Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 26, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

“Ja. Ik heb een lievelingskind”

Zoals je een beste vriendin hebt, een favoriete zus of een fijnste collega, zo heb je ook een lievelingskind. Niet dat je meer van de een houdt dan van de ander, maar je hebt wel degelijk een voorkeur, zo blijkt uit Amerikaans onderzoek. 74 procent van de moeders heeft duidelijk een oogappeltje, ontdekte de Amerikaanse onderzoeker Katherine Conger. Maaike geeft het eerlijk toe. Onder pseudoniem, dat dan weer wel.

“Ik wil dat mijn kinderen het nooit te weten te komen. Horen, of lezen, is nog erger dan voelen. Maar eerlijk is eerlijk, ik kan niet ontkennen dat ik anders reageer op mijn jongste zoon dan op mijn oudste.”

De nerd en de showpony  
“Toen ik zwanger was, wist ik zéker dat het een meisje zou worden. Ze zou blonde krullen krijgen en blauwe ogen, net als ik. Zo zag ik het voor me. Wishfull thinking zo bleek, want ik kreeg uiteindelijk twee zoons. Dat was wel even wennen hoor. Treinen in plaats van tutu’s en bouwen in plaats van boetseren. Ik ben niet zo’n moeder die iedere zaterdag enthousiast naast het voetbalveld staat. Gelukkig blijken Hugo (8) en Felix (7) ook niet zulke types. De oudste is qua uiterlijk precies zijn vader, met een dikke bos donker haar en mooie lange vingers. Een slimme uitvinder ook, die hele vliegdekschepen bouwt van Lego en altijd wel een gevonden stuk ijzer en een rolletje tape in zijn broekzak draagt. De jongste is een gay in de dop. Lichtblond, grote blauwe ogen en mijn persoonlijke stylist. Als hij zegt dat mijn schoenen niet mooi bij mijn jurk staan, dan trek ik andere aan. Hij is de showpony van de twee, die dansvoorstellingen geeft in de woonkamer en zorgt dat de kaarsjes er een beetje gezellig bij staan in huis.”

'De jongste krijgt met gemak vijf minuten extra bij het bedritueel'

Met gemak drie cadeaus
“Misschien is het omdat Felix meer meisjesdingen doet. Of gewoon omdat hij meer op mij lijkt, maar dat hij en ik als vanzelf gaan dat is zeker. Als ik écht eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat ik bij hem meer tijd vrij maak om samen iets te doen. En dat hij met gemak vijf minuten extra krijgt in het bedritueel. Dat ik voor hem het liefst drie verjaardagscadeaus zou kopen omdat ik niet kan kiezen, terwijl ik voor Hugo een of ander technisch Lego-ding koop en na twee minuten weer buiten sta.”

“Met Hugo – en heus, ik houd van hem met alles wat ik heb – is het werken voor me. Die Lego moet namelijk in elkaar gezet en hoe hard ik ook mijn best doe, het wil niet. Ik veins enthousiasme, omdat ik mijn lieve kleine jongen zo graag gelukkig maak. En omdat ik wil dat hij voelt dat ik hem zie. Maar na een kwartier weet ik niet hoe gauw ik zijn kamer uit moet rennen met een smoes over de was. Ik vind bouwen niet leuk. Ik zie het niet ook. Ik houd niet van rekensommen, van machines verzinnen en van kaplablokjes stapelen.”

'Hij huilde: ik denk soms dat je niet van mij houdt'

Snikkend op schoot
“Een paar maanden geleden kwam hij ’s avonds uit bed en kroop op mijn schoot. Meestal is hij niet zo’n kroeler, in tegenstelling tot zijn kleine broer. Ik wilde al gaan mopperen dat hij nu toch echt moest gaan slapen, toen ik zag dat hij moest huilen. ‘Mama, soms denk ik dat je niet van mij houdt. Je doet veel meer met Felix dan met mij en dan denk ik dat je meer van Felix houdt dan van mij,’ snikte hij. Mijn hart brak. De arme jongen sprak zich uit en verwoordde precies waar ik zelf mijn ogen voor sloot.”

“Sindsdien let ik veel beter op wat ik doe. Ook nonverbaal. Ik zoek naar dingen die we wel allebei leuk vinden. Vieze verhalen schrijven bijvoorbeeld, of tekenen. En ik benoem aan hem dat ik nu eenmaal niet zo goed ben in Lego als hij. Het heeft wel iets moois ook, dat we zo elkaars persoonlijkheid leren kennen. Af en toe doen hun vader en ik een 1-op-1-dagje met de jongens en dat helpt ook. Dan zie ik ineens een hele andere Hugo, die me verbaast met zijn goede grappen, moeiteloos de dag regisseert en ontroerend enthousiast is.”

“Ik kijk ook goed naar hoe ik omga met Felix. Ineens zie ik dat hij net zo gewiekst is als ikzelf kon zijn vroeger. En dat hij met zijn zoete snoetje verrassend veel voor elkaar krijgt, maar dat hij lang niet zo onschuldig is als hij lijkt. Ik wil niet dat hij zich voorgetrokken voelt en al helemaal niet dat Hugo zich achtergesteld voelt. Dus ik probeer mijn aandacht zo gelijkwaardig mogelijk te verdelen.”

Gelijkwaardigheid niet benadrukken
“Laatst sprak ik er met een goede vriendin over. Zij merkte ook dat ze anders reageert op haar jongste dochter dan op haar oudste. Toleranter is ook. Dat voelde wel als een opluchting. Ik geloof ook wel dat die verschillen er mogen zijn. Mijn zoons zijn nu eenmaal niet gelijk. Maar Felix is zeker niet beter dan Hugo, of andersom. Je ziet soms dat ouders of oma’s krampachtig proberen om de gelijkwaardigheid van alle kinderen te benadrukken in de bedragen van de verjaardagscadeaus en het uitdelen van chocolade paashazen. Logisch, want eerlijkheid is een belangrijk thema voor kinderen. Maar verschillen zijn er wel degelijk en dat zien de kinderen zelf ook. Ik heb er daarom voor gekozen om met mijn jongens ook te praten over die verschillen. Zonder er meteen een waardeoordeel aan te hangen. Felix is anders dan Hugo. En dat mag. En ik ben anders dan hun vader en dat mag ook. Daar zit ook een verschil in liefde in. Maar doe alsjeblieft niet alsof het er niet is, want kinderen voelen die verschillen wel. Dat blijkt wel uit Hugo’s avondtranen.”

"Uiteindelijk draait alles om liefde en gelukkig is liefde onmeetbaar. Hugo en Felix zijn allebei net zo vaak lief, stom, grappig, irritant en vertederend. En ikzelf waarschijnlijk ook."

Wie zegt van niet, liegt

Volgens de Amerikaanse schrijver Jeffrey Kluger heeft zelfs 95% van de ouders een favoriet kind. En wie zegt van niet, die liegt. Hij schreef er het boek The sibling effect over (helaas niet vertaald) en hield ook deze TED talk. Hierin beschrijft hij dat die voorkeur niets te maken heeft met liefde voor je kind en alles met herkenning. Hoe meer raakvlakken je hebt, hoe makkelijker het samen gaat. En we houden nu eenmaal van de weg van de minste weerstand. Het idee van gelijkwaardigheid hebben we onszelf opgelegd zegt hij, terwijl juist de verschillen die we ervaren met onze broers en zussen ons vormen tot wie we zijn.

