Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 37, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Er is hoop na de ramp: 'Het enige wat we konden doen, was de handen uit de mouwen steken'

Plunderingen, maar ook veel saamhorigheid. Een natuurramp haalt zowel het het slechtste als het beste in mensen naar boven, werd afgelopen week weer duidelijk toen orkaan Irma een spoor van vernieling trok door de VS en het Caribisch gebied. De Nederlandse Marcella Wiersma kan daarover meepraten. Ze hielp bij de wederopbouw van het Thaise eiland Koh Phi Phi na de verwoestende tsunami van 2004 in de Indische Oceaan.

Wie het paradijselijke Koh Phi Phi nu ziet, kan zich geen voorstelling maken van hoe het eiland er vlak na de tsunami bij lag. Boten vol toeristen varen af en aan, restaurants zitten vol onbezorgde vakantiegangers en er wordt wat afgefeest in de vele clubs en (strand)barretjes die de populaire bestemming rijk is. Haast niets herinnert nog aan de verwoesting van toen. En dat is voor een groot deel te danken aan vele vrijwilligers en vastberaden locals, die samen het eiland opnieuw opbouwden.

“Het eiland was een complete ravage. Alle palmbomen waren weg, alle winkeltjes, bungalows, hotels, duikscholen, boten: vernield. Alsof alles was opgetild en weer lukraak was neergesmeten.” Marcella, destijds 27 jaar, herkent haar geliefde Koh Phi Phi niet meer terug nadat de tsunami er heeft huisgehouden. “Brokstukken lagen als vuilnishopen te bakken in de zon.” Ook de duikschool waar ze werkte is opgeslokt door de oceaan, met haar collega’s en al. “Als ik niet naar Nederland was gegaan, was mij waarschijnlijk hetzelfde overkomen.”

Een paar jaar eerder is ze naar het eiland geëmigreerd. “De eerste keer dat ik voet zette op Koh Phi Phi, werd ik op slag verliefd”, vertelt ze. “Ik haalde er mijn duikbrevet en de duikschool bood me een baan aan, maar ik werkte destijds als stewardess voor KLM. Toen ik kort daarop hoorde dat mijn contract werd verbroken vanwege bezuinigingen, was de keus snel gemaakt.” In eerste instantie vertrekt ze voor een half jaar, maar ze heeft het zo naar haar zin dat ze niet meer weg wil. “Ik leerde veel mensen kennen en kreeg er een familie bij. Op zo’n klein eiland deel je al snel lief en leed; het is niet te vergelijken met het leven in een stad.”

Rond de kerstdagen gaat ze een paar weken terug naar Nederland. Dan, op Tweede Kerstdag, slaat het noodlot toe. Marcella ziet op tv wat de tsunami heeft aangericht in haar paradijs. Koh Phi Phi is hard getroffen. Veel bewoners hebben het niet overleefd en het grootste deel van het eiland is weggevaagd. “Ik kon het niet geloven. Dit kon toch niet waar zijn, op de plek waar ik zo’n geweldig nieuw leven had opgebouwd?” In paniek zoekt ze contact met vrienden van daar, maar telefonisch kan ze niemand bereiken. Facebook heeft niemand dan nog, en het is maar de vraag of er überhaupt een internetverbinding overeind is gebleven. “Radio en televisie waren mijn enige informatiebronnen. Ik herkende veel gezichten op tv, het was zo onwerkelijk.”

Hel van onzekerheid
Dagenlang gaat ze door een hel van onzekerheid over het lot van haar mede-eilandbewoners. Een voor een sijpelen de hartverscheurende berichten binnen. “Langzaam drong tot me door hoe groot de schade was. Niet alleen Phi Phi, maar ook andere plaatsen aan de Thaise kust zoals Phuket en Khao Lak waren compleet weggevaagd. Heel Banda Atjeh in Indonesië was vernietigd. De verwoesting was enorm.” De dagen na de ramp gaan als een waas aan haar voorbij. “Er ging geen dag voorbij of ik kreeg weer te horen dat er een bekende was geïdentificeerd. Veel anderen waren vermist. De onzekerheid over hun lot was slopend. Niet te bevatten.”

Kort na de ramp zou ze teruggaan naar Thailand en ze is vastbesloten om dat nog steeds te doen. “Ik moest met eigen ogen zien wat er met Phi Phi was gebeurd.” Met een paar vrienden bezoekt ze eerst Phuket, waar ze een voorproefje krijgen van wat hen te wachten staat. “De McDonalds, voorheen een prominent oriëntatiepunt, was compleet ingeslagen. Alsof er een bulldozer tegenaan had staan rammen. Alles lag in puin.”

Overledenen bestolen
Er moet wat gebeuren, zoveel is duidelijk. Met overlevenden en vrijwilligers zet Marcella een hulpmissie op touw voor Koh Phi Phi. “We deden het enige wat we konden doen: de handen uit de mouwen steken. Elke dag pendelden we heen en weer tussen het vasteland en Phi Phi om puin af te voeren en materialen op te halen.” In het begin is het erg moeilijk om de benodigde spullen bij elkaar te krijgen. Het geld dat zo gul is gestort op giro 555, komt niet snel aan op de plekken waar het nodig is. “Alles wat we hadden, kwam vanuit persoonlijke fondsen via vrienden.”

Net als bij orkaan Irma, haalt de rampspoed in Thailand ook het slechte in mensen naar boven. Marcella hoort over plunderingen, lijkroof en diefstal. “Terwijl anderen bezig waren met reddingsmissies, net na de stunami, stortten sommigen zich op pinautomaten. Van overledenen werd goud gestolen. Ook wij zijn later bestolen: onze medicijnkast, waar de lokale apotheek zo gul voor had gedoneerd, werd leeggeplunderd.”

Later blijkt dat de medicijndief zijn buit gebruikte om een einde aan zijn leven te maken. Want ook psychisch laat de ramp zijn sporen na bij de bewoners. “Veel oud-eilandbewoners keerden terug, maar konden de ramp niet verwerken. Ze hadden geestelijk een gigantische klap opgelopen. Velen pleegden zelfmoord of verongelukten op tragische wijze. Elke week gebeurde er iets schokkends, maar huilen konden we niet meer. Onze tranen waren op.”

Plunderen of helpen?

Waarom slaat de een na een ramp aan het plunderen, terwijl de ander juist alles doet wat in zijn macht ligt om de situatie te verbeteren? Volgens massapsycholoog Jaap van Ginneken heeft het te maken met hoe mensen de wereld zien. “Als je bijvoorbeeld gelooft in een god, reageer je anders op zo’n ramp dan wanneer je dat niet doet.”

Wanhoop en woede kunnen ertoe leiden dat mensen dingen doen die ze anders niet zouden doen, zoals stelen. “Mensen gaan het tegenover zichzelf rechtvaardigen. Ze voelen zich waarschijnlijk in de steek gelaten door de overheid. Als je alles bent kwijtgeraakt en het onduidelijk is hoe je moet overleven, dan voel je je al gauw gerechtigd om datgene te pakken wat binnen handbereik ligt. Als winkels en magazijnen uiteengereten zijn, ligt alles voor het oprapen en wordt de verleiding wel heel groot. De gelegenheid maakt de dief, als het ware. Ik kan me dat wel voorstellen.”

Dat het positieve toch de overhand heeft, komt omdat mensen van nature geen rotzakken zijn. “Mensen zijn over het algemeen aardig, we hebben niet alleen maar een lelijke natuur. Het geeft ook een heel goed gevoel om te merken dat er een gemeenschap is, dat je kunt participeren en iets kunt betekenen voor anderen. Die reflex is sterker.”

