Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 30, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Het laatste gesprek: afscheid in flarden

Het laatste telefoontje met zijn moeder vóór ze stierf, was kort en onpersoonlijk, vertelde prins William in een interview. Daar heeft hij nog steeds spijt van. Toen journalist Lisanne van Sadelhoff (27) hoorde dat haar moeder dood zou gaan, deed ze alles om een perfect laatste gesprek te hebben. Dat verliep anders dan verwacht. 

Waarom heeft hij niet gezegd dat hij van haar hield? Dat ze de liefste was, de beste, de zorgzaamste? Waarom bedankte hij haar niet, voor die keren dat ze hem troostte als hij bang was voor monsters onder zijn bed, voor die keren dat ze pleisters op kapotte knieën plakte? Ik denk dat prins William het zich duizenden keren heeft afgevraagd. Het laatste gesprek met zijn moeder, Lady Diana, was kort en niet heel liefdevol. William herinnert zich er weinig van. 

Het probleem met het Laatste Gesprek voor iemands dood is dat je niet weet wát het Laatste Gesprek is. Je weet het pas als de dood zich heeft aangediend. Laatst ervoer ik dat zelf.

Een jaar geleden hoorden we dat mijn moeder – een grappige, sportieve, extravagante blonde basisschooljuf van 55 – niet lang meer te leven had. Bam. Een mokerslag. Wanhoop. Tranen. Ongeloof. Nee, niet onze lieve Paola, nee, nee, nee. 

Ja, wel dus. Hoe hard mijn moeder ook knokte, hoe krachtig ze zich ook aan het leven vasthield: de dood houd je niet tegen. Vooral niet als-ie in de vorm van tumoren als een allesvernietigende tiran door iemands lichaam woekert. 31 mei overleed mama. Ik hoor het papa nog zeggen: “Het is godverdomme dertig jaar te vroeg.”

Maar: kanker en andere ongeneeslijke ziektes hebben, hoe wrang ook, één groot, prachtig voordeel. Er is ruimte voor afscheid, voor een gesprek waarvan je je beseft dat het ’t Laatste Gesprek zou kunnen zijn. Tijd die je, als je zoals prins William iemand plotsklaps verliest, niet krijgt. ‘Zeg tegen je moeder wat je nog wil zeggen’, adviseerde iedereen me dan ook.

Dat deed ik. Dan stond ik in de supermarkt, onder de douche, in de kroeg, en dan voelde ik de onbedwingbare behoefte om haar te vertellen dat ik van haar hield. En dat dat nooit over zou gaan. 

Ik kon met niemand beter lullen dan met mama. Dan zat ze met zes kubieke meter aan sop in bad, en ik zat in mijn pyjama op een omgekeerde wasmand. We gingen van de hak op de tak, alles en iedereen werd door onze nietsontziende moeder-dochter-mangel gehaald. Geheimen kenden we niet, met de tijd hielden we geen rekening. 

Daarom ging ik snel na de diagnose nadenken over zo’n Laatste Gesprek. Wat wilde ik nog weten, zeggen? Ik wilde, nee, ik éíste van mezelf dat alles erin moest zitten wat mijn moeder en ik hadden. Het moest perfect zijn, zoals ons gezin was. Het moest een gesprek worden waar ik de komende jaren op kon teren. Waar ik aan terug kon denken als ik me eenzaam voelde. Als ik naar mijn moeder zou smachten. 

Niet iedereen heeft behoefte aan zulke gesprekken. Mijn broertje, mijn oom en mijn vriend konden zwijgend naast mama’s bed zitten. Ze hielden haar hand vast, keken tv en het was goed. Mijn tantes huilden, roddelden en kletsten met mam terwijl ze in no time ons huis stoften, de was vouwden en eten maakten. 

Maar mijn Laatste Gesprek met mama moest harde humor (‘Ga je nou nog dood of hoe zit dat!?’) bevatten. Ordinair geroddel, intieme geheimen, liefdesadvies, mijn diepste twijfels, vrouwen-geklets over nagellak, anekdotes, herinneringen, verzadigende liefde. 

In een schrift hield ik – lichtelijk obsessief – bij wat ik nog wilde weten. Haar favoriete parfum (Sun), haar lievelingseten (carpaccio), mijn eerste woordje (‘lamp’). Ik noteerde ook gedetailleerd het recept van haar champignonsoep. En we maakten een catalogus van al haar ringen, armbanden, oorbellen en kettingen, zodat ik later bij het verdelen van die sieraden aan haar vriendinnen, (schoon)zusjes en nichtjes kon vertellen waar ze wat had gekocht. "Dappermarkt, kostte geen drol", zei ze over een paars kralenarmbandje. "Dit kettinkje kocht ik met mijn volleybalvriendinnen". "Deze ring kreeg ik van je vader op Kos, ik moest er een week om zeuren". En ik maar schrijven. 

Want dingen vergeten, zoals William deed: dat leek me het ergste. Dat mama dan iets vertelt, over haar zwangerschap van mij of mijn broertje, en dat ik het dan niet meer zou weten als ik zelf een kindje zou krijgen. Ik wilde niet dat de dood die waardevolle informatie met zich meenam.

Maar Laatste Gesprekken zijn geen sinecure. Lange tijd wilde mijn moeder nergens over praten. “Eerst knokken”, zei ze dan, doelend op de operatie en chemokuren. De eerste met wie mama over de dood sprak, was papa. Terwijl ze in elkaars armen lagen en werden beschermd door de donkerte van de nacht, bespraken mijn ouders hoe mama wilde sterven. Hoewel er nog meer hartverscheurende gesprekken kwamen tussen mijn ouders, voelde dit voor papa als het Laatste Gesprek. 

Tussen mama en mij is er niet één Laatste Gesprek geweest. Het waren meerdere flarden. Die voor je het wist voorbij waren. Mama stopte soms midden in een zin. Dan had ze pijn. Was ze misselijk. Of viel ze in slaap. 

Maar ieder gesprek, hoe incompleet ook, was waardevol. De eerste flard die ik bewust meemaakte, was toen mijn tante (mama's zusje) en ik op de bank zaten te lezen. Mama lag in de woonkamer in bed, aan een morfinepompje, en zei ineens: “We gaan effe opschrijven wie er op mijn eindfeest komen.” Mijn tante en ik noemden alle namen die op de sterkte-kaarten stonden die we hadden gekregen. We lachten ons kapot toen mama zei: “Nee, dat vind ik zo’n lul, die wil ik niet op mijn begrafenis.” Ons hart brak als we mama zagen huilen bij de namen van collega’s, oud-leerlingen en vrienden. Hoeveel moed is er wel niet nodig om al die lieve mensen in je hoofd de revue te laten passeren voor je eigen begrafenis? 

