Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 15, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Sorry dames, maar kunnen jullie íets minder sorry zeggen?

Vrouwen zeggen vaker sorry dan mannen. Een onhandig trekje, of een uiting van fundamentele onzekerheid?

Wat moet het toch heerlijk zijn om nooit spijt te hebben. Of schuldgevoel. Nonchalant je schouders op te halen als andere mensen je ergens van beschuldigen. Whatever! Geen wroeging, en dus ook geen verontschuldiging voor wie je bent, of wat je hebt gedaan. En al helemaal geen loze sorry.

Dat vast zalige, zelfverzekerde gevoel vertolkte de piepjonge Zweedse zanger Frans Jeppson Wall vorig jaar nog op het Eurovisiesongfestival met het nummer If I was sorry. De babystud zong dat hij heus door door zijn knieën zou gaan, door het stof zou kruipen als hij spijt had van zijn daden. Maar nee hoor: ‘But I’m not sorry’. Hele zaal uitzinnig, douze points for Sweden, en uiteindelijk een mooie vijfde plek.

En die nonchalante Frans had nog steeds nergens spijt van, toen bleek dat zijn Eurovisie-inzending wel heel bijzonder veel leek op de zomerhit Catch and Release van Matt Simons. Had Frans, of zijn schrijversteam plagiaat gepleegd? Terwijl de media druk speculeerden over fraude en bedrog rondom de Zweedse inzending, had zanger Frans de zomer van zijn leven en drie nummer-een noteringen in Europa. Een sorry kon er niet vanaf.

Ik had dat heel anders gedaan. In de 38 jaar dat ik nu op deze aardkloot rondloop, put ik me uit in excuses en spijtbetuigingen. En ik zeg wel 20 keer per dag sorry. Op het fietspad, als een ander mij inhaalt en onze sturen bijna in elkaar haken. Op mijn werk, als mijn baas te laat is, en ik de vergadering maar alvast ben begonnen zonder hem. Ik zeg sorry tegen mijn moeder als ik moet ophangen, sorry tegen mijn vriend als ik geen zin heb in seks, ik mompel sorry tegen de huisarts als zijn spreekuur uitloopt.

En als ik in de schoenen van zanger Frans had gestaan, had ik allang mea culpa van de daken geschreeuwd, publiekelijk gesmeekt om vergiffenis omdat ik een liedje had gezongen dat verdacht veel op een bestaand nummer leek. Ik kan er niet tegen als mensen boos op mij zijn. Ik trek liever direct het boetekleed aan, dan dat ik ruzie moet maken. Sorry, sorry, sorry!

Typisch vrouwelijk
Waar komt die onuitputtelijke drang om sorry te zeggen vandaan? Een paar sessies bij een coach hebben mij ooit geleerd dat ik me te snel schuldig voel, een overblijfsel uit een jeugd waarin ik als hyperactief en motorisch onhandig kind vaak te veel herrie maakte. Als er iets kwijt of kapot was bij mij thuis, kon je er de donder op zeggen dat ik ermee te maken had. Op een gegeven moment vroeg ik me zelf niet eens meer af of ik het wel was die dat kopje had gebroken, of die kauwgom op de muur had geplakt. ‘Sorry’ werd mijn manier om het

Vrouwen zeggen niet alleen vaak sorry, ze denken ook echt vaak dat iets hun schuld is

conflict snel te beslechten, om van een boze moeder, of een chagrijnige buurvrouw af te zijn. “Sorry voor de ruit!” riep ik, als een ander kind de glazen in had gegooid met een tennisbal.

Nu, als volwassen vrouw, valt het me op hoe vaak andere vrouwen sorry zeggen. Ik ben niet de enige die een verontschuldiging als stopwoordje gebruikt. Is het typisch vrouwelijk gedrag om almaar je excuses aan te bieden?

Ja, stellen Karina Schumann en Michael Ross. Deze twee Canadese sociaal psychologen deden onderzoek naar het verschil tussen mannen en vrouwen. In hun vaak geciteerde studie uit 2010 hielden mannen en vrouwen een dagboekje bij waarin ze alle 'overtredingen'- situaties waarin een verontschuldiging gepast is - noteerden. Ze schreven er ook bij of zij in de fout waren, of een ander. Tot slot penden ze op wie van beiden sorry had gezegd. Wat bleek: vrouwen boden inderdaad vaker hun excuses aan. Zij vonden tegelijkertijd dat ze meer overtredingen hadden begaan.

