Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 24, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Lekker walgelijk: waarom we zo graag naar vieze dingen kijken

Als er een LA zou zijn, dan zou ik me aanmelden. LA, een Loerders Anonymous. Ik kijk namelijk steevast naar dingen die ik niét wil zien. En daar sta ik niet alleen in. Kakkende honden, video's waarin meeëters worden uitgedrukt, lange teennagels, sommige mensen kunnen hun ogen er niet vanaf houden. Kennelijk is het niet alleen walgelijk, maar ook fascinerend. Maar waarom?

Zie ik een hond die zit te poepen, wil ik het liefst wegkijken. Maar dat doe ik niet. Die drol draait dampend onder die staart vandaan en ik kan mijn ogen er niet van afhouden. En dat terwijl ik het écht vies vind. De opluchting is dan ook groot als de hoop gezegend is. Maar gelukkig – geheel in lijn met elk type Anoniemers – ben ik hier niet alleen in. Zo vertelde vriendin Carola dat zij ook altijd kijkt naar de drol van haar teckel Coco. Maar dat is misschien meer uit liefde dan uit walging. Vriendin Liesbeth (32) heeft het juist met neuspeuteraars. In de auto of in de trein komt ze nog al eens een snotgraver tegen en ook haar blik blijft gevangen tot het leed geleden is. “Met tranen in mijn ogen van het kokhalzen zie ik hoe iemand zijn brein weg pulkt. Ik staar echt. Wegkijken lukt niet, al zou dat voor iedereen beter zijn. De opluchting is groot als het voorbij is.”   

Puisten ploppen
Die opluchting is wel een interessante, en leidt naar een mogelijke verklaring voor deze zelfkastijding. Wetenschapper David Kelly noemt het The Science of Disgust (de wetenschap van Walging) en schreef er zelfs een boek over: Yuck!: The Nature and Moral Significance of Disgust. Want: waarom heeft het YouTubekanaal van Dr. Pimple Popper ruim 2,6 miljoen abonnees? En waarom is de video over een ingegroeide haar al 16 miljoen keer bekeken?

Daar zijn verschillende theorieën over. Zo valt er iets voor te zeggen dat kijken naar viezigheid – met een happy end – voor sommigen iets ontspannends heeft. Een beetje zoals ASMR (Autonomous Sensory Meridian Response), van die kalmerende video’s waar het internet vol mee staat. Je hoort dan bijvoorbeeld de zee, of een vrouw die met haar nagels over een kussentje krabt of iemand die fluisterend tegen je praat. Dat voelt ontspannend en kalmerend. Bijna orgastisch. Dit orgasme-gevoel ervaar je vooral door prikkels van buitenaf. Door bijvoorbeeld iets te zien, te horen of te voelen. Het effect van ASMR is dat er, net als bij een orgasme, endorfine vrijkomt in je lichaam en jij je helemaal zen voelt.

Bettina (bijna 50) kijkt elke avond voor het slapen gaan een video van de Amerikaanse huidarts Dr. Pimple Popper. “En dat al bijna twee jaar lang. Dit is het enige YouTube-kanaal waarop ik geabonneerd ben. Ik kan er intens van genieten als ze een puist of cyste opensnijdt en al die viezigheid stroomt eruit. Daarna pulkt ze er nog even lekker met een wattenstaafje in en bij het hechten is de spanning er wel weer af. Naderhand is alles weer helemaal schoon en fris en dan duik ik helemaal content mijn bed in.” 

Informatie opslurpen
Professor Peter de Jong van de Rijksuniversiteit Groningen deed onderzoek naar walging en zegt dat bij het kijken naar vieze dingen ons verdedigingsmechanisme in werking treed. We proberen alles wat gevaarlijk of onhygiënisch is te vermijden. “En daarvoor moeten we dus wel blijven kijken, om de situatie in te schatten. Dat doen we niet heel bewust, want je weet heus wel dat je niet bang hoeft te zijn voor een hondendrol. Maar het is wel zo dat hoe meer je je eraan stoort, hoe meer je kijkt naar de situatie en dan vooral of alles wel weer netjes wordt. Ons lichaam geeft vanuit de evolutionaire geschiedenis een signaal dat we uit de buurt moeten blijven en dat ons oog dan blijft hangen aan de kont van een hond of een pulkende vinger, is omdat we die informatie willen hebben. Je wilt immers ook weten wat zo iemand dan met zijn snottebellen doet. Of beter: dat ze vooral niet bij jou in de buurt komen. Je geeft je niet over aan de angst, maar zoekt dus eigenlijk een veilig heenkomen. En dat is er pas als die snottebellen in een zakdoek verdwijnen, die pus netjes opgeruimd is of die drol met zakje en al in de afvalbak verdwijnt.”

Liesbeth vindt neuspeteraars vreselijk, maar vind het wel weer heerlijk om de dikke zwarte mee-eter op de rug van haar vriend uit te knijpen. Eens in de zes weken zet ze haar nagels in zijn huid en plopt de donkere joekel er helemaal uit. “En als ‘ie er bijna uit is, dan wacht ik even om nog goed te kijken. Heerlijk. Puisten met witte koppen doe ik niet hoor, dat vind ik echt vies. Maar dit ruimt zo lekker op. Vriend is blij en ik ook.” Dat komt door de endorfine - inderdaad die van de orgasmes en de ASMR - , denkt de Amerikaanse onderzoeker Nina Strohminger. We hebben behoefte aan zelfverzorging en ook als alles weer netjes en schoon is, komt dit geluksstofje vrij. Net als bij sporten of een bevredigend bezoek aan de kapper.

Puur voor de prikkel
Volgens Midas Dekkers, bioloog en auteur van allerlei vieze boekjes over poep en bestialiteit, gaat het vooral om onze zucht naar prikkels. “Walging is een uitzonderlijke emotie. Bij kleine kinderen komt het nog niet voor, we leren het aan. Walging is per definitie iets waar je je van afwend, maar als je het toch opzoekt wordt het horror. Zoals in een hoge achtbaan stappen of een heel enge film kijken. Dat doe je puur voor de pret.”