Helpen als therapie
Toch overheerst het positieve. “De saamhorigheid was enorm. We deelden afschuwelijke ervaringen en het gemis van vele levens. Helpen was de beste therapie die we ons konden wensen. We hadden een gezamenlijk doel: het eiland er weer bovenop krijgen. Sommige Thaise families ruimden elke dag puin, zeker een half jaar lang, zonder een dag pauze.”

Ook veel toeristen zetten zich in. “Mensen die naar Thailand kwamen voor een vakantie, meldden zich in plaats daarvan aan als vrijwilliger om puin te ruimen. Dat heeft veel indruk op me gemaakt. Stellen die op huwelijksreis waren, verlengden hun ‘vakantie’ om ons te helpen bij de grote schoonmaak. Steeds als er een local terugkeerde om een zaakje te heropenen, gingen alle vrijwilligers er massaal heen om het een goede start te geven. In die periode heb ik ontzettend veel mensen met een goed hart leren kennen en vrienden voor het leven gemaakt.”

Spookeiland
Na een week of twee vestigt Marcella zich weer definitief op het eiland. “We waren de enige bewoners, alle overlevenden waren gevlucht. Niemand durfde meer op Phi Phi te wonen, het was een spookeiland geworden.” Op één plek werkt de elektriciteit nog. Daar slapen ze. “‘s Nachts was het doodeng. We bleven dicht bij elkaar en bij onze bungalows, want op de rest van het eiland was het aardedonker.” Omdat er geen palmbomen en gebouwen meer overeind staan, is er geen beschutting op het eiland – dat dan nog bezaaid ligt met slachtoffers. “Overdag was het verzengend heet. De geur van rotting was onbeschrijfelijk.”

Met dank aan alle inspanningen begint de wederopbouw langzaam maar zeker vorm te krijgen. Na een paar maanden start Marcella met zo’n vijftig andere vrijwilligers een ‘duikschoonmaak’. Drie keer per dag duiken ze naar de zeebodem om de oceaan op te ruimen. Dat is niet zonder gevaar. De bodem ligt op dat moment vol met restanten van huizen, hotels, balken, stukken beton, daken van verroest ijzer, hotelbedden. Alles wat eerst op het eiland stond, ligt nu in het water. “Velen van ons kregen huidproblemen, want het water was natuurlijk ernstig vervuild. We werden goed in het herkennen van menselijke botten. In grote netten verzamelden we zo veel mogelijk puin. Dan bonden we ze dicht en haalden we ze omhoog. Andere vrijwilligers sorteerden het en brachten het naar vuilnisboten. Sommige dingen die we vonden, maakten veel indruk. Zoals een klok die precies was gestopt op de tijd dat de tsunami insloeg. Aan land vonden we het boek The Beach. De verfilming is hier opgenomen, het voelde zo ironisch om dat boek te zien liggen tussen het puin.”

Het duurt een half jaar voordat het eiland weer enigszins leefbaar is. Zo goed en zo kwaad als het gaat, pakken de bewoners de draad weer op. Nu, dertien jaar later, woont Marcella nog steeds op Koh Phi Phi. Elke dag worden er drommen toeristen afgeleverd op de pier. Ze feesten tot in de vroege uurtjes, laven zich aan buckets vol drank en gaan op boottochten naar het beroemde strand uit de film The Beach. Het eiland is weer een paradijs voor Marcella, al zullen sommige dingen nooit meer zijn zoals voor de tsunami. Ze prijst zich gelukkig. “Vergeten wat er gebeurd is, doen we nooit. Maar we leren ermee leven. Iedere dag dat wij hier in het paradijs nog kunnen genieten, is een cadeau.”

Tsunami 2004

Een zeer zware zeebeving in de Indische Oceaan veroorzaakte in de vroege ochtend van zondag 26 december 2004 een vloedgolf met catastrofale gevolgen. Vele kustplaatsen in Zuidoost-Azië vielen ten prooi aan metershoge muren van water, die alles op hun pad meesleurden. Indonesië, India, Sri Lanka en Thailand werden het zwaarst getroffen. In totaal vonden 230.000 mensen de dood. In Thailand vielen meer dan 5000 doden. Op Koh Phi Phi waren naar schatting 10.000 mensen aanwezig toen de golven insloegen. Daarvan kwamen er meer dan 1000 om. Ook 36 Nederlanders kwamen om het leven bij de tsunami, van wie 34 in Thailand.

Door Roxanne Vis

Bella Donna's: onbeholpen, maar charmant

Film van de week: Bella Donna's
Regie: Jon Karthaus
Met: Kiki van Deursen, Carolien Spoor, Eva Laurenssen
Waardering: 3 sterren

Jasmijn probeert binnen haar doodgebloede relatie een kindje te krijgen. Amy durft geen risico’s te nemen, zelfs niet nadat haar vriend haar besodemieterd. En Sasha gebruikt mannen als kauwgom: ze knabbelt eraan, speelt ermee en spuugt ze dan weer uit. Maar na de plotselinge dood van hun avontuurlijke vriendin Bella wordt het drietal met de neus op de feiten gedrukt. Wat zijn ze nu eigenlijk aan het doen met hun leven?

In deze romantische komedie besluiten de drie hartsvriendinnen om de bucketlist van Bella af te maken. Parachute springen, illegaal straatracen, een bruidsjurk passen en sexy leren dansen. Ze storten zich op alles wat Bella graag nog eens had willen doen en verbreden zo hun horizon. Maar één opdracht lijkt onmogelijk uit te voeren: gelukkig worden in de liefde. Dat is heel wat makkelijker gezegd dan gedaan.

Het is even wennen aan het grove taalgebruik en het soms ronduit irritante gedrag van de dames. Vooral de wilde Sasha gaat weleens te ver met haar lompe en flauwe uitspraken. Maar dat vinden haar vriendinnen zelf eigenlijk ook en dat maakt het dan weer leuk en authentiek. In Bella Donna’s geen mierzoet gedoe over vriendschap. Jasmijn, Amy en Sasha vloeken, kibbelen én huilen samen.

Dat we ondanks al hun mankementen met de Donna’s meeleven, komt ook zeker door het frisse spel van de hoofdrolspeelsters. Met de chemie tussen deze drie actrices zit het wel goed. En dan zijn er nog tal van bijrollen die voor een leuke bonus zorgen. Thijs Römer als de verschrikkelijke date van Amy bijvoorbeeld. Of Ferdi Stofmeel als de gezapige vriend van Jasmijn die wanhopig probeert een geile oerman te zijn. Zijn personage is net als de film zelf; hij komt wat onbeholpen uit de hoek, maar is stiekem best lief en charmant.

Door Kita van Slooten

'Voor mijn 30e wil ik een boot en een cabrio!': wat staat er op jouw bucketlist?

Een beetje millennial heeft tegenwoordig een bucketlist: 30 dingen die je voor je 30e gedaan moet hebben, 25 verre landen waar je geweest moet zijn, of 5 extreme sporten die je in 2017 geprobeerd moet hebben. Waarom is dit fenomeen de laatste jaren zo enorm populair geworden? En word je er echt gelukkiger van?

Een bucketlist is oorspronkelijk een lijst met dingen die je nog wilt doen ‘before you kick the bucket’, voordat je doodgaat dus. Die grens is de afgelopen jaren flink naar voren geschoven, van ‘voor het einde van je leven’ naar ‘binnen afzienbare tijd’. Volgens psycholoog Thijs Launspach heeft dat te maken heeft met de drang die veel mensen tegenwoordig voelen om extra betekenis aan hun leven te geven. “We hebben heel sterk het idee dat we het ‘perfecte leven’ bij elkaar moeten sprokkelen. Dat bestaat in onze ogen uit een succesvolle baan, een te gekke relatie, een leuk sociaal leven, maar ook uit allerlei extreme ervaringen die het leven de moeite waard maken.”