Overigens is bij vaders de jongste dochter meestal het oogappeltje en bij moeders is het de oudste zoon.

Door Hanneke Mijnster

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Het lievelingetje vs. het zwarte schaap

Maaike is niet de enige die een lievelingskind heeft. Ze zullen het waarschijnlijk nooit toegeven, maar veel vaders en moeders hebben stiekem een oogappeltje. Hoewel, stiekem? Sommige kinderen merken overduidelijk dat ze worden voorgetrokken, of juist worden benadeeld. Daar kunnen deze lievelingetjes en zwarte schapen over meepraten.

Inge (39) was binnen haar gezin het lievelingetje, haar zus het zwarte schaap. “Onze vader hield er een strenge opvoeding op na. Soms onrealistisch streng. Als iets niet naar zijn zin ging, dan gebruikte hij zijn handen. Niet dat hij ons echt afranselde, maar je kreeg soms wel rake klappen. Mijn zus was daar duidelijk vaker het slachtoffer van dan ik.”

Inges vader liet zijn voorkeur ook op andere manieren merken. “Hij praatte altijd over mij, nooit over mijn zus. Tot op de dag van vandaag laat hij dat zien. Hij was bijvoorbeeld niet bij de bruiloft van mijn zus, maar wel bij de mijne. Dat heeft mijn zus veel pijn gedaan.”

“Ik denk niet dat mijn vader meer van mij hield dan van mijn zus. Het kwam echt door onze verschillende karakters”, zegt Inge. “Mijn zus lijkt qua karakter enorm op mijn vader en dat botste. Ik lijk meer op mijn moeder en kan mij makkelijker aanpassen aan anderen. Ik kwam daardoor met veel meer dingen weg.”

'Als ik wat deed, kreeg mijn zus op haar donder'

“Ik werd daar pas bewust van toen ik zo’n 20 jaar was. Als kind had ik geen idee waarom er altijd op mijn zus werd afgegeven. Tegelijkertijd was ik wel blij dat ik zelf de klappen niet incasseerde. Als ik achteraf terugkijk, heb ik dat onbewust wel uitgebuit. Als ik wat uitgespookt had, dan zorgde ik ervoor dat mijn zus op haar donder kreeg. Ik voel me daar nu niet schuldig over, maar wel ongemakkelijk. Ik heb me aangepast aan de situatie, maar ik had aan die situatie geen schuld.”

Vijf jaar geleden hebben Inge en haar zus erover gesproken. “In haar interpretatie heb ik haar tijdens onze jeugd bewust gepest. Dat heeft ertoe geleid dat wij nu geen contact meer hebben. Zo lang mijn zus dit naar mijn hoofd blijft gooien, heeft contact geen zin”, zegt Inge. “Ik denk dat zij het nog steeds heel moeilijk heeft met haar jeugd. Ze blijft als kind naar de situatie kijken. Ze verwijt onze moeder van alles, ze verwijt mij van alles, maar ze verwijt onze vader helemaal niets. Terwijl hij de grote boosdoener is.”

Inge ziet haar vader maar heel weinig. “Hij beweert bij hoog en laag dat hij niemand een voorkeursbehandeling heeft gegeven. Hij beseft ook helemaal niet welke schade hij aangericht heeft.” Opvallend genoeg heeft Inges zus wel veel contact met haar vader. “Ze loopt hem achterna alsof hij de allerbeste opa ter wereld is voor haar kinderen. Ik denk dat ze nog steeds probeert om zijn goedkeuring te krijgen.”

Vreemde eend
Rick (43) was thuis altijd de vreemde eend in de bijt. “Ik ben de jongste in een gezin van vier. Zowel qua uiterlijk als qua innerlijk was ik compleet anders dan de rest. Ik had steil haar, de anderen hadden krullen. Ik ben heel gevoelig, de anderen juist zakelijk.”

“Mijn moeder had duidelijk een voorkeur voor mijn broer. Hij mocht alles wat ik niet mocht. Mijn beide ouders lieten merken dat ze wilden dat ik wat meer op hem zou lijken, hij was namelijk veel makkelijker dan ik. We hadden er vaak discussie over. Dat liep er uiteindelijk op uit dat ze mij – als enige van het gezin – naar een kostschool hebben gestuurd. Een vreselijk periode”, zegt Rick.

Vanaf zijn pubertijd bouwde Rick langzaam toch nog een hechte band op met zijn moeder. “Ze begon zichzelf te herkennen in mij. Mijn (hoog)gevoeligheid bleek bij haar vandaan te komen, maar ze had dat altijd verstopt. Uiteindelijk heeft ze mij er heel goed mee geholpen. Zo lang ik niet sprak over haar rol in mijn jeugd, kon ik goed met haar praten.”

'Ik had geen vertrouwen meer in de mensen om me heen'

Maar het contact met de rest van het gezin bleef slecht. “Ik heb geprobeerd om er met mijn vader over te praten, maar hij begreep het gewoon niet. Met mijn jongste zus heb ik er ook over gesproken, maar zij zegt dat het tussen mijn oren zit. Dat het nooit zo is gebeurd.” De ouders van Rick zijn een aantal jaar geleden overleden. “Bizar genoeg heb ik sindsdien een goede band gekregen met mijn oudste zus. Met haar kan ik er wel over praten. Ze vindt het gek hoe ik erover denk, maar ze begrijpt het wel.”

Rick heeft het door zijn verleden best moeilijk gehad. “Ik heb me ontzettend alleen gevoeld, een lange tijd in mijn leven. Ik had geen vertrouwen in de mensen om me heen. Daar kwam pas echt een einde aan toen ik mijn vrouw leerde kennen. Toen werd ik geaccepteerd voor wie ik was. Hoe geweldig was dat!”

Rick geeft nu trainingen aan kinderen die hooggevoelig zijn, en aan hun ouders. Hij is inmiddels zelf ook vader van 2 kinderen. “Ik heb altijd gezegd: zij mogen niet meemaken wat ik heb meegemaakt. Ik geef hen het gevoel dat ze goed zijn zoals ze zijn.” Hij begrijpt zijn ouders nu wel iets beter. “Ik kan me voorstellen dat ze het moeilijk vonden om met mijn gevoeligheid om te gaan. Dat wil niet zeggen dat het goed was, zoals ze het hebben aangepakt. Ze hebben geen idee wat voor impact het heeft gehad.”

Het kan ook goed gaan
Dat familiebanden niet altijd stuk hoeven te lopen, blijkt wel uit het verhaal van Anne (53). “Mijn jongere broertje was het oogappeltje van mijn moeder. Ze sprak altijd vol lof over hem, terwijl ze over mij onaardige dingen zei. Nu nog trouwens. Ik weet nog dat ze ooit zei: ‘Ach, jij met je uitkering’, terwijl ik helemaal geen uitkering had! Ik had gewoon een baan. Ze zag mij echt als haar stomme, gekke dochter, en mijn broer als een soort ‘godje’.”