We worden er ook alleen maar gelukkig van als die gruwel gecontroleerd is, zegt Peter de Jong. "In een achtbaan vertrouw je erop dat de karretjes goed vastzitten. En bij zo'n puistenfilm maakt de steriele omgeving van de dokter het betrouwbaar. Als diezelfde pukkel in een keuken wordt uitgeknepen, is het heel anders. Dan kan het ineens ook jouw huis zijn en is het dus minder gecontroleerd." 

Midas Dekkers: “Onze zintuigen staan biologisch gezien in dienst van ons. Ze helpen en waarschuwen. Maar inmiddels lijkt het wel of wij in dienst staan van onze zintuigen, zo graag willen we geprikkeld worden. Om het volle leven te leven willen we bij tijd en wijlen alle emoties raken, en dus ook walging. Daarom zoeken we sensatie en overprikkeling. En sturen we elkaar berichten met 'kijk eens hoe vies dit is.' Helemaal niet nodig natuurlijk. Als we goed om ons heen zouden kijken, hadden we helemaal geen computers, internet en smartphones nodig. Het leven zit vol met prikkels die je niet ziet. Zo’n tablet of telefoon met al die filmpjes is dus eigenlijk een emotionele dildo.”   

Voortaan kijk ik dus maar gewoon om me heen, in plaats van naar die horror op het grasveld. Geen peuteraars, pukkels of andere prikkel-porno. Wát een opluchting. 

Door Hanneke Mijnster

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons (na dit vieze artikel ;-)) ook nog leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Extra lastig voor mannen: geen vrouw, wel een kinderwens

Dit weekend is het Vaderdag, een pijnlijke dag voor mannen die ongewenst kinderloos zijn. Want over vrouwen met een kinderwens horen we genoeg, maar de mannen met een kinderwens zijn vrijwel onzichtbaar. Voor de alleenstaande Robert en voor Rick en zijn vriend is het al tijden duidelijk dat ze kinderen willen, maar die wens blijkt maar moeilijk te vervullen.

Twintig jaar jongere vriendin

De 51-jarige Robert Boerleider wil zijn hele leven al kinderen. "Maar het is er gewoon nooit van gekomen. Je moet natuurlijk wel een partner tegenkomen die ook kinderen wil en die heb ik niet ontmoet. Mensen zeggen altijd tegen me dat het als man niet uitmaakt wanneer ik aan kinderen begin, en dat ik nog genoeg tijd heb, maar dat zijn oneliners. Waar moet ik in hemelsnaam een twintig jaar jongere vriendin vinden die met mij kinderen wil krijgen?"

Dat hij geen kinderen heeft, zit hem wel dwars. "Ik voel me alleen", zegt hij. "Een beetje Surinaamse man heeft zes kinderen bij vier vrouwen, maar ik niet." Om het erger te maken werkt hij, naast zijn werk als acteur en presentator, bij de beveiliging op Schiphol. Daar ziet hij dagelijks gezinnen voorbijkomen, op weg naar vakantie. "Dan denk ik: dat wil ik ook. Hoe zou dat toch zijn, om een gezin te hebben? En wie kijkt er anders naar mij om als ik oud ben?"

Toch zijn de opties voor hem ondertussen beperkt. "Ik wil nu niet gaan wachten totdat ik mijn droomvrouw tegenkom", zegt hij. "Want wie weet hoe lang dat duurt? Ik wil niet dat ik straks met een rollator achter een puber aanloop, dus ik moet haast gaan maken." Hij wil ook geen kind adopteren. "Ik heb geen partner op dit moment, en ik denk dat de wereld op z'n kop zou staan als ik als single man een kind adopteer." Ook spermadonor worden lijkt hem niks: "Ik wil wel een rol spelen in het leven van mijn kind."

Speeddates voor kinderen

Daarom heeft hij besloten om het op een andere manier aan te pakken. Tinder staat nog steeds op zijn telefoon, maar ondertussen zoekt hij via organisaties zoals Meer dan Gewenst naar een vrouw of een stel dat kinderen met hem wil. "Daar organiseren ze speeddates, en dan kun je andere mensen ontmoeten die ook kinderen willen, maar waarvoor dat moeilijk is. Zoals lesbische stellen of alleenstaande vrouwen."

'Als alleenstaande man met een kinderwens word je niet serieus genomen'

"Ik ben me nu nog aan het oriënteren, en wil in de komende maanden stappen gaan ondernemen en naar dat soort avonden toe gaan." Zijn vrienden vinden dat gelukkig niet vreemd. "Dit soort samengestelde gezinnen worden steeds normaler en mijn vrienden begrijpen dat ik die kinderwens heb. Ik vind het wel moeilijk dat ik als alleenstaande man met kinderwens niet echt serieus wordt genomen. Iedereen begrijpt het als een vrouw een kinderwens heeft, maar bij mannen wuiven mensen het vaak snel weg. Ze zeggen tegen mij: maar jij maakt zulke mooie reizen, die vrijheid is ook iets waard! Maar een gezin zou voor mij nog veel meer waard zijn."

Robert is niet de enige man met een kinderwens. Van de generatie die tussen 1955 en 1964 is geboren, is ongeveer een kwart van de mannen kinderloos. Bij de vrouwen geldt dat voor één op de vijf. Voor beiden is dat maar tien procent van de gevallen een bewuste keuze. Dat komt erop neer dat meer mannen dan vrouwen ongewenst kinderloos zijn.

Onuitgesproken wens

Toch spreken ze dat niet vaak uit, zegt seksuoloog Astrid Kremers. In haar praktijk ziet ze vrijwel geen alleenstaande mannen met een kinderwens. "Het stereotype beeld is dat vrouwen kinderen willen en mannen niet. Vaak kloppen die stereotypen niet. Er komen soms wel stellen bij mij waarvan de een wel een kinderwens heeft en de ander niet. Daaraan zie ik dat een kinderwens niet per se iets vrouwelijks is, want dat gaat gelijk op."

Kremers denkt dat alleenstaande mannen die kinderwens minder snel uitspreken omdat ze niet de tijdsdruk voelen die vrouwen wel hebben. "Bij vrouwen is de tijd om kinderen te krijgen beperkt, het wordt bij hen na hun veertigste wat ingewikkelder om kinderen te krijgen. Ze worden dus gedwongen om ermee bezig te zijn. Mannen hebben die biologische grens niet, dus misschien dat ze later over hun kinderwens gaan nadenken."