“Twintigers en dertigers zijn erg bezig met het nastreven van bijzondere ervaringen”, gaat Launspach verder. “Hun aanwezigheid op social media speelt daarbij een rol: het fenomeen dat je aan anderen moet laten zien wat voor interessante dingen je allemaal aan het doen bent. We vinden het niet meer voldoende om gewoon te leven, er moet ook gezwommen worden met dolfijnen. Het is een leeftijdsgroep die nog erg voor zichzelf leeft, ook met het idee in het achterhoofd dat ze straks een gezin krijgen dat dan voorop komt te staan.”

Symbool van het goede leven
Marjan van de Bult (29) uit het Drentse Norg is zo’n millennial met een bucketlist, al past ze niet helemaal in het plaatje dat hier geschetst wordt. Ja, ze heeft gezwommen met dolfijnen. Nee, ze deelt niet alles op social media. En op haar lijst stond juist ook ‘moeder worden’, waar ze vorig jaar een vinkje achter kon zetten. Sinds de geboorte van haar dochter is ze net zo hard doorgegaan met het afstrepen van haar bucketlist. Er staan grote en extreme dingen op, zoals parasailen, vrijwilligerswerk doen in Afrika en een eigen bedrijf opzetten. Maar ook kleinere dingen, zoals paardrijden op het strand en een flesje parfum kopen. “Ik heb mijn bucketlist al in mijn jeugd gemaakt, toen ik een jaar of 16 was”, zegt Marjan. “Ik spaarde als kind lege parfumflesjes en zag parfum als een soort symbool van het goede leven. En dus schreef ik ‘een vol flesje parfum kopen’ op mijn bucketlist. Toen ik eenmaal een baan had en mijn eerste salaris kreeg, was dat dan ook ’t eerste wat ik kocht.”

Ook staan er – zoals het een echte millennial betaamt – een paar dingen op haar lijst die ze vóór haar 30e nog wil doen. “Jazeker, mijn wens is om voor mijn 30e een cabrio en een boot te hebben! Het feit dat ik daar een tijdslimiet aan stel, is voor mij een stukje prestatiedrang.” Ambitieus, met nog maar een klein jaar te gaan, maar Marjan weet zeker dat het haar gaat lukken. Ze werkt er hard voor om alle dingen op haar lijst af te vinken. “Daarom was een van mijn belangrijkste doelen ook het opstarten van een eigen bedrijf. Dit creëert voor mij de ruimte en mogelijkheden om nog meer vinkjes te zetten: ik kan mijn eigen tijd indelen, een zakenreis maken, op retraite naar mooie plekjes, maar ook een mooie auto kopen.”

Een bucketlist kan inderdaad een goed hulpmiddel zijn om je ambities te bereiken, zegt psycholoog Launspach. “Duidelijke doelen stellen voor jezelf is een heel belangrijke vaardigheid. En er is niks mis met ambitieus zijn daarin. Een bucketlist kan een tool zijn om groots te durven denken en je dromen waar te maken.”

Gewoon gáán
Ook Yvonne Dam (45), moeder van een 6-jarige dochter, maakte een bucketlist. “Ik heb heel lang een to-do-bucketlist gehad met allerlei gekke dingen erop die ik wilde doen, maar ik stelde het alsmaar uit. Tot ik een burn-out kreeg en besefte dat het leven te kort en te kostbaar was om af te wachten. Toen ben ik heel veel af gaan strepen: ik omarmde het leven en wilde dingen niet meer uitstellen, ik wilde gewoon gáán. Parachutespringen, vrachtwagen rijden, wildwatervaren. Echt zo gaaf allemaal! Nu ben ik bezig aan een reisbucketlist met de meest gave bestemmingen die ik ooit nog wil zien. Zo wil ik chimpansees zien in Rwanda en pinguïns in Patagonië, maar ook lekker op zonvakantie naar de Caribbean en een weekje naar de Champagnestreek. Op dit moment ben ik met mijn gezin in Thailand, en vorig jaar heb ik 4 bestemmingen afgestreept: Barbados, Kopenhagen, Marrakesh en Istanbul, fantastisch!”

Het klinkt misschien alsof ze het hele jaar door op reis is, maar dat valt reuze mee. Zo’n bucketlist kun je prima afwerken binnen je vakantiedagen, zegt Yvonne. “Ik hoef er echt niet extra vrij voor te regelen, ik plan het gewoon in de vakanties. En je kan ook veel doen in de weekenden."

Natuurlijk kunnen sommige dingen op je bucketlist achteraf tegenvallen, merkte ook Yvonne. “Ik ben ooit sieraden gaan maken omdat ik heel graag iets creatiefs wilde doen en dat was wel een teleurstelling. Niks voor mij, ik vond het saai! En Marrakesh bleek met z’n nauwe drukke straatjes ook niet de allerbeste bestemming voor een vakantie met een klein kind. Maar dan maak ik er natuurlijk alsnog wel een feestje van. Het gaat mij ook niet zo zeer om het afvinken van de lijst, maar vooral om het gevoel vooraf: je kunt er echt enorm naartoe leven.”

Stip op de horizon
Dat is iets wat psycholoog Launspach ook wil benadrukken: het gaat niet om het bereiken van het doel op je lijst, maar om de reis ernaartoe. “De misvatting van sommige mensen is dat je gelukkig of succesvol wordt van het afstrepen van dingen op je bucketlist. Als je die verwachting hebt, kun je nog weleens teleurgesteld raken. Geluk is namelijk in betekenis niet afhankelijk van het bereiken van je doelen.”

Vergelijk het met een stip op de horizon: “Als je het idee hebt dat je gelukkig zal worden op het moment dat je de stip bereikt, dan zal je zien dat als je daar eenmaal bent, er alweer een volgende stip op de horizon staat. Zo blijf je bezig. Ik weet daarom niet of ik het mensen zou aanraden om een bucketlist te maken. Als je ‘t doet, doe het dan om richting te geven aan je leven, maar maak je geluk niet afhankelijk van het bereiken van doelen.”

Marjan is juist een grote voorstander van bucketlists. Met haar eigen bedrijf helpt ze zelfs andere mensen om vinkjes te zetten op hun bucketlist. Haar advies aan ‘bucketlisters’ is wel om het vooral voor jezelf te doen. “Het is net als stoppen met roken. Als je dat niet voor jezelf doet, dan lukt het niet. Als je een bucketlist maakt puur omdat je aan je omgeving wilt laten zien wat voor leuke dingen jij allemaal doet, zoals misschien bij sommige Instagrammers, dan word je daar volgens mij niet gelukkig van.” Dat bevestigt ook Launspach. “Het idee dat iets pas de moeite waard is als je het aan anderen kunt laten zien, is een recept voor teleurstelling. Dan ben je altijd op zoek naar het krijgen van erkenning van anderen.”

Geluksgevoel
In tegenstelling tot Launspach denkt Marjan dat je wel degelijk een gelukkiger leven kunt krijgen door een bucketlist. “Als je een lijst maakt met dingen die jou persoonlijk blij maken, dingen waardoor je het kind in je weer even naar bovenhaalt, dan denk ik dat je er zeker wel gelukkig van wordt, al is het maar voor even. Mij geeft het echt een supergaaf gevoel als ik iets afvink. En als ik foto’s terugkijk voel ik nog steeds de trots en het geluksgevoel. Het gevoel van vrijheid tijdens het paardrijden op het strand, de angst die ik overwon bij het parasailen… Ik heb alles bij elkaar gegild, maar ik heb het wel gedaan.”