Vrouwen zéggen dus niet alleen vaker sorry, ze denken ook echt vaker dat het hun schuld is, als er iets verkeerd gaat. Een grootschalige Engelse survey uit 2015 van YouGov onder 1600 mannen en vrouwen wijst uit dat meer dan de helft van de vrouwen vindt dat ze eigenlijk te vaak sorry zegt. Dat tegen nog geen 21 procent van alle mannen.

Niet serieus genomen
Waarom betuigen wij maar de hele tijd spijt? Daarover verschillen de wetenschappelijke meningen. De Amerikaanse psycholoog Harriet Lerner schreef een boek over je verontschuldigen. “Ik ben er door jaren research en praktijkervaring achter gekomen dat vrouwen om hele verschillende redenen sorry zeggen: voor de een is het een uiting van een gebrek aan zelfvertrouwen, of een onbewuste tactiek om kritiek te vermijden, al voordat die is geuit. Terwijl voor de ander sorry niets meer dan een stopwoordje is, een overblijfsel uit de kindertijd,” schrijft ze in Pyschology Today.

De Nederlandse auteur, en coach voor vrouwen in het bedrijfsleven Vreneli Stadelmaier legt de oorzaak toch vooral bij de opvoeding. “Wij hebben geleerd om brave, bescheiden meisjes te zijn, die in harmonie leven met hun omgeving. Moeders van nu geven dat nog steeds door aan hun dochters: niet te veel ruimte innemen!” Sorry zeggen is een manier om jezelf klein te maken, zegt Stadelmeier: “En dat heeft op de werkvloer negatieve consequenties. Als je in een vergadering zegt, ‘sorry, maar mag ik een vraag stellen’, dan zullen mensen je minder serieus nemen.”

Ook kunnen vrouwen kunnen zich soms zo overmatig verantwoordelijk voelen, dat ze onterecht de schuld op zich nemen. “Het resultaat is dat je collega’s en je leidinggevende gaan denken dat jij de problemen veroorzaakt.” Stadelmaier ziet een groter onderliggend probleem: vrouwen twijfelen meer aan zichzelf dan mannen. “Ik zie het al bij mijn eigen kinderen, een jongen en een meisje. Toen ze klein waren deden ze samen mee aan een tennistoernooi. Beiden verloren ze, maar ze hadden ieder een heel ander verhaal. Volgens mijn zoon lag het aan zijn racket, mijn dochter daarentegen gaf zichzelf de schuld, en wilde stoppen met tennissen. Terwijl ik als moeder echt mijn best doe om ze niet met traditionele man-vrouw-patronen op te voeden.”

Nooit meer sorry
Vrouwen moeten zichzelf minder de schuld geven, en minder vaak schuldgevoelens uiten, daar zijn veel sociologen en psychologen het wel over eens. Want een overkilll aan excuses versterkt een minderwaardigheidsgevoel. Het is een uiting van onderdanigheid die de machtspositie van vrouwen op de werkvloer, maar ook in hun privéleven ondermijnt. Comédienne Amy Shumer is dan ook al helemaal gestopt met sorry zeggen: “Ik dacht: waarom begin ik elke zin met ‘Sorry, maar...?’ Ik ben er mee gestopt, en ik voelde me meteen zoveel krachtiger.”

Heerlijk, nooit meer sorry zeggen!

Stadelmaier: “Ga er eens goed op letten: hoe vaak zeg jij sorry? Hoe vaak neem je de verantwoordelijkheid voor iets dat buiten je macht ligt, of door een ander is veroorzaakt?” Het kan daarbij helpen om je vriendinnen of bevriende collega’s te vragen jou er op te attenderen elke keer als het s-woord uit jouw mond komt. “Maar wij moeten echt leren meer ruimte in te nemen, en niet sorry te zeggen als iemand anders op onze tenen staat.”

Heerlijk, nooit meer sorry zeggen. Ik ben er eigenlijk ook al een tijd helemaal klaar mee en voer de opdracht van de Stadelmaier meteen uit. In de dagen die volgen slik ik het woordje sorry zo veel mogelijk in. Die ‘sorry, kan ik je even storen’ naar mijn baas verander ik in ‘goedemorgen, kan ik je even storen?’ En ik bijt op mijn lippen als een collega niet blij is met de harde feedback die ik geef. “Vervelend dat je er zo over denkt”, zeg ik op afgevlakte toon. Hij druipt af.

Het lijkt te werken: dingen glijden iets meer van me af, ik voel gek genoeg na drie sorry-loze dagen meer zelfvertrouwen, en het lijkt alsof anderen mij ook meer serieus nemen. Maar tegelijkertijd knaagt er iets: wil ik wel leven in een wereld waarin niemand zich meer verontschuldigt? Ik vind de zin ‘I’m sorry for your loss’ bijvoorbeeld prachtig. Het is natuurlijk een beetje gek, want hoe kan je nou spijt voelen als iemand anders sterft? Maar het klinkt zoveel warmer en vriendelijker dan ‘mijn condoleances’.