Hoewel Kremers dus weinig alleenstaande mannen in haar praktijk helpt, komen er wel veel homostellen langs. "Voor hen is het natuurlijk wat lastiger om kinderen te krijgen dan voor lesbische stellen. Een lesbische of alleenstaande vrouw kan op allerlei manieren zwanger raken, maar mannen hebben toch echt de hulp van een vrouw nodig als ze een kind willen krijgen."

Een kind van €100.000

De 27-jarige Rick van Nunen weet daar alles van. "Op mijn achttiende kwam ik uit de kast", zegt hij. "Toen heb ik die kinderwens naast me neergelegd, ik dacht dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen. Voor homo's is het krijgen van een kind een heel lang en zwaar traject, dat ook nog eens heel erg veel geld kost."

'Een kind brengt zoveel vreugde. Dat willen wij ook!'

"Maar ik ben nu bijna drie jaar samen met mijn partner en we willen samen heel graag vader worden. Allebei onze zussen hebben een kindje gekregen en we zien wat voor vreugde dat in hun leven brengt. Het is echt een toevoeging aan hun gezin, dat willen wij ook." Rick kwam in contact met Dennis en Lody, een homostel dat een documentaire maakte van hun traject om een kindje te krijgen. "Die film hebben we vol bewondering zitten kijken. Toen hebben we besloten dat we het ook graag wilden doen op die manier, met een draagmoeder. Zo is een van ons de biologische vader."

Het nadeel: het kost immens veel geld. "Alles bij elkaar zijn we er denk ik wel een ton aan kwijt, en dat hebben we niet zomaar op onze bankrekening staan." Om het bedrag toch bij elkaar te krijgen, willen de twee een crowdfundingspagina opzetten. "Ik denk niet dat er een andere manier is. We zijn natuurlijk nog relatief jong en kunnen een hoop sparen, maar het is een gigantisch bedrag. Onze familie is ook niet rijk, die verdienen gewoon modaal, dus we kunnen het ook niet van iemand lenen."

Draagmoederschap

Toch lopen Rick en zijn partner, ook als ze het bedrag bij elkaar krijgen, nog tegen een hoop obstakels op. Volgens Sara Coster van Meer dan Gewenst, een stichting voor roze ouderschap, zijn er steeds meer roze gezinnen, maar is de wet er nog niet op aangepast.

"Kijk maar naar draagmoederschap", zegt ze. "Volgens de wet mag je op dit moment geen openbare oproep doen in Nederland, je mag alleen binnen je eigen kring naar een draagmoeder zoeken. En ook de draagmoeder mag niet openlijk op zoek naar een wensouderstel, de homostellen en de draagmoeders kunnen elkaar dus niet vinden."

Stellen die toch via het draagmoederschap ouder willen worden, moeten dan uitwijken naar het buitenland, waar ze veel geld kwijt zijn. Vaak dus wel een ton. "Ze kunnen er ook voor kiezen om met een Aziatische draagmoeder in zee te gaan, dan zijn ze tussen de 30.000 en 40.000 euro kwijt. Maar omdat de wetgeving niet aansluit op de onze, zal het kindje geen Nederlands paspoort krijgen en ook geen paspoort van een Aziatisch land. Dan zou het in een weeshuis terecht kunnen komen. Dit soort routes raden we daarom af."

Adoptie en co-ouderschap

Een andere optie voor homostellen en single mannen is om een kindje te adopteren, maar ook daar zijn hoge kosten aan verbonden. "En er zijn maar vier landen ter wereld die adoptie door paren van gelijk geslacht goedkeuren: Nederland, de Verenigde Staten, Portugal en Zuid-Afrika."

Daarnaast kunnen ze nog kiezen voor het co-ouderschap. "Mannen kunnen dan samen met bijvoorbeeld een lesbisch stel of een single vrouw een kind proberen te krijgen. Ze zijn samen voor de opvoeding verantwoordelijk, en het voordeel is dat ze gewoon thuis zwanger kunnen raken. Er is meestal geen medische ingreep voor nodig." "Het nadeel is dat kinderen in Nederland juridisch gezien maar twee ouders mogen hebben. Wanneer je als homostel voor het co-ouderschap kiest, is dus één van de twee vaders juridisch gezien geen vader."

En dan is er nog de mogelijkheid om pleegouder te worden. Coster: "Er is een enorm tekort aan pleegouders en er wordt actief wordt gezocht naar paren van gelijk geslacht die pleegouder willen worden. Als je pleegouder wordt, adopteer je het kind niet, het doel is dat het kind uiteindelijk weer teruggaat naar zijn biologische ouders. Het kan dus zo zijn dat het kindje niet voor altijd bij je is."

Rick en zijn vriend kiezen daarom voor een draagmoeder in Canada. "We hebben een paar weken geleden voor het eerst contact gehad met de kliniek daar. Sindsdien hebben we een aantal tests gedaan en we zijn allebei gewoon vruchtbaar, dus we kunnen zodra we het kunnen betalen het traject in. Het wordt denk ik een enorme emotionele rollercoaster, maar ik ben ervan overtuigd dat het vaderschap bij ons past."  

Door Lisa Boerop

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

De mooiste mannen met een maatje meer

Dat vrouwen niet per se zwichten voor een sixpack, is sinds de opkomst van de dad bod wel bekend. Toch domineren afgetrainde torso's nog de bladen en kun je op Instagram ook niet om de wasbordjes heen. Maar deze gespierde goden, krijgen concurrentie. Na de vrouwelijke plus-size modellen zijn nu ook hun mannelijke tegenhangers in opkomst.

Oud-voetballer Jan Boskamp organiseert samen met ontwerper Jaap Krijgsman (van Alca Fashion) een modellenwedstrijd voor mannen met een maatje meer. Hun doel? De modewereld wakker maken. En hoe kun je dat het beste aanpakken? Al het mannelijke schoon met een 'dad bod' verzamelen en dan de mooiste kiezen. Aanstaande zaterdag is het zover, dan wordt er bekend gemaakt wie zich 'Big Size Male Model 2017' mag noemen. Om de mannen alvast op weg te helpen, zocht ik de knapste mannen met een maatje meer uit op Instagram.

1. Zach Miko

Zach was het eerste mannelijke plus-size model dat een contract kreeg bij een groot internationaal modellenbureau. Zo is hij nu het gezicht voor grote modeketens als Uniqlo en Levi’s. 

