niet op Piratenfestivals te spelen. Hierdoor worden ze meer geaccepteerd door de 'serieuze muziekliefhebber'.” Volkszangers die jarenlang optreden in cafés, op feesten en bruiloften niet.

Daar moet verandering in komen, vindt Buma Cultuur, een organisatie die zich inzet voor de Nederlandse muziekindustrie, al jaren. Sinds vorige week sluit ook de Raad voor Cultuur hierbij aan. Dit adviesorgaan van de regering over kunst, cultuur en media, schreef het pleidooi ‘De Balans, de Behoefte’, waarin staat dat er aandacht moet komen voor alle genres en geen makers of publieksgroepen uit te sluiten. Ze vinden het genre levenslied ‘serieus van omvang’ en willen dan ook dat hier extra subsidie naartoe gaat. Wie weet gaat er nu echt wat veranderen.

Succesvolle Samantha

Instagram: 10.700 volgers
Facebook: 31.742 volgers
Twitter: 5.333 volgers
YouTube: 2.023 abonnees

Bio: Samantha Steenwijk (31) werd in 2009 talent van de maand bij TROS Sterren.nl. De prijs? Een optreden in het voorprogramma van Gerard Joling. In 2013 stond ze in de finale van het SBS6-programma Bloed, Zweet & Tranen. Een jaar later stond haar liedje ‘Lieveling, Wat Hou Ik Van Jou’ 20 weken in de Nederlandse hitlijsten, ook op nummer 1. Dit jaar trad Samantha twee keer op in bomvolle Arena bij Toppers in Concert én je ziet haar nu op tv bij The Voice of Holland.

Hits: ‘Hou toch van mij’, ‘Lieveling, Wat Hou Ik Van Jou’, ‘Zonder jou’.

In de prijzenkast: In 2013 krijgt ze een BUMA NL-nominatie voor beste talent én beste zangeres. In 2014 mag ze weer een BUMA-NL in ontvangst nemen voor Beste zangeres.

Smartlap in The Voice
Samantha Steenwijk was de eerste artiest die in acht seizoenen The voice of Holland een levenslied zong: ‘Ik leef mijn leven’, een nummer van André Hazes. “Nog nooit had iemand Hazes gezongen, ik zing al jaren smartlappen en wil het grote publiek laten horen dat Nederlandstalig ook echt mooi kan zijn.”

Na haar auditie ontplofte haar inbox. “Ik kreeg meer dan 10.000 reacties via sociale media. Mensen die normaal niet naar Nederlandstalige muziek luisteren, vertelde me dat ze dit nummer mooi vonden. De auditie was drie weken geleden, ik heb nog steeds niet alle reacties gelezen.”

‘Met kippenvel op m’n armen geniet ik’
Samantha komt net uit het Duitse Winterberg, waar ze samen met andere artiesten optrad in het bekende Vakantiehotel der Brabander. “Het was drie dagen lachen, gieren, brullen.” Ze zingt al jaren in kroegen en op feesten, schrijft succesvolle nummers, maakt albums en schnabbelt zich gek in het weekend. Maar ze is niet bekend bij het grote publiek. Daarom werkt ze ook drie dagen bij een cateringbedrijf op kantoor.

Sinds ze bij The Voice op de stip stond, verandert dat. “Ik was het zat dat als ik een single maak, er niks mee werd gedaan. Ook al was de productie nog zo goed. Al nodig je het Metropole Orkest uit, een album van een volkszanger wordt door bekende dj’s genegeerd.” Op de dag van haar auditie werd ze uitgenodigd bij radio 538. “Edwin Evers vond mijn stem zo goed, dat hij zich verwonderd afvroeg waarom hij nog nooit van mij had gehoord." Daar is dus een logische verklaring voor. 

Sinds haar auditie zingt ze ‘Ik leef mijn eigen leven’ in kleine cafés en in volle zalen. “Dat heeft allebei zijn charme. Ik hoef niet eens meer te zingen, als ik de microfoon richting het publiek houd, zingen zij de rest. De handen gaan de lucht in, aanstekers gaan aan en ik sta daar met drie meters hoge kippenvel op m’n armen te genieten.”

Door Linda Samplonius

 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Moeders vs. moeders: pas op voor de mamamaffia

Leven en laten leven, roepen we zo graag in Nederland. We zijn zo ruimdenkend als wat. Behalve als het om de invulling van het moederschap gaat, ondervond journalist Hanneke Mijnster (37). En de strengste oordelen? Die komen dus van andere moeders.

Dat ik maar moest wegrotten in het bejaardenhuis, schreef iemand. Dat mijn kinderen nooit op bezoek zouden komen en dat ik niet raar moest opkijken als mijn jongens later zouden terugblikken op een vreselijke jeugd. En dat het hele land verloren zou zijn als alle moeders waren zoals ik. En dan had ik alleen nog maar eerlijk opgeschreven dat ik er niet over pieker om luizen te pluizen op school. Laat stáán wat me toegewenst zou worden als ik vertel dat ik bewust flesvoeding gaf, zo’n 8 jaar geleden.

Wat is dat toch? Waarom veranderen moeders in maffiosa’s zodra het op (op)voeden aankomt? Dat je het pas ‘goed’ doet als je je baby de hele dag in een draagdoek om je heen wikkelt, Pinterestwaardige traktaties maakt die ook nog eens gezond zijn, memorabele kinderfeestjes organiseert en ook nog eens samen met je kind een vlammende surprise te knutselen voor precies dat ene kind uit de klas dat je niet echt kent?  

Aan de digitale schandpaal
Dat het een village takes om een kind op te voeden wisten we al, maar dankzij sociale media lijkt dat een heel land geworden. Lekker veilig vanachter het scherm roepen moeders onderling de hardste dingen naar elkaar (en niet alleen moeders trouwens). Zo werd Marianne de la Croix (27), thuisblijfmoeder uit Den Haag, laatst aan de digitale schandpaal genageld door een ‘mommyblogger’ die het belachelijk vond dat zij en haar man Marc altijd met hun kinderen in één bed slapen. “Nadat ik een foto van m’n dochtertje postte die aan de borst in slaap was gevallen, plaatste zij meteen een vraag op haar eigen tijdlijn: waarom je je dreumes zo afhankelijk zou willen maken dat ze alleen bij jou in slaap zou kunnen vallen. We volgden elkaar al een tijdje en ik wist direct dat het over mij ging. Onder haar bericht schreven allerlei mensen dat ze het met haar eens waren. Ik wist niet wat ik zag.” 