Dat had flink wat impact op Annes zelfvertrouwen. “Ik had niet zo'n best zelfbeeld toen ik uit huis ging. Diep van binnen was ik erg onzeker. Intuïtief ging ik ver weg wonen van mij familie, de beste beslissing ooit. Dat gaf veel opluchting en vrijheid. Ik kon mezelf gaan zijn. Toen ben ik gelukkig ook de juiste mensen tegengekomen waardoor ik me positief kon ontwikkelen.”

Misschien is dat ook de reden dat het contact met haar familie goed is gebleven. “Ik heb een manier gevonden om ermee om te gaan. Ik ga net vaak genoeg naar mijn familie om een band met ze te kunnen hebben. En als ik me ga ergeren, ga ik weg. Een vluchtpatroon, maar het werkt.”

Ook met haar broertje heeft ze een goede band, al was ze vroeger wel jaloers op hem. “Ik heb echt een fijne broer, maar we praten nooit over zijn voorkeursbehandeling. Ik heb altijd enorm mijn best gedaan om ook zo’n positie als hij te krijgen, maar dat is duidelijk niet gelukt.”

Anne heeft nooit echt begrepen waar haar moeders gedrag vandaan kwam. Haar moeder leek het zelf niet eens door te hebben. “Ze heeft er één keer met mij over gesproken. Ze zei: ‘Je vader zegt dat ik altijd

'Mijn moeder zegt nog altijd lelijke dingen over me, ook al heeft ze Alzheimer'

negatief over jou praat, is dat zo?’ Dat was heel confronterend. ‘Ja mama, dat klopt’, zei ik. Dat raakte haar, de tranen schoten in haar ogen. Dat vond ik zo zielig dat ik eraan toevoegde: ‘Maar het geeft niet, mam’. Ik hoopte dat ze zich er vanaf dat moment bewust van zou zijn, maar er veranderde niets. Ze is nu 90 en adoreert mijn broer nog steeds. Over mij zegt ze nog altijd lelijke dingen, zelfs door haar Alzheimer heen.”

Toch kan Anne het nu wel accepteren. “Het hielp mij toen ik zag dat mijn man ook een speciale klik heeft met één van zijn drie kinderen. De andere twee vindt hij ook geweldig, maar de klik is anders. Toen zag ik dat het niet maakbaar is. Dat inzicht maakt iedereen schuldeloos. En mij vrij.”

Wat zeggen de experts?
“Het kan heel veel met een kind doen als hij of zij ’t lievelingetje of het zwarte schaap is”, zeggen psychologen Risette Boswerger en Carolijn de Beij van Direct Psycholoog. “Het kan tot problemen leiden in de persoonlijke ontwikkeling. De manier waarop het kind behandeld wordt, heeft vaak veel invloed op zijn gevoel van eigenwaarde. Een van nature onzeker kind kan bijvoorbeeld faalangst of zelfs een depressie ontwikkelen als het altijd te horen krijgt dat hij alles fout doet. Het hoeft overigens niet altijd zo ver te komen.”

Ook kan het de relatie tussen de ouders en kinderen of die tussen broers en zussen ernstig verstoren. “Kinderen worden jaloers op het ‘voorgetrokken’ kind. Ze nemen het vaak het kind kwalijk, in plaats van de ouders. Het voorgetrokken kind zelf kan zich schuldig gaan voelen en extra aardig gaan doen tegen de broers en zussen. Maar het omgekeerde komt ook voor: het oogappeltje kan zich boven de broers en zussen verheven gaan voelen. Als er sprake is van een zwart schaap, kunnen de broertjes en zusjes het neerbuigende gedrag van de ouders gaan kopiëren. Dit kan er uiteindelijk zelfs toe leiden dat het contact verbroken wordt.”

Heb je hier zelf mee te maken gehad in je jeugd? “Dan is het belangrijk om er open en eerlijk over te praten. Je familieleden zouden jouw gevoel serieus moeten nemen en daar erkenning aan geven. Tijdens deze gesprekken is het belangrijk om niet met allerlei verwijten te komen. Het gaat er niet om wat de waarheid is, maar om hoe iedereen het ervaren heeft. En dat kan heel verschillend zijn! Wij gaan er meestal van uit dat ouders naar beste eer en geweten hebben gehandeld. Ze maken dergelijke fouten niet bewust."

Krijg je van je familieleden alleen maar te horen dat het tussen je oren zit? “Daar kun je niet zoveel meer aan doen. Daar moet je mee leren dealen, maar je hebt het in elk geval geprobeerd. Kom je er tijdens zo’n gesprek niet uit, dan kan systeemtherapie (therapie met het hele gezin) een oplossing zijn.”

Door Linda Almekinders

Om privacyredenen zijn sommige namen in het artikel gefingeerd.


Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Goed koud: zo haal je alles uit je koelkast

Van onze partner LG

Je gebruikt ‘m dagelijks en toch denk je er zelden echt goed over na: de koelkast. Maar als je het een beetje handig aanpakt, blijven je producten langer goed, staat alles praktisch ingedeeld en kan je nog energie besparen ook.

1. Temperatuur
De meeste koelkasten hebben de mogelijkheid om zelf de temperatuur in te stellen. Ideaal is  is 4 graden Celsius. Maar dan nog verschilt het iets per zone. De koudste plek is onderin, het plankje bovenin en de vakken in de deur zijn relatief de warmste plekken. Dat is van invloed op wat je waar bewaart.

2. Groentes
Het heet niet voor niets groentela. Groentes zijn tamelijk bederfelijk en daarom kan je ze het beste koud en dus onderin bewaren. Dat geldt dan bijvoorbeeld voor bladgroentes, bonen en kool. Maar sommige groentes kan je veel beter gewoon op de fruitschaal bewaren, zoals tomaten, uien, pompoen of avocado. Als ze al zijn voorgesneden moeten ze trouwens weer wel in de koelkast! En als ze al op hun allerrijpst zijn, kan je ze nog wat langer goed houden door ze in de groentela te bewaren. 

3. Zuivel
Kaas en boter hoeft dan weer niet zo koud, alleen al omdat je het dan nauwelijks meer kan smeren. Gewoon op het bovenste plankje of bovenin de deur dus, daar blijft de smaak het beste bewaard zonder dat het snel bederft. Houd je van stinkkaasjes? Die kan je het beste in een afgesloten plastic of glazen bakje bewaren, zodat niet alles in de koelkast ernaar gaat ruiken. Een pak yoghurt of melk kan je het beste in de deur kwijt.

4. Vis, vlees en vleeswaren
Dit zijn de producten die het snelst bederven. Koud bewaren dus, op de onderste plank. Zorg er vooral voor dat andere producten niet met rauw vlees in aanraking komen en dat je de verpakking goed afdekt nadat je een deel gebruikt hebt. Vleeswaren als ham of rosbief kan je eventueel in het midden van de koelkast leggen, waar ze ongeveer vier dagen goed blijven.

