Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 39, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Asociaal of heel normaal? 5 herkenbare ergernissen (en wat je eraan kunt doen)

's Nachts keihard muziek draaien, iemand uitschelden... Sommig gedrag is natuurlijk ronduit asociaal. Maar ja, dan die grijze gebieden. Een ongepaste vraag stellen, net even vergeten je richtingaanwijzer aan te zetten of voor één keer dat telefoontje aannemen aan tafel. Natúúrlijk doe je het zelf nooit, maar wat moet je doen als iemand anders het doet? De ander erop aanspreken, of gewoon laten gaan? 

De één vindt iets not done, de ander ziet er totaal geen kwaad in. Toen Bridget Maasland onlangs in een interview voor RTL Boulevard een bekende actrice vroeg naar haar kinderwens, kreeg ze de wind van voren. Voor veel vrouwen is zo’n persoonlijke vraag een bron van ergernis, zo bleek uit de bijval die de actrice kreeg. Toch lieten ook vrouwen van zich horen die het juist een heel gewone vraag vonden. Wat de één behoorlijk asociaal vindt, is voor de ander de normaalste zaak van de wereld: daar komen we dus niet uit. En zo ergeren we ons heel wat af in het dagelijks leven.

Weekend Magazine deed een klein consumentenonderzoekje en zet (in willekeurige volgorde) 5 herkenbare (a)sociale situaties op een rij. Opvallend genoeg troffen we daarbij overigens alleen ‘slachtoffers’ en geen ‘daders’: niemand durfde toe te geven dat hij elke zomer zonder gêne een ligbed claimt, of graag een stukje bumperkleeft. Misschien vinden we het dan toch stiekem zelf ook best asociaal? Doen we het per ongeluk, of écht maar eenmalig? Want hoe not done de maatschappij het ook vindt, het gebeurt tóch. Daarom vroegen we meteen even aan imago- en etiquettedeskundige Gonnie Klein Rouweler: hoe heurt het eigenlijk?

1. Bumperklevers en afsnijders
Een ritje met de auto staat garant voor een aantal flinke ergernissen. Asociaal rijgedrag bestaat in diverse uitvoeringen, daar kan Sarah Notenboom (51) over meepraten. “Ik erger me heel vaak in het verkeer. Aan mensen die rechts inhalen, bumperkleven of geen richting aangeven. Ritsen kunnen veel mensen ook niet. Lekker tot het einde doorrijden en er dan alsnog tussen willen, waarbij ze je ook nog afsnijden. Dat noem ik gewoon

'Automobilisten die niet kunnen ritsen, zijn gewoon verkeershufters'

verkeershufters. En als mensen op de fiets of achter het stuur met hun smartphone bezig zijn, verliezen ze hun omgeving totaal uit het oog. Ze gaan langzamer rijden, slingeren of zien niet dat het stoplicht allang weer op groen staat. Ontzettend asociaal.”

Volgens Gonnie Klein Rouweler spreekt het voor zich dat iedere weggebruiker zich aan de regels moet houden. Wie dat een keer niet doet, is niet per definitie een asociale rijder. Maar overtredingen als bumperkleven of afsnijden kunnen wel gevaar opleveren voor andere automobilisten en dat druist in tegen het principe van etiquette. “Het gaat erom dat je eerbied hebt voor een ander. Dat je naar elkaar omziet en elkaar dus niet in gevaar brengt. Houd daarom altijd rekening met je medeweggebruikers.” En mocht je toch last hebben van een bumperklever, adviseert Klein Rouweler om niet je middelvinger op te steken. “Tel tot tien en vertrouw erop dat de politie overtreders zal beboeten. Ga nooit voor eigen rechter spelen en geef zelf het goede voorbeeld.”

2. Kinderherrie in de keuken
Ben je als ouders allang blij dat je kinderen zichzelf vermaken als jullie uit eten gaan, komt een boze ober vragen of je bloedjes in bedwang wil houden. Pardon?

Marleen Grijn (24) begrijpt die ober wel: “Toen ik als serveerster werkte en met hete thee en koffie rondliep,

'Sorry lieverd, van de mevrouw mag jij hier niet spelen'

leverden die rondrennende kinderen soms levensgevaarlijke situaties op. Als ik de ouders daar op aansprak, kreeg ik een geïrriteerde blik. En vervolgens gaven ze mij de schuld: “Sorry lieverd, je mag hier niet spelen van die mevrouw”. Ik snap best dat die kleintjes niet lang stil kunnen zitten, maar de ouders moeten ze onder controle houden.”

Dat vindt ook Klein Rouweler: “Als je weet dat je kinderen aan tafel snel onrustig worden, neem dan bijvoorbeeld een boekje of kleurpotloden mee. Betrek de kinderen bij het gesprek en maak er een gezellig diner van, zodat ze graag blijven zitten. Je kunt ook naar een speciaal kinderrestaurant gaan of naar een plek waar je snel kunt eten, zodat de kinderen het aan tafel zitten kunnen volhouden. Houd rekening met de andere gasten. Mocht je tijdens het diner last hebben van andermans kinderen, laat je het aanspreken altijd over aan de bediening. Als je er zelf op af gaat, kan er een vervelend conflict ontstaan.”

3. Telefoonterreur
De smartphone is niet meer weg te denken uit ons leven en (helaas) ook niet van de borrel-, eet- of vergadertafel. Ron Thijssen (34) vindt het buitengewoon asociaal dat sommige mensen daardoor maar met een half oor naar het gesprek luisteren en soms zelfs zomaar weglopen. “Tijdens vergadering op kantoor legt iedereen zijn telefoon voor zich op tafel. Als er dan een mailtje binnenkomt, wordt dat meteen gelezen en soms zelfs beantwoord, terwijl wij een belangrijk punt aan het bespreken zijn. En als ik een drankje ga doen met vrienden, zitten ze vaak ook de hele tijd te appen. Alsof ons real life gesprek totaal onbelangrijk is.”

'Wie als eerst zijn telefoon pakt, betaalt de rekening'

Daar weet Klein Rouweler wel iets op. “Maak vooraf met elkaar afspraken over telefoongebruik. Wie als eerste zijn telefoon pakt, betaalt de rekening. Zie het samenzijn als quality time, dat niet onderbroken zou moeten kunnen worden door een mail of appje. En als je echt een belangrijk telefoontje verwacht, verontschuldig je je daar alvast voor. Smartphone-etiquette zijn nog niet helemaal ingeburgerd, maar het gaat altijd om fatsoen. En wanneer iemand jou aanspreekt (“Doe eens gezellig”), bedank je vriendelijk voor de tip en leg je je telefoon weg. Zie het als een compliment: iemand wil graag contact met je maken.”

4. Rammelende eierstokken (of niet)
Een hot topic, weten we inmiddels. Ook Melanie Verheijen (27) vindt het onbegrijpelijk dat mensen zomaar naar haar kinderwens vragen. “Als het gesprek met vrienden toevallig zo loopt, vind ik het geen probleem, maar ik krijg ook van vreemden vaak de vraag of wij kinderen willen. Zeker toen we net getrouwd waren. Als ik dan ‘nee’ zeg, moet ik me iedere keer verdedigen. Bij ons is het een bewuste keuze, maar het kan ook een heel pijnlijk punt zijn. Ik vind dat iedereen zijn of haar eigen keuzes moet maken, daar heeft een buitenstaander helemaal niks mee te maken.”

'Naar een kinderwens vragen? Niet doen!'

Over vragen naar een kinderwens kan Klein Rouweler kort zijn: doe het niet. “Met een ogenschijnlijk simpele vraag kun je iemand ontzettend kwetsen. Als iemand je iets wil vertellen over dit onderwerp, begint hij/zij er zelf wel over. Respecteer dat.” En als jij op een feestje ineens zelf voor het blok wordt gezet, onthoud dan: je bent aan niemand uitleg verschuldigd. “Je kunt het beste iets zeggen als ‘de tijd zal het leren’ en dan van onderwerp veranderen.”