Het hoeven dan echt niet alleen maar extreme dingen te zijn, zegt Marjan. “Ik ken bijvoorbeeld iemand elk jaar een klavertje vier wil vinden. Dat is iets superkleins, maar iets dat haar heel veel houvast geeft.” Ook Yvonne zegt eigenlijk meer te genieten van haar reisbucketlist dan van de extreme ervaringen die ze eerder op haar lijst had staan. “Het leuke aan het reizen is dat ik nu alles samen met mijn man en 6-jarige dochter kan doen. We zijn een gezin en het is dan ook eigenlijk ‘onze’ bucketlist. Die momenten met zijn drieën zijn ontzettend leuk en daar geniet ik enorm van.”

Genieten staat ook centraal voor Marjan. “Maar daarin ben ik ook heel realistisch: ik weet dat het leven niet alleen bestaat uit het najagen van je bucketlist. Als ik met mijn dochter in de tuin zit, geniet ik daar ook volop van. Ik geloof dus zeker niet dat je alleen maar geluk haalt uit de piekmomenten in je leven. Daartussenin, in de alledaagse momenten, zit net zoveel waardevols.”

Door Linda Almekinders

De Bella Donna's: 'Die angst op onze gezichten is niet geacteerd'

Actrices Kiki van Deursen, Carolien Spoor en Eva Laurenssen werken in de romantische komedie Bella Donna’s de bucketlist van iemand anders af. Maar stonden al die avonturen ook op hun eigen wensenlijstje? En wat zouden ze zelf nog altijd eens willen doen? Wij vroegen het hen.

Op een paard door de drive-thru (uit de film)
Carolien: "Dat was echt heel grappig. Maar dan moet je wel goed paard kunnen rijden of een heel relaxed paard hebben, want het was voor ons nogal een uitdaging om die paarden in een rechte lijn door de drive-thru te krijgen. Helemaal toen de paarden begonnen te galopperen. Ik heb vroeger wel paard gereden en echt verleren doe je het niet, maar het was wel weer even inkomen."
Eva: "Ik kon gelukkig gewoon bij de grond, want ik zat op een shetland pony."
Kiki: "Ik had nog nooit paard gereden en ik had er heel veel moeite mee om dat paard te domineren. Ik ben zo iemand die alles zielig vind en dat is niet handig als je een film gaat draaien. Dan moet je gewoon de baas zijn, maar toch wilde ik niet aan die teugels trekken, want dat vond ik dan sneu voor het paard. Dus dat schoot niet echt op. Toen werd de instructrice streng en heb ik braaf geluisterd. Maar tijdens een vakantie op het strand paardrijden, zou ik echt alleen doen als het paard het ook leuk vindt."

Spelen in een kostuumdrama (uit de film)
Kiki: "Dat zou ik te gek vinden!"
Carolien: "Zeker ook in de kostuums die we aan hadden."
Eva: "Precies zoals in die scène ja. Maar dan een hele film lang."
Kiki: "En ik zou ook graag in een serie als Game of Thrones of een soortgelijke fantasyserie willen spelen. Zo’n compleet verzonnen wereld, dat lijkt me heerlijk. Dat vind ik ook een van de leukste dingen aan filmen; dat je met kleding en make-up een totaal ander iemand kunt worden. En dat je op plekken komt waar je anders nooit zou komen."

Iets nieuws leren
Carolien: "Ik roep al jaren dat ik Italiaans wil leren, al komt dat er steeds niet van. Maar ik zou wel meer talen willen spreken, omdat ik denk dat je dan echt een wereldburger kan zijn. Als ik één gave zou mogen kiezen, zou ik graag alle talen van de wereld machtig zijn."
Eva: "Ik zou meer willen leren over archeologie. Daar heb ik echt een mateloze fascinatie voor. Voor plekken waar ooit een dagelijks leven is geweest en waar dat nu niet meer is, maar dat je dat voormalige leven nog wel kan voelen. Dan zie ik dan helemaal voor me hoe dat vroeger eruit moet hebben gezien. Ik ben ook net in Pompeï geweest en na terugkomst heb ik allerlei archeologische boeken gekocht, omdat ik me er meer in wil verdiepen."
Kiki: "Ik zou graag meer instrumenten willen kunnen spelen. Nu speel ik alleen ukelele."

Parachutespringen (uit de film)
Eva: "Dat is iets wat ik altijd al in mijn hoofd had om ooit een keer te doen. Ik zou het niet uit mezelf al gedaan hebben, maar nu is het dus toch gebeurd. En het was een heftige ervaring, maar ik ben er heel blij mee. Maar de angst die je in de film van onze gezichten af kunt lezen, is niet geacteerd."
Kiki: "Ik moest zelfs twee keer springen, want de eerste keer was mijn sprong niet gefilmd. De camera had het niet gedaan. Maar ik had ooit al eerder van mijn broertje een parachutesprong cadeau gekregen voor mijn verjaardag. Dat wilde ik toen niet doen, omdat ik mezelf al met mijn snufferd in het gras zag liggen. Ik vond het te risicovol. Maar toen regisseur Jon zei dat we voor de film wel écht zouden springen heb ik het alsnog gedaan. Twee keer dus. Die tweede sprong vond ik leuker dan de eerste. Omdat ik al wist wat er kon gebeuren, kon ik het veel bewuster meemaken."
Carolien: "Ik ben de dans ontsprongen. Bij mij staat parachutespringen nog steeds op mijn bucketlist, omdat ik het als enige niet gedaan heb.  Ik kon niet met een ervaren buddy springen, omdat ik samen met een andere actrice moest. Twee onervaren mensen kunnen niet zomaar uit een vliegtuig springen, dus ik stond voor het filmen van die scène op het weiland met een bladblazer in mijn gezicht."

Een verre reis maken
Kiki: "Er staat maar één groot ding op mijn eigen bucketlist en dat is een wereldreis maken. Er zijn nog wel wat andere kleine dingetjes die ik leuk zou vinden om te doen en dromen die ik heb. Maar wat ik echt graag zou willen en wat er voorlopig nog niet aan zit te komen, is gedurende een paar jaar de wereld over reizen. Omdat ik denk dat je van veel zien en ervaren het meeste leert. Dat lijkt me fantastisch, maar ik zou niet weten hoe en wanneer."
Eva: "Op een gegeven moment moet je zoiets gewoon beslissen. Ik wil zo’n grote reis volgend jaar gaan maken. Geen drie jaar, maar een paar maanden. En ook niet alle continenten, maar één gebied echt heel goed gaan zien. Ik wil niet gehaast dingen moeten bekijken, maar er echt de tijd voor hebben. En ik wil heel graag een keer diep de jungle in. Dus niet een dagje met een gids, maar echt daar zelf je bedje maken en weten wat er in de omgeving eetbaar is."
Carolien: "Ik heb deze zomer een zoontje gekregen en het lijkt me mooi om als gezin zo’n wereldreis te maken. Omdat je al reizende je kinderen zoveel kan meegeven. Veel meer dan wat ze op een basisschool leren. Ik vind het belangrijk en waardevol om ze wat van de wereld te laten zien. Dus dat is echt een droom van mij."

Ultieme romantiek
Kiki: "Op het kleine Deense eilandje Bornholm is een idyllisch restaurant genaamd Kadeau. Om daar te komen vlieg je dus eerst naar Denemarken, dan neem je daar de boot naar het eiland en zo kom je bij op dat sprookjesachtige plekje. Dat lijkt me superromantisch om met z’n tweeën te doen. Het is dan niet alleen uit eten, maar echt een totaalervaring."
Carolien: "Ik vind samen die wereldreis maken ook heel erg romantisch. En ik vond het heel bijzonder om samen met mijn man (regisseur Jon Karthaus) deze film te maken en te merken dat je aan een half woord genoeg hebt."
Eva: "Samen een archeologische opgraving doen. Nee hoor, geintje. Ik kies voor samen op avontuur. Vorig jaar was ik met mijn vriendje in Zuid-Amerika en beleefden we al klimmend en wandelend allerlei leuke dingen. Zo lachend en klauterend samen de dag door vind ik het allerleukste wat er is."