5. Eieren
In de supermarkt staan eieren gewoon in het schap, maar thuis bewaar je ze gekoeld. Gek toch? Dat komt omdat de schaal van een ei eieren hartstikke poreus is. Als je een doosje eieren vanuit de supermarktkoeling in je veel warmere tas zou stoppen, ontstaat er condens op de eieren. En met dat vocht kunnen ook bacteriën door de schaal dringen. Daarom koel je ze pas thuis. Met dezelfde reden laat je ze gewoon lekker in het doosje zitten, dat is een extra laag bescherming tegen bacteriën én tegen breken.  

Klop klop, wat heb ik in huis?

Heb je een druk gezin of zoek je naar een echt pronkstuk in je keuken? Dan is de LG Instaview Door-in-Door iets voor jou. Voor een Amerikaan is ‘ie relatief slank, maar aan ruimte mis je niks. Met het handige door-in-door systeem heb je de producten die je het vaakst gebruikt zo bij de hand, zonder dat je de hele koelkast hoeft open te doen. En doordat er met twee keer kloppen een raam in de deur verschijnt, hoef je die helemaal niet open te doen om te zien of je nog voldoende kaas in huis hebt. Daarmee blijft de temperatuur in de koelkast stabiel en blijven je producten dus langer goed. Hartstikke handig, en nog mooi ook.

6. Drankjes
Een lekker frisje na het sporten of een glas sap bij het ontbijt? Een aangebroken fles of pak met drinken bewaar je in de deur, makkelijk bij de hand. Ongeopende flessen en pakken kan je ook op de bovenste plank in de koelkast bewaren.  Of in een voorraadkast, want vaak is het ook zonder koeling lang houdbaar. Wijn en bier bewaar je het best op een koele plek buiten de koelkast, zoals de kelder. Je zet het alleen even koud wanneer je het ook echt gaat drinken.

7. Potjes en tubes
Een halve pot augurken laat zich graag bewaren op de bovenste plank en blijft zo een maand goed. Mayonaise en andere sauzen staan daar ook, maar zijn minder goed houdbaar. Bij twijfel vooral de THT-datum controleren (tenminste houdbaar tot, niet te vergissen met TGT, te gebruiken tot) en je neus en je ogen volgen.

8. Fruit
Voor de meeste vruchten heb je de koelkast niet nodig. Appels, peren, mango’s of bananen: het kan prima op de fruitschaal. Bananen kun je een week bewaren,  citrusvruchten blijven zelfs 1 tot 3 weken goed. Zacht fruit als aardbeien of bessen en gesneden fruit moet wel in de koelkast.  Je kan gerust flink inslaan op de markt dus!

9. Vriezer
Ah, de vriezer: verzamelplek van vergeten kliekjes, kapjes brood en bulkinkopen omdat die 4 pakken erwten ‘vast nog wel eens van pas komen’. Zo doe je dat dus niet. Beter noteer je op ieder bakje en zakje wat erin zit, wanneer je het in de vriezer hebt gestopt en ook hoe lang het houdbaar is. Weet je het niet zeker? Dan is drie maanden een goede richtlijn voor de meeste gerechten en producten. Weggooien is zonde en kost onnodig veel geld.

Parijs is nog ver: de Tour de France voor dummies

De Tour de France is het ideale zomerspektakel. Wat is er mooier om te zien dan bijna tweehonderd wielrenners die zich drie weken lang in het zweet trappen terwijl je zelf je vakantiemiddag landerig onderuitgezakt doorbrengt op de bank? Nou ja, één klein probleempje misschien: je hebt geen idee wie er aan het winnen is en hoe zo'n wedstrijd in elkaar zit. Geen paniek! Aan die onzekerheid komt met dit verhaal in één klap een eind.

Sportfanaten kunnen het soms maar moeilijk geloven. En toch is het zo. Er zijn mensen die dertig, veertig jaar op deze aardbol rondlopen en geen idee hebben waar de Tour de France nu eigenlijk over gaat. Laten we eerst eens de dingen op een rijtje zetten die ze zelf nog wel kunnen verzinnen:

1. De Tour de France is een hardfietswedstrijd.
2. De wielrenner in de gele trui is de kampioen (of hoe dat ook maar heet). 

En laten we dan ook meteen maar afspreken dat in dit verhaal (a) geen domme vragen bestaan en (b) geen domme opmerkingen kunnen worden gemaakt. Zodat we even door de vingers zien dat de liefhebbers het niet hebben over een 'hardfietswedstrijd', maar over een wielerronde, en dat de drager van de gele trui pas na de allerlaatste etappe, na de traditionele finish op de Champs-Elysées, ook echt de kampioen is.

Tot die tijd is hij de leider van het algemeen klassement, de stand die aan het eind van elke etappe wordt opgemaakt. Best geinig, maar: een tussenstand. Het betekent alleen dat hij het kortst gedaan heeft over de afstand die tot dan toe is afgelegd.

Winnen van de Tour: het allerhoogste

Natuurlijk gaat het, ook in de Tour de France, om het winnen van het eindklassement. Sterker nog: in het wielrennen geldt de eindzege van de Tour als het allerhoogste. Van de drie grote rondes is het de belangrijkste: het is de oudste (sinds 1903) en vaak ook de meest veeleisende. Even die grote rondes op een rij:

naam afgekort gereden in
Tour de France
(Ronde van Frankijk)
Tour juli
Giro d'Italia
​(Ronde van Italië)
Giro mei
Vuelta a España
(Ronde van Spanje)
Vuelta aug./sept.


Omdat de Tour nu eenmaal die onaantastbare reputatie heeft, is het deelnemersveld dikwijls het sterkst. En om te zegevieren, is een bijna bovenmenselijke inspanning vereist. Ga maar na: de Tour de France is dit jaar 3540 kilometer lang, uitgesmeerd over 21 etappes. Twee keer krijgen de renners een dagje rust.

Kunnen die deelnemers allemaal de Tour de France winnen? Nou, ja, eh – er doen dit jaar 198 renners mee, verdeeld over 22 ploegen van elk negen man. En inderdaad: op papier kan iedereen die zaterdag in Düsseldorf aan de start verschijnt, op zondag 23 juli in Parijs gekroond worden tot winnaar. Maar van die 198 renners zijn er zeker 190 die nu al weten dat hen dat niet zal overkomen.

Kopmannen en knechten

Dat komt: je hebt een heleboel soorten renners. Om te beginnen zijn er de ploeteraars die oneerbiedig worden omschreven als 'knechten'. Hun inspanningen zijn erop gericht om hun meer getalenteerde ploeggenoten te laten uitblinken. Als het een beetje meezit, maakt zo'n knecht een keer deel uit van een 'ontsnapping': een groepje renners dat wegrijdt uit het peloton. Het ultieme geluk dat zo'n knecht ten deel kan vallen, is het winnen van een etappe: iets waar hij de rest van zijn leven mee kan pronken.

Maar zijn wedstrijd staat toch vooral in het teken van de dienstbaarheid. Hij moet een oogje houden op ploeggenoten die er in het algemeen klassement beter voor staan, en dan vooral op zijn 'kopman': de renner die door de ploeg is aangewezen als kanshebber. Daarnaast wordt de knecht geacht in de slotfase 'de sprint aan te trekken': heeft hij in zijn ploeg een sprinter die kort voor de finish een beslissende versnelling in de benen heeft, dan moet hij die in de ideale positie manoeuvreren. Dat is nogal een dingetje, als je ervan uitgaat dat misschien wel tien ploegen op hetzelfde moment hetzelfde proberen te doen voor hun eigen sprinter.