De Laatste Flard waarin mama nog helder was, was een paar dagen voor haar dood. Mijn broertje moest een tentamen maken in Utrecht. Ik ging mee. “Zorg dat dat joch een voldoende krijgt”, zei ze. Ze keek me aan. Dezelfde kleur ogen als de mijne, dacht ik nog. 

Het is nu twee maanden geleden dat ik die ogen voor het laatst zag. Ik heb al duizend keren pijn gehad in elke vezel van mijn lichaam. Maar ik denk dan niet terug aan die Laatste Flard. Is niet nodig. Onze gesprekken gaan verder in mijn hoofd. Niet altijd, niet ongezond, maar gewoon, als het nodig is. 

Als ik een uur zit te grienen, zegt ze: “Nu is het klaar met dat gehuil, Lisan.” Oké mam.
Gisteren, voor de spiegel: “Met wat meer make-up komen je ogen beter uit.”
En tijdens het schrijven van dit verhaal: “Lieve schat, je had dat helemaal niet zo belangrijk moeten maken, zo’n Laatste Gesprek.” 

Oké mam. 


Door Lisanne van Sadelhoff

Happy summer: zomershoppen met maat 46

Het zweet parelt op mijn bovenlip en die short is nog niet eens voorbij mijn heupen. Tegen de tijd dat de rits en de knoop dichtzitten, ziet het eruit alsof ik mijn zwemband ook meteen al om heb. Nee, shoppen in de zomer gaat niet als een zonnetje wanneer je maat voorbij de 40 reikt.

Nu ben ik ook een zwevende kiezer als het om maten gaat. De laatste tien jaar schipper ik tussen 40 en 48. Mijn bouw is het beste te beschrijven als Hollands Glorie, welke maat ik ook heb. Dus iedere zomer schuren mijn bovenbenen tegen elkaar en als het tegen zit, liggen de vellen eraf na een dag winkelen.

Helemaal niet nodig, hoor ik van curvy blogger Maaike Oerlemans (36) en styliste Edith Dohmen (40). Beiden maat 46+ en beiden weten ze veel meer van mode dan ik. Ze zien er allebei fantastisch uit. Eigen stijl, goed gekleed en lekker ’s zomers. Kom maar door met die tips ladies!

Lief voor je dijen
“Ik draag gewoon een kort broekje onder mijn rokjes, tegen het schuren. Ziet niemand en je voelt je zoveel fijner,” verklapt Maaike. “Je kunt als je een short draagt ook Smoovall spray of Body Glide gebruiken, dat zorgt dat je dijen niet gaan irriteren als je huid contact maakt.” “Of kies voor een mooie bandelette,” zegt Edith, “dat lijkt op zo’n kanten bandje dat bruidjes ook dragen. Die blijven goed zitten om je benen en het ziet er nog leuk uit ook.” 

Shortjes? Als in korte broek? Nou, die droeg ik voor het laatst in de brugklas geloof ik. Want: putjes. En lelijke knieën. Edith trekt zich daar niks van aan. “Joh, wat een onzin. Zelfs Gisele Bündchen heeft geen mooie knieën. Het zijn nu eenmaal lelijke gewrichten. Draag gewoon wat je leuk vindt en stijl het zoals straightsizers ook doen. Een kort broekje met een bloesje ziet er gekleed uit en is daarmee hartstikke leuk.”

Geen verstoppertje
“Je hoeft niet alles te bedekken als je voller bent,” vindt Maaike. En ik denk terug aan drie zomers geleden toen ik, vol in maat 48, een zwarte lange legging onder mijn t-shirtdress droeg naar mijn afspraak met het opperhoofd van LINDA. Ik was bang dat ze mijn dikke witte benen zou zien, en dat ik daardoor de klus niet zou krijgen. Onzin natuurlijk. Het kwik tikte de dertig graden aan en het zweet gutste over mijn rug. Alsof dat een fashionable eerste indruk was. Gelukkig kreeg ik de klus op mijn schijftalent en niet op mijn mode-inzicht.

“Je ziet vaak dat dames met een grotere maat armen en benen bedekken. Of een driekwart legging onder een jurkje dragen. Terwijl je dan juist de aandacht vestigt op alle stukken waar je niét blij mee bent. Draag liever kleding die je echt leuk vindt en waar je je goed in voelt. Spaghettibandje, kort, of aansluitend: zolang het goed voelt voor jou moet je het lekker doen.”

“Laat je niet beperken door je maat,” vindt Edith. “Heb je goede benen? Laat ze zien! En kijk naar de vorm van een kledingstuk en niet naar de maat. Nu er zoveel oversized items zijn, kun je gemakkelijk terecht bij gewone ketens zoals Zara en Mango. Het zit misschien wat meer aansluitend, maar dat maakt niet uit. Als je er blij van wordt, is het goed.” Goed opletten op het materiaal maakt ook nogal verschil, legt Maaike uit. Een plooirokje van soepele stof valt mooier over bolle billen dan een stevige rok. En een elastieken tailleband kun je lekker over je lovehandles trekken, zodat die verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Laat die regels lekker los
In de herfst en de winter stut ik de boel graag lekker met hemdjes en stevige panty’s. En in zomerkleding zie je alles. De stof is dunner en je draagt minder. Hoe zorg je dan dat je niet meteen al je vleeswaren uitstalt? “Voorkom randjes” betoogt Edith. “Als er ook maar iets knelt, lijk je meteen 10 kilo zwaarder. Liever een BH in de juiste maat en een bikinibroekje een maatje groter, dan bobbels op je heupen. En ja, natuurlijk kun je met een grotere maat gewoon bikini’s dragen. Ik heb er wel een stuk of 50 zelf. En als ik tien dagen op vakantie ga, dan gaan er ook tien verschillende bikini’s mee.” 