5. Handdoekje leggen, niemand zeggen
Het was deze zomer weer smullen: de filmpjes op internet van de vakantieresorts waar de badgasten bij het krieken van de dag op een ligbed afrennen, om met felgekleurde badlakens een plek te claimen. Om daarna hun behanddoekte bedje weer achter te laten, zodat ze eerst nog even uitgebreid kunnen ontbijten of bijslapen.

'Als je veel geld voor je vakantie hebt betaald, wil je wel een lekker bedje en een parasol zeker stellen'

Gevolg: een zwembadrand vol ‘spookbedden’ en elke ochtend een grotere run op goede plekken. Vrijwel alle vakantiegangers vinden ‘handdoekje leggen’ asociaal en de hotels doen er alles aan om het te voorkomen (verbodsborden, handdoeken verwijderen, bedden per kamer reserveren et cetera). Maar ja, wie veel geld heeft betaald voor een zonvakantie, wil natuurlijk niet op de grond of zonder parasol in de volle zon liggen, zeker niet met kinderen. En dan breekt nood soms wet.

Klein Rouweler begrijpt dat wel. De verantwoordelijkheid om handdoekje leggen te voorkomen ligt dan ook bij het hotelmanagement. “Zij horen in de eerste plaats te zorgen voor voldoende bedden en beschutting en vervolgens de regels te handhaven. En als je als badgast de hele dag zeker wil zijn van een goede plek, moet je daar zelf gewoon vanaf het begin gaan zitten. En blijven zitten. Je kunt op een terras immers ook geen stoel in de zon reserveren.” Net als bij de andere ergernissen, raadt Klein Rouweler het af om voor eigen rechter te spelen, om vervelende conflicten te voorkomen. Je hoort dus niet zelf die handdoeken van een leeg bed af te gooien.

Eigenlijk geldt in elke situatie: “Geef het goede voorbeeld en lees elkaar niet de les. Etiquette gaat om respect voor elkaar en het voor elkaar zo aangenaam mogelijk maken. Behandel de ander zoals je zelf ook behandeld wil worden.” Zó heurt het eigenlijk.

Door Ronne Theunis

Maar wat vind je nou echt?

Wij vinden het natuurlijk hartstikke leuk om Weekend Magazine te maken. Maar vind jij het ook leuk om te lezen? Of heb je tips hoe het beter kan? We horen het heel graag van je! Zou je deze enquête willen invullen? Het kost je maar een paar minuutjes. Dankjewel alvast!

Liefde voor spullen: ‘Zonder mijn knuffel is er een leegte’

Amsterdam krijgt steeds meer te maken met hoarders: mensen die héél véél spullen verzamelen en niets weggooien. Maar ook niet-verzamelaars kunnen supergehecht zijn aan spullen. We vroegen vier mensen naar hun lievelingsvoorwerp.

Fotografe Nienke Koedijk (39) slaapt nog altijd met knuffel ‘Poes’. Ze maakte een fotoboek van volwassenen die, net als zij, ook een innige band met hun pluchen dier hebben. 

“Ik weet nog toen ik haar voor het eerst zag. Ik was in de Hema met mijn vader en omdat mijn andere knuffel een pootje miste, mocht ik een nieuwe uitzoeken. Ik zag Poes liggen, in een bak bij het gangpad, en dacht: dit is ze. 

Sindsdien slaap ik met Poes in mijn armen. Nog steeds, ook al ben ik 39. Ik kan best zonder – op vakanties neem ik haar niet mee uit angst dat ik haar kwijtraak – maar dan voel ik toch een leegte in mijn bed. Poes en ik horen bij elkaar. Ik draai de hele nacht al slapend gezellig om haar heen, en als ik opsta leg ik haar bij het voeteneind, zodat ze kan ademen. Als klein meisje dacht ik dat ze kon stikken onder de dekens, maar nu doe ik het nog steeds. En heus, ik weet echt wel dat ze niet leeft, dat ze van pluchen is, en dat het onzin is, maar het is een gewoonte geworden. En ik weet dat ik niet de enige ben: ik heb tientallen volwassenen gefotografeerd die óók met knuffel slapen. Bijna niemand wilde met zijn naam genoemd worden: er is toch wel flink wat schaamte. Terwijl ik denk: we mogen toch allemaal weleens kind zijn? 

Mijn man vindt het schattig dat ik met een knuffel slaap. Ik grapte laatst nog tegen hem dat Poes zo oud is, dat ze aan het ontbinden is. Ik heb laatst haar kop er weer aan moeten naaien. Ooit had Poes van die lange haren; ze was heel fluffy. Nu is ze kaal en grijs. Maar hoe lelijk ook: Poes is voor mij onbetaalbaar. Natuurlijk, als ik haar kwijt zou raken, zou ik gewoon een normaal leven kunnen leiden. Maar liever niet. Ze heeft alle emoties die ik sinds mijn vierde heb gehad, meegemaakt. Er zitten zo veel herinneringen aan die kale knuffel en het is niet zo’n oud voorwerp dat je in een nostalgische bui uit de kast trekt. Poes zit nog dagelijks in mijn leven. Dat maakt haar onvervangbaar.”

Nada Golic (58) vluchtte weg uit Bosnië toen ze 35 was. Het enige wat ze meenam, waren porseleinen beeldjes. Ze heeft ze nog steeds: ‘Deze beeldjes staan voor grenzeloze vriendschap’.

“Mijn zoontje vroeg, vlak voordat we vluchtten en toen we onze spullen aan het inpakken waren, of hij zijn grote speelgoedauto mee mocht nemen. Ik moest als moeder zeggen dat we daar geen plaats voor hadden. Dat hij alleen kleren mocht meenemen. Dat deed hem pijn, en het deed mijn moederhart breken.

We konden écht bijna niets meenemen. Te veel ballast was veel te onpraktisch. Ik had twee kleine tassen die propvol zaten met kleren en eten, en onze paspoorten. Dat was het. Ik wist dat als ik iets waardevols mee wilde nemen, dat het klein moest zijn. Ik had ooit van mijn hartsvriendin kleine, breekbare beeldjes gekregen. Ze stonden jaren veilig in een mooie vitrinekast in de woonkamer, maar toen ik moest vluchten gingen ze met ons mee de grens over. Ik dacht: als ik nou iets meeneem van iemand die mij dierbaar is en zo dicht bij me staat, zal ik me altijd veilig voelen, waar ik ook naartoe ga.

Nu liggen ze in mijn nachtkastje naast mijn bed, ik bewaar ze daar angstvallig voorzichtig en durf ze niet meer op de tafel te zetten of in een kast. Ik ben veel te bang dat ze kapotgaan. En het is het enige wat ik nog heb uit het land waar ik ben geboren en getogen. 
Als ik naar de beeldjes kijk, dan denk ik aan Bosnië, aan mijn woonkamer, de vitrinekast waar ze in stonden. Maar ik denk ook aan mijn kostbare vriendschap met mijn Bosnische vriendin. Ze is onmisbaar in mijn leven. Nog steeds, ook al woon ik in Nederland. Die beeldjes zijn voor mij het bewijs dat geen enkele landsgrens of oorlog een goede vriendschap kan tegenhouden.”
 

Waarom houden we van (sommige) voorwerpen?

“Mensen zijn gehecht aan spullen, omdat ze daarmee hun eigen wereldje creëren”, zegt psycholoog Marcelino Lopez. “Mensen bakenen hun territorium af met spullen: mijn auto, mijn huis. Ze geven je een gevoel van thuiskomen.”

Het besef dat je iets kan bezitten, begint al vroeg: rond je tweede levensjaar. Lopez: “Ruzies in de zandbak tussen kleuters gaat ook bijna altijd over bezitsdrang: ‘Die schep is van mij!’” Bezit doet ‘iets geks’ met de mens, stelt Lopez. Uit onderzoek blijkt dat mensen een voorwerp aantrekkelijker en mooier vinden als ze het mogen houden. Dus: een voorwerp wordt meer waard als het van jou is. Daarnaast heeft ons brein een aangeboren mechanisme om spullen toe te eigenen en te herkennen. “Daarom voel je iets speciaals als je je eigen fiets in een overvol fietsenrek herkent.”