'Na 200 commentaren op de invulling van mijn moederrol is de lol er wel van af'

Die reacties, die waren ook in het geval van mijn luizenpluisbiecht niet van de lucht. Mijn lieve eindredacteur had me er destijds al voor gewaarschuwd. Vooral niét lezen, was haar advies. Dat lukte me twee dagen, oké anderhalf, maar toen Lindanieuws belde of ik na alle commotie nog steeds achter mijn standpunt stond, ging ik toch voor de bijl. Baf! Na de eerste drie kon ik er nog wel schamper om lachen, maar na tweehonderd commentaren op de invulling van mijn moederrol, was de lol er wel af.

Mijn keuze om niet actief mee te doen op school leverde me ook offline veel commentaar, een klemrijdmoment met iemands bakfiets (“Mijn zoon vindt het anders énig hoor, dat ik klassenmoeder ben!”) en gelukkig ook wat bijval op. Wie geschoren wordt, moet stilzitten dacht ik. Ik reageerde nergens op en liet de storm overwaaien. Toch blijkt zo’n artikel een lange adem te hebben. Deze zomer op de camping hoorde ik nog een paar keer ‘ken ik jou niet ergens van?'. En dan niet van de knappe surfleraar, maar van een van de moeders op het veld. En de kapster riep meteen dat ze het artikel allemaal hadden gedeeld, in de groepsapp. Joe. 

Stickertjes verdienen
“Al die commentaren komen voort uit iemands eigen kwetsbaarheid,” licht psycholoog Susanne Donders toe. “Uiteindelijk willen we allemaal een goede moeder zijn en daar ook voor beloond worden. Niet zo letterlijk, maar met de geboorte van een kind worden er ook diepliggende angsten in onszelf aangeboord. Kan ik mijn kind wel in leven houden? Ben ik in staat om van mijn kind te houden? Kan ik het een eigen identiteit geven en lukt het me om het een veilig netwerk te bieden? 'Constellatie van het moederschap' noemen we dat, een soort inventarisatie van je benodigde vaardigheden. Vanwege dat veilige netwerk willen we het liefst dat iedereen hetzelfde doet als wij. En ondertussen zoeken we, naarmate de jaren verstrijken, naar bevestiging van onze eigen manier. We willen goedkeuring van onze omgeving en later van de kinderen zelf. Stickertjes verdienen. Dat zie je in de opvoedadviezen van je moeder en je zus, maar dus ook vaak op sociale media. Online is het makkelijk de moraalridder uithangen. Vanachter hun toetsenbord durven mensen veel meer te zeggen. Eigenlijk roepen ze dus veel harder ‘ik doe het wel goed’ dan ‘jij doet het niet goed.’”

Marianne besloot niet publiekelijk in de tegenaanval te gaan, maar stuurde wel een privébericht naar de blogger. “Ze vond het niet gezond dat ik mijn kind zo afhankelijk maakte en zei ook dat samen slapen niet goed is voor de relatie met mijn man. Op zulk commentaar zit ik echt niet te wachten. Afschuwelijk om me zo aan de schandpaal te nagelen over zoiets persoonlijks. De relatie met m’n man is prima en kinderen maak je niet afhankelijk, die worden afhankelijk geboren.”

'Mensen denken echt dat ze de wijsheid in pacht hebben en dat ik mijn opvoedstijl ga aanpassen'

Hoe heftig de reacties ook, Marianne trekt zich er niks van aan. “Een meisje dat begonnen was als kraamverzorgster liet me weten dat ik echt mijn kinderen in hun eigen bed moet leggen, want het zou gevaarlijk zijn. Ze kwam met diverse onderzoeken aanzetten om me overtuigen van mijn ‘grote fout’. Ze vond het 'bijzonder' dat ik zo’n 'groot risico' creëer. Ze heeft me echt beledigd met die uitspraken en daarom heb ik haar ook geblokkeerd op Instagram. Zulke mensen denken echt dat ik mijn levensstijl ga veranderen omdat zij de wijsheid in pacht zouden hebben. Er zijn genoeg onderzoeken waaruit blijkt dat samen slapen ontzettend gezond is, bevorderlijk voor de borstvoeding en de hechting. En zolang jij je aan een paar veiligheidsregels houdt, is samen slapen niet gevaarlijk.”

De reacties die ze kreeg, zijn in de ogen van Marianne een schoolvoorbeeld van de westerse opvoeding: baby’s zijn geen individuen die liefde nodig hebben, maar leuke accessoires die vooral geen last moeten veroorzaken. De baby hoort zich aan te passen aan de ouders en niet andersom. “Ik vind dat niet kloppen. Ik luister graag naar de behoeften van m’n kinderen en investeer graag in hun gezondheid en ontwikkeling. Dat is misschien ook levenservaring: ik heb inmiddels de waarde van het leven ontdekt, en hoe kort het duurt. Het enige wat echt belangrijk is aan het einde van de rit zijn in mijn ogen je geliefden. Daarom hou ik ze graag bij me. Omdat ik zielsveel van ze hou en van iedere moment wil genieten. Ook ‘s nachts!”

'Als je zo'n duidelijke mening over opvoeden de wereld in slingert, moet je sterk in je schoenen staan'

Volgens Susanne Donders moet je sterk in je schoenen staan, wil je zo’n duidelijke mening over opvoeding de wereld in slingeren. “Je pulkt aan iemand innerlijke strijd wanneer je zegt dat je het bewust anders doet. Niet meehelpen op school of met de hele familie in een bed, dat hóórt niet volgens velen. En als jij dan zegt dat je je daar niks van aantrekt, dan verstoor je daarmee het vertrouwen op de beloning van de ander. Alsof je rammelt aan het bestaansrecht van iemands eigen manier. Want ja, zonder die beloning, waar doe je het dan allemaal voor?”

De geboorte van meningen
Is het blokkeren van alle nee-knikkers op sociale media dan de oplossing? Ik denk het niet. Een beetje discussie is goed en uiteindelijk kunnen nieuwe inzichten je alleen maar verrijken. Zolang je een mening maar kunt scheiden van een oordeel. Want ook ik dacht toen ik al die reacties las: ‘ja maar jij hebt zelf niks beters te doen’ of ‘hoe leuk is het voor jouw kinderen als jij zo grofgebekt bent?’ We verliezen het bredere perspectief lijkt het, als we online iets lezen of reageren.

Volgens socioloog Mieke van Stigt hebben we in het geïndividualiseerde Nederland al jaren te maken met tegenstrijdige zelfbedachte eisen, en al helemaal als moeder. “Je moet werken, financieel zelfstandig zijn, maar de omgeving is daarop niet ingericht. Scholen vragen of ouders willen bijspringen bij versieren, luizen pluizen, wc's schoonmaken, meegaan naar zwemles, sportdagen, spelmiddagen en oefenen veel druk uit op vooral moeders. Kinderopvang en overblijven zijn halfbakken geregeld, zeker als je kind ziek wordt. En daarbij wordt gevonden dat als je als moeder veel of fulltime werkt, je kinderen daaronder zullen lijden omdat je er niet voor ze bent. En ja, moeders worden daarop aangekeken. Zelfs door school en kinderopvang. Ondertussen móet je ontspannen opvoeden, maar worden maatschappelijke problemen zoals criminaliteit, overgewicht en burn-out ook allemaal opgehangen aan een zogenaamd mislukte opvoeding. En dat begint al zodra je zwanger bent: mensen gaan vragen hoe je het gaat doen, maar wat je antwoord ook is, er is altijd wel een mening over jouw keuze.”