Eh, wacht even: 22 ploegen... die kunnen dus niet allemaal een etappe winnen. Waarom doen ze dan eigenlijk mee? Heel simpel: al die ploegen hebben sponsors. En die willen dat hun naam op de shirts zo veel mogelijk in beeld komt. Het geld dat een ploeg daarmee binnenharkt, is de kurk waarop de wielersport drijft. Het prijzengeld is mooi meegenomen, maar het vormt maar een klein deel van het budget. In de Tour is dit jaar bijna 2,3 miljoen euro aan geldprijzen te verdelen. Het winnen van een etappe brengt 11.000 dollar in het laatje, de winnaar van het eindklassement krijgt 500.000 euro.

Tijdrijden en klimmen

Om een grote ronde te kunnen winnen, moet je een 'klassementsrenner' zijn. Dat betekent dat je minstens moet uitblinken in één van de twee belangrijke disciplines waarmee je veel tijdwinst kunt boeken op de rest: het tijdrijden en het klimmen. Liefst alle twee tegelijk.

Die combinatie is zeldzaam, en daardoor is het aantal kanshebbers op de vingers van één hand te tellen. De belangrijkste is de Britse renner Chris Froome. Froome is een bijzondere renner. Tenminste, als je zijn Nederlandse collega Niki Terpstra mag geloven, die net als Froome in 2008 debuteerde in de Tour. Terpstra zei ooit over zijn Britse collega: "Hij kan niet in een waaier rijden, hij kan niet van de fiets pissen en hij zit op zijn fiets als mijn postbode." Toch is Froome (drie keer de Tour gewonnen) dit jaar de man die iedereen wil verslaan, terwijl Terpstra (nul keer de Tour gewonnen) niet eens meedoet.

Maar ook Terpstra is geen kleintje. Integendeel: hij is één van de renners die het Nederlandse wielrennen de afgelopen tien jaar kleur gaven. Want dat blijkt voor veel nieuwe intreders een belangrijke reden om, na de wielersport een leven lang te hebben genegeerd, aan te haken: het succes van de Nederlandse renners.

Twee van hen, Steven Kruijswijk en Tom Dumoulin, gooiden de afgelopen jaren hoge ogen in de Giro en de Vuelta. Dumoulin was vorige maand in de Ronde van Italië zelfs de eerste Nederlander die, sinds Joop Zoetemelk in 1980 de Tour won, één van de drie grote rondes op zijn naam schreef. Beetje een teleurstelling misschien voor al die aanstaande wielerfans: aan de Tour de France doen Dumoulin en Kruijswijk dit jaar niet mee. De ronde past niet in hun programma.

Nederlandse renners van wie we dit jaar in de Tour veel lol kunnen beleven, zijn er desondanks genoeg. Let vooral op oudgediende Robert Gesink, die in het hooggebergte prima mee kan en stiekem zal hopen op een ritzege. Jonkie Dylan Groenewegen (net 24 jaar geworden) zou in een massasprint best eens voor een uitschieter kunnen zorgen. Jos van Emden rijdt een formidabele tijdrit en hoopt in de eerste etappe in Düsseldorf te kunnen toeslaan. Bauke Mollema moet vooral oud-Tourwinnaar Contador bijstaan, maar kan verrassend uit de hoek komen.

Tourspel? Meedoen!

Dan nog even de allerbeste tip om de komende weken optimaal te genieten van de Tour de France, met óf zonder Nederlands succes: als het nog kan, speel op je werk of in het café vooral mee met een Tourspel (Tourtoto, Tourpool, et cetera). Meestal is het daarbij de bedoeling dat je een eigen ploeg formeert, die natuurlijk bestaat uit renners die deelnemen aan de Tour. Informeer voor een kansrijke samenstelling van je ploeg bij een insider, of spiek rustig bij de winnaars van de afgelopen jaren.

Zo'n Tourspel maakt dat je je drie weken lang zit te verheugen op elke etappe-uitslag, dat je je lekker boos kunt maken als één van jouw mannen het laat afweten, en dat je je elke dag weer kunt identificeren met de renners – of ze nu Nederlands zijn of niet. 

Geel, groen, wit, bolletjes: de truien en wat ze betekenen

De leider van het algemeen klassement draagt dus de gele trui – dat weten we intussen. Maar er zijn nog een paar truien die net even wat minder schreeuwerig zijn dan de ploegenshirts die de renners het aanzien geven van een reclamezuil.

Alhoewel, de zogeheten bolletjestrui (wit met rode stippen) kun je in modetechnisch opzicht ook niet echt verantwoord noemen. Die wordt gedragen door de leider van het bergklassement. De beklimmingen zijn verdeeld in verschillende categorieën: van de vierde categorie (kort, niet supermoeilijk) via de derde, de tweede en de eerste naar de zogeheten buitencategorie: de allerzwaarste toppen in de Tour. Op de top van de beklimmingen zijn punten te verdienen voor de eerste renners die eroverheen gaan. Wie de meeste punten in het bergklassement verzamelt, draagt de bolletjestrui.

Dan zijn er nog de bonuspunten waarmee je de groene trui kunt verdienen. Sinds de Slowaak Peter Sagan (foto links) zich er vijf jaar geleden mee ging bemoeien, is het leuk: hij is een allesvreter die zich continu vooraan in de strijd meldt. Het algemeen klassement zal hij nooit winnen, daarvoor kan hij niet goed genoeg klimmen en tijdrijden, maar door zijn vechtlust, zijn koersinzicht én zijn humor is hij uitgegroeid tot een geweldige publiekslieveling.

Ten slotte is er de witte trui, gedragen door de beste renner in het klassement die geboren is na 1 januari 1992. Vaak wordt de trui gewonnen door rasechte beloften die op punt van doorbreken staan, maar soms ook gaat de trui naar iemand van wie je later weinig meer hoort.

Door Henrico Prins

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Baby Driver: Non-stop muziek en adrenaline

Film van de week: Baby Driver
Regie: Edgar Wright
Met: Ansel Elgort, Kevin Spacey, Jamie Foxx
Waardering: 4 sterren

In zijn studentenkamertje in Londen luisterde regisseur Edgar Wright 20 jaar geleden met regelmaat naar een cassettebandje van Jon Spencer Blues Explosion. Vooral het nummer Bellbottoms spoelde hij keer op keer terug. Hij bedacht hoe het liedje de ideale soundtrack voor een auto-achtervolging zou zijn en fantaseerde hoe de chauffeur zich door de muziek liet opzwepen terwijl hij als een bezetene de versnellingspook bediende.

Dat idee is jarenlang in Wrights hoofd blijven hangen. Na een aantal filmsuccessen zoals Hot Fuzz en Shaun of the Dead op zijn naam gezet te hebben, begon de Brit met het uitwerken van zijn oude plan. Hij schreef, produceerde en regisseerde de actiekomedie, die opent met een jonge chauffeur die zich mentaal klaarmaakt om flink gas te geven zodra zijn criminele partners klaar zijn met het overvallen van een bank. En dat doet hij door – u raadt het al – keihard het nummer Bellbottoms door zijn oordopjes te laten knallen.