Door Kita van Slooten

Onvergetelijke kinderen

In samenwerking met de VriendenLoterij en Het Vergeten Kind

Kinderen die in een opvanghuis of azc belanden, komen vaak uit een hachelijke situatie. In de opvang zijn ze veilig, maar is er vaak te weinig aandacht voor hoe ze zich voelen. Het Vergeten Kind zet zich in voor kwetsbare kinderen met een onveilige of instabiele thuissituatie. Zo organiseert de stichting regelmatig weekenden en evenementen waar de kinderen weer centraal staan en waar ze steun en aandacht krijgen en leren weerbaar te zijn. Fahima (16) en Nathaniel (18) zijn jongerenvertegenwoordigers van de stichting, zogenaamde Unforgettables, en vertellen wat dat voor hen betekent.   

Fahima (16): ‘De liefde die ik bij Het Vergeten Kind krijg, heeft me veranderd’

Ze begint dit jaar aan 5 VWO, en zo aan het einde van de vakantie heeft ze er best wel weer zin in, vertelt Fahima. “Ik vind het leuk om al mijn vriendinnen weer te zien.” Maar er is een tijd geweest dat ze zich nergens op kon verheugen. Dat was in de tijd dat ze in een vrouwenopvang verbleef. “Ik deed wel mee aan dingen, maar ik vond niks leuk en was nooit blij.” Die periode in haar leven heeft diepe littekens achter gelaten.

Best begrijpelijk, want haar jeugd was tot nu toe niet de makkelijkste. Op haar 11e moest ze met haar moeder, zus en broertje naar een vrouwenopvang vluchten. Thuisblijven was geen optie. Maar dat betekende niet dat het in de opvang zomaar beter was. “Ik moest alles achterlaten; mijn school, mijn vriendinnetjes. En alle hulp was gericht op mijn moeder. Terwijl wij kinderen toch ook behoorlijk wat hadden meegemaakt.”

Uiteindelijk konden ze pas anderhalf jaar later naar een eigen woning verhuizen. Soms ging het een tijdje goed met Fahima, maar vaak had ze het ook moeilijk. “Dat wilde ik niet zo mijn hele leven houden, dus heb ik hulp gezocht, en gevonden." Nu maakt ze weer grote stappen vooruit. En Het Vergeten Kind hielp daar ook bij. 

Ze was ze al een keertje tegengekomen, toen ze nog in de opvang zat. “Een van de begeleiders vroeg of ik mee wilde werken aan een trainingsdag van Het Vergeten Kind. Dat wilde ik wel. En Johnny de Mol vroeg me toen of ik mee wilde werken aan de talkshow 'Het Vergeten Kind Talks'. Ze hadden toen nog geen kinderraad. Ik en nog een jongetje dat in een azc zat, werden toen zo’n beetje de eerste Unforgettables, ambassadeurs van Het Vergeten Kind. Maar omdat dat contact via de begeleiders van de opvang verliep, hield dat op toen we daar vertrokken.”

Maar vorig jaar oktober kreeg ze ineens een mailtje, of ze zin had om mee te gaan naar een trainingsweekend van The Unforgettables, de jongerenraad van het Vergeten Kind die inmiddels was opgericht. “Daar leren we heel veel. Interviews geven bijvoorbeeld, maar ook zelf interviewen, schrijven, filmen… En we maken vooral veel lol. We zijn met een grote groep, wel 40 tot 50 Unforgettables.”

En die groep betekent veel voor Fahima. “We zien elkaar alleen tijdens die trainingsweekenden, want iedereen woont ergens anders. Maar het zijn goede vrienden geworden. We begrijpen elkaar, weten wat het is om een moeilijke jeugd te hebben. We hebben een groepsapp waarin we elkaar ook buiten de weekenden om steunen. Met huiswerk bijvoorbeeld, maar ook emotioneel. Dat is met vrienden op school toch net wat anders.”

In de afgelopen vijf jaar is Fahima best gegroeid. Ze is meer gaan begrijpen van haar situatie, vertelt ze. “Toen ik aan de middelbare school begon, was ik altijd druk in de klas, meer met de andere kinderen bezig dan met de lesstof. Nu weet ik dat dat komt omdat ik toen veel aandacht tekort kwam. Het was ook net in de periode dat mijn ouders officieel uit elkaar gingen. En ik was toen nog heel onzeker, ik dacht dat ik nergens talent  voor had. “

Dat is nu in beide gevallen wel anders. Bij The Unforgettables heeft ze gemerkt dat ze wel degelijk een talent heeft: ze komt sterk uit haar woorden en kan heel goed presenteren. Maar nog belangrijker voor haar is nog de liefde die ze er krijgt. “Heel veel knuffels en lieve woorden. Dat heb je soms zo hard nodig. Want niet alle dagen zijn goede dagen. Eigenlijk is dit gewoon wat ieder kind moet krijgen, en zeker kinderen die uit een moeilijke situatie komen.”     


Nathaniel (18): ‘Ik wil later voor kinderen doen wat mijn begeleiders voor mij hebben gedaan’

Nathaniel verhuisde vijf jaar geleden met zijn familie van de Filipijnen naar Nederland. Het was even wennen aan het weer en de taal, maar op school vond hij snel zijn draai. Alleen thuis ging het niet goed. Hij werd uit huis geplaatst en belandde in de crisisopvang.

“Ik heb daar een half jaar gewoond en het was er verschrikkelijk. We mochten echt helemaal niets. De begeleiders waren wel aardig, maar de regels waren ontzettend strikt: niet bellen, heel weinig televisie en supervroeg naar bed. Toen ik kon door verhuizen naar een leefgroep was dat zo’n opluchting! De sfeer was er veel beter en de regels waren er veel soepeler.” Televisiekijken mocht gewoon weer, of gamen. Maar liever gaat hij naar buiten: “Ik hou van longboarden en basketballen.”

Niet dat daar veel tijd voor heeft. Hij werkt achter de kassa bij de Kruidvat en doet daarnaast de opleiding Helpende Zorg en Welzijn. “Ik wil zelf ook begeleider in een opvang worden. Ik weet hoe het is. Mijn begeleider helpt me voor mezelf op te komen. Vroeger deed ik maar gewoon wat mijn ouders zeiden, nu leer ik mijn eigen grenzen aan te geven.”

En daar helpen de Unforgettable-weekenden ook bij. “We doen spelletjes en rollenspellen, schrijven gedichten over ons leven en krijgen workshops van mensen die ergens goed in zijn. Je leert je mening geven en hoe je goed in het leven kan staan. We doen ook veel in de praktijk. Een groepje is bijvoorbeeld een keertje naar Den Haag geweest om de Tweede Kamer te bezoeken. En het is hartstikke gezellig, ’s avonds hebben we een feestje en we gaan ook weleens een sport doen.” Hij verheugt zich nu al op het volgende weekend.

“Ik kan wel zeggen dat ik nu beter met moeilijke situaties om kan gaan. Wij Unforgettables hebben veel meegemaakt en kunnen ook van elkaar veel leren. Hoe je omgaat met moeilijke situaties bijvoorbeeld. Ik ben een sterker mens geworden, ook door mijn begeleider.”

Tegenwoordig woont Nathaniel zelfs op kamers, met nog een beetje begeleiding. “Ik leer om te gaan met geld en goed voor mezelf te zorgen. Maar het alleen wonen bevalt me wel, het is fijn dat ik me terug kan trekken als ik eens een slechte dag heb.”