2. Albert Jan Buitendijk

Albert Jan is 31 jaar oud en het het allereerste plus-size model in Nederland. Dankzij zijn vriendin Janneke van Opstal (zelf ook plus-size model) werd hij ontdekt. Toen een model op haar bureau niet in een broek paste, vroegen ze: 'Kan Albert Jan niet? Hij ziet er leuk uit.' 

 

Chase a check, never chase a.. #plussize

A post shared by DIE GROTE ~ DISKOPOGO (@ajbuitendijk) on

3. Steven Martin

Steven is een plus-size model uit Duitsland. Hij is 1.87 meter en is gek op het nemen van zwoele selfies.

4. Harvey Guillen

Misschien komt Harvey je wel bekend voor. Harvey speelde namelijk in de MTV-serie Eye Candy en in de film The Internship. Niet alleen timmert hij dus hard aan de weg als plus-size model. Hij mag ook acteur op zijn CV zetten.

 

Tnx @mrturk @trinaturk for the fun night #fashion #plussizemalemodel #brawn

A post shared by harveyguillen (@harveyguillen) on

5. Syed Sohail

Syed Sohail is plus-size model in Canada en is gek op mode, het liefst een tikkeltje 'preppy'. Deze liefde voor mode uit hij op zijn blog en Instagram-account. 

Ik ben in ieder geval erg benieuwd welke lijvige god zich na aanstaande zaterdag 'Big Size Male Model 2017' mag noemen!

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

 

Een nieuw rolmodel: Wonder Woman

Film van de week: Wonder Woman
Regie: Patty Jenkins
Met: Gal Gadot, Chris Pine, Robin Wright
Waardering: 4 sterren

Wonder Woman is hot news. De superheldin is de afgelopen weken symbool gaan staan voor de vertegenwoordiging van vrouwen in Hollywood, waar ze het ene na het andere record aan het verbreken is. Records die er vooral op wijzen dat het bioscooppubliek behoefte heeft aan sterke vrouwelijke rolmodellen. En dat een megabudget ook prima aan vrouwelijke regisseurs kan worden toevertrouwd.

De superheldenfilm rondom de Amazoneprinses wist in het openingsweekend het budget van 150 miljoen al ruimschoots terug te verdienen. Sterker nog, met de binnengehaalde 223 miljoen dollar was het de beste opening voor een vrouwelijke regisseur ooit. Opvallend was ook dat er net iets meer vrouwen dan mannen op Wonder Woman af kwamen, waar andere helden toch vooral kerels aantrekken.

Het moge duidelijk zijn: Wonder Woman schudt eigenhandig de op mannen gerichte filmwereld klaarwakker. En dat doet ze in een verhaal dat niet eens zo heel bijzonder is. Op sommige momenten zelfs een tikkeltje saai. Maar regisseur Jenkins weet telkens weer op tijd de actie aan te slingeren, terwijl ze de ontwikkeling van haar hoofdpersonage niet uit het oog verliest.

Wonder Woman, eigenlijk Diana, groeit als nieuwsgierig meisje op tussen de bikkelharde, superstoere amazones. Meteen in die beginscènes maakt de film al een mooi statement. Want de beeldschone, jonge krijgers, waaronder Nederlands topmodel Doutzen Kroes, worden aangevoerd door twee vijftigers. Actrices Connie Nielsen en Robin Wright stralen kracht en wijsheid uit, en zien er in de strakke kostuums even verbluffend uit als de sappige jonkies.

Getraind door deze powervrouwen is Diana klaar om haar lot te vervullen. Samen met de Britse spion Steve reist ze naar de gewone mensenwereld waar de Tweede Wereldoorlog voor dood en verderf zorgt. Diana’s pure hart breekt als ze ziet waar de mens toe in staat is. Dit zijn de momenten waarop de superheldin wordt gevormd. Waarop ze haar onschuld verliest.

Maar ze strijdt door, vastbesloten om de confrontatie met het kwaad aan te gaan. De spectaculair gefilmde vechtscènes, waarin we Wonder Woman in slow motion overweldigende trappen en stoten zien uitdelen, smaken naar meer. Zeker nu hordes kleine meisjes zich vol trots verkleden als hun nieuwe idool en filmmaakster Jenkins aan de hele wereld heeft laten zien dat deze superheldin meer is dan een lekker wijf in een strak pakje.

 Door Kita van Slooten

Microbrouwerijen

Nieuw leven ingeblazen

Op het voormalige Oostergasterrein in Amsterdam is begin dit jaar brouwerij/café/restaurant Poesiat & Kater geopend. Hier brouwt de vroegere brouwmeester van Brouwerij 't IJ nieuwe bieren maar nóg bijzonderder: zij hebben het oude, voorname Amsterdams biermerk Vollenhoven weer leven in geblazen. Vooral voor ouderen is het heel leuk om weer eens een originele Vollenhovense Stout te drinken. poesiatenkater.nl.

De beste!



Bloedbroeder
is het bier dat in 2017 de prijs voor het Beste Bier van Nederland heeft gekregen. Dit nieuwe brouwsel – let wel 9,1 % alcohol – is een stoutbier waar een klein beetje port aan is toegevoegd voor extra smaak. Bloedbroeder is het nieuwste product van Brouwerij Kompaan uit Den Haag, die al sinds 2012 hoge ogen gooit met speciale biertjes. In 2015 openden zij de Craft Beer Bar – direct naast de brouwerij – waar je al hun biertjes in een übercoole omgeving kunt proeven. www.kompaanbier.nl.

No waste bier

Wist je dat er bijna 1 miljoen broden per dag worden weggegooid? Een enorme verspilling waar de mensen van Instock het restaurant dat alleen kookt met wat overblijft in de supermarkt een stokje voor willen steken. Daarom hebben ze bedacht dat van al die kilo's brood ook bier gemaakt kan worden. Bammetjes Bier smaakt een beetje naar Weizen, is opvallend lekker en kan in de restaurants van Instock en veel Albert Heijns worden gekocht. Voor verkooppunten en overige informatie: www.instock.nl.