Dat een mens zich hecht aan spullen, kan meerdere redenen hebben. Het kan een praktisch nut zijn, maar een mens verleent ook soms status en identiteit aan een voorwerp. “Spullen zijn voor mensen ook een manier om uit te dragen hoe ze gezien willen worden.” Je kunt je ook aan een voorwerp hechten omdat er een persoonlijke geschiedenis achter zit. “De waarde van een voorwerp is afhankelijk van hoe vervangbaar die spullen voor je zijn. Sommige spullen zijn gekoppeld aan een persoon waar iemand sterk aan gehecht is.” Denk aan: oorbellen die van je oma hebt gekregen. Liefdesbrieven van je eerste serieuze verkering. Je allereerste knuffel. Lopez: “Daar zit een emotionele geschiedenis achter die losstaat van het praktisch nut, financiële waarde of schoonheid van het voorwerp.”


‘Deze jurk staat voor verbintenis’: Gerard Ram (67) en zijn zus Renate van den Brink (56) komen uit een gezin van tien kinderen. Alle kinderen hebben dezelfde witte jurk tijdens hun doopviering aan gehad.

Renate: “Als ik naar onze doopjurk kijk, dan denk ik meteen aan onze ouders. Die hebben ons deze jurk zorgvuldig en liefdevol aangetrokken voor onze doop – voor hen waren dat zeer bijzondere, kostbare momenten. Tien keer op een rij.” 
Gerard: “Bij mij is het eigenlijk pas sinds kort geland: hé, daar hebben we met z’n allen in gezeten. Onwetend, natuurlijk, want we waren piepjong. Nadat onze ouders overleden had onze oudste zus hem jaren in haar bezit.”
Renate: “Ik merkte dat ik op een gegeven moment meer ging vragen over mijn ouders, over wie ik was, hoe ons gezin was. Ik ben de jongste en heb daardoor op jonge leeftijd mijn ouders verloren; ik was 16 toen mijn moeder overleed en 27 toen mijn vader stierf. Ik heb alles minder bewust meegemaakt dan de rest, en daardoor ontstonden mijn vragen. Dus toen dacht mijn zus dat ik die jurk wel wilde hebben.”
Gerard: “Renates gezicht sprak boekdelen toen ze het aanbod hoorde. Natúúrlijk wilde ze dat kledingstuk hebben. Voor mij was de cirkel rond.”
Renate: “Dat de oudste de jurk doorgaf aan de jongste. Een bijzonder gebaar. Het is ook een heel mooie jurk. Maar ik moet wel eerlijk zeggen dat-ie nu gewoon in een plastic zak in de linnenkast ligt. Ik ben blij met de jurk, omdat-ie voor mij voor warme herinneringen staat. Ooit wil ik hem in mijn woonkamer ophangen, maar ik moet er nog even bekijken hoe je dat doet.”
Gerard: “Het is ons belangrijkste familiestuk. Als ik ernaar kijk, dan krijg ik een teder gevoel.”
Renate: “De jurk vertelt mij wat mijn ouders belangrijk vonden, welke normen en waarden ze ons mee wilden geven. En dat ze dat deden met héél veel zorg en liefde. Dit kledingstuk verbindt ons tienen aan elkaar en aan onze ouders.”

‘Boeddha geeft me een gevoel van veiligheid’: Suzanna Vieveen-Weemeijer (26) heeft al bijna haar halve leven een Boeddha-beeldje naast haar bed staan.

“Ik ben niet heel materialistisch ingesteld. Mijn vader heeft ons opgevoed met het idee dat als je spullen niet gebruikt, je ze ook niet nodig hebt en dat je ze dan beter weg kunt gooien. Maar mijn Boeddhabeeldje, dat eigenlijk altijd maar op mijn nachtkastje staat, zou ik nooit wegdoen. Ik kreeg het minstens tien jaar geleden van mijn ouders. Waarom en op welk moment? Ik heb géén idee meer. Maar het beeldje staat voor mijn ouders, en voor de band die ik met hen heb. En het staat natuurlijk voor het Boeddhisme. Ik ben niet gelovig, maar de deugden waar Boeddha voor staat, zijn ook de mijne. Vriendelijkheid, harmonie, acceptatie, compassie: ze maken de wereld een mooiere plek. 

Al vanaf het moment dat ik ’m kreeg, staat het beeldje naast mijn bed. Eerst in mijn slaapkamer in mijn ouderlijk huis, daarna is-ie mee verhuisd naar de woning waar ik bij mijn man in trok. Ik zet ’m altijd met zijn gezicht naar de deur: dan ben je veilig, zo heb ik ergens gelezen. Hij houdt slechte invloeden buiten de deur.
Maar zonder dat verhaal zou deze Boeddha mij ook, onbewust, een veilig gevoel geven. Omdat-ie er altijd trouw staat, iedere nacht en ochtend weer. Ik heb wat moeilijke dingen in mijn leven meegemaakt, en tastbare, mooie herinneringen zijn voor mijn een positieve stimulans om blij te blijven. Ik denk dat ik daarom die Boeddha ook heb bewaard. Hij zal altijd naast mijn bed blijven staan. En mocht er brand uitbreken in mijn huis, neem ik ’m mee. Als er tijd is, hè. Want het leven van mij en mijn man is altijd nog wel belangrijker dan spullen.”

Door Lisanne van Sadelhoff

Gierend aan de chemo: de onmisbare steun van een vriendin tijdens borstkanker

In samenwerking met Pink Ribbon*

1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. Dat betekent dat het ook iemand kan overkomen die jij kent. Of jouzelf. Dat is hoe dan ook verschrikkelijk, maar een goede vriendin aan je zijde kan het leed verzachten. Dat weten ook Saskia en Chantal, die allebei van borstkanker genazen en daarbij veel liefde en steun kregen van hun vriendinnen.

Chantal (49): ‘Jolanda is er de hele tijd voor me geweest, ook als dat betekende dat ze haar eigen angsten opzij moest zetten.’

“Als je kanker krijgt, leer je de mensen om je heen goed kennen. Veel mensen vinden het ontzettend eng en durven er niet over de praten. Of ze zeggen: ‘Je laat het wel weten als ik iets voor je kan doen, hè?’ en laten dan vervolgens niets meer horen. Met Jolanda was dat wel anders: die was er steeds voor me, liep niet weg, ook niet op de moeilijkste momenten.”

En die waren er genoeg. Chantal vond in 2014 uit dat ze ziek was. Ze voelde zelf een knobbeltje in haar borst, maar de huisarts stuurde haar twee keer naar huis. De derde keer zat er een andere arts, die haar direct naar de mammapoli doorverwees. “Drie en een half uur later wist ik zeker wat ik al vermoedde: ik had borstkanker.” Even was er nog de angst voor uitzaaiingen, er zat een rare plek op haar lever. “Maar de oncoloog zei: ‘Wat je ook doet, ga niet zelf googelen’. Normaal ben ik niet zo braaf, maar daar heb ik me aan gehouden. En maar goed ook, want het bleek geen kanker te zijn, maar een wijnvlek. Op m’n lever!”

Omdat Chantal verder heel fit was – ze gaf en geeft nog steeds aerobicsles – kon ze meedoen aan een toen nog experimentele behandeling: voor de immunotherapie werden twee nog nooit gecombineerde medicijnen voor het eerst samen gebruikt. “Een Amerikaanse arts die ik ken had er zelfs nog nooit van gehoord. Volgens mij was ik de 20e in Nederland die het mocht proberen. Ik zweer je: die behandeling heeft mijn leven gered.”

Niet dat het een feestje was. Bepaald niet: “Stel je de griep voor, maar dan duizend keer erger. En je krijgt enorme pijn in je botten.” Haar vriendin Jolanda, die ze kende van het schoolplein van hun kinderen, was er

'Jolanda stond met een doos tompoucejes in het ziekenhuis, tegen de kater van de chemo'

steeds voor haar. “Jolanda en ik zijn eigenlijk tegenpolen. Ze is rustig en introvert en was voor mij echt een rots in de branding. Ze ging mee naar de chemo’s en was gewoon heel betrokken.”