Maar over het algemeen gaat het goed met Nathaniel. Zijn zelfvertrouwen is flink gegroeid: “Ik ben trots op hoe ver ik al gekomen ben. Het is denk ik voor ieder kind belangrijk om steun te krijgen zoals ik die heb gekregen, maar helemaal voor kinderen die daar niet voor bij hun ouders terecht kunnen.”

Helpen door te spelen

De VriendenLoterij PrijzenMarathon staat dit jaar in het teken van Het Vergeten Kind. Door mee te spelen steun je de bouw van één grote, liefdevolle plek voor tienduizenden kwetsbare kinderen in Nederland: Het Huis van Het Vergeten Kind. Alle kinderen met een instabiele of onveilige thuissituatie kunnen hier hun zorgen en ellende opzijzetten. Door het geven van aandacht en positieve ervaringen wordt hun kans op ernstige gedragsproblemen en schooluitval ook nog eens een stuk kleiner. In dit grootste ‘Huis’ van Nederland kunnen deze kinderen gewoon weer kínd zijn en zich ontwikkelen. Dat verdient elk kind in Nederland. De actie loopt van tot en met 30 september. Kijk voor meer informatie op vriendenloterij.nl/aandacht.

 

5 x beroemde stamkroegen

"Sometimes you wanna go / Where everybody knows your name / And they're always glad you came / You wanna be where you can see / Our troubles are all the same" - zo luidt het beroemde refrein van het intro van de serie Cheers. En dat is toch precies wat je van een stamkroeg verwacht? Dat je zomaar binnen kan wandelen, leuke mensen tegenkomt, gekend wordt, je huiskamer buitenshuis. Dat is ook precies wat er gebeurt in deze vijf beroemde fictionele café's: 

Baantjer - Lowietje

Zodra de Cock met c-o-c-k zijn neutje krijgt voorgeschoteld in Café Lowietje, weet je dat een doorbraak in de zaak niet lang op zich laten wachten - zie ook de persiflage van Koefnoen, hierboven. De barman of Vledder maakt een onschuldige, schijnbaar ongerelateerde opmerking. De camera zoomt in op de oude speurneus die duidelijk aan het denken is gezet. Kort daarop laat hij z'n borreltje staan en vertrekt om toch nog even die ene getuige aan de tand te voelen. In de serie ligt Café Lowietje op de Wallen, vandaar dat je altijd die meisjes van plezier uit het raam ziet. Maar het café bestaat ook echt! Wil je erheen, dan kom je niet in de rosse buurt terecht, maar in de Jordaan. Je kan er dus ook zelf een cognacje nuttigen en dan maar afwachten op wat voor lumineuze ideeën je komt!

The Simpsons - Moe's Tavern

Goed, een beetje schmuzig mag een kroeg best zijn, maar zo ranzig als Moe's Tavern uit The Simpsons? Nou, liever niet. Naar verluidt is de kroeg nog nooit schoongemaakt en behoudt uitbater Moe Szyslak alleen maar zijn vergunning omdat hij de burgemeester omkoopt (en in één aflevering gaan de kakkerlakken er dan met het omkoopgeld ervandoor...). Niet dat het de bezoekers iets kan schelen. Het zijn zonder uitzondering mannen die hier samenkomen om te zeuren over hun vrouw, baas of kinderen. Overigens heeft Moe het zelf ook met die laatste groep te stellen: Bart en Lisa bellen om de haverklap op om grappen uit te halen. Ze vragen bijvoorbeeld of 'Anita Bath' aanwezig is, waarna Moe door de zaak 'Anita Bath' - en dus 'I need a bath', 'Ik moet me nodig eens wassen' - roept. Waarna Moe altijd dreigt de beller iets aan te doen, als hij er toch maar achter kwam wie er belde. 

Cheers - Cheers 

In het geval van Cheers is een hele serie rond een bar gebouwd. En ook al loopt de serie al niet meer sinds 1993, toch zie je nog regelmatig een herhaling van deze klassieker voorbij komen. Hier komen Norm, Cliff, Frasier en Lilith om een drankje te drinken en het leven door te nemen aan de bar bij Sam, of bediend te worden door de onwillige serveerster Carla. Dit is een stamkroeg zoals je hem zelf graag wil hebben: waar je even kan ontsnappen aan je dagelijkse beslommeringen en je geaccepteerd wordt met al je nukken en grillen. De bar bestaat, net als Café Lowietje, in het echt: de buitenkant die je in de serie ziet is van The Bull & Finch Pub in de Amerikaanse stad Boston. In 2002 werd de naam officieel veranderd naar 'Cheers'.  

Friends - Central Perk

Central Perk is natuurlijk meer een koffiehuis dan een kroeg, maar heeft dezelfde functie: je kan er net zo goed in je eentje een kruiswoordpuzzel zitten maken als het leven bespreken met vrienden of luisteren hoe een vriendin op onnavolgbare wijze vorm geeft aan haar muzikale carrière. Hier komt in de eerste aflevering Rachel in haar trouwjurk binnenstormen nadat ze Barry bij het altaar heeft laten staan, hier zoenen Rachel en Ross voor het eerst, hier pikt Phoebe nieuwe vriendjes op. Maar naast de zes vrienden, is de hoofdrol in Central Perk natuurlijk weggelegd voor de hoogblonde barista Gunther, die door de seizoenen heen steeds meer karakter krijgt. Wist je bijvoorbeeld dat hij een aardig woordje Nederlands spreekt? 

GTST - De Koning

De Koning is het levendige middelpunt waar alle Meerdijkers elkaar treffen. Tuurlijk, voor een avondje chic eten ga je naar De Rozenboom, maar voor een bitterbal en een potje darten moet je toch echt in de enige stamkroeg van het dorp zijn. Hier worden ruzies uitgevochten, plannen gesmeed, relaties verbroken en weer begonnen. De Koning bestaat al zo lang als Goede Tijden Slechte Tijden bestaat, maar ook de jeugdige generatie inwoners is er nog steeds veel te vinden. Wat wil je ook, met een jukebox met alle klassiekers en het heerlijke (maar verzonnen) biertje Maximus op de tap? 

Door Peper Hofstede

De telefoon van de toekomst?

Afgelopen week presenteerde Apple zijn nieuwste paradepaardje(s). Of zoals ze het zelf noemen: de telefoon van de toekomst, de iPhone X. Maar zo verrassend zag het toestel er helemaal niet uit. Zeker niet omdat we het afgelopen jaar al zoveel geruchten hadden gehoord. Is dit een toestel om voor in de rij te gaan staan of toch niet? 

Gezichtsherkenning

De iPhone X, oftewel iPhone 10, heeft een OLED-beeldscherm dat helemaal tot de randen reikt. Hierdoor is de thuisknop verdwenen en zul je jouw telefoon moeten ontgrendelen met gezichtsherkenning. Een technisch hoogstandje, maar ik ben wel erg nieuwsgierig of dat ontgrendelen met je gezicht ook daadwerkelijk gaat werken. Zo zegt Apple dat Face ID je herkent wanneer je een muts, pet of bril op hebt. Het toestel leert iedere keer als je naar je telefoon kijkt. Laat je dus een baard staan, dan kun je jouw iPhone gewoon ontgrendelen zonder ingewikkelde toestanden. Gevalletje: eerst zien, dan geloven. Zeker omdat het gisteren tijdens de presentatie niet zo soepel verliep toen Craig Federigh de telefoon met zijn gezicht probeerde te ontgrendelen (zie hier). Oeps! 