Brouwen met hindernissen

In 2008 is Brouwerij de Praght in Dronten opgericht. Het bedrijf is opgericht door zorginstelling Triade om mensen met een beperking aan het werk te helpen. Net als Brouwerij de Prael in Amsterdam helpt de brouwerij mensen aan werkervaring onder intensieve begeleiding. Én het resultaat mag er zijn! Praght is al enkele malen in de prijzen gevallen en is in het gehele land verkrijgbaar. www.brouwerijpraght.nl.

De bekendste

Eigenlijk was Brouwerij 't IJ de eerste echte micro-brewery van Nederland. Met hun IJwitjes en -bokjes veroverden zij al snel het hele land en zelfs buiten Nederland, in België, Engeland en Schotland zijn zij te koop. Het is zelfs zó bekend, dat IJ-biertjes bijna gemeengoed zijn geworden. Maar, laat je daardoor niet weerhouden: de kwaliteit is de afgelopen jaren alleen maar beter geworden – dit jaar sleepten zij al 3 prijzen in de wacht. En woon je een beetje in de buurt, ga dan gewoon direct naar de Pub in de grootste molen van Amsterdam, met een heerlijk terras! www.brouwerijhetij.nl

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Wandelen tot het licht wordt: de Nacht van de Vluchteling

In het pikkedonker de nacht lang doorlopen, met alles wat je bezit op je rug, en geen flauw idee wat de nieuwe dag gaat brengen. Dat is voor veel vluchtelingen een harde realiteit. Zaterdag wordt de Nacht van de Vluchteling gelopen: in het holst van de nacht 40 kilometer afleggen in Amsterdam, Rotterdam of Nijmegen-Arnhem. Daarmee wordt geld ingezameld om de mensen voor wie zo'n tocht geen keus is te helpen. Sara, Waldemar, Yasser en Pepijn vertellen waarom zij meelopen. 

Sara Sheikhi, projectleider bij de gemeente Amsterdam, loopt mee in Rotterdam-Den Haag

In 1991 vluchtte Sara met haar familie uit Iran. Ze was toen 4 jaar. De familie wilde weg vanwege de onderdrukking in het land. 'Mijn opa en oma wilden dat hun kleinkinderen in een land opgroeiden waar ze konden zeggen wat zij dachten en zich kleden zoals zij wilden.'  Aanvankelijk strandde de familie in Turkije. “Ik herinner me dat mijn moeder en 2 tantes hoogzwanger waren. We zaten met de hele familie in een Turks huis gepropt en konden niet verder. Dat afwachten en de onzekerheid is verschrikkelijk. Onze familie was totaal afhankelijk van de mensensmokkelaars.”
 
Na een maand ging de reis verder. Ze kwamen terecht in Nederland. “Het aantal vluchtelingen wat toen Nederland binnen kwam was veel kleiner. De AZC’s zaten niet helemaal vol. Mijn moeder moest binnen 3 weken bevallen. Ik herinner me vooral nog dat ik het heel erg koud vond in Nederland.”
 
Na een korte periode in het AZC krijgen Sara, haar ouders en haar baby-broertje een huis in Den Bosch. “Het is natuurlijk fijn om een eigen plek te hebben. Maar ik herinner me die tijd toch vooral als verdrietig. We probeerden een nieuw leven op te bouwen. Ik ging naar een nieuwe school waar ik de taal niet sprak. Ik was vooral angstig toen. En ook omdat je in de ogen van je ouders ziet dat ze het niet zeker weten allemaal”.
 
In Iran werkten haar ouders allebei in het onderwijs. Ze zijn hoogopgeleid. In Nederland was het hoogst haalbare een Melkertbaan als klassenassistent, vele niveaus lager dan de banen die ze eerst hadden. “ In Iran was mijn moeder een hoogopgeleide vrouw die midden in de maatschappij stond. In de Melkertbaan die ze kreeg in Nederland was geen ruimte voor ontwikkeling. Je kon jezelf niet opwerken naar iets anders. Dat vond mijn moeder heel moeilijk. Het heeft haar wel geholpen om de taal te leren. Ze heeft ook zeker altijd met plezier gewerkt. Maar ze werd van iemand die altijd de beste was van de klas, iemand die altijd achterin stond. Het heeft haar onzeker gemaakt.”
 
Sara was jong toen ze hier aankwam. Toch heeft de vlucht van haar familie ook op haar veel effect. “ Ik ben het oudste kleinkind en voelde me ook heel verantwoordelijk voor mijn familie. Ik heb er een enorme prestatiedrang van gekregen. Ik ben de enige in de familie die hier universiteit heeft gedaan. Bij alles wat ik doe denk ik altijd: de vlucht en alles wat het met mijn familie heeft gedaan, mag niet voor niets zijn geweest.”
 
Dat er zoveel negatieve reacties kwamen op vluchtelingen die aankwamen in ons land, vond Sara verschrikkelijk. Ze wilde iets doen. Binnen de Gemeente Amsterdam waar ze werkt heeft ze een traineeship voor hoogopgeleide statushouders opgezet waar nu 14 statushouders aan deelnemen. “Omdat ik het zelf heb meegemaakt weet ik wat daarvoor nodig is. Ik kan de verbinding maken. Ik heb zelf de 14 mensen geworven die meedoen. Het is absoluut geen bezigheidstherapie. Na dit jaar kunnen de trainees doorstromen naar een betaalde baan op hun eigen niveau.”
 
De Nacht van de Vluchteling loopt Sara samen met een team van 10 succesvolle vrouwen met een migratieachtergrond. 40 kilometer gaan ze lopen. Voor de eerste 20 heeft ze getraind.  “De tweede 20 kilometer loop ik op karakter. Een vluchteling traint tenslotte ook niet.”

Ruh Colab, het team van Sara, heeft al een fantastisch bedrag opgehaald. Maar meer steun is altijd beter! Hier kan je een donatie doen voor het team en een berichtje achterlaten om ze succes te wensen.

Waldemar Torenstra, ambassadeur van de Nacht van de Vluchteling, loopt mee in Amsterdam

"Ik heb al een paar keer meegelopen met de Nacht van de Vluchteling. Aan het einde van de tocht komt er altijd zo’n moment. Dan is de hele groep uit elkaar gevallen en is iedereen een beetje aan het eind van z’n latijn. Al die mensen die voortsjokken richting finish, dat voelt eenzaam. Je bent moe en je moet het in je eentje doen. Dat heeft qua beeld echt wat weg van een groep vluchtelingen die nachtenlang doorlopen, met als grote verschil natuurlijk dat wij maar al te goed weten dat er aan het eind van de tocht een warme douche en een lekker bed wachten. Kan je nagaan hoe het is als je niks meer hebt en ook niet weet hoe het verder moet.