Maaike: “Deze rok staat volgens de regels voor mijn figuurtype eigenlijk 'te wijd' omdat ik juist al bredere heupen heb, maar omdat ik een gestreepte top draag verdeel ik de aandacht weer gelijkwaardig. Strepen kunnen echt prima als je een grote maat hebt.” En, zegt Maaike, het hoeft niet te staan zoals op de paspop, maar het moet staan bij jou. Ik heb van deze groene rok gewoon een stuk afgeknipt, omdat ik het mooier vind als je mijn enkels ziet. Net zoals ik korte shirtjes leuker vind staan dan lange, ook al heb ik een buikje. Ik leg de focus liever op de mooie dingen, dan dat ik de moeilijke verhul. Net als met zo’n lange broek aansjorren als het hoog zomer is. Dat – en anders wel de stralen zweet die langs je voorhoofd lopen – trekken meer aandacht dan jouw blote klapkuiten.”  

Edith: “Ik wil me niet laten beperken in wat ik wil dragen, dus ik zorg dat ik regelmatig mijn armen en benen train. Het is een verademing om mijn lichaam gewoon lekker te accepteren zoals het is en bijvoorbeeld de playsuit te kunnen dragen die ik wil.” 

Ja, dat klinkt allemaal heel leuk. Acceptatie en gewoon proberen. Maar het maakt de worsteling in het pashokje er niet minder om. “Gewoon doorzetten,” vindt Maaike. “Niet na twee keer opgeven. En: vooral online bestellen. Ik kijk naar de zaken waar je makkelijk kunt retourneren én waar je uit zowel de plussize als de straight-collectie kunt bestellen. En ja, dan bestel ik gerust 10 dingen tegelijk.” Goed idee. Met mijn 42 (met stretch) en 44 (op een slechte dag) ben ik een echte ‘inbetweenie’ zoals Edith dat zo mooi noemt. Briljant excuus om mijn winkelmandje goed vol te gooien. Nu maar hopen dat ik ook genoeg discipline heb om de helft straks ook echt weer terug te sturen.

Zomerhits

Goede items scoor je volgens Edith en Maaike hier:

Struin je toch graag door de rekken in de winkel? Breng dan een bezoek aan Amersfoort, want daar vind je een stuk of vijf winkels bij elkaar met een plus-collectie. Of boek een ticket naar Londen of Liverpool, want daar gaan alle winkels standaard tot maat 48/50. Amsterdam kun je het beste overslaan, net als die schattige straatjes met boetiekjes vol ‘one size fits all’. Want jij en ik weten dondersgoed dat die size helemaal niet all fit. 

Door Hanneke Mijnster
 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

 

Zwarte zaterdag

Komend weekend vertrekken veel van ons richting het zuiden. Naar Italië, Spanje en natuurlijk naar Frankrijk. Daar zie je de komende weken overal gele nummerborden rijden, al dan niet een caravan achter zich aan trekkend.

Ben je eindelijk gepakt en bezakt op weg, duik je al snel een file in: eindeloze rijen auto's, 35 graden en kapotte airco, ruziemakende kinderen op de achterbank en geen wc in de verste verte. Kijk maar even het stukje uit de conference van Youp van 't Hek en je weet waar we het over hebben.

Komende zaterdag is de drukste dag van het jaar op de Franse wegen: met een circulation extrêmement difficile. Zoals ieder jaar zullen de snelwegen tussen Parijs en Bordeaux (A10) en tussen Lyon en Orange (A7) en natuurlijk de Périphérique grotendeels vast zitten. De Franse verkeersdienst sluit daarom veel opritten om de doorstroming te verbeteren. En onderweg worden alternatieve routes aangeboden, de Bis, maar die zullen ook verre van rustig zijn.

Veel Nederlanders vertrekken met de files in het vooruitzicht daarom zaterdagochtend heel vroeg om de drukte voor te zijn, maar helaas: eigenlijk werkt die strategie ook niet. Daarom hebben we de ANWB gevraagd wat je dan wel het beste kan doen.

Arnoud Broekhuis​, manager verkeersinformatie bij de ANWB, is heel duidelijk: "Eigenlijk moet je aanstaande zaterdag tussen 9 en 15 uur niet in Frankrijk zijn." Volgens hem worden de files vooral veroorzaakt door Parijzenaars die allemaal tegelijkertijd naar het zuiden rijden. En natuurlijk de inwoners van de tweede stad van Frankrijk, Lyon, die óók de maand augustus vakantie hebben en via de Route du Soleil naar de kust gaan. Vooral bij de gares du péage wordt chaos verwacht.


Bij de tolpoortjes kunnen lange files ontstaan - van tevoren een 'tolbadge' scheelt wachttijd

"Wij raden aan om zaterdag na 16 uur te vertrekken", zegt Broekhuis, "maar als je per se zaterdag op je bestemming wilt aankomen, vertrek dan zeker níet op zaterdagochtend heel vroeg. Je komt dan geheid midden in de file terecht bij Parijs óf bij Lyon."

En blijven slapen, tjsa, dan denken wij vaak 'verkeerd'. "De meeste mensen rijden naar Baune of Langres en kijken de volgende dag wel. Maar als je vrijdag al wilt rijden en ergens wilt slapen, moet je zo zuidelijk mogelijk komen", aldus Broekhuis. "Dus voorbij Parijs of Lyon én de volgende dag heel vroeg op en weg anders is er zelfs de kans dat je de Autoroute niet eens opkomt. We hebben gemeten dat de grootste drukte, bijvoorbeeld tussen Lyon en Orange, tussen 7 en 11 uur 's morgens is, met kans op 3 uur vertraging op 200 kilometer."


Een van de drukste wegen is de A10 naar Bordeaux en de Spaanse grens

Dus een tip: "Blijf gewoon lekker de dag in de stad waar je hebt geslapen. Begin hier je vakantie, ga ergens leuk lunchen en bezoek een kathedraal of museum en begin het tweede deel van de reis pas in de namiddag.  Dan haal je het misschien nog wel om zaterdagavond op je bestemming aan te komen en is de kans op een files veel kleiner."

En daarom hebben wij voor onderweg een paar mooie plekjes uitgezocht die fijn zijn om te overnachten, waar je de 'meute voor kunt zijn' de volgende dag of heel goed een dag kunt besteden.