Net als Marianne laat ik me niet gek maken door de mamamaffia, zeg ik stoer. Maar daar heeft Mieke van Stigt nog wel wat tegen in te brengen. “Juist als je dit de moedermaffia noemt, ga je mee in het schema van veroordeling en wegkijken. Het is niet ondersteunend maar veroordelend, daar hebben we juist al te veel van. Zoek liever steun bij elkaar en leer van elkaars ideeën, op school en online. Een kind opvoeden ís al zo eenzaam in Nederland.”

En zo is het. Roei ik nog even lekker met mijn kinderen tegen de stroom in, net zo lang tot we bij het bejaardentehuis zijn.

Door Hanneke Mijnster


Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

‘Wij praten thuis overal over, dus ook over drinken en roken’

Van onze partner NIX18

Heb je tieners thuis, dan zal het deze feestdagen vast onderwerp zijn van gesprek: mag ik drinken op het Kerstgala of een glas champagne met oud en nieuw? Sandra Keereweer (40) is moeder van Thijs (18) en Sarah (15) en twee jongere zoons van 13 en 10. Zij hebben thuis een duidelijke afspraak: niet drinken en niet roken voor je 18e. En niks is dan ook echt niks.

Sandra: ‘Dat je overal over kan praten, betekent niet dat je overal over kan discussiëren’

“Wij zijn thuis erg open en praten over van alles met elkaar. Ook over drinken en roken. Of de kinderen dat ook altijd doen is natuurlijk de vraag. En dat we overal over kunnen praten, betekent niet dat we overal over kunnen discussiëren. De regels van NIX18, niet drinken en roken tot je 18 jaar bent, zijn wat ons betreft gewoon landelijk vastgelegd. Dat geldt voor iedereen, dus ook voor onze kinderen.

'Ouders die drank inslaan voor hun kinderen? Snap ik níks van!'

Dat is ook nooit een probleem geweest. Zij zien die spotjes ook op televisie, en weten dat wij verwachten dat ze zich aan de afspraak houden. Ik denk dat Thijs (18), onze oudste, wel wat heeft uitgeprobeerd voordat hij goed en wel 18 was. Soms neemt hij nu thuis één biertje en daar blijft het dan ook bij. Hij heeft een keertje overgegeven nadat hij had gedronken, maar dat heeft hij me toen zelf ook verteld.

Sarah (15) taalt er nog niet naar. Ik weet dat ze een keertje op een feestje was waar veel alcohol werd gedronken. Dat vond ze maar niks. Als ze het van tevoren had geweten, was ze niet gegaan zei ze zelf– en had ze misschien ook wel niet gemogen van ons. En dan te bedenken dat die ouders zelf drank hadden ingeslagen voor het feestje van hun kinderen! Als ze 18 zijn, oké. Maar je weet toch dat er voor alcohol een leeftijdsgrens is en dat het helemaal niet goed is voor jongeren?

Aan het begin van het schooljaar hadden we een gesprek op school: hoe pakken we dit gemeenschappelijk aan als ouders? Sommige ouders bleken het wel goed vinden als hun kind af en toe al drinkt. Dat vonden mijn man en ik vreemd. De regels zijn toch duidelijk? Je laat ze ook niet al autorijden als ze 15 zijn. 

We hebben natuurlijk wel aan de kinderen uitgelegd waarom die regels er zijn. Dat je hersenen er gewoon nog niet klaar voor zijn. Ze weten verder dat alles bespreekbaar is, maar ook dat er grenzen zijn en dat ze die zelf moeten leren aangeven. Helaas rookt mijn man wel. Dat vinden ze alle vier – we hebben ook nog twee zoons van 10 en 13 jaar – ontzettend smerig. Thuis drinken wij wel eens wat, maar we hebben de kinderen nooit iets aangeboden of toegestaan dat ze met ons mee dronken. Wat dat betreft is de afspraak helder: niks tot je 18e.”

Sarah: ‘Toen die andere kinderen zo dronken werden, ben ik gewoon weggegaan’

“Sommige van mijn vrienden drinken en roken wel. Maar dat ik dat niet wil, weten ze. Ze dringen niet aan en ik voel me ook niet buitengesloten. Ik vind dat iedereen gewoon moet doen waar ze zin in hebben, maar ik wil het zelf gewoon echt niet.

Ik heb wel eens echt staan shaken van verbazing over hoe dronken anderen waren. Dat was op een kamp. Ze moesten overgeven, vielen uit bed en konden niet meer recht lopen. Ik ben toen samen met iemand anders gewoon weggegaan. Het was mijn zaak niet, ik had ook helemaal geen zin om me ertegenaan te bemoeien.

Na mijn 18e zal ik vast af en toe drinken, maar niet veel, denk ik. Roken kan ik me helemaal niets bij voorstellen, dat vind ik echt zó stom. Ja, ook dat mijn vader het doet, ja!”

Thijs: ‘Mijn ouders zijn lief en ik woon onder hun dak, dus ik houd rekening met hun wensen’

“Sinds ik 18 ben drink ik soms wel, meestal een biertje. Voor mijn 18e heb ik ook wel eens een keer wat geprobeerd. Ik was 17 toen ik voor het eerst een biertje dronk op een feestje. Dat was toen echt mijn eigen beslissing, ik wilde weten wat het was. Ik had vroeger wel eens stiekem een slokje geproefd van mijn vader en vond het toen heel vies. Mijn eerste biertje vond ik dus ook niet echt lekker.

'Ik vind dat mijn ouders het heel goed hebben aangepakt'

Mijn ouders hebben het, vind ik, heel goed aangepakt. Ze hebben duidelijk uitgelegd waarom zij niet willen dat wij roken en drinken voordat we 18 jaar zijn. Het voelde meer als een verzoek dan als een regel. En ik kon het wel gewoon met ze bespreken. Omdat ik hele lieve ouders heb en toch ook onder hun dak woon, heb ik me er ook echt wel aan gehouden. Nu ik 18 ben en nog thuis woon, drink ik af en toe een biertje met mijn vader.

Groepsdruk om toch te drinken, heb ik niet vaak ervaren. Eén keertje heb ik bierpong gespeeld; weigeren voelde niet echt als een optie, ik moést meedoen. Maar ja, ik was toen al 18 en had wel een leuke avond. En ik heb ook laatst een sigaret geprobeerd. Dat weten mijn ouders nog niet, dus dan lezen ze het nu, haha. Ik wilde weten waar ik nee tegen zeg. Nou, ik vond het ook echt niet lekker. En het is ook nog eens heel duur. Ik zal nooit gaan roken, dat weet ik zeker.”