Animoji

Al die slimme sensoren die in het toestel verwerkt zijn voor Face ID bieden ook andere mogelijkheden. Zo kun je bijvoorbeeld emoji animeren aan de hand van wat je zegt en hoe je jouw gezicht beweegt. De 'animoji' doen je dus precies na. Dit ziet er behoorlijk indrukwekkend en vooral super grappig uit. Enige nadeel: de animoji werken alleen in iMessage en ik ken echt bijna niemand die berichtjes stuurt via iMessage. Saillant detail is dat de serie Black Mirror (te zien op Netflix en een absolute aanrader) deze animoji al voorspeld had in de aflevering: 'The Waldo Movement'. 

Perfecte Selfie

Een ander voordeel van deze slimme sensoren is dat er een zogenoemde 7-megapixel TrueDepth-camera aan de voorzijde zit. Hiermee kun je nu fantastische selfies maken met een scherptediepte-effect. Dat was al mogelijk met de iPhone 7 Plus, maar dan alleen met de camera aan de achterzijde. Met de iPhone X maak je nu dus makkelijk een nog mooiere selfie.

Draadloos opladen op je Ikea-tafel?

Verder is de iPhone X eigenlijk gelijk aan de iPhone 8 en iPhone 8 Plus. Zo kun je de toestellen eind-e-lijk draadloos laden door ‘m gewoon op de oplader te leggen. Iets waar we zeker enthousiast van mogen worden, want dit draadloos opladen werkt met het bestaande Qi-ecosysteem. Dit zit verwerkt in producten van onder meer Belkin, Mophie en zelf Ikea. Zie je het al voor je? Dat je straks je telefoon op je Ikea-tafel ligt en je iPhone zich automatisch oplaadt? Yes please!

Waar ik minder blij mee ben, is het feit dat de iPhone X en ook de iPhone 8 en 8 Plus een glazen achterkant hebben. Weliswaar kun je het toestel hiermee draadloos opladen, probleem blijft wel dat wanneer je jouw telefoon van over de 1000 euro per ongeluk laat vallen, de kans vrij groot is dat-ie barst.

Wat kost dat?

En die prijs is dus wel even slikken. De iPhone X 64 GB gaat €1159 kosten en het model met 256 GB €1329. Oef! Gelukkig zijn de iPhone 8 en 8 Plus een ‘stukje’ goedkoper. Maar die zijn eigenlijk precies hetzelfde als de iPhone 7 en 7 Plus. Op het draadloos opladen na dan, want dan kan wel met deze twee nieuwe modellen.

One more thing...

Mocht je een iPhone7 of iPhone 7 Plus hebben en overwegen om de iPhone 8 of 8 Plus te kopen, zou ik deze stap zeker weten overslaan. Als je dan toch diep in de buidel gaat tasten, kun je er beter een schepje bovenop gooien en voor de iPhone X gaan. Want ondanks dat het allemaal even wennen is, is het toestel wel ‘de toekomst!’.

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen: Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

Rommelige taart

In samenwerking met Uitgeverij Becht

Nee, we hebben deze taart niet per ongeluk laten vallen. Deze blauwe bessenyoghurttaart ziet er met opzet wat rommelig uit. En de smaak en textuur worden er alleen maar beter van: de taart is licht, smeuïg en zoet, met hier en daar een blauwe­bes-explosie. 

Voor 8 personen | Voorbereiding + bereiding: 1 uur + 30 minuten

Droge ingrediënten:

  • 100 g havervlokken
  • 100 g amandelmeel
  • 80 g rijstmeel
  • 1 tl bakpoeder
  • ½ tl zeezout
  • ¼ vanillepoeder of ½ tl vanilleextract

Natte ingrediënten:

  • 100 g roomboter, op kamertemperatuur
  • 160 ml ahornsiroop of vloeibare honing
  • geraspte schil van 1 citroen zonder waslaagje
  • 250 ml volle ongezoete yoghurt
  • 3 scharreleieren, gescheiden
  • 300 g blauwe bessen of bosvruchten naar keuze, vers of uit de vriezer (ontdooid)

Opdienen met volle ongezoete yoghurt, opgeklopte slagroom of verse bosvruchten naar keuze.

Bereiden:

Verwarm de oven voor tot 180 °C (gasstand 4). Vet een springvorm van 20 cm in en bekleed de vorm met bakpapier. Hak de havervlokken fijn in de foodprocessor tot het mengsel de textuur heeft van grof meel. Doe in een grote mengkom, voeg de rest van de droge ingrediënten toe en roer door elkaar. Maak een kuiltje in het midden en zet weg terwijl je de natte ingrediënten bereidt.

Snijd de boter in blokjes en doe in de kom van een staande mixer. Voeg de ahornsiroop en citroenschil toe en mix tot het een romig geheel is. Voeg de yoghurt en eierdooiers toe, meng er snel door en zet weg. Doe de eiwitten in een schone, droge kom van de staande mixer of in een middelgrote mengkom en klop tot zachte pieken.

Roer met een spatel de natte ingrediënten door de droge ingrediënten. Vouw voorzichtig de eiwitten erdoor en doe de helft van de blauwe bessen erbij. Meng niet te lang, anders wordt de taart niet luchtig.

Schenk het taartbeslag in de springvorm en bestrooi met de rest van de blauwe bessen. Bak ongeveer 1 uur in de oven of tot de bovenkant goudkleurig is en de taart gaar is. Dit laatste controleer je door een spies in het midden van de taart te steken; als deze er schoon uitkomt, is de taart gaar.

Haal uit de oven en laat even in de bakvorm afkoelen. Haal de taart uit de vorm en laat op een rooster helemaal afkoelen. In een luchtdicht afsluitbare trommel kun je de taart 3­-5 dagen op kamertemperatuur bewaren.

Voor je de taart opdient, breek je deze voorzichtig in grove stukken van verschillende afmetingen. Trek de stukken iets uit elkaar, maar behoud de ronde vorm. Dien op met schepjes yoghurt en slagroom en bestrooi met bosvruchten.

The Green Kitchen at Home
Foodbloggers en kookboekenauteurs David Frenkiel en Luise Vindahl geven in hun nieuwe, vierde boek The Green Kitchen at Home geweldige (gezins)recepten die ze maken met hun favoriete homemade basics uit de koelkast. Op die manier zetten ze altijd een snelle en gezonde maaltijd op tafel. Alle recepten zijn vegetarisch, gezond en smaakvol. In dit boek geven ze je recepten voor ontbijtjes, maaltijden voor onderweg, snelle recepten voor doordeweeks, uitgebreide recepten voor het weekend en heel veel verrukkelijke spreads, bijgerechten en desserts!

Titel: The Green Kitchen at Home
Auteurs: David Frenkiel & Luise Vindahl
ISBN:9789023015437
Prijs: 24,95
Uitgever: Becht

 

 

 

 

 

 

Weekendagenda

Van dam tot dam 

De Dam tot damloop is de afgelopen 10 jaar uitgegroeid tot een evenement van formaat. Duizenden mensen lopen of rennen van Amsterdam naar Zaandam. Komend weekend leggen 87.000 mensen deze afstand af. Zaterdag voor wandelaars, zondag voor hardlopers. Denk je dat je je niet meer kunt inschrijven? Via damloop.nl bieden mensen nog startbewijzen aan en zeker voor het wandelen zijn er nog meer dan genoeg plekken. Voor meer informatie: www.damloop.nl.

Smaakkaravaan in Tilburg

In de hippe Spoorzone in Tilburg komen aanstaand weekend weer allerlei foodtrucks aangerold: sappige hamburgers, verse oesters, Thaise curry's en enorme bbq's. Er zijn dj's, een bluesband en Elvis-liedjes te horen. Dus als het weer een beetje meezit, wordt het een groot feest! www.smaakkaravaan.nl.