7 x filepret

Oké. Je bent nog geeneens voorbij Rotterdam en je bent 'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet' al tien keer beu. De drie gele auto's die er in heel Nederland op de snelweg rijden, zijn al allemaal gespot en je hebt al twee keer de vraag 'hoe lang moeten we nog?' beantwoord. Hoe ga je het de komende uren in godsnaam leuk houden? Dat vroegen we ook op de Facebookpagina van RTL Nieuws. Dit zijn jullie tips: 

1. Woordspelletjes
Met stip op 1: woordspelletjes. Woorden bedenken van de letters van de nummerborden die je passeert, zegt Femke Etty bijvoorbeeld. Claudia Vermeulen van Liempt pakt het iets ingewikkelder aan: je kiest twee woorden van vier letters en bedenkt dan de korste weg van de één naar de ander, door steeds een letter te vervangen. Huh? Van 'korf' naar 'mand' doe je bijvoorbeeld zo: korf - kort - kont - kant - tand - mand. Jeroen Nobbe houdt het graag geografisch: een plaats noemen en dan moet de volgende een nieuwe plaats verzinnen met de laatste letter van de vorige. Zo kom je wel van Parijs naar San Sebastian. Dit spel gaat natuurlijk ook prima met namen, dieren, sporten en noem maar op. 

2. Bingo
Een net wat actievere versie van ik-zie-ik-zie-wat-jij-niet-ziet. Onderweg kom je natuurlijk van alles tegen: van een ambulance tot een bepaald verkeersbord, van een zwarte Ford Ka tot de onvermijdelijke golden arches. Als je voor de reis begint een avondje knutselt, kan je voor al je autogenoten een eigen bingokaart maken. Wie het eerst een volle kaart heeft wint natuurlijk een prijs! Onder meer getipt door Regina van Hoogen, die zelfs al een format heeft gemaakt. Angelique Udo-Vorenhout maakt er een soort adventkalender van: een bord met vakjes van symbolen en voertuigen die je onderweg kan spotten. Zodra je die gezien hebt, kan je het vakje openmaken en daar zit dan een opdracht of een snoepje onder. Voor de gevorderde knutselaar, maar pret onderweg is gegarandeerd. 

3. Gebruik je fantasie
Alles wat je nodig hebt, zit in je hoofd natuurlijk. Waarom niet samen een leuk verhaal verzinnen? Dat tipt onder meer Erna Janssen. De een begint met vertellen en op een spannend moment mag de volgende het overpakken. Lisanne van den Bergh zat weleens te vloggen op de achterbank. Ook creatief! Geef je kinderen een cameraatje in handen en laat ze een reisverslag opnemen of een kort fantasiefilmpje opnemen. Of een liedje, want zingen is natuurlijk sowieso een mooie tijdverdrijver.

4. La-die-da
Als je van tevoren de goede muziek uitzoekt, heb je gegarandeerd een goede tijd. Zorg dan vooral dat iedereen die meerijdt ook inspraak heeft, want laten we wel wezen: niet iedereen kan vier uur onafgebroken Franse chansons, Frans Bauer of juist Lange Frans waarderen. Laatst staan dat je de hele zwarte zaterdag K3 op repeat hebt. Je doet iedereen een plezier als je hier vooraf wat aandacht aan geeft. Bijvoorbeeld Ghislaine Trienes, die zich al helemaal zit te verheugen op de 'oh zo foute en oude nummers' die ze heeft uitgezocht. Als je Spotify hebt, kan je samen een playlist samenstellen. En als je nog wat ruimte in je koffer hebt, kan je nog wat kleine accessoires meenemen om er een verkleedfeestje van te maken. Een gekke zonnebril, een roze pruik en de spontane lipsyncbattle kan beginnen. Ook vermakelijk voor je medefilerijders.

5. Zwaai zwaai
Daarover gesproken: gedeelde smart is halve smart. Zoek dus vooral ook contact met je fileburen. Charlotte Groenhof en haar moeder Carla hadden de grootste lol met bordjes maken met 'zwaaien' of 'smile' erop en die tegen het raam houden. Willem van Tienen doet graag aan fileflirten, hoewel zijn partner dat niet zo kan waarderen. En Linda Withaar gaat vaak met twee auto's op vakantie. In de file wisselen ze dan snoep uit - het lijkt net de Tour de France, zegt ze. En soms gaan andere mensen ook nog meedoen. Zo kan een file nog heel gezellig worden. 

6. Lekker luisteren
Hou je het liever wat rustiger, dan is een luisterboek ook een goed idee. Niets zo ontspannen als voorgelezen worden. Heb je kinderen op de achterbank? Er zijn genoeg kinderboeken die ook heel leuk zijn voor volwassenen. En mochten zij erbij in slaap vallen, dan zet je lekker je eigen spannende thriller op. Ook leuk om te luisteren: podcasts of audioseminars. En wil je helemaal leerzaam te werk gaan, doe je onderweg een talencursus van je het land waar je heen gaat. 

7. En dan nog dit 
Ook genoemd: de spelletjes 'wie het eerste slaapt' (door Diana van der Meulen) en 'wie het langst zijn mond kan houden' (door Bart Verhagen). JD Boomsma mag graag een potje sjoelen in de auto - hoewel de redactie dat logistiek nog niet helemaal voor zich ziet - en je hebt natuurlijk ook reisversies van bijvoorbeeld scrabble. Dan klem je de steentjes vast op het bord, zodat ze niet allemaal ervan af vallen. En veel minder sociaal, maar toch ook leuk: de gameboy en de dvd'tjes. Maikel Kinnane beperkt zijn hele fileplan zelfs tot één oplossing: 4G. Gezellig doen kan tenslotte de hele vakantie nog.  

Girls Night Out

Film van de week: Girls Night Out
Regie: Lucia Aniello
Met: Scarlett Johansson, Kate McKinnon, Zoë Kravitz
Waardering: 2 sterren

De grappige chaos van een uit de hand gelopen vrijgezellenfeest kennen we van films als Very Bad Things, Bachelor Party en The Hangover, waarin een groepje mannen van de ene bizarre situatie in de andere buitelt. Daarna volgde Bridesmaids, waarin te zien was dat ook bij de dames de bruiloftsvoorbereidingen niet altijd soepel verlopen. Nu is er weer een vrouwelijke variant op die komedie gemaakt. Drugs, strippers, wilde feestjes. Het is er allemaal. Het enige wat ontbreekt zijn goede grappen.