De chauffeur heet Baby en de auto lijkt verlengstuk van zijn lichaam. De manier waarop hij zich op hoge snelheid een weg door de stad weet te banen is haast achteloos. Alsof het hem geen enkele moeite kost.

De grandioze achtervolgingsscenes zijn fantastisch om naar te kijken en laten de adrenaline goed pompen. Daarnaast zit je als kijker opvallend vaak in je stoel te swingen, want muziek is de ware motor van de film. Door een ongeluk, waarbij hij beide ouders verloor, raakte het gehoor van Baby beschadigd. Om de irritante piep die hij continu hoort op de achtergrond te duwen luistert hij non-stop naar muziek. En wij luisteren met hem mee.

De nummers vertellen veel over Baby’s stemming en drukken ook een stempel op de sfeer van de film. De soundtrack wordt een personage op zich. Net zo veelzijdig als Baby en de boeven die hij vervoert. Want ondanks het hoge tempo en de grote hoeveelheid actie heeft Wright al zijn personages goed uitgewerkt.

Kevin Spacey speelt Doc, het criminele brein achter de reeks overvallen. Komisch, koeltjes en angstaanjagend, zoals alleen Spacey dat kan. Jamie Foxx is de psychopaat Bats, de tikkende tijdbom van de club. Terwijl Jon Hamm en Eiza Gonzáles als het stapelverliefde en levensgevaarlijke duo Buddy en Darling niet van elkaar af kunnen blijven op de achterbank.

Ook Baby wordt verliefd en hij wil na een laatste grote klus uit het wereldje stappen en met zijn Deborah de horizon tegemoet rijden. Daar sijpelen dan toch wat clichés in het verder zo slim geschreven scenario. Maar tegen die tijd zitten we al lang genoeg bij Baby in de auto dat we hem die romantiek gunnen. Vooral als hij nog even flink gas geeft en zorgt voor een knettergekke finale in de meest originele actiekomedie die we deze zomer in de bios te zien gaan krijgen.

Door Kita van Slooten

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Op vakantie? Kijk uit wat je online zet!

Social media apps-zijn hartstikke fijn. Je kunt de leukste zomerkiekjes en verhalen snel met iedereen delen. Niet alleen jij en je vrienden vinden dat leuk, maar voor dieven zijn deze foto's en berichten op social media vaak ook een feestje. Als jij op Facebook zet dat je op vakantie bent of ze aan je Instagram-Story of Snapchat zien dat je ook echt in Spanje op het strand ligt, is dat voor hen het ideale moment om toe te slaan. En dan is thuis komen na een weekje ontspanning meteen een stuk minder leuk.

Het is daarom belangrijk om de privé-instellingen van je social media-accounts eens goed na te lopen. Bijna nét zo belangrijk als het instellen van twee-staps-verificatie.

Zo kun je bij elk berichtje dat je op Facebook plaatst aanvinken voor wie je wilt dat dit zichtbaar is. Wil je dus een berichtje plaatsen met je locatie, zorg er dan voor dat je het bericht alleen zichtbaar is voor je vrienden. 

Dief weet op die manier alles

Op je Instagram-account moet je goed opletten dat je jouw huis geen geotag hebt gegeven. Zo kunnen namelijk al je volgers zien waar je woont. En als je vervolgens op vakantie gaat en de strandkiekjes, bikini-selfies of toeristische attracties op je account deelt, kan een dief snel 1 + 1 doen en je hele huis leeghalen. 

Vroeger stond er zelfs een kaart op je Instagram-profiel. Daarop kon iedereen zien waar jij al je Instagram-foto's gemaakt had. Gelukkig hebben ze die kaart afgelopen jaar offline gehaald, want dat was toch een tikkeltje creepy.

Daarnaast kan het plaatsen van een geotag niet alleen voor mensen, maar ook voor dieren erg slecht zijn. Als je bijvoorbeeld op safari gaat. Met het geotaggen van foto’s komt er dan bij de foto een GPS-coördinaat te staan. Stropers kunnen op deze manier wel heel makkelijk hun volgende prooi vinden. Let dus ook op met het taggen van foto's met hashtags van de locatie. 

Ook bij Snapchat zit sinds afgelopen week een mogelijkheid waarmee je jouw locatie met vrienden kunt delen. Zo kun je snel zien waar iedereen is en een keer spontaan met elkaar afspreken. Een groot nadeel: iedere keer als jij de app opent, wordt je locatie gedeeld. Zit je dus veel op Snapchat, dan deel je jouw locatie zonder dat je dat weet. Zo weet iedereen waar je werkt, boodschappen doet, sport en woont. Informatie die waarschijnlijk niet al je Snapchat-vrienden of -volgers hoeven te weten.

Ghost Mode inschakelen

Gelukkig kun je dit ook uitschakelen. Hiervoor moet je 'Ghost Mode' inschakelen. Dit vind je bij Instellingen > Mijn locatie. Op die manier zie alleen jij je locatie.

Wil je toch met je vrienden delen waar je op dat moment bent? Dan is de locatie-deel-functie in WhatsApp wellicht een handige oplossing. Dit doe je door op het paperclipje te drukken en dan voor 'locatie' te kiezen. Alleen de ontvangers die je zelf hebt gekozen kunnen dan zien waar je op dat moment bent. 

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen: Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

Feestjesfashion: 7 festivaltips

Is er iets leukers dan naar een zomers festival gaan? Heerlijk met je vrienden en duizenden andere blije eien lekker dansen in de zon, naar muziek luisteren en van een drankje genieten. Én kijken en bekeken worden natuurlijk, want door hoort er ook echt bij. Wel zo leuk als je er een beetje hip bijloopt dus.

Maar hoe doe je dat deze zomer, een beetje modieus festivallen? We vragen het aan Hilde van Helden van Stijlfabrique, stylist voor onder meer RTL Nieuws, Jinek en Hart van Nederland. Want ook buiten de camera's en zakelijke outfits om, weet zij als geen ander hoe je op Day at the Park, Concert at Sea of Tomorrowland het beste voor de dag komt. Hilde: "Dit jaar zie je vooral heel veel hippie-invloeden. Deze stijl wordt ook wel Boho of Gypsy genoemd. Denk aan shortjes, losse, fladderende stoffen en veel accessoires."

Oké, mooi. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? 

1. Lang over kort

Een mooie, lange kimono over een korte broek is het helemaal, zegt Hilde. "Je kan ook een lange jurk nemen, met een hele hoge split, zodat je wel flink wat been ziet." Maar andersom mag ook:

2. Kort op lang

Je kan er ook juist voor kiezen om een klein niemendalletje van een topje aan te trekken en die juist te combineren met een lange broek of rok. Hilde: "Die broeken en rokken kunnen dan een lekker opvallende print hebben of transparant zijn. En de broeken flared natuurlijk, want dat past goed bij deze stijl." En of je nou lang over kort, of kort op lang kiest, de truc zit 'm in de schoenen.