Jazz

In Domburg barst Jazz by the Sea komend weekend los. Op verschillende podia, in allerlei cafés en zelfs in de kerken van Oostkapelle en Domburg wordt jazz in traditionele stijl gespeeld (en gezongen). En natuurlijk hoort daar ook een echte streetparade bij. www.jazzbythesea.nl.

Kattenliefde

Ze noemen het bij de Kunsthal zelf "de meest aaibare tentoonstelling van het jaar" en misschien is dat ook wel zo. Bij veel mensen maken katten namelijk iets los... en zo ook bij kunstenaars. Er hangen 'kattenschilderijen' van - natuurlijk - Henriëtte Ronner-Knip, Karel Appel, Picasso en Walasse Ting naast de beroemde kattenfoto’s van Marie Cécile Thijs. www.kunsthal.nl.

Rotterdamse Kost

En ben je toch in Rotterdam? The Kik, Jett Rebel, Nielson en vele anderen maken van Rotterdamse Kost veel meer dan weer een foodfestival. Hier spelen muziek en theater een belangrijke rol. Naast eten natuurlijk, want bekende Rotterdamse restaurants en winkels laten hun waren proeven. Er is zelfs een echte schnitzelstube! En natuurlijk allerlei kidsactiviteiten met als hoogtepunt een wedstrijd hotdogs eten. rotterdamsekost.nl.

 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

MEISJE VAN PLEZIER

Wanneer kijken: als je van goed geschreven drama houdt
Wanneer niet: als je snel met je oordeel klaarstaat
Naast je Aan op de bank: je mooiste lingerie, onder je thuispak
Waar: Videoland

Een paar weken terug schreven we hier nog over Secret Diary of a Call Girl. Maar Meisje van Plezier, weliswaar ook over een high class call girl, is weer een heel ander verhaal. De brave huismoeder Nadine wordt onverwachts verlaten door haar man Remco. Ze doet er alles aan om de verhoudingen goed te houden en wil in het vervolg ook haar eigen geld verdienen. En toch zegt ze 'zo ben ik niet' als haar oude kennis Meryem haar uitnodigt om als call girl te gaan werken. Maar wat blijkt: zo is ze wel. En goed ook. 

De personages in deze nieuwe Nederlandse serie zijn goed opgebouwd en maken op overtuigende wijze allemaal hun eigen ontwikkeling door. Naarmate Nadine groeit in haar rol, niet alleen als call girl, maar ook als alleenstaande moeder, groeit ook haar zelfvertrouwen. De minnares van haar ex blijkt lang niet zo zelfzuchtig als het begin van de serie doet geloven. En is haar beste vriend eigenlijk wel echt zo aardig als je aanvankelijk denkt? Dat maakt de serie veel meer en veel boeiender dan alleen maar een inkijkje in een spannende, sexy wereld. Overigens is dat werk echt niet altijd even sexy, ook dat wordt stevig neergezet. Op het eind van het seizoen worden alle losse eindjes wel heel gemakkelijk opgeruimd, maar ook een goede aanleiding neergezet voor een nieuwe reeks. Vinden wij helemaal niet erg: we want more! 

ABSTRACT: THE ART OF DESIGN

Wanneer kijken: als je weleens Nike's draagt of in het Ikea restaurant eet
Wanneer niet: als details niets voor je betekenen
Naast je op de bank: je mooiste kussen of je favoriete kopje
Waar: Netflix

​Je staat er maar weinig bij stil dat over bijna alles dat je aanraakt, is nagedacht. Dat maakt deze reeks documentaires zo leuk. In acht afleveringen staat steeds een andere ontwerper en een ander product centraal, van interieurontwerp tot autostoelen tot de klassiekers onder de Nike's.

Wat daarbij opvalt is de enorme hoeveelheid aandacht, tijd en liefde die er in zoiets gaat zitten. Een tafel moet precies zo breed zijn dat 'ie je uitnodigt om met elkaar te praten. Een paar gympies moet niet alleen mooi eruit zien, maar vooral ook een optimale sportprestatie mogelijk maken. Dit gaat voorbij esthetiek alleen, in de meeste afleveringen gaat het echt om gebruiksvoorwerpen. Wat vertelt een product, wat voor gevoel geeft het en bovenal: doet het waar het voor gemaakt is? Als je deze serie hebt gezien, kijk je geheid anders naar de wereld om je heen en de spullen die je gebruikt.

HOLLANDS NEXT TOP MODEL

Wanneer kijken: op maandag, dan staat er een nieuwe aflevering klaar
Wanneer niet: als je slecht tegen onzekerheid kan
Naast je op de bank: je flesje water en een springtouw
Waar: Videoland


Ze zijn heel erg schattig, de meisjes en deze keer ook jongens die in de jaarlijks terugkerende wedstrijd een gooi naar een modellencontract willen doen. En vooral: zo ontzettend onzeker en dat gecombineerd met een vaak beetje misplaatste bravoure. En dus krijg je een soort achtbaan aan emoties: tieners die eerst heel stoer hun eigen plan trekken en dan weer verdrietig zijn als ze daar kritiek op krijgen, et cetera. Een herkenbaar inkijkje in hoe het ook weer is om puber te zijn.

Verder zijn alle elementen die je verwacht er weer: een streng kijkende jury, hysterische make-overs, emotionele fotoshoots en veel - niet al te subtiele - product placement. Lekker vertrouwd dus. Zoals gezegd zijn de jongens nieuw dit jaar. Alle deelnemers zijn elkaars concurrent, dat maakt het extra leuk. De aspirant-modellen lijken deze editie meer uitgezocht op hun onderscheidende vermogen dan op mainstream schoonheid en ook dat is wel verfrissend. Ook leuk: alle verhaspelingen en het vreemde Neder-Engels van zowel modellen als juryleden; een bron van vermaak voor taalliefhebbers (of ergernis voor taalpuristen).

THE DICTATOR

Wanneer kijken: als je subtiliteit maar voor watjes vindt
Wanneer niet: als je last hebt van plaatsvervangende schaamte
Naast je op de bank: je zwarte aanplakbaard en overdreven grote zonnebril
Waar: Netflix

Hafez Aladeen is de dictator van het olierijke land Wadiya. Als oppermachtig leider lijkt hij wel op een mixje tussen Kim Jong Il en wijlen Muamar Kadhafi: een excentrieke, onberekenbare, megalomane man met een hang naar kernwapens. Als de Verenigde Naties besluiten dat dit niet door de beugel kan, gaat Aladeen naar New York om daar een toespraak te geven. Maar ondertussen heeft zijn oom Tamir een heel eigen programma. Aladeen wordt vervangen door een dubbelganger en zijn opvallende baard wordt afgeschoren, zodat niemand hem meer als de dictator herkent. Hoe gaat hij dat oplossen?

Net als alle films van Sacha Baron Cohen (zoals Borat of Brüno) is ook deze weer ontzettend flauw. Alles en iedereen wordt beledigd, afgezeken en voor gek gezet. Dat is af en toe ontzettend grappig, als je er voor in de stemming bent. En soms zijn de grapjes zelfs slim. Als hij bijvoorbeeld als anonieme nobody in een demonstratie tegen het leiderschap van Wadiya terecht komt, en zijn dubbelganger als zichzelf voorbij ziet rijden, roept hij: 'He is not the legitimate leader!'; hij is niet de rechtmatige leider. Een kreet die enthousiast wordt overgenomen door de rest van de demonstranten. Maar wat de film echt de moeite waard maakt, is waar het schuurt: als de grapjes pijnlijke waarheden over de werkelijkheid blootleggen, niet alleen over gestoorde dictators, maar ook over onze eigen cultuur.