Jess is een keurige politica, die zich opmaakt voor belangrijke verkiezingen en eigenlijk geen tijd heeft voor een weekendje weg met haar oude studievriendinnen. Maar ze heeft geen keus, want de bezitterige Alice heeft alles tot in detail gepland en er is geen ontkomen aan. Ze gaan feesten in Miami.

Eenmaal daar lijkt Jess haar politieke ambities snel vergeten, want het duurt niet lang of ze staat in een club coke te snuiven met haar posse: de linkse activiste Frankie, kakkineuze Blaire, de Australische Pippa en natuurlijk lompe Alice. Als de drank en drugs hun werk doen, besluiten ze een stripper naar hun geleende, luxe strandhuis te laten komen. Deze wordt door Alice wat te enthousiast besprongen. De kerel komt ongelukkig terecht en is op slag dood.

Een dode stripper en vijf doorgesnoven vrouwen. Dat is nog maar het begin van de ellende, want vanaf dat moment gaat het ook met de komedie bergafwaarts. Net zoals Alice te hard schreeuwt om aandacht en daardoor bloedirritant is, zo probeert regisseur Lucia Aniello ook met teveel hysterie haar publiek te vermaken.

Bij vlagen is het best leuk. Zo komen Demi Moore en Modern Family-acteur Ty Burrell voorbij in geinige bijrollen als de oversekste buren, die afgeleid moeten worden van het lijk. Van de hoofdrolspeelsters is vooral Kate McKinnon grappig. Haar Australische gewauwel en fysieke spel zorgen voor leuke momenten. Maar telkens als de film even lijkt op te leven, zakt het niveau van de grappen weer terug naar reteflauw en ordinair.

Hoe gekker, hoe beter, moeten de makers gedacht hebben en dat hadden ze mooi mis. Grof en ranzig kan hartstikke leuk zijn, maar niet als het als trucje wordt gebruikt. Wanneer de brave verloofde van Jess in een luier en stijf van de meth onderweg gaat om zijn relatie te redden, is de film definitief verloren. Wie een leuk avondje uit wil, moet niet bij Girls Night Out zijn.

Door Kita van Slooten

Frisse salade voor de lunch

In samenwerking met Kosmos Uitgevers

Deze heerlijk frisse salade van geschaafde meiknol, watermeloen, geitenkaas en pompoenpitten is ideaal voor zonnige dagen op het balkon of in de tuin met een glas witte wijn. Je zet hem in een handomdraai op tafel, dus je hebt lekker veel tijd om te relaxen. Maak eerst de dressing, dan staat die vast klaar.

Bereidingstijd: 15 minuten

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 200 ml frisse sinaasappel & peterseliedressing (zie hieronder)
  • 2 kleine meiknollen
  • 400 gram watermeloen
  • 1 el zonnebloemolie
  • 60 gram pompoenpitjes
  • 125 gram rucola, gewassen
  • 300 - 400 gram zachte geitenkaas
  • ½ bosje krulpeterselie, gehakt

Sinaasappel & peterseliedressing (300 ml):

  • sap van 1 grote sinaasappel
  • rasp van ½ sinaasappel
  • sap van 1 citroen
  • 3 el sojayoghurt
  • ½ bosje bladpeterselie, gehakt
  • mespunt peper
  • 1 tl zout
  • 100 ml zonnebloemolie

Bereiding:

Voeg alle ingrediënten voor de dressing samen en zet apart.

Was de meiknollen en snijd ze in de lengte doormidden. Snijd de meiknollen op een mandoline of met een scherp koksmes in zo dun mogelijke plakjes, en het vruchtvlees van de watermeloen in blokjes van 2 cm.

Verhit de zonnebloemolie in een koekenpan en voeg de pompoenpitten toe. Rooster ze ongeveer 4 minuten en voeg een snufje zout toe; schud de pan af en toe.

Stel je salade samen op individuele bordjes of een grote schaal. Begin met de rucola en verdeel hier de plakjes meiknol en blokjes watermeloen over. Verkruimel de geitenkaas over de salades en maak ze af met de geroosterde pompoenpitten, de gehakte peterselie en de dressing. Wil je je salade extra vullend maken? Voeg dan nog wat linzen toe.

SLA: Easy salades
In het kookboek SLA Easy salades vind je toegankelijke, lekkere salades die je dagelijks snel kunt maken. Dit kookboek is van de hippe saladebar SLA, (@ilovesla) die hard op weg is heel Nederland te veroveren, met vestigingen in Amsterdam, Utrecht, Den Haag en Haarlem. Eerder verscheen het kookboek SLA: een handboek voor groen, gezond en geweldig lekker eten.

Titel: SLA: Easy salades
Auteur: Ida de Haart
Prijs: € 15,-
ISBN: 9789021564838
Uitgever: Kosmos

 

 

 

 

 

 

 

 

Het einde van de kassameisjes?

"Spaar u ook zegeltjes? Bonuskaart of Airmiles?" Het ziet ernaar uit dat de dagelijkse gesprekjes met de kassameisjes en -jongens plaats gaan maken voor technische hoogstandjes. Binnenkort hoef je je niet eens meer langs een kassa. Je loopt straks gewoon met je producten de deur uit zonder dat je pinpas eraan te pas komt.

Albert Heijn wil dit gaan testen in verschillende AH To Go's eind 2018, zo bleek begin deze week. Bij deze locaties hebben mensen vaak haast en zou het logisch zijn als ze hun spullen kunnen pakken en gewoon door kunnen lopen. Woordvoerder Els van Dijk van de Albert Heijn laat weten dat er momenteel nog niet bekend is hoe dit in zijn werk gaat. Maar grote kans dat ze afkijken van Amazon.

Winkel zonder kassa's

In Amerika wordt deze vorm van winkelen namelijk al getest in een winkel. Als de mobiele telefoon van de klant bekend is, registreert deze alle producten die hij in zijn mandje legt. Ook camera's en sensoren houden in de gaten welke artikelen je meeneemt. Uitgewinkeld? Dan worden de producten automatisch afgeschreven van je betaalrekening. 

Voor Nederlanders is dit voor nu misschien nog een ver-van-je-bedshow. Maar het zelfscannen van boodschappen gebeurt al op heel veel plekken. Hierbij kun je zelf kiezen hoe je de producten wilt scannen: met een handscanner, je telefoon of via het scan&go systeem. Het afrekenen van de boodschappen kun je helemaal zelf doen. Geen winkelpersoneel hoeft je hierbij te helpen.