3. Stoer én chic

Kistjes, cowboylaarzen, gladiatorsandalen, het mag allemaal zolang het maar een beetje stoer is. "Dat heet up and down styling. Dan combineer je een chic of uitgesproken vrouwelijk element met juist iets heel stoers of casuals. Een kanten hemdje en sneakers eronder, of dus een zijden kimono met stoere laarzen eronder." Dat mogen trouwens ook gewoon enkellaarsjes zijn, zolang je het maar allemaal in één outfit combineert. 

4. Accessoires



Niet onbelangrijk: je accessoires. Dit jaar veel gezien: de grote hoed. Hilde: "Ik was op een regionaal festival van Burning Man in Miami en daar droegen veel mensen een soort politiepet. Dat kan je dus ook doen, maar dat is wel heel vooruitstrevend." Als je op zeker wil spelen gewoon iets breedgerands dus. De sieraden zijn groot, aanwezig en etnisch geïnspireerd, van over de hele wereld. En een echte jaren '90 trend is ook weer terug: "De choker zie je veel, en dan gecombineerd met een paar langere kettinkjes erbij." Ook niet onbelangrijk: zonnebrillen. "Die zijn dit jaar rond en van metaal, echte hippie-brilletjes. Spiegelglas is een optie." En pilotenbrillen? Die kunnen gelukkig ook nog wel.

5. Franjes

Ook veel gezien: franjes. "Aan je jas, aan je tas, aan je laarzen en als je het nog iets verder wil brengen: aan de zijkant van je broek." Yihaaaa. Maar let op, zegt Hilde: "Allemaal combineren in één outfit is not done. Je kan beter één item kiezen met franjes."

6. See through

Nog zo'n trend die echt op een festival thuishoort: see through, doorzichtige kleding. Dat kan, zegt Hilde, echt gaas zijn, maar bijvoorbeeld ook een kanten top of kimono. "En dan bijvoorbeeld over een bikinitopje, een crop top of een hemdje. Lingerie mag ook gewoon zichtbaar zijn. Show some skin, maar dan wel door de stof heen."

7. Glittergezicht

​En dan is er nog de gezichtsversiering die het deze zomer helemaal is: glitter! "Je mag wel een beetje sparkelen, maar het moet subtiel zijn. Het is een toevoeging en moet niet afleiden van de rest van je outfit." Hoe je dat doet? Inspiratie doe je op op Instagram of Pinterest. En ben je om en wil je zelf ook glitters in huis halen? Dat kan bijvoorbeeld hier.

Hartige taartjes met spinazie & asperges

In samenwerking met Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Voor een etentje zijn kleine taartjes leuk om te serveren en bijna iedereen vindt hartige taart lekker. Met dit recept kun je variëren. Vervang de spinazie door kruiden zoals peterselie en bieslook of gebruik Parmezaanse kaas.

Voorbereidingstijd: 30 minuten | bereidingstijd: 15 minuten | oventijd: 45 minuten

Ingrediënten voor 8 taartjes:

  • 200 gram bloem
  • 100 gram koude roomboter
  • 1 ei (L) voor het deeg
  • 1 el koud water
  • snufje zout
  • 3 eieren (L) voor de vulling
  • 150 ml slagroom
  • 100 gram geraspte oude kaas
  • 100 gram spinazie
  • 8 groene asperges
  • 8 taartvormen van 10 cm

Zo maak je het:

Snijd de roomboter in blokjes. Meng de bloem met het zout en de blokjes boter. Kneed er een kruimeldeeg van. Voeg het ei en water toe en kneed het deeg tot een bal. Leg het deeg 30 minuten in de koelkast.

Maak ondertussen de vulling. Klop de eieren los en meng met de slagroom. Voeg de kaas toe en roer goed. Verhit een scheut olijfolie in een grote koekenpan of wok en roerbak de spinazie tot het geslonken is. Snijd de uiteinden van de asperges en snijd ze in stukken van ongeveer 7 cm, zodat ze straks in de taartvormpjes passen. Rooster de asperges 5 minuten in een grillpan.

Verwarm de oven voor op 180 graden. Rol het deeg uit op een met bloem bestoven aanrecht. Vet de taartvormpjes in met boter of gebruik bakpapier en leg het deeg erin. Prik met een vork gaatjes in het deeg. Verdeel de spinazie over de taartvormpjes. Schenk het mengsel van ei, room en kaas erover en druk in elke vorm een aantal stukjes asperge. Bak de taartjes in het midden van de oven in 45 minuten goudbruin en gaar.

Oogst
Na het succes van haar eerste boek Eten uit de volkstuin is het nieuwe kookboek van Marleen van Es verschenen: Oogst.
Het staat vol met verrassende groentegerechten voor elk seizoen. Recepten om buiten te eten of buiten klaar te maken. Bak scones voor een picknick, pof tuinboontjes op de barbecue of serveer artisjokbloemen tijdens een diner en tête-a-tête. Ook binnenshuis kun je met dit kookboek prima uit de voeten. De overheerlijke recepten en beeldschone foto's zorgen ervoor dat je niet kunt wachten om zelf met het boek aan de slag te gaan.

Titel: Oogst
Tekst en fotografie: Marleen van Es
Prijs: € 34,99
ISBN: 978 904 68 22 05 0
Uitgever: Nieuw Amsterdam

 

 

 

 

 

 

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

GLOW

Wanneer kijken: als je je de jaren '80 nog kan herinneren, of gewoon van een goede serie houdt
Wanneer niet: als je allergisch bent voor aanstellerige vrouwen
Naast je Aan op de bank: je lycra aerobicspakje en beenwarmers
​Waar: Netflix

De nerd. De enge Arabier. De all American beauty. Het feestbeest. Het zijn een paar van de stereotypes die je in de ring zal tegenkomen bij GLOW. De serie draait om een groep vrouwen die wordt klaargestoomd om een wervelende worstelshow op televisie te brengen. Buiten de ring zijn ze overigens een heel stuk minder stereotype, maar de regisseur en producent van het programma houden het graag simpel. En dus gaan de dames letterlijk in gevecht met de clichés die ze de hele tijd krijgen toebedeeld.

De hoofdrol is voor Alison Brie, die Ruth Wilder speelt. In de ring mag ze de slechterik zijn, de echtbreekster - en dat is niet geheel toevallig zo gekozen. Het maakt haar een interessant personage. Niet bepaald sympathiek, behoorlijk egocentrisch en aanstellerig. Maar ook: een sterke vrouw die van iedere situatie maar het beste probeert te maken. GLOW is heel vaak grappig, met name ook door de intens politiek incorrecte coach Sam Sylvia. En, vooral als je de jaren '80 bewust hebt meegemaakt, ook heel leuk om te zien. Zweetbanden, aerobicspakjes en high top Reeboks bepalen het beeld. Ook leuk: de afleveringen duren maar een half uurtje, wat ze lekker hapklaar maakt - best een verademing na al die lange Netflix-series.