Zo maakte ze bijvoorbeeld een koffertje met allemaal kleine cadeautjes – een pakje pleisters, zakdoekjes, lieve briefjes – om mee af te tellen naar de laatste behandeling. “En op een gegeven moment stond ze in het ziekenhuis met een doos tompoucejes, tegen de kater van de chemo. Er zijn meer mensen die me heel veel steun hebben gegeven,  maar dit soort dingen waren zo lief. “

“En laat me je eerlijk vertellen: dat prikken, dat is gewoon driewerf kut. Als je daar ligt, valt alle decorum weg, je bent alleen nog maar kwetsbaar. Dat geeft zo’n enorme connectie als je dat samen doormaakt. Het kan voor haar ook niet leuk zijn geweest. Maar ze bleef.”

Na de chemo, de immunotherapie en een borstbesparende operatie, hebben artsen aangegeven dat ze geen afwijkende cellen meer hebben aangetroffen. Ze is nog wel vaak erg moe en moet één keer per jaar naar het ziekenhuis voor controle. “Dan schijt ik echt in zeven kleuren, ik ben altijd bang dat ze weer iets vinden. En als dat dan niet zo is, neem ik me gelijk weer voor mijn leven te beteren. Het voelt alsof ik opnieuw langs start mag.”

 Met Jolanda had Chantal naderhand een tijdje minder contact. “Met iedereen eigenlijk, ik moest echt weer leren op eigen benen te staan. Nu zien we elkaar zo eens in de twee maanden, gaan we lekker samen gin-tonics drinken. Ik weet niet of ik Jolanda ooit voldoende heb verteld hoeveel ze voor me betekend heeft. Ik weet ook niet zo goed hoe zij deze periode nou beleefd heeft. Wat dat betreft ben ik wel benieuwd naar haar kant van het verhaal!”

Chantal schreef een boek over haar ervaringen, Gewoon K. Hier lees je er meer over.

Jolanda (45): “Op de dag dat Chantal vertelde dat ze kanker had, stond ik op de stoep met een fles bubbels. Om het leven te vieren.”

“Ik zat samen met mijn man op de fiets toen mijn telefoon ging. Ik wist dat Chantal naar het ziekenhuis moest die dag, dus toen ik zag dat zij belde, stapten we even af en gingen in een parkje zitten. Mijn man kon aan m’n gezicht zien dat het goed mis was toen Chantal vertelde dat ze borstkanker had. Mijn gevoel zei: dit kan niet. Maar ik wist ook gelijk dat ik er voor haar wilde zijn.”

Diezelfde middag stond ze bij Chantal voor de deur, met taart en een fles bubbels. “Ik wilde laten zien dat ik er voor haar was. En samen met haar het leven vieren. Dat liet trouwens wel nog even op zich wachten, want Chantal was hartstikke misselijk van het nieuws.”  De taart ging de koelkast in, de bubbels besloten ze te bewaren voor als Chantal weer beter was.

Ook naar de chemo-behandelingen ging Jolanda regelmatig mee. “Ik vond het niet eng, ik heb zelf lang met langdurig zieke kinderen gewerkt. Maar het was wel confronterend: je bent daar in een zaal met mensen die allemaal hetzelfde gevecht vechten. Daar zitten ook mensen bij die het niet halen. Dat was voor Chantal natuurlijk ook niet makkelijk om te zien.” 

'Het maakt niet uit wat je doet, zolang je je vriendschap maar kenbaar maakt'

Ze bewondert de enorme veerkracht van haar vriendin. “Ik merkte dat Chantal meer op haar leven ging reflecteren. Ze bleef heel lang vasthouden aan haar werk, ze wilde denk ik dat het zo veel mogelijk ‘normaal’ bleef. En ook voor haar gezin bleef ze een lieve en betrokken moeder. Maar ze heeft ook soms moeten loslaten. Bijvoorbeeld mensen van wie ze niets meer hoorde zodra ze ziek bleek.”

Jolanda snapt wel dat het moeilijk is: wat moet je nou precies zeggen tegen iemand die kanker heeft? “Kreeg Chantal een kaart met ‘Kanker heb je niet alleen.’ Moesten we vreselijk om lachen, want natúúrlijk heb je kanker wel alleen. Jij bent ziek, jij ligt daar in die stoel, jij wordt kaal. Maar het was wel lief en zo veel beter dan maar niks meer laten horen.” Dat is ook haar tip voor mensen die zelf iemand met kanker in hun omgeving hebben: “Stuur een kaartje, een appje, een bloemetje. Het maakt niet uit, zolang je je vriendschap maar kenbaar maakt.”

Dat betekent niet dat je maar voortdurend op iemands lip moet zitten. “Ik voelde op zich goed aan wanneer ik er kon zijn, en wanneer ik een beetje afstand moest houden. Maar soms kom je toch op een verkeerd moment. Chantal kon dat steeds beter aangeven, als het gewoon even niet ging. Niet alles was meer vanzelfsprekend, dat hebben we allebei leren accepteren.”

Hun vriendschap is er beter op geworden. Ze zien elkaar minder, maar er is nog meer diepgang dan voorheen. “Tuurlijk hebben we het ook weleens over een leuk jurkje of zoiets, maar we zijn door Chantal’s ziekte allebei bewuster gaan leven. Wat wil je bereiken? Wat voor mens wil je zijn? Hoe leef je zo goed mogelijk?” Een waardevolle vriendin voor elkaar zijn, gaat Jolanda en Chantal in ieder geval goed af.

Saskia (42): ‘Na de immunotherapie gingen Roos en ik lekker chic lunchen in Laren. Werd de dag toch nog een feestje.’

“Echt waar, al mijn vriendinnen zijn heel bijzonder voor me. Als alleenstaande moeder waren ze echt onmisbaar toen ik ziek werd, net als mijn ouders. Maar mijn band met Roos is in die periode enorm verdiept. Ze was er voor me in elke stap van het proces, van de eerste chemo tot mijn operatie tot ik er weer bovenop was.”

Daar ging wel anderhalf jaar overheen. Het is begin 2016 als Saskia een knobbeltje in haar borst voelt. “Ik lag in bed, op m’n zij en kreeg ineens een steek vanuit mijn borst. Ik had nog niet eerder zelfonderzoek gedaan, maar voelde gelijk: dit is niet goed.” Na enige aansporing van vrouwen in haar omgeving, ging ze toch maar naar de huisarts, die haar direct doorstuurde naar het ziekenhuis.

Een dag later volgde de uitslag. Die trad ze bang, maar ook strijdbaar tegemoet. “Ik was net naar de kapper geweest, ik had me netjes aangekleed. Mijn moeder was bij me. Die zag het al aan het gezicht van de arts: foute boel.” En dat bleek. In Saskia’s linkerborst bleken drie tumoren te zitten. “Ik wist wat me te wachten stond. Ik voelde heel sterk: er zit iets in mijn lijf dat er zo snel mogelijk uit moet.”

En zo zat ze in maart van dat jaar aan haar eerste chemo, met Roos aan haar zijde. “We kenden elkaar toen al een paar jaar. We ontmoetten elkaar op een feestje, de klik was er direct. Ik herkende veel van mezelf in

'Bij Roos kon ik me letterlijk en figuurlijk blootgeven'

Roos, druk en aanwezig, maar ook puur en met een goed hart. Ze staat altijd voor iedereen klaar, niet alleen voor mij.”

En wat ook hielp: ze konden zo goed lachen samen. Ze liepen de hele tijd grapjes te maken. “Ging ik bijvoorbeeld op een behandelstoel zitten die het beste bij mijn kleding paste, maakte Roos me uit voor diva. Maar juist ook op de moeilijke momenten, als ik ’s nachts lag te malen, kon ik bij haar terecht.” Na de immunotherapie gingen ze soms samen lekker lunchen in Laren. “Gewoon even het leven doornemen, over mannen kletsen. Dat gaat ook gewoon door.”