Streepjescodesupermarkt

Supermarkttijd besparen gaat helemaal soepel in Japan. Daar kun je boodschappen doen via een streepjescodesupermarkt in de metro. Je scant de producten die je wilt hebben vanaf een muur waarop een foto staat van de populairste dagelijkse boodschappen. Kom je vervolgens met de metro bij je eindbestemming? Dan kun je daar je boodschappen ophalen. 

Begin dit jaar was dit ook mogelijk bij een Jumbo in Rotterdam, om te laten zien hoe makkelijk je producten kunt bestellen via de Jumbo-app. Op de hoek van de Witte de Withstraat kon je 24/7 boodschappen bestellen. Alles wat je in je virtuele mandje hebt gestopt, werd of thuisbezorgd of kon je ophalen bij een pick-up point.

Van geen kassa naar 'slow kassa'

Sowieso is het gemak van bestellen bij iedere supermarkt vergroot. Alles wat je wil hebben, kun je met een druk op de knop in je mandje leggen en een paar dagen erna wordt het thuisbezorgd. Toch ziet het er nog niet helemaal naar uit dat de kassameisjes en -jongens compleet plaatsmaken voor technologie. Els van Dijk van de Albert Heijn laat me weten dat het heel goed mogelijk is dat er ooit een 'slow kassa' gaat komen. Die vind je dan in buurtfilialen waar meer tijd is voor persoonlijk contact. Gelukkig, want zo'n praatje is met een machine lang zo gezellig niet. 

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen: Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

OZARK

Wanneer kijken: als je Breaking Bad goed vond
Wanneer niet: als je het al snel te ingewikkeld vindt
Naast je op de bank: al je cash, voor de zekerheid
Waar: Netflix

Marty Byrde heeft een probleem. Of eigenlijk heeft hij een heleboel problemen. Zijn zakenpartner wordt vermoord als blijkt dat die geld heeft gejat dat hij eigenlijk had moeten witwassen voor een Mexicaans drugskartel. Die taak komt nu bij Marty te liggen. Daardoor krijgt hij ook nog de politie achter zich aan. Bovendien gaat zijn vrouw vreemd. Met een hele hoop vindingrijkheid en doorzettingsvermogen moet Marty zich steeds weer uit nieuwe benarde posities wurmen om zichzelf en zijn gezin in leven en uit de cel te houden. 

De Byrdes, ernstig goed gespeeld door Jason Bateman en Laura Linney, vormen op het eerste gezicht een braaf, burgerlijk stel. Dat er onder dat keurige vernisje een hele hoop narigheid schuilt mag duidelijk zijn. Maar ook op hun slechtst zijn Marty en Wendy complexe karakter van wie je nooit helemaal kan voorspellen hoe ze zullen handelen. De hele opzet van de serie doet natuurlijk denken aan Breaking Bad, waarin een suffige scheikundeleraar zich inlaat met de productie van meth. En daar doet het ook in kwaliteit aan denken: spannende dialogen waar de tijd voor wordt genomen, een plot dat blijft verrassen tegen een prachtig grimmige achtergrond. En laat het nou net een heel regenachtig weekend worden. Kijken!

INCONCEIVABLE

Wanneer kijken: als je best wil geloven dat iedere vrouw diep van binnen gek is 
Wanneer niet: als je net vader of moeder bent geworden
Naast je op de bank: je privédetective, die voortaan iedere nieuwe vriendin kan onderzoeken 
​Waar: Videoland

Genoeg films over enge vrouwen: Fatal attraction, Single white female, The hand that rocks the cradle. Ze verlopen volgens een bekend patroon: vreemde vrouw werkt zich in het leven van nietsvermoedend slachtoffer, lijkt eerst aardig en blijkt dan een gestoord plan te hebben. Dat is precies het patroon dat Inconceivable ook volgt. Maar dat is niet erg: soms is een cliché ook gewoon een cliché omdat het maar bruikbaar blijft. 

In dit geval is er vorm gegeven aan het plot door er kinderloosheid in te werken. Angela en Brian kunnen zelf geen kinderen krijgen en hebben daarom gebruik gemaakt van een eicel donor. Ze krijgen een schattig dochtertje. Niet lang daarna maakt de mysterieuze Katie haar entree, samen met haar dochter. De twee gezinnen raken al snel bevriend. Katie biedt aan om als draagmoeder een tweede kindje voor hen te dragen. Brian en Angela vragen zelfs of Katie bij hen komt wonen en als nanny voor hun dochter wil zorgen. Slecht plan natuurlijk, want er wordt steeds meer duidelijk over de motieven van Katie. Dat zie je allemaal aankomen, maar het is leuk geacteerd en af en toe best spannend. Prima woensdagavondfilm.  

WEEMOEDT

Wanneer kijken: als je al die mooie Amsterdamse plaatjes uit Baantjes mist
Wanneer niet: als je gelooft dat alle Amsterdammers oppervlakkige en egocentrische snelle jongens zijn
Naast je op de bank: je geheime heupfles met een lekker drankje
​Waar: Videoland

Het blijft een bijzonder fenomeen: een hoofdpersoon die naar iedere standaard nogal onsympathiek is en met wie je desondanks tóch meeleeft. Zo iemand is Job Weemoedt, gespeeld door Thijs Römer: een met drank en coke doordrenkte talentmanager, die zich met een rotvaart een weg door een oppervlakkig mediawereldje blundert. Römer is bijzonder geloofwaardig in zijn rol. Dat hij het verhaal zelf schreef - in eerste instantie als roman - helpt daar waarschijnlijk bij.  

Weemoedt heeft wel medestanders in de slangenkuil, hoewel hij het ook vaak bij hen verbruidt. Je vraagt je wel af wat al deze mensen nou in elkaar zien, eigenlijk is niemand echt leuk. Maar dat is misschien ook wel weer de sfeer die er echt in medialand heerst? Er is in ieder gevoel genoeg herkenbaars: zo zitten de talenten van Job regelmatig in het decor van RTL Late Night (voor de gelegenheid omgedoopt tot RTL Night Time), is Lizzie van Looijen één op één gebaseerd op Linda de Mol en moet casting director Jos Castelijn wel een kopie zijn van Job Gosschalk. Wie weet wat er zich van het plot ook echt in 'het wereldje' heeft afgespeeld? Mocht je dat allemaal niet boeien, dan hou je toch nog een snelle, grappige serie over, met prachtige shots van Amsterdam - die zijn er te over.