Kan je wel wat tips gebruiken over waar je op moet letten als je met je tiener over NIX spreekt? Die lees je hier.

Maak je eigen chocoladeletter!

In samenwerking met Uitgeverij Good Cook

Het heerlijke avondje is bijna gekomen, dus er kan weer lekker gesnoept worden. Zijn de chocoladeletters die je nodig hebt uitverkocht? Maak ze dan gewoon zelf! Helemaal niet moeilijk en ontzettend gezellig om te doen. 

Bereidingstijd: 40 minuten | Wachttijd: 1 tot 2 uur | Aantal: voor 2 chocoladeletters à 250 gram

Ingrediënten:

Voor de chocoladeletter:

  • 500 gram chocolade (melk, wit of puur)
  • 40 gram noten (bijv. pistachenoten, walnoten en amandelen)
  • 40 gram gedroogd fruit (bijv. vijgen, cranberries en rozijnen)

Voor de spuitchocolade:

  • 100 gram chocolade (melk, wit of puur)
  • 50 gram boter, op kamertemperatuur
  • gehakte pistachenoten en rozenblaadjes, ter garnering

Benodigdheden: chocoladelettermal (o.a. hier te koop), spuitzak, spuitmondje.

Smelt de chocolade voor de letter au bain-marie. Vul ondertussen de mallen met een laagje nootjes en gedroogd fruit.

Als de chocolade goed gesmolten is vul je de mal met de chocolade. Leg de mal minimaal 1 tot 2 uur in de koelkast. Zodra de chocolade volledig is opgestijfd kun je de letter voorzichtig uit de mal halen door de mal tegen het aanrechtblad te tikken. De letter moet vanzelf loskomen.

Smelt voor de spuitchocolade de chocolade au bain-marie. Klop ondertussen alvast de boter luchtig in een keukenmachine of met de handmixer. Voeg de chocolade bij de boter en blijf kloppen totdat het chocolademengsel stevig genoeg is om te spuiten. Dit kan een paar minuten duren.

Doe een spuitmondje in de spuitzak en vul met de spuitchocolade. Spuit de chocolade op de letter door steeds kleine rondjes te vormen met je spuitzak. Garneer de chocolade met gehakte pistachenoten en rozenblaadjes en laat het helemaal uitharden in de koelkast.

Strooigoed
Miljoenen kleine verleiders rollen jaarlijks van de productieband, maar niets is zo leuk als thuis zelf strooigoed maken. Ga met of zonder je kinderen aan de slag en maak de lekkerste pepernoten, muisjes van marsepein en gevuld speculaas. Met het nieuwe boek Strooigoed in de hand kun je de leukste creaties maken: je eigen chocoladeletters, taaitaaipoppen, borstplaat, schuimpjes en meer. Bovendien geeft het boek je ook recepten voor geglazuurde kerstkransjes en een huisje van gingerbread. 

Titel: Strooigoed
Auteur: Anne-Marij de Koning
Prijs: € 9,95
ISBN: 978 94 6143 179 0
Uitgever: Good Cook

 

 

 

Wel winter, geen sport: skivakantie voor niet-skiërs

Wintersport is leuk! Die prachtige natuur, dat lekkere zonnetje, racletten, après-ski... Maar ja: wat als je nou niet van skiën of snowboarden houdt? Is er dan nog genoeg te beleven? Weekend Magazine redacteur Kita van Slooten ging op wintersport - met als doel zo min mogelijk te sporten en zo veel mogelijk andere leuke dingen te doen.

De aanhouder wint, zeggen ze. Maar ik houd dus mooi helemaal niet aan, want nadat ik voor de zoveelste keer met mijn kont in de sneeuw plof is het welletjes. Skiën is niks voor mij. Ik vind het gedoe. Elke keer dat pak aan en uit hijsen. Dat gewankel in die logge skischoenen. Waarom doen mensen dit? Ik snap het niet. Maar wat als je met een stel skifanaten in een wintersportoord zit en zelf niet zo nodig in hoog tempo van een piste hoeft af te dalen? Hoe vermaak je je dan in zo’n bergdorp?

Jaarlijks gaan ruim 900.000 Nederlanders op wintersport. Meer dan de helft van hen reist af naar Oostenrijk, om te skiën of te snowboarden op de vele pistes die het land rijk is. Maar een aantal van hen, onder wie ondergetekende, komt geen meter vooruit zonder over de eigen ski's te struikelen. Dan kun je natuurlijk dapper door blijven strijden en met veel oefenen zal je heus wel vooruitgang boeken. Maar ook als je opgeeft, niet getreurd. Want voor de anti-skiërs is er net zo goed genoeg te doen, ontdekte ik in de Kitzbüheler Alpen.

Als ik word gevraagd voor een persreis naar de regio Brixental en Hohe Salve twijfel ik. Ik ben zeker benieuwd naar het gebied, maar moet ik dan ook skiën? Dat is inderdaad wel het idee. Dat ik nog nooit eerder latten heb ondergebonden, is geen probleem, want dan krijg ik gewoon les. Dus daar sta ik dan op de kinderweide in skidorp Hopfgarten. Leraar Georg blijft alles geduldig uitleggen en herhalen, maar nadat ik voor de zoveelste keer de ‘pizzapunt’ verkeerd doe, zakt de moed me in de skischoenen.


Eén van de vele mooie dorpjes in regio Hohe Salve

Dat het peuterklasje naast me wel in vlot tempo vorderingen maakt, helpt ook niet echt. Die kleintjes pikken het zo makkelijk op en ik sta daar als een malle te stuntelen. Zelfs op de zeer trage lopende band verlies ik mijn balans en krijg ik het voor elkaar om in een zeer merkwaardige houding achterover te vallen. De band moet met behulp van de rode alarmknop stopgezet worden, zodat Georg me overeind kan helpen. Op dat moment bedenk ik me dat het hoog tijd is om de omgeving eens te gaan verkennen. Te voet.

In de zomer is Oostenrijk een paradijs voor wandelaars. Sommige paden zijn in de winter lastiger te betreden vanwege de sneeuw, maar er blijven nog genoeg mogelijkheden over. Dus laat ik de skischool achter me en wandel door pittoreske dorpjes de berg op. Rust, ruimte en fantastische uitzichten. Na een rondje van zo’n 8km kom ik met een heerlijk uitgewaaid hoofd weer terug bij Sportresort Hohe Salve, waar de niet-skiër vanuit het verwarmde buitenbad kan turen over het dorpje.