Saskia besloot al snel dat ze allebei haar borsten wilde laten amputeren – ook in de rechter zat het niet goed. Het waren Roos en hun gezamenlijke vriendin Wendy die met haar meegingen naar een naaktfotoshoot. “Ik wilde graag een portret van mijn lijf zoals ik het van mijn ouders gekregen had, met de borsten waarmee ik mijn kinderen heb gevoed. Dat was belangrijk voor me. En heel intiem om dat met Roos en Wendy te delen. Je geeft je letterlijk en figuurlijk bloot.”

Inmiddels heeft Saskia mooie nieuwe borsten en is ze volgens de dokters weer gezond. “Ik slik nog steeds hormonen, maar de immunotherapie is afgerond. Ik ben door dit hele gebeuren vervroegd in de overgang geraakt, maar dat neem ik voor lief. Ik ben vrouw genoeg, heb niets te bewijzen.”

En ze voelt zich weer fit, sport vijf keer in de week, soms ook met Roos. Maar de prestatiedrang is eraf. Saskia: “Ik luister nu heel goed naar mijn eigen lijf. Ik ben rustiger en ik merk dat mijn kinderen daar ook baat bij hebben. Eigenlijk is mijn leven verrijkt door wat me is overkomen. Ik ben dankbaar voor alle inzichten die het me heeft opgeleverd en voor de steun die ik heb gekregen. Ik koester al mijn vriendschappen, maar Roos mag nooit meer mijn leven uit. Ik ga er alles aan doen om onze vriendschap voor altijd in stand te houden!”

Roos (41): “Hadden we de hele dag in het ziekenhuis gezeten voor chemo, wilde zij daarna nog gaan stappen. Zo energiek als Saskia zie je ze zelden!”

Het telefoontje kan ze zich nog goed herinneren. Roos was op werk en kon even niet opnemen. Maar toen Saskia direct daarop nog een keer belde, wist ze dat het wel belangrijk moest zijn. “Ze vertelde dat ze borstkanker had, was helemaal in rep en roer. Ik probeerde haar te kalmeren, maar was zelf ook totaal overrompeld. Ze vroeg of ik de volgende dag met haar mee wilde naar een gesprek met haar arts. Daar hoefde ik niet over na te denken.”

En zo maakte ze samen met haar vriendin het hele proces door, vanaf het begin. “Ik ben een aantal keer meegeweest naar het ziekenhuis, het Alexander Moro in Bilthoven. Er hing een fijne sfeer, we werden echt als mensen behandeld, niet als nummers. En Saskia was vanaf het begin zo strijdvaardig! En zei resoluut ik ga dit overwinnen! Ze is ook een echte diva, veel make up op, prachtig haar en altijd goed verzorgd. Lag ze daar te stralen in de behandelstoel na een kuur, ze had nog net geen glas champagne in haar hand, zeg maar. Dat is zo uniek aan haar, altijd positief en blij.”

'Toen ze het gedichtje voorlas, brak ze. Wij allemaal trouwens'

Maar het meest bewondert Roos het gevoel voor humor van haar vriendin. “Ik moest vaak rijden na die afspraken, zij kon dat niet. Ik ben echt een ramp in de auto, dat weet iedereen. En dan zei Sas: ‘Ga ik niet dood aan de kanker, waag ik m’n leven bij jou in de auto!’ En dan hadden we allebei weer tranen over onze wangen van het lachen.” Of die keer dat Roos haar vriendin aan een knappe dokter probeerde te koppelen. “Die speelde voor de gelegenheid ook leuk mee. Dat soort gekkigheid maakt het draagbaar.”

Tranen van verdriet of onmacht, daar is Saskia geen type voor, vertelt Roos. Behalve die keer dan dat ze een mooi gedichtje tegenkwam. “We zaten met een paar mensen rond haar bed. Ze las het voor:

‘Mooi mens, dat ben je
Met nog onvervulde verlangens,
Soms niet wetend waar je het zoeken moet,
Jezelf regelmatig afvragend, doe ik het wel goed?
Mooi mens, volg je hart en
Blijf op jouw manier je dromen waar maken.
Je zal er niet alle, maar wel vele harten mee raken.’

Toen brak ze en moest huilen. En wij natuurlijk ook allemaal. Dat kwam zo binnen.”

Roos leefde ontzettend mee met haar vriendin en had af en toe wel slapeloze nachten. “Ze is toch een alleenstaande moeder van twee jonge kinderen. Ik ben ook moeder en vond het ontzettend confronterend. Ik heb haar op haar allerkwetsbaarst gezien, hoe ze moest vechten.” Een machteloos gevoel.

Het helpt dan als je kan helpen. En dat kon gelukkig. Bijvoorbeeld ook toen Pink Ribbon Saskia vroeg blogs te schrijven. Roos heeft schrijfervaring en bood aan te helpen. “Zat ik weer een zondagmiddag die teksten te redigeren. Want ja, Sas kan behoorlijk lekker kletsen en dat merkte je ook op papier: ze leverde zo zes A4’tje bij me in. Maar ook dat bracht ons dichter bij elkaar.”

Want dat heeft de ziekte tot gevolg gehad. Saskia en Roos zijn heel close geworden. “Haar positiviteit was echt een inspiratie. Zij heeft ook óns erdoor geslagen, met haar humor en gekkigheid. En ik heb geleerd dat je, wat er ook is, het moet delen. Erover praten helpt echt, je staat niet alleen.”

Cijfers over borstkanker

• In 2016 werd er bij ruim 17.315 mensen borstkanker vastgesteld (inclusief DCIS - een voorstadium van borstkanker)
• Onder hen waren 137 mannen
• Bijna 20% van de borstkankerpatiënten is jonger dan 50 jaar
• De overlevingskans van borstkanker is de afgelopen jaren gestegen met 1% per jaar
• Er overlijden jaarlijks ruim 3.000 mensen aan de gevolgen van borstkanker
• Dagelijks sterven er ongeveer 9 mensen aan de gevolgen van borstkanker

In Nederland krijgt 1 op de 7 vrouwen de diagnose borstkanker. Een heftig gegeven waarbij je toch vaak aan een ander denkt. Zoals je moeder, een vriendin of je collega met borstkanker. Met een statistiek van 1 op de 7 komt de ziekte wel erg dichtbij. Sterker nog, het kan ook jou overkomen. Doneer jij voor jezelf?

Dankzij onder meer de verkoop van de Pink Ribbon Armband worden wetenschappelijke onderzoeken en projecten op het gebied van behandeling, nazorg en langetermijneffecten van borstkanker gefinancierd. Daarmee komen we weer een stapje dichterbij ons doel: een beter en langer leven voor de (ex)borstkankerpatiënt. Kijk op pinkribbon.nl voor meer informatie en verkoopadressen.

* Dit artikel is tot stand gekomen uit een samenwerking tussen Weekend Magazine en Pink Ribbon, maar het gaat hier niet om een commerciële samenwerking.

5 x bruilofttrends

Een lange tafel vol met schalen met heerlijk eten, lampjes in de bomen, uitzicht op de oneindige Toscaanse heuvels, en dan alleen de mensen die je het allerliefste hebt. Kan! Of juist een uitbundig feest in festivalsfeer, met overal kleurrijke acts, foodtrucks met lekkers, jullie 200 beste vrienden en het ja-woord precies om middernacht. Kan net zo goed. De alles overkoepelende trend dit jaar is dat alles mag, vertelt Claimy Anthonissen. Ze is weddingplanner en werkt bij J.E.S. BV, die de Love and Marriage Beurs organiseert. Stellen met trouwplannen kunnen er hun hart ophalen - om het vervolgens in geheel eigen stijl aan elkaar te beloven. 5 belangrijke trends voor het komende jaar:

1. Weg met tradities
Een traditioneel gebeuren, alles volgens de regeltjes, dat zie je niet veel meer, vertelt Anthonissen. "Een tijd lang daalde het aantal huwelijken dat gesloten werd. Dat komt ook omdat lang niet iedereen zin heeft in al die poespas en hoe het nou precies 'hoort'. Maar nu zie je een kentering: stellen willen toch graag hun liefde vieren, maar dan op hun eigen manier. Wat ook meespeelt, is dat ouders veel minder traditionele verwachtingen hebben." 