Als ambassadeur ben ik een paar keer in vluchtelingenkampen geweest. Dat was confronterend. Het zijn écht mensen zoals jij en ik. In Irak ontmoette ik een jong gezin uit Mosul, midden in IS-gebied. Ze hadden alles achter moeten laten en zagen er zo ontzettend verslagen uit. Maar toen kregen ze wat spullen in het kamp, tandenborstels en dergelijke. De kinderen gingen totaal uit hun dak van vreugde, om een tandenborstel... Het zijn dat soort mensen die door mijn hoofd spelen als ik zelf aan het wandelen ben. Net als de hulpverleners. Die zijn vaak zelf ook vluchteling geweest en zetten zich nu in voor anderen. Daar heb ik enorm respect voor.

Voor mij gaat deze Nacht over dankbaarheid. Ik loop niet mee omdat ik die mensen nou zo zielig vind, maar vooral omdat ik besef dat wij hier net zo goed in zo’n situatie kunnen belanden. Na de Tweede Wereldoorlog zijn we enorm geholpen met het Marshall-plan bijvoorbeeld. En kijk ons nu, we hebben het zo goed. Daardoor is het, ironisch genoeg, soms juist extra moeilijk om begrip op te brengen voor mensen die het nu moeilijk hebben. Maar ze hebben ons echt nodig, zoals wij ook ooit op hulp van buitenaf konden rekenen. Ieder beetje helpt.” 

Je kan Waldemar nog sponsoren. Hij hoopt €2500 op te halen en is er nog niet. Hier kan je een donatie doen en een berichtje voor hem achterlaten.  

Yasser Hamoudeh, student, loopt mee in Nijmegen-Arnhem

Yasser is 27 en woont nu bijna twee jaar in Nederland, sinds september 2015. Een paar maanden daarvoor was hij uit Damascus vertrokken, waar hij Informatica studeerde. "Het was niet alleen dat het onveilig was, er was gewoon niets meer: steeds minder elektriciteit, geen vervoer, de colleges aan de universiteit gingen niet meer door. Het werd alsmaar slechter. En dus vertrok ik, samen met mijn neefje van 14."

Ze wilden graag naar Nederland. "Het leek me een rustig, tolerant land, waar veel mensen Engels spreken." Maar daar kom je niet zomaar terecht. Eerst gingen ze met het vliegtuig naar Libanon en vandaar reisden ze door naar Turkije. Een mensensmokkelaar zette hen midden in de nacht op een bootje richting Griekenland. "Heel eng, want de boot was gemaakt voor 20 mensen, en we zaten er met 43 op. De zogenaamde schipper kon eigenlijk helemaal niet varen. We waren vijf uur onderweg."

Maar ze haalden het, ze kwamen aan op Lesbos. Eenmaal aan wal moesten ze nog 30 kilometer lopen voor ze de bewoonde wereld bereikten, door bossen en over bergen. En Yasser somt zo op wat dáána nog volgde: "Met de boot naar Athene, met de bus naar Macedonië, met de trein naar Servië, per taxi naar Belgrado, toen lopend over de grens tussen Servië en Hongarije, per bus naar de grens met Oostenrijk, per taxi naar Wenen. En daarvandaan met de trein naar Nederland." En ook toen was de reis nog niet over: "We gingen eerst naar Ter Apel, toen naar Zeist, naar Hasselt, naar Zwolle, naar Hardenberg, naar Budel en uiteindelijk naar Heumensoord."  

Nu gaat het redelijk goed met hem. Zijn neefje is herenigd met zijn ouders, en Yasser ziet hen regelmatig. Hij zou ook heel graag meer contact hebben met Nederlanders, maar die leven zo op zichzelf, vindt hij. "Ze houden van dingen alleen doen, alleen reizen, alleen wandelen. Maar ik houd daar helemaal niet van." Gelukkig start hij binnenkort met een studie Wiskunde, in Eindhoven, waar hij hoopt nieuwe Nederlandse vrienden te maken. 

Eens per maand gaat hij met een groepje door in de omgeving wandelen. Dat is steeds 10 kilometer, maar over de 40 kilometer van de Nacht van de Vluchteling maakt hij zich geen zorgen. "Ik heb op Lesbos al eens 30 kilometer moeten lopen. En ik ga aan mezelf bewijzen dat ik dit kan." Zijn familie in Syrië steunt hem op afstand, hoewel ze het ook wel een beetje raar vinden, zo 's nachts aan de wandel gaan. Maar wandelen is sowieso fijn, vindt Yasser, en zeker als het voor het goede doel is.  

Je kan Yasser nog sponsoren. Hij heeft zijn streefbedrag al gehaald, maar meer is natuurlijk altijd beter! Hier kan je een donatie doen en een berichtje voor hem achterlaten.

Pepijn van Klaveren, scholier, loopt mee in Nijmegen-Arnhem

"Ik loop de Nacht van de Vluchteling voor de tweede keer. Ik ben 14 en denk niet dat mijn klasgenoten veel met dit soort dingen bezig zijn. Maar vijf  jaar geleden ben ik met mijn ouders in Ghana geweest, in de zomervakantie, en hebben we vrijwilligerswerk gedaan. Toen heb ik gezien wat echte armoede is. We hebben toen goed kunnen helpen door een watertank te bouwen bij een school, zodat mensen daar schoon drinkwater zouden hebben. Ook hebben we twee kiosken gebouwd voor hele arme mensen. Daardoor vind ik het ook belangrijk om hier iets te doen voor mensen die het moeilijk hebben. Ik had me voorgenomen om dit jaar 450 euro in te zamelen, maar de teller staat al op 495 euro.  

Ik loop dit jaar met mijn moeder en we hebben behoorlijk wat getraind, steeds afstanden van 20 of 25 kilometer. Dat trainen helpt, die lange afstanden gaan steeds beter. Vorig jaar liep ik met mijn vader en het was voor ons allebei nog een stuk zwaarder dan we hadden verwacht. Het hielp trouwens ook niet dat ik overdag gewoon naar voetbal was gegaan. Dat pak ik dit jaar wel anders aan, gewoon een beetje rustig aan doen op zaterdag. Als ik het onderweg toch moeilijk krijg, denk ik aan al die mensen die ons gesponsord hebben. Opgeven is geen optie!"