De kerk van Hopfgarten

Na een uurtje poedelen, begeef ik me naar de skilift. Zonder ski’s, want je hoeft niet sportief te zijn om bij de après-ski aan te schuiven. In de Oostenrijkse berghutten klinkt veel live muziek, van Tiroler deuntjes tot pop- en rockklassiekers. Gezelligheid ten top. Eerst een stevige Kartoffelsuppe om van binnen op te warmen en daarna is het met een biertje in de hand meedeinen op de muziek. Het is mijn allereerste après-ski, maar ik blijk een natuurtalent. Aldus een toch nog trotse leraar Georg.

De dag erop bezoek ik het Alpeniglu dorp en kijk mijn ogen uit. Naast een aantal iglo’s, die dienst doen als hotelkamers, staat een groepje mannen vol overgave in grote stukken ijs te hakken. Zo worden prachtige ijssculpturen gemaakt, die vervolgens te zien zijn in de knus ingerichte hoofdiglo. Daar kan ook gedineerd en geborreld worden. Dat klinkt koud, maar met warme kleden op de ijsblokken valt het enorm mee. Mijn grootste vrees is dat de boel instort, omdat de buitentemperatuur iets boven nul is, maar er wordt me verteld dat dat écht niet zomaar kan gebeuren. Het iglodorp is open van eind december tot ergens in maart, afhankelijk van de weersomstandigheden. Daarna smelten de iglo’s en alle mooie kunstwerkjes weer weg alsof ze nooit bestaan hebben.


Interieur van een iglo bij het Alpeniglu dorp

Naast wandelen, après-skiën en iglo's bewonderen is shoppen natuurlijk ook een heerlijk tijdverdrijf. In het dorpje Hopfgarten, waar ik verblijf, is het aantal winkels op één hand te tellen. Maar zo snel geef ik niet op, want er is altijd wel een stad in de buurt. In mijn geval wordt dat de vestingstad Kufstein. Het blijkt een uitstekende keuze. De oude binnenstad is het bekijken waard en het uitzicht vanaf de vesting mag er wezen. Na het winkelen en struinen vraagt de inwendige mens om aandacht. Na Tiroolse tapas - denk aan minischnitzels, bakjes huisgemaakte goulash en käsespätzle - is het tijd voor nog een laatste stop. En niet zomaar eentje.

Een bezoek aan Kufstein is niet compleet zonder een drankje in bar Stollen 1930, waar ze met ruim 750 soorten een van 's werelds grootste collecties gin hebben. De bar bevindt zich in een voormalige wijnkelder en is in feite niet meer dan een uitgehakte ruimte in de berg waar de vesting op staat. Een bijzondere plek dus, die zo is ingericht dat je je in de jaren dertig waant. De barmannen experimenteren met spannende cocktails terwijl ik op de kaart zie dat ze een zeldzame Cubaanse gin voor €210 per glas aanbieden. Ik houd het bij een feestelijke, maar betaalbare cocktail en zak tevreden onderuit in een van de knalpaarse banken. De niet-skiër zit warm en droog, en komt misschien wel met meer verhalen thuis dan zij die de hele dag alleen maar een besneeuwde berg op en af gaan.


Bar Stollen 1930

Nog meer skivrije activiteiten

Rodelen by night
Een stuk makkelijker dan skiën, maar niet minder leuk is rodelen. In de Kitzbüheler Alpen zijn heel wat rodelbanen te vinden, waarvan sommige pas om middernacht sluiten. Sleeën in maanlicht dus!

Huskyday met de hondenslee
Het winterse landschap van Tirol leent zich uitstekend voor een mooie huskytocht. Bij Husky Ranch Angerberg wonen zo'n twintig goed verzorgde husky's, die met veel plezier door de sneeuw rennen en de sleden achter zich voort trekken.

Schnapps tour
De Tiroler Schnapps route bestaat uit 41 distilleerderijen. Dus ben je in de Kitzbüheler Alpen, dan zit er altijd wel eentje in de buurt, waar je terecht kunt voor een rondleiding én natuurlijk een proeverij. Jodelahiti!

Een sneeuwschoenwandeling
In vrijwel elke wintersportplaats kun je sneeuwschoenen huren en al dan niet met een gids op pad. De eerste paar stappen zijn wat onwennig, maar daarna verplaats je je als een ware eskimo door de sneeuw.

Door Kita van Slooten
 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Bad Moms 2: Ongeïnspireerd en flauw

Film van de week: Bad Moms 2
Regie: Jon Lucas, Scott Moore
Met: Mila Kunis, Kathryn Hahn, Kristen Bell
Waardering: 2,5 sterren

Dat moeders Amy, Kiki en Carla verre van perfect zijn, zagen we al in Bad Moms, maar rond de feestdagen worden hun verzorgende vaardigheden nog meer op de proef gesteld. Ze moeten het huis versieren, een kerstdiner bedenken en voor iedereen passende cadeautjes kopen. En alsof dat niet stressvol genoeg is, krijgen ze alle drie hun moeder te logeren.

Bad Moms 2 gaat verder waar de vorige film gebleven was, dus met veel chaos, (flauwe) grappen en een vleugje sentiment. De drie vriendinnen komen opnieuw in opstand tegen alles wat er onterecht van ze verwacht wordt, maar het verhaal is ongeïnspireerd. De makers dachten makkelijk te kunnen scoren door overal simpelweg een schepje bovenop te doen, maar iets opblazen en overdrijven is lang niet altijd grappig. Integendeel...

De komst van de oma’s fleurt de boel gelukkig een beetje op. Vooral de moeder van Amy blijkt een regelrechte kerstduivel. Alles moet groots, duur en perfect. Amy ziet met lede ogen aan hoe haar huis in een chique kerstcircus verandert. Ondertussen worstelt Kiki met haar plakkerige moeder, die het liefst dag en nacht met haar dochter samen is. En Carla’s moesje zuipt met gemak alle andere dames onder tafel, maar heeft helaas ook het bijbehorende verantwoordelijkheidsgevoel van een dronken tiener.

Naast die amusante bijrollen is het de grofgebekte Carla die voor het meeste gegrinnik zorgt. Actrice Kathryn Hahn weet, ondanks het flutscenario, haar rol grappig én geloofwaardig te houden. Zelfs in de scène waar ze de ballen van een woest aantrekkelijke kerstman moet waxen. Bad Moms 2 heeft zo haar momenten, maar uitgebluste moeders die met een bioscoopavondje even willen ontsnappen aan alle kerststress verdienen toch echt meer dan dit.

Door Kita van Slooten

5 x niet meer weg te denken

Kan jij je je eerste sms'je nog herinneren? Waarschijnlijk tikte je ergens in de jaren '90 je eerste 'hoi' naar een vriend of vriendin op je Nokia 2010. Helemaal niet zo lang geleden, en toch voel je je oneindig oud als je stilstaat bij die alledaagse zaken waarvan je de introductie nog hebt meegemaakt. Weet je nog die keer dat je definitief afscheid nam van je stratenboek? Of, als je boven de 35 bent, de laatste keer dat je (met je ouders) naar de bank ging om geld te halen? Juist. 