Een persoonlijke invulling dus, en dat zie je terug in alle aspecten van de bruiloft. "Kijk bijvoorbeeld naar de trouwambtenaar. Steeds vaker wordt daar een BABS voor gekozen, een buitengewoon ambtenaar. Een bekende Nederlander bijvoorbeeld, zoals Antje Monteiro of Dirk Zeelenberg, of iemand anders die heel goed kan vertellen. Die kan het verhaal van jullie liefde echt neerzetten. En je kan iemand kiezen met wie je een klik hebt, in plaats van gewoon willekeurig welke trouwambtenaar van de gemeente."

2. Let's go outside
Die hang naar het persoonlijke zie je ook terug in de keuze voor de locatie: er wordt steeds meer buiten getrouwd. "Dan hoef je geen rekening te houden met de kleuren van de muren van een of andere zaal, bijvoorbeeld. Je kan zo veel meer met styling, bent vrijer met de invulling." En met diezelfde reden is trouwen in het buitenland ook steeds populairder. "Mensen voelen zich niet meer verplicht om de buurvrouw van oom Hans ook uit te nodigen. En als je toch geen feest met 150 mensen hoeft te geven, kan je net zo goed met een select clubje naar een mooie wijngaard in Frankrijk."

Ook populair: bruiloften die zich op één locatie afspelen. "Vroeger was het gebruikelijk om de ceremonie en taart op een locatie te doen, dan het diner op een volgende plek en het feest weer ergens anders. Maar dat is stressvol voor het bruidspaar, het bruidspersoneel en de gasten. Iemand die z'n tas heeft laten staan in het restaurant, iemand anders die na de ceremonie niet gezellig mee kan proosten omdat hij de bob is. Alles op één locatie is wel zo relaxt."

3. De lange mouw en alles behalve blauw
En dan de trouwjurk, wat zijn daar de belangrijkste trends? Claimy Anthonissen: "De klassieke prinsessenjurk zie je weinig meer, het silhouet is slank en aansluitend. Strapless is ook op z'n retour, terwijl er een accent komt te liggen op het decolleté of de rug. Met name dat laatste zie je veel bij jurken van nu: een blote rug of een 'tattoo rug' - dat is een achterkant van kant, waarbij het lijkt alsof het patroon op de rug van de bruid 'getatoeëerd' is." En wat op de catwalks trendy is, zie je vaak ook in de trouwcollectie terug. "In de winkels zie je veel tops met opvallende mouwen, wijd uitlopend of heel uitbundig versierd. Dus dat geldt voor trouwjurken ook: lange mouwen zijn populair, zeker als ze opvallen."  

En voor de heren dan? "Dat is makkelijk: kies vooral geen blauw. Die kleur is zo populair dat ook veel gasten een blauw pak kiezen. Niet leuk natuurlijk, dan ziet niemand wie de bruidegom is. Die kan dus beter voor iets aparters gaan, een heel licht pak bijvoorbeeld, of zwart met bijzondere details."

4. Urban Jungle
Wat de decoratie betreft herkent Anthonissen twee uiteenlopende trends. "Enerzijds zie je nog veel stellen die voor liefelijk en rustig gaan, met veel pasteltinten. Maar het anti-traditionele komt ook steeds meer voor. Knalgeel als themakleur bijvoorbeeld. En zoals je modetrends bij de jurken ziet, komen interieurtrends vaak terug in de decoratie op bruiloften. Urban jungle dus bijvoorbeeld: echt groen, groener, groenst." Dat natuurlijke element vertaalt zich ook door naar de bruidsboeketten. "Dat zijn geen keurige bolletjes meer, maar wilde boeketten, die bij wijze van spreken zo uit een veld geplukt zouden kunnen zijn." 

5. Lekker informeel
Voor wat de catering betreft, is het tegenwoordig allemaal een stuk informeler. Een diner met vaste placering en drie tot vijf gangen is niet echt meer van deze tijd, net als een lopend buffet. "Een zittend diner wordt nog wel gedaan, maar dan verschijnen er eerder grote schalen met lekkere hapjes op tafel waar iedereen zelf van kan pakken." Een trend van afgelopen jaar die komend jaar blijft, zijn de foodtrucks. "Dan laat het bruidspaar vier verschillende foodtrucks komen en kan iedereen bestellen waar ze zin in hebben. Of ze laten een barbecueman komen, die voor iedereen iets lekkers maakt."

De bruidstaart wordt ook persoonlijker, en kleiner. "Het hoeft niet meer wit fondant met bruidspoppetjes erop. Je ziet veel houten bordjes met de namen van het koppel erin gelaserd, die dan in de taart worden geprikt. Verder kan ook hier alles: van groots en gelaagd, tot exclusief en goudkleurig."

Door Peper Hofstede  

Thaise visburgertjes

In samenwerking met uitgeverij Becht

Krijg je dit weekend eters en wil je iets verrassends op tafel zetten bij de borrel? Of gewoon jezelf of je gezin trakteren? Dit Thaise snackje zal iedereen lekker vinden!

Ingrediënten voor 6 personen (24 stuks):

  • 500 g witvisfilet (kabeljauw of koolvis)
  • 2 tenen knoflook
  • 2 korianderwortels, gewassen, fijngesneden (verkrijgbaar bij de groenteboer)
  • 4 sjalotten, gesnipperd
  • 4 lange, rode chilipepers, gehalveerd, pitjes verwijderd, fijngesneden
  • 4 cm verse gember, geschild, geraspt
  • 60 g sperziebonen, in kleine stukjes
  • 5 limoenblaadjes, fijngesneden
  • 1 komkommer, in kleine blokjes
  • blaadjes van 4 takjes koriander, grofgesneden
  • sap van 1 limoen
  • 1 tl zout
  • 1 el vissaus
  • 75 ml rijstazijn
  • 2 el geroosterde, grofgehakte pinda’s
  • plantaardige olie om in te frituren

Bereiden:

Pureer eerst de vis een paar seconden in een keukenmachine of blender – behoud wel wat textuur, dus pureer de vis niet helemaal fijn.

Vermaal in de vijzel de knoflook, korianderwortels, 1 van de sjalotten, 3 chilipepers, de gember en een halve theelepel zout tot een gladde pasta. Doe met de gepureerde vis, vissaus, sperziebonen en limoenblaadjes in een kom. Meng met je handen alles door elkaar; kneed hierbij het mengsel goed (dit doe je door telkens een klein handje van het mengsel tegen de zijkant van de kom te gooien, gedurende 3-4 minuten. Hierdoor wordt de vis malser).

Vet je handen licht in met olie, rol 24 kleine balletjes van het vismengsel en leg ze op een met olie ingevette bakplaat. Zet 30 minuten in de ijskast.

Maak intussen de ingemaakte komkommer. Verwarm de rijstazijn, suiker en de rest van het zout in een niet-poreuze pan tot de suiker smelt. Laat 1 minuut sudderen en haal de pan van het vuur om af te koelen. Voeg daarna de komkommer, de rest van de sjalotten en de laatste chilipeper toe, schep alles voorzichtig om. Voeg de limoensap, de koriander en de pinda’s toe. Zet weg.

Voor je de burgertjes frituurt, druk je de balletjes plat tot ze ongeveer 5 cm in doorsnee zijn en 1 cm dik. Verhit in een wok of diepe pan de olie tot 200 °C. Frituur de visburgertjes in kleine porties in 2-3 minuten goudbruin.

Laat uitlekken op keukenpapier en serveer met de ingemaakte komkommer.

Basisboek Thailand
Dit heerlijke streetfood-recept komt uit het pas verschenen Basisboek Thailand. Hierin maak je kennis met de uitgesproken smaken en verrassende smaakcombi’s van de Thaise keuken. Er staan meer dan 100 traditionele recepten in met een eigentijdse twist.

Titel: Basisboek Thailand
Auteur: Tom Kime
Prijs: € 29,99
ISBN: 978 902 301 53 83
Uitgever: Becht

 

 

 

 

 

 

 

Cadeautje voor je viervoeter (en jezelf!)