Je kan Pepijn nog altijd sponsoren. Hij heeft zijn streefbedrag al gehaald, maar hij haalt graag nog veel meer op! Hier kan je een donatie doen en hem succes wensen

Floor Bremer en Peper Hofstede van de RTL Nieuws redactie lopen zaterdag ook de Nacht van de Vluchteling, in Amsterdam. Je kan hen de hele nacht volgen op Instagram.

Voor de BBQ: panini met geitenkaas

In samenwerking met Karakter Uitgevers

Ook vegetariërs kunnen meedoen met de barbecue dit weekend hoor! Met deze heerlijke panini met geitenkaas, kappertjes en geroosterde paprika bijvoorbeeld. Het contrast tussen zoete, rokerig smakende paprika’s en zurige, scherpe geitenkaas is onweerstaanbaar.

Ingrediënten voor 2 personen:

  • 120 gram geitenkaas, in plakjes van 1 cm gesneden
  • 2 zachte Italiaanse broodjes, opengesneden
  • 2 geroosterde rode of gele paprika’s, ontveld, van zaadjes ontdaan en in repen gesneden
  • 1 eetlepel uitgelekte kappertjes
  • 2–3 eetlepels olijfolie extra vergine
  • grof zout en versgemalen zwarte peper
  • bakolie

Bereiden:

1. Verwarm de grill voor tot hij heet is  Zet de lekbak onder de voorkant van de grill.

2. Leg de plakjes geitenkaas op de onderste helften van de broodjes en zorg dat ze niet over de rand uitsteken. Leg de reepjes paprika en de kappertjes erop. Sprenkel 1½ theelepel olijfolie over de panini, breng ze op smaak met zout en peper en leg de bovenste helften van de broodjes erop. Bestrijk de buitenkant van de broodjes dun met olijfolie.

3. Bestrijk het grilloppervlak dun met olie. Schep de panini met een spatel op de hete grill en sluit de deksel. Gril ze ongeveer 5 minuten tot ze bruin en knapperig zijn en de kaas gesmolten is. Snijd de panini diagonaal doormidden en serveer ze direct.

Vegetarische BBQ
In het boek Vegetarische BBQ staan ruim 125 originele en gezonde gerechten voor barbecue en grill. Zodra het weer het toelaat komen overal de barbecues tevoorschijn. Maar wat leg je daar op als je geen vlees of vis eet? Een groentespies kan iedereen wel bedenken, en het poffen van een aardappel lukt ook nog wel, maar daarmee kun je geen maaltijd vullen. Dit boek van Steven Raichlen geeft ruim 200 pagina's met inspiratie voor een vegetarische barbecue. Met recepten voor gegrilde groenten en fruit, salades, sauzen en desserts kan de vegetarische barbecue niet anders dan een succes worden! De prachtige foto's en de stap-voor-stap instructies geven inspiratie en tips waarmee zowel de gevorderde als de beginnende barbecueër direct aan de slag kan.

Titel: Vegetarische BBQ
Auteur: Steven Raichlen
ISBN: 978 90 452 1362 0
Prijs: € 17,99
Uitgever: Karakter

 

 

 

 

 

 

On demand: Becoming Zlatan - John Wick - Transformers - Divorce

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

BECOMING ZLATAN

Wanneer kijken: als je van voetbal(lers) houdt
Wanneer niet: als je het maar een stelletje overbetaalde eikels vindt
Naast je op de bank: je voetbal natuurlijk
Waar: Videoland

Becoming Zlatan gaat feitelijk over de mismatch tussen Zlatan Ibrahimovic en Ajax. In deze lijvige documentaire van ruim anderhalf uur lang zien we hoe de jonge Zweedse voetballer zijn opmars maakt in Malmö en daarna voor een recordbedrag naar Amsterdam transfert. Daar is het eigenlijk een boel ellende tot hij een paar jaar later doorverkocht wordt aan Juventus. Dat alles wordt verteld zonder voice over en behoorlijk gefragmenteerd zodat je steeds tussen de verschillende periodes heen en weer springt.

Toch is het wel een boeiend verhaal, met interessante sprekers. Leo Beenhakker, Ronald Koeman, Mido, Andy van der Meyde, allemaal geven ze hun eigen relaas over hun samenwerking met Zlatan. Die was niet altijd even gemakkelijk. In Zweden wordt hij op handen gedragen, maar bij Ajax komt hij niet uit de verf - ondanks zijn aanzienlijke talent en de centrale rol die hij vanaf het begin krijgt toegewezen. Hij kan maar moeilijk wennen aan het Amsterdamse voetbal en zit buiten de trainingen om vooral in z'n huisje in Diemen te gamen. Hij mag z'n voeten dan wel onder controle hebben, zijn emoties nemen de hele tijd een loopje met hem. Dat maakt het een interessant portret, voor de liefhebber. 

JOHN WICK

Wanneer kijken: als je van lekker hard houdt
Wanneer niet: als je niet tegen het geluid van brekende botten kan
Naast je op de bank: een potlood en papier om te turven
Waar: Netflix

Het gaat er hard aan toe, in John Wick. Zo'n beetje 80% van het script bestaat uit vechtscènes, waarin John Wick (gespeeld door Keanu Reeves) wraak neemt op degene die zijn hond heeft vermoord, en hij op zijn beurt weer zelf wordt belaagd door de handlangers van zijn vijand. Voor de lol zou je onderwijl kunnen turven hoeveel van deze slechteriken Wick afschiet. Laten we het erop houden dat hij duidelijk erg van het hondje hield.

Het camerawerk van de film werd gedaan door twee ex-stuntmannen, het script is van de hand van een onervaren schrijver. Toch werd John Wick een onverwacht succes. Het is een verrassend stijlvolle film, met een hoge intensiteit en af en toe wat wrange humor. De verhaallijn is simpel en rechtdoorzee, zonder nodeloze plotwendingen of andere tierelantijntjes. Niet gek dus dat er ook al een John Wick 2 is - hij heeft inmiddels een nieuwe hond - en nummer 3 in de planning staat. 