SMS
In 1984 zat de Duitse ingenieur Friedhelm Hillebrand thuis achter zijn typmachine, lettertjes en spaties te tellen. Er was een nieuwe techniek in ontwikkeling voor het versturen van korte tekstberichtjes en wilde weten wat daar een goede lengte voor zou zijn. In 160 tekens kon je vaak voldoende informatie overbrengen, vond Friedhelm na wat ijverig telwerk. Hij vermoedde toen vast nog niet dat hij daarmee ook aan de basis stond van een hele nieuwe manier van taalgebruik (ben wss n btje l8er) - alles om maar zo veel mogelijk tekst in die 160 tekens te proppen. En het duurde dus nog wel even voordat de short message service ook echt beschikbaar werd. Of populair. In 1995 stuurden de bezitters van een GSM gemiddeld 0.4 sms-berichten per maand.

Maar dat kantelde snel, met name door jongeren: het was goedkoper dan bellen en bovendien kon het op allerlei momenten dat een telefoontje niet uitkwam, zoals tijdens de les of op een druk feestje. In 2010 bereikte het aantal verstuurde sms'jes z'n hoogtepunt: wereldwijd werden er gemiddeld bijna 200.000 per seconde verstuurd. Per seconde. Na 2011 nam dat weer af, omdat we steeds meer gebruik zijn gaan maken van online diensten als Facebook of Whatsapp om tekstberichten te sturen. Niettemin wordt er ook nog veel ge'smst, ook al voelt dat tegenwoordig bijna een beetje nostalgisch. 

Pinnen
Kan je je voorstellen dat je op vrijdagmiddag nog even snel naar de bank moet om geld te halen, omdat je anders het hele weekend zonder zit? Of dat je naar de winkel gaat met een chequeboekje op zak? Onvoorstelbaar, en tegelijkertijd ook nog maar relatief kort geleden. In 1988 werden in Nederland de eerste pintransacties gedaan. Toch liep het niet direct vaart: in 1990 waren er in Nederland pas 4500 betaalautomaten, en in 1991 werd er 22,7 miljoen keer afgerekend met de betaalpas. Maar toen Albert Heijn vanaf 1992 het betaalsysteem in al zijn winkels invoerde, was het roer om. Mensen moesten nog wel even herinnerd worden dat ze niet zomaar hun pincode moesten rondblaten. 'Je mag alles van me weten, behalve mijn pincode' werd een bekende slogan. Toch bleef cash betalen nog lang populair, en dat is het nog steeds: pas in 2015 oversteeg het aantal pinbetalingen voor het eerst het aantal cash transacties - nog maar twee jaar geleden!   

Internet
Zeer waarschijnlijk heb je vandaag al uitgebreid gebruik gemaakt van het internet: je mail gecheckt, een vakantie geboekt, naar de radio geluisterd, de weg gezocht, een foto op Instagram gezet, een rekening betaald, leuke memes verzonden met Whatsapp... Het is nauwelijks meer voor te stellen dat dit ooit allemaal analoog gebeurde. En dat er nog geeneens memes bestonden! Het internet werd ooit bedacht door het Amerikaanse leger; hoe dat allemaal precies ging, vertelt Wikipedia je wel. Wat je je vooral misschien nog kan herinneren, is hoe traag het allemaal ging in het begin: inbellen met je telefoonlijn (ken je dat geluidje nog?), even een kopje koffie zetten terwijl je wachtte tot een pagina helemaal geladen was, eindeloos wachten tot je op Limewire eindelijk dat ene liedje had binnengehaald. En je kon misschien wel online een route opzoeken, maar die moest je dan nog gewoon uitprinten en tijdens het rijden lezen. 

Navigatie
En dat is dus nog zoiets waar we eigenlijk niet meer zonder kunnen. De schrijver van dit stukje in ieder geval niet, die nog Google maps gebruikt om van de ene naar de andere kant van Amsterdam te fietsen. Maar nog niet zo lang geleden moest je het toch echt nog doen met je stratenboek, een A4tje met een print dus of als je heel erg voorop liep: een routebeschrijving op je palm pilot. Maar het werd pas echt leuk in 2003 toen TomTom navigatie software voor smartphones op de markt bracht en heel Nederland er ineens aan wilde. Niet dat dat betekent dat ook echt iedereen kan navigeren, maar het helpt wel. In de meeste nieuwe auto's zit tegenwoordig navigatie ingebouwd. Nooit meer ruzie over de juiste afslag, we kunnen het gewoon die keurige anonieme stem verwijten als we omrijden!


Sociale media
Ook niet meer weg te denken. Tuurlijk, Facebook, Twitter, dat kennen we allemaal wel. Maar kan je je ICQ nog herinneren? In 1999 leek het ineens alsof de wereld aan je voeten lag - of tenminste al haar inwoners. Als je zin had, kon je zomaar een nacht lang chatten met iemand in Trinidad. Het programma, dat je uitspreekt als I seek you (ik zoek jou), werd in 1996 uitgevonden in Israël en was het eerste instant messaging systeem dat bekend werd bij een groot publiek. Op z'n hoogtepunt in 2001 had het meer dan 100 miljoen gebruikers! Later kwam het in de verdrukking door de populariteit van, met name, MSN Messenger. Maar dat programma is inmiddels ter ziele, terwijl er nog miljoenen mensen een ICQ-account hebben. De mogelijkheid om te chatten met een willekeurige vreemdeling aan de andere kant van de wereld, bestaat nog! 

Verder is het misschien leuk om hier even het grootste Nederlandse sociale medium ooit in herinnering te brengen: Hyves werd in 2004 opgericht en telde op z'n hoogtepunt meer dan 10 miljoen accounts. Uiteindelijk ging het (in z'n originele vorm, het merk op zich bestaat nog wel) ter ziele doordat steeds meer mensen op Facebook overstapten. Helemaal niet lang geleden allemaal, en toch vervult de herinnering aan Hyves veel mensen met nostalgie. Maar goed dus dat vorig jaar de dansende banaan-emoji zijn terugkeer beleefde!

Door Peper Hofstede

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?​

SOOF

Wanneer kijken: als je vrolijkheid en herkenbaarheid waardeert
Wanneer niet: als je honger hebt (er komt veel lekker eten voorbij)
Naast je op de bank: je liefde voor de hele wereld
Waar: Videoland

Soms leent een verhaal zich beter voor een serie dan voor een film. Dat lijkt met Soof het geval te zijn. Als je de twee films gezien hebt, helpt dat overigens wel, maar noodzakelijk is het niet: de serie laat zich gemakkelijk op zichzelf kijken en is in 45 minuten per aflevering net lekkerder weg te kijken dan de volle twee uur. Soof begint dit keer een restaurant aan huis, terwijl haar ex bij haar intrekt, haar moeder zich overal tegenaan bemoeit en haar kinderen hun eigen groeipijnen hebben. 