Volgende week is het feest. Dan mogen alle baasjes (of waren we nou onderdanen?) weer alles uit de kast trekken om hun trouwe viervoeter te verwennen en te vieren dat het Dierendag is. Om het hele jaar door wat extra aandacht aan je huisdier te besteden, ook op momenten dat je er niet bent, zit je met een van deze 5 gadgets wel goed!

1. Pebby speelt met je huisdier als jij er niet bent.

Iedereen met een hond weet hoe vervelend het kan zijn om ‘m de hele dag alleen thuis te laten. Gadget Pebby speelt met je huisdier en houdt hem in de gaten, zodat je toch een beetje bij hem bent.

Pebby is een speelbal die je met je smartphone kunt besturen. Het speeltje zorgt ervoor dat je huisdier actief blijft. In de speelbal zit een camera en microfoon verwerkt, zo kun je 'm via de bijbehorende app op de voet volgen en tegen 'm praten. Heb je zelf geen tijd om met je hond te spelen? Dan kun je de automatische speelmodus activeren via de app. De Pebby speelbal zorgt ervoor dat je huisdier dan wordt vermaakt. Niet alleen is de bal leuk voor honden, ook katten zijn er gek op dankzij de ingebouwde laser. Uitgespeeld of batterij bijna leeg? Dan kun je de bal naar het oplaadstation sturen via de app. Je bestelt Pebby hier voor ongeveer 150 euro.

2. Moderne kubus houdt een oogje in het zeil

Ben jij weleens een weekendje weg en vind je het dan toch fijn om je kat in de gaten te houden? Dan moet je de Petcube hebben. Deze camera houdt je huisdier in de gaten en stuurt je gedurende de dag een paar foto's om je te laten weten dat alles goed gaat. Daarnaast kun je ook van een afstand laserspelletjes spelen om je huisdieren toch actief te houden. De Petcube kost 179 euro.

3. Hondenbel

Zou het soms niet prettig zijn als je weet wanneer je hond moet plassen? Je kunt je hond trainen dat-ie voor de deur gaat staan of je weet het wanneer hij blaft. Maar je kunt ook een speciale deurbel installeren, je hond kan deze dan met zijn snoet indrukken en de bel gaat. Ideaal want dan weet jij of je een rondje moet gaan lopen. Kost dat? De speciale hondenbel kost ongeveer 30 euro en je bestelt 'm hier

4. Slimme voerbak

​Een slimme voerbak kan je op den duur flink wat tijd schelen. Deze bakken geven automatisch de juiste dosering voor je kat of hond. Ook ideaal als je een keer niet op tijd thuis kunt zijn en toch je huisdier zijn of haar eten wil geven. De Petnet Smartfeeder kun je ook met je smartphone bedienen. Is het tijd voor je hond of kat om te eten? Dan klik jij op de knop en schuift de brokjes-gadget het voerbakje te voorschijn zodat je hond of kat kan eten. Opnieuw geen goedkope gadget, de Petfeeder kost 150 euro en bestel je hier

5. Buddy is de buddy voor je hond

Altijd al een oogje op je hond willen houden terwijl jij er niet bent? Om te kijken hoe actief 'ie nou eigenlijk is en wat 'ie allemaal uitspookt? Het kan met Buddy. Buddy is een lichtgevende halsband die de activiteiten van je hond bijhoudt. Een soort van stappenteller, alleen dan voor je hond. De halsband meet het aantal stappen dat hij zet, de temperatuur van je hond - zodat jij precies weet of je hond het te warm of koud heeft. En de tracker houdt in de gaten of je hond binnen een bepaald gebied blijft. Stel dat je hond absoluut niet op je slaapkamer mag komen, dan komt je er nu achter of 'ie zich aan je regels houdt wanneer jij even niet op let.

Ook leuk: de halsband kan een seintje geven als er een andere 'buddy' in de buurt is. En als of dat nog niet alles was, kun je de halsband koppelen aan andere slimme apparaten zoals bijvoorbeeld een hondenluikje. 

6. Een bot op wieltjes

De GoBone-gadget zorgt ervoor dat wanneer je niet thuis bent, er met je hond wordt gespeeld. Zo hoef je niet bang te zijn dat je hond je bankstel voor speelgoed aanziet. GoBone is een speelgoed bot op wielen. Je kunt de gadget helemaal afstellen op jouw hond. Je stelt in hoe oud je hond is, hoeveel hij weegt en wat voor een ras het is. Aan de hand van het gedrag van jouw hond wordt er een algoritme gemaakt, waardoor GoBone ervoor zorgt dat je hond dagelijks genoeg beweegt. Je kunt het speelgoed op de automatische piloot zetten, maar je kunt het bot ook via een app aansturen en zo samen met je hond spelen. De GoBone kost 170 euro en bestel je hier.

7. Kijk mee wat je kat de hele dag uitspookt

Altijd al willen weten wat voor een wilde avonturen jouw huiskamertijger uitspookt? Geef je kat een Eyenimal. Dit is een halsband met een camera en ingebouwde microfoon. Zo kun je precies zien of-ie kattenkwaad uithaalt en wie hem bij zijn dagelijkse strooptochten begeleidt. Een Eyenimal halsband kost 59,99 euro en koop je hier

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen: Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!​

Detroit: confronterend actueel

Film van de week: Detroit
Regie: Kathryn Bigelow
Met: John Boyega, Will Poulter, Algee Smith
Waardering: 3,5 sterren

Zonder het hardop te hoeven zeggen, maakt dit historische drama al na luttele minuten duidelijk dat racisme in de Verenigde Staten zowel een pijnlijke geschiedenis als een dagelijkse realiteit is. Want de scènes van de hevige protesten eind jaren zestig, doen sterk denken aan beelden die we ook nu nog met regelmaat voorbij zien komen. Het zorgt voor een ellendig gevoel dat je de rest van de film niet meer van je af kunt schudden.

Wie het nieuws volgt, weet dat Amerika een verdeeld land is. Raciale spanningen komen om de haverklap tot uitbarsten. Kijk maar naar de rellen in Charlottesville of naar de reactie van president Trump op het vreedzame protest van NFL-sporters tegen politiegeweld en discriminatie tegen zwarte Amerikanen. Vijftig jaar geleden, in juli 1967, vonden in Detroit grote opstanden plaats die 43 mensen het leven kostten en voor bijna 1200 gewonden zorgden. Filmmaakster Kathryn Bigelow zoomt in op een specifiek incident dat tijdens die rellen plaatsvond in het Algiers Motel, waar een groepje jongelui tegenover extreem racistische agenten komt te staan.

De Afro-Amerikaanse beveiliger Melvin Dismukes reageert samen met de politie en de National Guard op schoten die vanaf het hotel lijken te komen. Met grof geweld stormt de politie de kamers binnen en iedereen die ze aantreffen wordt als verdachte behandeld. Onder hen een jonge muzikant met grote dromen, zijn beste vriend, een Vietnamveteraan en twee blanke meiden. Vol afgrijzen moet Melvin toezien hoe de agenten de jongeren zowel fysiek als mentaal mishandelen. Hij probeert de boel te sussen, maar zijn macht is zeer beperkt.

Je hunkert naar gerechtigheid bij het zien van de vernederingen die de jongens en meiden moeten doorstaan, maar Bigelow maakt het haar kijkers niet makkelijk. Gerechtigheid was voor Afro-Amerikanen immers ver te zoeken in 1967. Aan die hel valt in dit realistisch gefilmde drama niet te ontsnappen. De getalenteerde jonge cast laat op een explosieve manier de angst, woede en frustratie zien, terwijl hoofdrolspeler John Boyega die verschrikkelijke machteloosheid voelbaar maakt. Vijftig jaar na dato schudt Bigelow ons hardhandig wakker. De geschiedenis is nu.

Door Kita van Slooten

Weekendagenda


Helden

Zoals we ook dagelijks in het nieuws kunnen lezen, komt rassendiscriminatie nog veel voor. Gelukkig is er tegenwoordig meer aandacht voor, zoals de film Detroit – zie de recensie in dit Magazine – maar ook deze tentoonstelling duidelijk laten zien. De Nieuwe Kerk heeft een traditie van het maken van educatieve, informatieve en leuke tentoonstellingen waarbij ze de duistere kanten niet schuwen. We have a dream laat alle facetten van deze iconische helden zien: zowel hun goed als slechte kanten. www.nieuwekerk.nl.