RIVIERA

Wanneer kijken: als je droomt van een leven als miljardair
Wanneer niet: als je de kunstwereld maar pretentieus vindt
Naast je op de bank: je geduld (niet alle afleveringen zijn al te zien!)
Waar: Videoland

Riviera is een miniserie en dus niet zo zeer een serie. Het verschil: een miniserie vertelt binnen een aantal afleveringen een afgerond verhaal, terwijl een serie toch is bedoeld om misschien nog wel een paar seizoenen door te gaan. Dat is bij Riviera niet het geval, waardoor het wel wat wegheeft van een film. Een hele mooie film ook nog, want het ziet er allemaal beeldschoon uit. Dat komt natuurlijk omdat het verhaal zich afspeelt aan de Franse kust en dan ook nog bij de superrijken.

De Amerikaanse Georgina is pas een jaar getrouwd met haar oudere echtgenoot, de miljardair Constantine Clios, als hij omkomt bij een ontploffing op een yacht. Maar is dat wel zo? Ze probeert erachter te komen wat er echt is gebeurd en heeft het onderwijl te stellen met zijn eerste vrouw en kinderen, die allemaal geloven dat Clios echt dood is. Hoe dat afloopt is nog lang niet duidelijk: de eerste twee afleveringen zijn te vinden op Videoland, vanaf nu komt er elke vrijdag een nieuwe bij. Ouderwets een week lang nagelbijten dus, want het is behoorlijk spannend! 

​KAPPEN!

Wanneer kijken: als je een tiener bent of in huis hebt
Wanneer niet: als je het puberdrama voorbij bent
Naast je op de bank: je eerste vriendje of vriendinnetje
Waar: Videoland

Dit had zomaar een heel zoetsappige film kunnen zijn: goeierik kijkt toe terwijl zijn vrienden het slechte pad op gaan, en dan is er ook nog een beginnende romance met een meisje. Grappig genoeg tikt Kappen! alle clichés aan en is het toch een behoorlijk leuke film. Dat komt omdat de hoofdrolspelers het heel aardig doen en omdat de personages wel iets gelaagder zijn dan je aanvankelijk verwacht. Behalve de slechterik, die is gewoon slecht. Toch zal het voor die tiener naast je op de bank of de tiener die je zelf ooit was allemaal wel invoelbaar zijn: groepsdruk, eerste liefde, veranderende vriendschappen en natuurlijk ouders die er allemaal niets van begrijpen. 

OP REIS MET DAVID BECKHAM

​Wanneer kijken: als je wilt weten hoe het is om een gepensioneerde voetballer te zijn
Wanneer niet: als je veel actie en avontuur verwacht
Naast je op de bank: je muts, voor als de lucht vochtig is
Waar: Videoland

David Beckham houdt van lieve dingen: kleine eendjes, schattige kindertjes, de briefjes die zijn kinderen stiekem in z'n koffer hebben gestopt en van zijn vrouw Victoria. Die maakt zich aan het begin van de reis wel een beetje druk: de lucht in Brazilië is erg vochtig. Hoe moet dat nou met z'n haar? David zal onderweg vaak een muts op doen, belooft hij, en dat doet hij ook. Het is een grappig inkijkje in het leven van een van de meest beroemde society-koppels ter wereld.

David Beckham is heus wel dankbaar voor alles wat de roem hem gebracht heeft, maar nu wil hij een pauze. 'Op zoek naar zichzelf' noemt hij het zelf, en je kan het je zomaar voorstellen. Als voetballer werd hij geleefd door de eisen en het ritme van de clubs waar hij voor speelde. Nu hij na 20 jaar zijn profcarrière heeft beëindigd, moet hij zijn draai wel weer even vinden. Hij gaat met drie vrienden per motor door het Amazonegebied trekken. Als ze ergens stranden met een kapotte ketting, lijkt hij er blij om: het maakt niets uit, want ze hoeven toch nergens te zijn.

Maar dat hij zelfs diep in de Amazone zijn gewone leven niet helemaal achter zich kan laten, blijkt wel: hij wordt op de meest onwaarschijnlijke plekken herkend. En als hij ergens in een wankele toren probeert te klimmen, wordt hij er prompt uitgehaald: er zou hem toch maar iets overkomen! Maar de vraag blijft natuurlijk of hij er zelf wel helemaal afscheid van kan nemen van de camera's. Waarom zou je anders een documentaire laten maken over je op-zoek-naar-jezelf-reis? 

Weekendagenda

Keti Koti

1 juli is het 154 jaar geleden dat Nederland de slavernij afschafte. In Nederland – én in Suriname en op de Antillen – wordt dit 'verbreken van de ketenen' (de vertaling van keti koti) gevierd met muziek, dans, heel veel eten, maar ook herdenken. In Amsterdam wordt dit om 13 uur gedaan bij het 'Monument van het Nederlands Slavernijverleden en Erfenis' in het Oosterpark in bijzijn van burgemeester Van der Laan (!), minister Blok, de gevolmachtigde ministers van Curaçao, St.-Maarten en Aruba en de ambassadeurs van Suriname, Ghana en Zuid-Afrika. De herdenking wordt voorafgegaan aan de 'Bigi Spikri', een feestelijke parade van groepen mensen in klederdracht van het stadhuis naar het park, begeleid door veel muziek en zang. Voor meer informatie en tijden, zie ketikotiamsterdam.nl.

Golden Oldies

Een speciaal festival voor mensen bóven de 40? Is dat eigenlijk wel leuk? Als je kijkt naar de line-up, komt dat wel goed: Golden Earring, Spargo en VOF de Kunst! Verder de hele dag dj's, bandjes, heerlijke wijn, burgers en patatjes. Lekker in het avondzonnetje genieten van deuntjes uit je jeugd. www.40upfestival.com.

Cubaanse kunst

Bij Cuba denk je niet direct aan vooruitstrevende hedendaagse kunst, maar toch gebeurt er veel op dat gebied. Dankzij een Nederlands echtpaar dat jarenlang op Cuba woonde, krijgen wij nu een mooi beeld van de artistieke ontwikkelingen op het communistische eiland. Zij verzamelden al die jaren hartstochtelijk en kochten vooral werk aan van kunstenaars die zij persoonlijk kenden. Deze collectie is voor het eerst in het openbaar te zien in het Singer Museum in Laren. Zeer de moeite waard!

Terug in de tijd

Vanaf 1 juli rijdt de stoomtram uit 1887 zijn vaste traject weer tussen Medemblik en Hoorn. Hij gaat van dorp naar dorp en stopt bij alle nog oorspronkelijke stations tussen de twee Zuiderzeesteden in. Je kunt in Medemblik overstappen op het museumschip 'Friesland', dat het IJsselmeer oversteekt naar Enkhuizen. Echt een fantastisch uitje voor het hele gezin: je waant je terug in de tijd, je kunt zien hoe de locomotief wordt opgestookt en onderweg kun je de monumentale stadjes met hun interessante musea uitgebreid bezoeken. www.stoomtram.nl.

Chique Haagse hapjes

Komend weekend kom je op Lange Voorhout kraampjes tegen waar 25 Haagse restaurants zich presenteren met hun lekkerste hapjes. Het gaat om 'wereldhapjes', dus je komt gerechten tegen van Pools tot Argentijns en Indiaas tot Palestijns. Er spelen bandjes, je kan wijn en speciale biertjes proeven en er zijn natuurlijk allerlei activiteiten voor kinderen. www.haagsewereldhapjes.nl.

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!