CULINAIRE HOOGSTANDJES

Wanneer kijken: als je van koken houdt
Wanneer niet: als je trek hebt
Naast je op de bank: je zelf gemaakte hoogstandje uit de keuken
​Waar: Videoland

Een gouden concept van het Oostenrijkse restaurant Hangar 7: ze nemen steeds een maand lang een menu over van een beroemde chef. Zo kunnen gasten de hoogste culinaire standaard van over de hele wereld proeven. Ook van de Nederlandse Richard van Oostenbrugge van restaurant Bord'Eau in Amsterdam. 

In deze documentaire reeks volgen we deze en nog vijf andere samenwerkingen. De chef van Hangar 7 gaat steeds eerst op bezoek bij de gastchef, waar ze samen het menu doornemen en eventueel aanpassen naar de Oostenrijkse mogelijkheden - zelfs op dit niveau is niet alles overal te krijgen. We zien nog iets van een lokale leverancier en vervolgens gaat de aflevering door in Salzburg waar het team van Hangar 7 zich razendsnel een kneitermoeilijk menu moet eigen maken en de gastchef nog iets over de Oostenrijkse keuken leert. 

Dat is ontzettend leuk om te zien als je zelf ook van koken houdt. Het is vooral grappig hoe de chefs zich tot elkaar verhouden, hoe zeer ze elkaar bewonderen (in ieder geval voor de camera's) en hoe ze samen het menu voor Hangar 7 vormgeven. De gerechten die ze maken zijn vaak echte kunststukjes, de smaakcombinaties behoorlijk apart. Niet iets wat je zomaar zelf na gaat doen, maar wie een uitdaging leuk vindt, kan zich best laten inspireren. Of gewoon tijdens het kijken een broodje knakworst wegkanen, dat kan natuurlijk ook.  

Weekendagenda

Shake it up!

Komend weekend opent de Pride Week - de hele week staat in het teken van diversiteit en gelijkheid. Met als hoogtepunt de Canal Parade door de Amsterdamse grachten. Als voor jou de parade een beetje te massaal is geworden, ga dan naar Milkshake.

Dit festival is geen exclusieve gay party maar probeert juist iedereen bijeen te krijgen die van lekkere muziek en mensen houdt. Milkshake viert dat mensen mensen zijn: dun, dik, homo, hetero, zwart, wit, vrouw, man. www.milkshake.nl.

Ssssst! Kamermuziek

Met meer dan 50 kamermuziekconcerten schaart het Peter de Grote Festival zich onder de grootste klassieke muziekfestivals van Nederland. Door heel Groningen, Friesland en Drenthe wordt op bijzondere plekken opgetreden: van het klooster in Ter Apel, het Fries Museum in Leeuwarden tot de Martinikerk in Groningen. Daarnaast worden er boottochtjes, museumbezoeken en diners georganiseerd waarin de muziek natuurlijk centraal staat. Kijk voor kaartjes op www.peterdegrotefestival.nl.

Trommelen en reggae

Het Zomercarnaval breekt los in Rotterdam. Hier wordt cultural difference wel heel uitbundig gevierd: de beroemde straatparade, enorme pre-party op vrijdag en de Battle of the Drums op zaterdag: muziek, dans, theater, voordracht en poëzie om te vieren dat in Rotterdam 186 (!) nationaliteiten samenleven. Klik hier voor het uitgebreide programma.

De mosselen zijn er weer!

In Middelburg wordt komend weekend gevierd dat de mosselen er weer zijn. Hoewel de 'r' nog niet officieel in de maand zit, kun je het hele weekend mosselen, direct uit de zee, krijgen. Natuurlijk zijn er optredens, muziek en lange tafels en dat allemaal op de knusse Vismarkt. Het is dit weekend sowieso onrustig in Zeeland: in Oostkapelle is een ringsteektoernooi (donderdag) en in Vrouwenpolder is het jaarlijkse beachvolleybaltoernooi, op de Brouwersdam een gezellig foodfestival, in Colijnsplaat het Peerock Festival en Dance Tour in Goes. Ja, Zeeland is dit weekend écht the place to be! www.vvvzeeland.nl.

Jubileum in Friesland

Museum Belvédère bestaat dit jaar 12,5 jaar en dat vieren ze met het tentoonstellen van de hoogtepunten uit hun bijzondere collectie. In het prachtige museumgebouw hangt werk van bekende Noord-Nederlandse kunstenaars, zoals Gerrit Benner, Sjoerd de Vries en Hendrik Werkman. Als je nog nooit in het museum bent geweest, neem dan je tijd. Het ligt in een prachtig park net buiten Heerenveen en je kunt er goed lunchen. www.museumbelvedere.nl.

 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

De andere kant van Benidorm

Benidorm is een van de drukst bezochte badplaatsen van Europa, vermaard vanwege stranden, boulevard en het aangename klimaat. Maar dat de Spaanse vakantiebestemming ook een andere kant heeft, is minder bekend.

Benidorm is eigenlijk maar een gehucht met 40.000 inwoners. Maar ieder jaar krijgen ze 13 miljoen toeristen over de vloer. Wie er aankomt begrijpt direct waarom: dankzij de gunstige ligging in een baai ingeklemd tussen twee bergketens, is het er bijzonder aangenaam.

Benidorm ligt aan de Costa Blanca in de Spaanse provincie Alicante. Het toeristenoord bestaat uit twee langgerekte stranden, Levante en Poniente, die gescheiden worden door een oude haven van waaruit vroeger gevist werd en de zeeën werden bevaren. De zon schijnt van maart tot september. Daarna is het de favoriete overwinteringsplek van veel West-Europese ouderen. Benidorm trekt het hele jaar door talloze jongeren, gezinnen en alles wat daartussen zit.

Benidorm zit dus bepaald niet verlegen om toeristen. Toch zou de badplaats wel graag wat ándere toeristen willen trekken. Het strand en de boulevard worden overspoeld door kekke ouderen en zuipende jongeren. Iedereen kent de imposante boulevard met alle grote hotels van waaruit je binnen tien stappen op het strand bent. Maar - wil Benidorm bewijzen - ze hebben nog zoveel meer te bieden.