Leids Ontzet

Iedereen weet dat het Leids Ontzet pas op 3 oktober is (en voor diegenen die het niet weten: op 3 oktober 1574 werd Leiden na maandenlange belegering door Spaanse troepen bevrijd of 'ontzet') maar omdat het dit jaar op een dinsdag valt, hebben de Leidenaren besloten dit weekend al te beginnen met vieren. Eigenlijk is het een aanloop naar het échte feest (wittebrood, haring!) dat dinsdag losbarst. Er zijn bands, een taptoe, kermis en allerlei optredens en markten door de hele stad. 3october.nl.

2 Turven Hoog

2 Turven Hoog is het internationale theaterfestival voor kinderen van 0 - 6 jaar. Zowel in Amsterdam als Almere zijn er muziek- en theatervoorstellingen die speciaal voor peuters zijn gemaakt en dat betekent: meedoen! En veel humor. 2turvenhoog.nl.

Aan de boulevard

Op de boulevard van Scheveningen is komend weekend het Salt Festival met een leuke markt maar vooral veel activiteiten, zoals surf-, sup-, yoga- en skateboardworkshops. Voor kinderen is er een piratenschatzoektocht en overal live muziek en eetkraampjes. En dat met op de achtergrond een ondergaande zon in de Noordzee...  www.saltmarket.nl

Star Wars

Ben je van jongs af aan een fan van Luke Skywalker of R2-D2? In het Cinemec in Utrecht is een leuke interactieve tentoonstelling opgezet over het fenomeen Star Wars. De centrale vraag is: wie zou jij zijn als je in Star Wars zou zitten? Neig je naar de 'dark side' of sta je juist aan de goede kant? Aan het einde van de tentoonstelling komt jouw unieke Star War-personage naar voren. www.starwarsidentities.nl.

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

THE KEEPERS

Wanneer kijken: als je de zaak graag van alle kanten belicht ziet
Wanneer niet: als je slecht tegen aanzwellende violen kan
Naast je op de bank: je speurdersinstinct
Waar: Netflix

Het uitgangspunt van deze documentaire is simpel: wie heeft zuster Cathy Cesnik vermoord? Dat klinkt als een simpele whodunnit, maar er ligt een wrede, complexe en ondoorzichtige wereld aan ten grondslag. Cesnik was lerares op een katholieke meisjesschool. Een van haar leerlingen neemt haar in vertrouwen over misbruik dat op de school plaatsvindt en niet lang daarna verdwijnt ze. Is er een connectie tussen het misbruik en de moord? En waarom lijkt de kerk zo haar best te doen het onderzoek te dwarsbomen?

De docu telt 7 afleveringen van een uur en is dus behoorlijk lijvig. Daardoor is er alle ruimte om stap voor stap door het proces te lopen. Wie weet er allemaal wat? Hoe komt die kennis bij elkaar? Het gaat vaak om kleine, persoonlijke verhalen - en als die over het misbruik gaan, zijn ze vaak verschrikkelijk naar - maar ook grotere vraagstukken komen aan bod: wat voor waarde moet je geven aan verdrukte herinneringen aan misbruik en hoe lang moet de verjaringstermijn voor misbruikzaken zijn? De serie geeft al deze aspecten veel zorg en aandacht, fijn om naar zoveel grondigheid te kijken. Maar het blijft wel Amerikaans, dus is alles rijkelijk voorzien van vioolmuziek, die op dramatische momenten nog wat sterker wordt aangezet - dat moet je dan maar even wegdenken. 

YOUNGER

Wanneer kijken: als je je nog heel jong voelt en uit die droom geholpen moet worden
Wanneer niet: als je stereotypen schuwt
Naast je op de bank: je telefoon, om tijdens het kijken voortdurend te kunnen Snapchatten
Waar: Videoland

Jarenlang was Liza Miller gezinsmanager. Maar nu haar onbetrouwbare man vertrokken is en haar dochter een jaartje naar India is, wordt het tijd om weer een baan buitenshuis te zoeken. Dat wil alleen niet zo: met haar 40 jaar en een flink gat in haar CV komt ze niet aan de bak. Als iemand in de kroeg haar als veel jonger inschat, bedenkt haar beste vriendin een plan: dan doen we toch gewoon alsof je 26 bent? Zo bedacht, zo gedaan. 

Liza krijgt een baan als social media manager bij een grote uitgeverij. Nog lang zo makkelijk niet, want zie al die jonge collega's maar eens bij te houden met hun eindeloze Twitter- en Snapchatgedoe. Maar Liza is slim en leert snel en komt er steeds maar weg met haar leugen. Ook met haar jongere minnaar. Misschien niet het meest geloofwaardige concept, maar natuurlijk wel een leuk uitgangspunt voor allerlei ongemakkelijke situaties. De verschillen tussen de generaties worden wel erg dik aangezet - ook al scheelt het in dit geval maar een jaar of 15 - zodat je je als kijker van 40+ het idee krijgt dat je ongemerkt heel oud en wereldvreemd bent geworden.  

DE BOSKAMPI'S

Wanneer kijken: als je trek hebt in een modern sprookje
Wanneer niet: als je zelf een pestkop bent
Naast je Aan op de bank: je stoere leren jack en je zonnebril
Waar: Netflix

​Rik Boskamp heeft een probleem. Hij wordt meedogenloos gepest op school en thuis is het al niet beter met zijn oneindig sullige vader, die zelf op kantoor ook voortdurend mikpunt van pesterijen is. Als vader Paul - een prachtige rol van Henry van Loon - promotie kan maken, slaat die in eerste instantie af - niks voor hem, laat alles maar bij het oude blijven. Maar Rik herkent een kans als die zich voordoet: nu kunnen hij en zijn vader opnieuw beginnen! En dus piepelt hij Paul met een list toch nog in de nieuwe functie.

Wie droomt er niet weleens van een nieuwe start? Met een leren jackie, allstars en een dikke zonnebril geeft Rik zichzelf een stoere make-over: Rik Boskamp wordt Rikkie Boskampi, zoon van een beruchte maffiabaas. Dat werkt prima, totdat een van zijn oude pestkoppen ook in zijn nieuwe buurt komt wonen... De vormgeving van de film is een beetje onwerkelijk, alles is net iets 'larger than life'. Dat draagt bij aan het gevoel dat het hier een beetje om een sprookje gaat, ook al omdat het van bizarre toevalligheden aan elkaar hangt. En als een soort sprookje heeft natuurlijk ook een soort van moraal: jezelf zijn is uiteindelijk het aller-stoerst, maar wat je met 'zelf' bedoelt, mag je helemaal zelf weten.   

CALIFORNICATION

Wanneer kijken: als je je stiekem wat meer rock 'n roll in je leven zou willen
Wanneer niet: als je het graag keurig hebt
Naast je op de bank: een peukie en een lekker wijf / lekkere kerel
Waar: Videoland

​Hank Moody is onberekenbaar, zelfzuchtig, promiscue en af en toe ontzettend onaardig. Hank Moody is ook charmant, gul, een lieve vader en bijzonder grappig. Ooit had hij succes als schrijver, succes dat hij nu al een tijd niet meer kan reproduceren. Verder heeft hij een ex-vriendin en een dochter die hij heel graag terug zou willen en een schijnbaar oneindig aantal minnaressen. En dat zeven seizoenen lang.

De serie is hier en daar misschien een tikkeltje seksistisch, maar de dialogen zijn scherp en Hank, als antiheld, hartstikke sympathiek. De afleveringen zijn gemiddeld nog geen half uurtje en er wordt altijd wel gesekst en gevochten en erg veel gevloekt. Maar aan het eind houdt iedereen die er toe doet wel van elkaar. Dat kijkt lekker weg - en nodigt uit zelf ook niet altijd maar braaf te zijn.