TRANSFORMERS: REVENGE OF THE FALLEN

Wanneer kijken: als je vroeger ook altijd met Transformers speelde
Wanneer niet: als je niet tegen het geluid van staal op staal kan
Naast je op de bank voor liefhebbers: Bumblebee en Optimus Prime
Naast je op de bank voor meekijkers: een tweede scherm voor als je je begint te vervelen
Waar: Videoland

Als je een Transformers-film op zet, krijg je precies wat je verwacht: een hele hoop special effects van tegen elkaar vechtende machines. Met de actie-elementen in deze tweede film uit de reeks - uit 2009 - zit het wel goed. Het is overigens wel handig als je al bekend bent met wat er in de eerste film (2007) is gebeurd. Die is helaas niet te vinden bij Videoland, maar de derde (2011) en vierde (2014, vanaf aanstaande zaterdag) film weer wel. Dan ben je helemaal voorbereid om de vijfde op het witte doek te zien: Transformers: The Last Knight draait vanaf 22 juni in de Nederlandse bioscopen.

Wil je ze alle vijf uitzitten, moet je wel een liefhebber zijn. De films zijn lang, gemiddeld zo'n tweeënhalf uur. Daar zitten tussen de botsende robotauto's ook wat grapjes in en hier en daar wat persoonlijke ontwikkeling. Zo kan hoofdpersonage Sam Witwicky in het begin van Revenge of the Fallen nog niet een 'I love you' over zijn lippen krijgen tegen zijn vriendin, en op het einde natuurlijk wel. En daar blijft het dan ook wel bij. Kijk dus vooral niet voor het sterke script of het psychologisch inzicht. Leg je erbij neer dat je het ene cliché na het andere gaat zien en geniet ondertussen van de mooie actiescènes.

DIVORCE

​Wanneer kijken: als je ondanks alles gelooft in liefde en vriendschap
Wanneer niet: als je scheiden moreel verwerpelijk vindt
Naast je op de bank: je boek met trouwfoto's
Waar: Videoland

Divorce werd op televisie al ontzettend goed bekeken, dus grote kans dat je het al een keer (gedeeltelijk) gezien hebt. Maar voor de zekerheid toch even kort: drie mannen die hun relatie ten onder hebben zien gaan, worden huisgenoten in een mooie Haarlemse villa. Ze hebben heel wat te stellen met hun exen, nieuwe liefdes en elkaar, maar de vriendschap maakt veel goed. Zelfs als je de serie al (goed) kent, is dit toch ontzettend lekker vermaak voor een doordeweekse avond of rustig weekendje thuis. De drie hoofdrollen bieden genoeg aanleiding voor een enorme hoeveelheid verhaallijnen die elkaar in hoog tempo afwisselen. Je kan veel van Divorce vinden, maar saai is het niet. En het is vaak ontzettend grappig.

De serie liep vier seizoenen van 2012 tot 2016, toen het doek definitief viel. Er zouden geen plannen zijn voor een vervolg, hoewel een aantal van de cast al heeft aangegeven een filmversie best te zien zitten. Het idee was ooit dat het een soort Gooische Vrouwen met mannen zou worden - en die serie had ook hele succesvolle spin offs op het witte doek. En hoewel Divorce uiteindelijk heel anders uitpakte, zou dat in dit geval ook zomaar kunnen gelden.

Weekendagenda

Hanzedagen

Een keer per jaar komen de 183 Hanzesteden in een van de aangesloten steden bijeen. Dit jaar is dat Kampen en daarom is het hier komend weekend groot feest. Er zijn markten, muziek, eettentjes en voorstellingen, allemaal in het kader van de Hanze. De stad heeft ook 20 kunstenaars uit 20 andere Hanzesteden uitgenodigd om kunst rondom het thema 'Water verbindt' te maken. www.hanze2017.nl.

Groene oases

Komend weekend openen meer dan 30 tuinen aan de grachten van Amsterdam hun deuren voor het publiek tijdens de Open Tuinen Dagen. Eindelijk kun je zien wat er zich zoal afspeelt achter die prachtige gevels en kom je er ook achter hoeveel groen er in de stad nog is: oude bomen, standbeelden, theehuizen en veel bloemen. Maar ook op andere plekken in het land wordt er aandacht gegeven aan groen. Zo zijn er de Internationale Kwekerijdagen, waar kwekers uitleggen hoe zij hun planten en bomen zo mooi krijgen en Groei & Bloei organiseert de Open Tuinen Weekend waar 1000 prachtige tuinen te bezichtigen zijn. 

Vlaggetjesdag

Tsja, weer een foodfestival met foodtrucks maar dan een avant la lettre want Vlaggetjesdag bestaat dit jaar 70 jaar! Al sinds 1947 wordt de eerste nieuwe haring feestelijk binnengehaald. Het eerste tonnetje is traditioneel geveild voor het goede doel en iedereen hapt de haring af met een glaasje jenever. Vanwege het jubileum wordt er nu nog meer uitgepakt met bands, optredens, een internationale vlootschouw en een rondleiding door de visafslag. Er is van alles te doen, maar het gaat uiteindelijk om de haring: is hij wel 'vet' genoeg? denhaag.com

Dag van de architectuur

Het beeld van een stad of een land wordt voor een groot deel bepaald door architectuur: rijd je Den Haag binnen, dan zie je hoge torens van de ministeries en wie aan Rotterdam denkt, ziet als snel de Erasmusbrug of het nieuwe Centraal Station voor zich. Tijdens de Dag van de Architectuur kun je eindelijk een keer ín en óp deze bouwsels. Er zijn lezingen, symposia maar ook rondleidingen, kinderevents. Het evenement is over het hele land verspreid, kijk op www.dagvandearchitectuur.nl wat in jou buurt gebeurt. 

Rineke Dijkstra

Naar aanleiding van het winnen van de Hasselblad-prijs voor fotografie (de meest prestigieuze fotografieprijs ter wereld) heeft het Stedelijk Museum Amsterdam een tentoonstelling aan Rineke Dijkstra gewijd. Het museum heeft zelf een aanzienlijke collectie van haar portretten en heeft dit aangevuld met werken uit de collectie van de artiest. Deze ode is een unieke mogelijkheid om nog nooit getoonde foto's in het echt te zien. www.stedelijk.nl.

 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!