De opkomst van Benidorm begon zestig jaar geleden toen Spanje nog zuchtte onder het regime van Generaal Franco en de Katholieke Kerk. In de jaren vijftig verschenen de eerste toeristen in Alicante en het duurde niet lang voor de eerste Britse (!) toeriste op de bon werd geslingerd door de Guardia Civil. In bikini zonnebaden, dat was niet de bedoeling in het preutse Spanje.

Burgemeester Pedro Zaragoza wist dat de economische toekomst van zijn stadje aan een zijden bikinibandje hing. Hij ondernam een acht uur durende brommerrit naar hoofdstad Madrid waar hij de toestemming van Franco vroeg, en kreeg, om schaars geklede toeristen toe te laten op zijn stranden. Het was de start van een stormachtige groei van Benidorm die leidde tot de bouw van een woud aan wolkenkrabbers.

Ons reisgezelschap wordt rondgeleid door Carola Valls van het Verkeersbureau Benidorm. Ze brengt ons naar authentieke familierestaurantjes op verscholen pleintjes. We bezoeken een chique resort opgetrokken in Thaise stijl en ook het nabijgelegen golfresort wordt bezocht, voor een golf-clinic. Wie goed zoekt, kan best een andere kant aan Benidorm ontdekken. De plaats heeft weliswaar geen musea of een uitgebreid historisch stadscentrum. Maar er valt genoeg te doen. Om te beginnen met eten.

De Spaanse keuken staat natuurlijk bekend om tapas en paella. In Benidorm zijn het in eerste instantie de pizzarestaurants, hamburgertenten en all-day English breakfastzaken die opvallen. Wie echt Spaans wil eten, tussen Spaanse families met kinderen die af en toe streng worden toegesproken, gaat bijvoorbeeld naar restaurant La Señoría. Ze hebben onwaarschijnlijk lekkere calamares (dus niet die rubberen bijtringen) op de kaart staan. Ook de paellita, een soep-achtige paella-variant, is dankzij de verse schaal- en schelpdieren verrukkelijk. Toe is er vers fruit.

In Tapas-alley, een bomvolle, broeierige steeg in het oude centrum van Benidorm, rijgen de tapas-zaakjes als een kralenketting aan elkaar. Veel van de barretjes zijn van de Aurerra Group, een keten met veel vestigingen. Wie aan de ene kant van de straat begint, en zo van zaakje naar zaakje naar het einde trekt, zal merken dat bij ieder bezoekje de tapas een stukje verfijnder worden. Tegen het einde zijn ze erg trots op de clasica de clasicos. Dit is een tortilla met kabeljauw. Bestel deze, wegens zwaar op de maag liggend, niet als laatste.

Luxe uit eten is niet de eerste associatie bij Benidorm, maar het kan wel. Het prominente boutique hotel Villa Venecia, pal aan het pleintje bij de kerk Iglesia de San Jaime y Santa Ana, heeft vijf sterren en een fijn klein restaurant met een geweldig uitzicht. Het tasting menu dat we voorgeschoteld krijgen, is niet heel verrassend maar de kwaliteit van de ingrediënten maakte veel goed. En wie houdt er niet van een dessert met aardbeiensorbet en suikerspin?

Nog sjieker eten kan in Asia Gardens, al houdt het rijkenresort de deuren stijf gesloten voor bezoekers van buitenaf. Wie gebruik wil maken van één van de negen restaurants zal toch echt eerst een kamer moeten boeken. Asia Gardens is een enorm uitgebreid hotelcomplex vol geschakelde zwembaden en royaal groene tuinen waar ongeacht de hitte alle bloemen bloeien. Vanwege het hoge serviceniveau wordt de bezetting bewust tot zeventig procent beperkt. Minder gasten betekent meer aandacht.

Qua activiteiten is hier aan de Costa Blanca dus de mogelijkheid om de hele dag op een bedje op het strand of aan het zwembad te liggen. Wie wat meer actie wenst, kan bij Tao fietsen een e-bike huren voor een tochtje door de omliggende bergen. Binnen tien minuten e-biken ligt de boulevard ver achter je. Vanuit de heuvels ziet Benidorm er werelds uit met al die wolkenkrabbers.

Golfen kan ook. Op de Meliá Villaitana golfbaan net buiten de stad mag iedereen die dat wil een balletje slaan. Doorgewinterde pro’s geven clinics. Wie eenmaal een paar ballen het zand in heeft gemept, krijgt vanzelf de smaak te pakken.

Sowieso valt het aan te raden om de gebaande paden te verlaten en zelf op zoek te gaan naar de onverwachte kanten van de badplaats. Neem die wolkenkrabbers bijvoorbeeld. Neergezet om zo veel mogelijk toeristen een glimp van de zee op te laten vangen.

Wie gaat wandelen door de wijken achter de boulevards rolt van de ene architectonische verrassing in de andere. Veel gebouwen, maar ook reclameborden boven restaurants, stammen uit de jaren zestig en zeventig. Wie ze door de wimpers bekijkt, ziet art-deco en soms zelfs Miami-achtige taferelen.

Benidorm beschikt over de hoogste gebouwen van Europa. Carola van het verkeersbureau vertelt trots dat ze onlangs een delegatie Noord-Koreanen op bezoek had. Het bezoek was bedoeld als studiereis. Noord-Korea is zelf ook van plan een Benidorm-achtig oord te bouwen. Volgens Carola is Benidorm een voorbeeld voor de wereld. Juist dankzij het feit dat er zo veel hoge flats zijn gebouwd, wordt er efficiënter met water en energie omgesprongen.

Net buiten de stad liggen ook een aantal wijngaarden waar de wijn ter plekke op het vat gaat. Een fraai voorbeeld is het wijnhuis van Enrique Mendoza, een familiebedrijf dat al generaties Spaanse rode en witte wijn maakt. Een bezoekje aan de Mendoza’s is zeker aan te raden Na de rondleiding is er volop gelegenheid om de verschillende wijnen te proeven. Zelf een doosje kopen, kan in de winkel.

Zo biedt Benidorm prima eten, tal van mogelijkheden om de omgeving te verkennen (er vertrekken dagelijks Jeep-tours waarmee je off-road de bergen kunt verkennen) en ook op sportief gebied is er genoeg te beleven. Benidorm is, kortom, meer dan die tien meter tussen hotel en strandbedje.

Door Matthijs van der Pol