Wat de serie ons laat zien, is dat het leven lang niet altijd zo loopt als dat je wil en dat mensen zich ook niet zo gedragen als je had verwacht en dat je het tussen de bedrijven door dan ook nog met jezelf te stellen hebt. En onderwijl moet je er maar het beste van zien te maken. Het leuke is dat Soof daar zelf in ieder geval een ster in is. Niet dat ze altijd positief is, dat zou irritant zijn, en een groot deel van haar problemen heeft ze gewoon aan zichzelf te danken. Maar uiteindelijk komt het allemaal wel steeds goed. Dat maakt het herkenbaar én hoopvol: als het Soof toch steeds weer lukt om de chaos van het leven het hoofd te bieden, dan lukt het ons misschien ook wel.

SUITS

Wanneer kijken: als je wil weten wie nou die nieuwe verloofde van de Britse prins Harry is
Wanneer niet: als je niet van kantoorpolitiek houdt
Naast je Aan op de bank: je strakste pak natuurlijk
​Waar: Netflix

Er zijn een heleboel redenen om Suits te kijken. De work hard play hard advocatenwereld waarin de serie zich afspeelt, de speelse en pijlsnelle dialogen, de altijd scherp geklede mooie mensen, et cetera. Maar als je Suits - toch al jaren populair - nooit eerder hebt gekeken en nu pas inschakelt, is Meghan Markle waarschijnlijk de reden. De verloofde van de Britse prins Harry doet het al jaren goed als de slimme paralegal Rachel Zane. Jammer dat ze nu uit de serie moet omdat ze hertogin wordt - hoewel we haar vast nog vaak genoeg te zien zullen krijgen. 

Goed, Suits dus. In de hoofdrol het duo Harvey en Mike. Harvey is een gevestigde en superscherpe advocaat - the best closer in town - en Mike is een getalenteerde loser met een fotografisch geheugen. De dynamiek tussen die twee maakt de serie. Maar daarnaast zijn er ook genoeg kleurrijke karakters om je mee te vermaken, met name de zure en geslepen Louis Litt. Verder is het natuurlijk gewoon een advocatenserie waarin zaken moeten worden opgelost - en in dat spelletje hebben de personages aanstekelijk veel plezier. Je zou er bíjna zelf advocaat van willen worden.

BLOED, ZWEET EN TRANEN

Wanneer kijken: als je ooit wel eens in de kroeg Hazes hebt staan meeblèren
Wanneer niet: als je het - ondanks de hernieuwde populariteit - niet zo op het levenslied hebt
Naast je op de bank: je zangstem
​Waar: Videoland

Een biografische film kan je natuurlijk gewoon lineair vertellen: toen werd 'ie geboren, toen gebeurde er iets, toen ging 'ie dood. De schrijvers van Bloed, Zweet en Tranen hebben een hele andere keuze gemaakt. Ze hebben drie periodes uit het leven van André Hazes gekozen en die door elkaar heen gemonteerd. De overgangen tussen die periodes voelen niet altijd even vanzelfsprekend aan en daardoor is dit echt wel een film waar je je koppie bij moet houden. Maar het verhaal dat - met horten en stoten - wordt verteld is mooi en tragisch en sterk geacteerd.

Of je nou van Hazes houdt of niet, hij blijft een iconische figuur in de Nederlandse cultuur. We zien hem als kleine jongen die wordt ontdekt door Johnny Kraaijkamp, als zingende barman die op het randje van de roem staat en als uitgebluste ster die in gevecht is met zijn alcoholverslaving en zijn eigen lijf. Tussen de regels door valt te lezen hoe die drie periodes zich tot elkaar verhouden. Martijn Fischer weet de volkse, sympathieke, maar ook zielige André Hazes echt tot leven te brengen. Maar of ook een waarheidsgetrouw portret van zijn leven iss, is nog altijd onderwerp van discussie.

WO II IN KLEUR

Wanneer kijken: als je je graag verdiept in de geschiedenis
Wanneer niet: als je je liever bij de grote lijnen houdt
Naast je op de bank: je tijdsbesef
Waar: Netflix

Je hebt het vast wel eens geleerd, op de middelbare school: de verovering van Mantsoerije door Japan. Het was een belangrijke gebeurtenis in opmaat naar de Tweede Wereldoorlog, maar er gaan dagen voorbij dat we het er op de redactie niet over hebben. Het is deze brede blik, niet alleen op de oorlog in West-Europa, maar echt wereldwijd, die deze documentairereeks de moeite waarde maken. Het is dan ook geen kattenpis: 13 afleveringen van 50 minuten. Je krijgt weer eens een keer goed overzicht op de belangrijkste en meest bepalende oorlog van de vorige eeuw. 

Wat helpt, is dat er nog zoveel beeldmateriaal van over is. En extra leuk: het is in kleur, gedeeltelijk origineel, gedeeltelijk later ingekleurd. Dat maakt het toch makkelijker te relateren dan in zwart-wit, de mensen die je ziet, zijn net iets meer mens en iets minder 'historisch figuur' op afstand. Voor iedereen die geïnteresseerd is in geschiedenis en graag het fijne wil weten van deze afschuwelijke, maar bepalende periode.

Weekendagenda

The American Dream

Het Drents Museum heeft de afgelopen jaren een reputatie opgebouwd met zijn bijzondere tentoonstellingen. Deze keer gaat het om The American Dream: Amerikaanse realistische schilderkunst uit de periode van 1947 tot nu, met kunstenaars als Edward Hopper, Andy Warhol en Alice Neel. Het leuke van deze tentoonstelling is dat het is georganiseerd samen met de Kunsthalle in Emden. Assen neemt de periode 1947-1965 voor zijn rekening, de Kunsthalle 1965 tot nu. www.drentsmuseum.nl.

Overal lichtjes

Gelukkig zijn er tijdens deze donkere dagen enkele lichtpuntjes: het Amsterdam Light Festival begint komend weekend. Heel Amsterdam staat in het teken van lichtkunst. Van de 1800 kunstenaars die zich hebben ingeschreven voor het festival zijn er 35 geselecteerd, waaronder enkele grootheden, zoals de Chinese kunstenaar Ai Weiwei. Het Marinerterrein zal dit jaar een centrale plek innemen. Voor meer informatie: amsterdamlightfestival.com. En als we het dan toch over licht hebben: Daan van Roosegaarde heeft de Afsluitdijk 'versierd'.

Als kroon op de grote renovatie van de dijk zijn er verschillende lichtkunstwerken aangebracht, die op subtiele wijze de Afsluitdijk ietsje mooier zullen maken. www.deafsluitdijk.nl.

Sint & Piet

 

Midden in de discussie over Zwarte Piet, heeft het Museum van de Twintigste Eeuw een leuke en verhelderende tentoonstelling gemaakt over Sinterklaas en Zwarte Piet in spotprenten. Niet alleen erg geestig, ook begrijp je net iets beter waar de discussie nou precies over gaat. 

Natuurlijk gebeurt het weekend veel met 5 december in aankomst. De Sinterklaasfilm Sinterklaas en het Gouden Hoefijzer draait in alle grote bioscopen met een leuk plot én veel bekende Nederlanders. 

Verder zijn er overal Sinterklaasfeesten, zoals het de Mega Sint Show (in alle grote steden), en organiseren de meeste pretparken speciale Sinterklaasevenementen. Ook aan volwassenen wordt gedacht, bijvoorbeeld met het Sinterklaasgala op 5 december in de Stadsschouwburg in Amsterdam. 

Feestelijk Eindhoven

In Eindhoven is het de hele maand feest: ijsbaan, kerstmarkt, muziek, lichtjes en lekkere hapjes en drankjes. Het Fijne Feestdagen Festival speelt zich ook af in de theaters met bijzondere optredens en musicals en natuurlijk het Kerstcircus. Dus voor een beetje gezelligheid: op naar Eindhoven. 

 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Hiervan ga jij kopen: (niet zo) subtiele reclametechnieken

Ga jij dit weekend Sinterklaas inkopen doen? En weet je al precies wat je wil hebben? Weet je ook hoe je tot die conclusie bent gekomen? Is het omdat je het zelf wilde hebben of ben je geprikkeld door een (subtiele) reclame? Hét doel van reclamebureaus natuurlijk, en daar hebben ze steeds geavanceerdere technieken voor.

Je kan natuurlijk een poster ophangen of een radiospotje uitzenden, maar reclamebureaus broeden al tijden op alternatieve wijzen om jou maar aan het kopen te krijgen. Vroeger al zouden er in bioscoopfilms ultrakorte flitsen van popcorn of cola verstopt zitten, zodat je trek kreeg en een versnapering zou gaan halen. Deze techniek heet: subliminal advertising. Er wordt een boodschap in een medium verwerkt, die door het bewustzijn niet wordt opgemerkt. Maar deze verborgen boodschappen zouden wel door het onderbewustzijn worden opgepikt en aanzetten tot bepaald gedrag. 

Inspelen op je gevoel

Toch gelooft niet iedereen dat subliminale advertising echt werkt. En inmiddels zijn de reclamebureaus een stuk creatiever geworden om producten aan de man te brengen. Zo had IKEA afgelopen zomer een video waarbij gefluister werd gebruikt om het ASMR gevoel te creëren. ASMR is te beschrijven als een tintelend gevoel in je hoofd. Het is lastig met iets te vergelijken, maar het voelt als een soort kippenvel. Deze aangename sensatie kan bijvoorbeeld worden opgeroepen met zacht gefluister of het geluid van een bepaalde stof die wordt aangeraakt of van nagels die op een voorwerp tikken. Op YouTube staan er duizenden van dit soort video's allemaal om de ASMR-kriebels van te krijgen.

IKEA speelde slim in op deze trend door ASMR te gebruiken in een reclame over meubels en beddengoed. In de reclame fluistert een vrouw in de microfoon en vertelt ze welke producten je ziet, ondertussen raak ze alle spullen aan of tikt ze erop. De bedoeling is dan dat je die lekkere kriebels gaat associëren met de spullen van de Zweedse meubelgigant. En ze dus eerder zal kopen.

Reclameborden die je volgen

Maar nu we steeds minder televisie kijken, is er behoefte aan nieuwe technieken. Zo zijn er al reclameborden in Nederland waar camera's inzitten die je volgen. Op Amsterdam Centraal staan al 35 van deze digitale reclameborden met kleine ingebouwde camera’s. Deze reclameborden houden in de gaten óf en hoelang reizigers naar de reclame kijken. Volgens het bedrijf Exterion, dat achter de borden zit, worden de beelden niet opgeslagen. Zij zien het meer als een soort van sensor, die verschillende mensen kan scannen op geslacht en trackt hoelang je naar een beeld kijkt. Op dit moment werken de borden nog niet, omdat het niet duidelijk is of dit wel strookt met de privacywetgeving. 

In Londen daarentegen is op Piccadilly Circus onlangs een nieuw scherm opgehangen waarin ook camera’s zitten verwerkt. Ook deze camera’s kunnen registeren wie of wat er voorbij komt en hierop inspelen met hun reclame. Stel er loopt een groep mannen langs, dan kan er een advertentie worden getoond van een typisch mannelijk product. Denk bijvoorbeeld aan deodorant, een biermerk of een bouwmarkt. Maar ook als er oud model Citroën langs rijdt, kan Citroën een advertentie showen van hun nieuwste model.

Tien jaar geleden had Mini al een actie met een groot billboard. In de sleutels van de Mini zat een technologie verwerkt, waarmee de automobilist​ een persoonlijke boodschap te zien kreeg als hij langs een bepaald billboard reed. Heel nieuw is dit dus niet. Het verschil is wel, dat Mini het gebruikte om een positief gevoel rondom het merk te creëren, terwijl al het andere meer om keihard verkopen draait. 

iBeacon

Dat gebeurde een tijdje ook nog op een andere manier, namelijk met iBeacon. Die technologie werd een aantal jaar geleden ontwikkeld. Heel simpel gezegd is iBeacon een klein blokje voorzien van een zendertje. Het signaal dat dit blokje uitzendt kan worden opgevangen door smartphones. Daar moet dan wel een app op zijn geïnstalleerd die de signalen van de iBeacon kan opvangen. Zo kunnen bedrijven je een mooie aanbieding sturen. Denk bijvoorbeeld aan een museum dat je meer informatie kan sturen over een kunstwerk, of een festival dat z'n bezoekers inlicht over happy hour. Maar ook als je in een winkelstraat loopt, kan je een berichtje krijgen dat er een aanbieding is.

Schiphol heeft hun vertrekhallen vorig jaar voorzien van de technologie. Niet voor reclame, de iBeacons sturen reizigers (met de Schiphol-app) naar de juiste gate. Momenteel ligt het een beetje stil rond de iBeacons en worden ze amper gebruikt in Nederland. Best jammer, want ik zou het helemaal niet zo erg vinden om via deze manier een scherpe aanbieding op mijn telefoon te krijgen wanneer ik langs een winkel loop. Zeker met al die dure feestdagen in het verschiet.

Weten hoe je online shopt zonder zorgen? In dit artikel vertel ik je hoe je online veilig cadeautjes kunt kopen >

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen: Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!​