Effectieve excuses
Sorry zeggen kan empathie tussen mensen vergroten, lees ik in een Harvard Business School Study uit 2014. In het Harvard-experiment vroeg een man in een drukke metro of hij de telefoon van een vreemde kon lenen. Als hij erbij zei: “Sorry voor het rotweer”, kreeg hij veel sneller een telefoon toegespeeld. Excuses maken over iets dat tótaal niet jouw schuld is, zorgt voor een sfeer van wederkerigheid.

En dan is er nog iets anders: alleen maar omdat mannen minder vaak sorry zeggen, moeten wij vrouwen maar blindelings hun voorbeeld nemen? Nee, vindt schrijver Ann Friedman, die een vlammend betoog schreef over alle kritiek op de manier waarop vrouwen praten in het magazine The Cut. Misschien moeten vrouwen niet steeds sorry zeggen, misschien moeten ze zichzelf niet steeds naar beneden praten door dingen te zeggen als: “Ik ben geen expert, maar...” of “Eigenlijk weet mijn collega er meer van”. Maar door continu te letten op wat vrouwen zeggen en hoe ze het zeggen, maak je vrouwen niet zelfverzekerder, maar juist extra bewust van hun woordkeuze, zo stelt Friedman.

Volgens Vreneli Stadelmaier kan sorry soms heel effectief zijn. We hoeven echt niet allemaal in horken te veranderen, of: mannen. “Het is vooral belangrijk van jezelf te weten waarom je sorry zegt, en daar je gedrag op aan te passen. En excuses kunnen soms heel krachtig zijn, mits echt gemeend. Ik vind het juist een teken van leiderschap als je fouten toe kunt geven. Zolang je maar het stemmetje in je hoofd uitzet, dat jou influistert dat die fouten ook wat zeggen over je competenties. Iedereen maakt fouten, het hoort bij werken. En sorry is soms heel erg op zijn plek. Maar leer jezelf aan om daarna weer verder te gaan.”

Niet te vaak sorry zeggen, dus. Maar durf ook fouten toe te geven. Met dat in mijn achterhoofd slik ik nog steeds dat ene woordje in. Maar als ik mijn vriend op maandagmorgen afsnauw en niet naar zijn verhalen luister omdat ik stress heb over de deadline van dit artikel, denk ik nog eens na over de kracht van verontschuldigingen. “Het spijt me dat ik soms zo me werk bezig ben, dat ik onaardig tegen jou doe. Dat verdien jij niet.” En terwijl ik het zeg, voel ik wat de leidraad moet zijn: oprechtheid. Geen sorry omdat ik liever geen gedoe wil, omdat ik mezelf klein wil maken, omdat ik niet durf te vechten. Wel een openhartig ‘het spijt me’ als ik een ander kwets. Hopen dat ik dit volhoud!

Door Esma Linnemann

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Dit is pas hufterig!

Misschien behoor je wel tot de gelukkige mini-minderheid die zegt nooit last te hebben van hufterig gedrag van anderen. Maar het overgrote deel van de Nederlanders heeft nog wel wat te klagen over de fratsen van z'n landgenoten. RTL Nieuws vroeg waar jullie je nou het meest aan storen en dik 2000 mensen gaven antwoord. Van hen geeft de meerderheid (62%) aan dat ze regelmatig of zelfs (bijna) dagelijks te maken krijgen met hufterigheid. Opvallend is dan wel dat een ruime tweederde (69.4%) zegt zichzelf er noooooooit schuldig aan te maken. Het zijn toch overwegend anderen die het verpesten. Dit zijn jullie grootste ergernissen:

 

1. Verkeersovertredingen: 36.4% 

Ruim een derde noemt verkeersovertredingen als de ultieme hufterigheid. Logisch ook, want die zijn niet alleen vervelend, maar vaak ook ronduit gevaarlijk. Bellen of appen achter het stuur, keihard voorbij zoeven en dan op het laatste moment proberen in te voegen, langzaamaan in de linkerbaan, door rood rijden of geen voorrang verlenen - allemaal kan het behoorlijk verkeerd aflopen.


2. Hondenpoep: 17.4%

Met afstand op twee: poep op de stoep. Een beetje hondeneigenaar neemt tegenwoordig toch gewoon netjes een zakje mee en ruimt de kak van zijn huisdier even op (of leert 'm bovenstaand trucje). Bij de 'andere ergenissen' die mensen konden invullen, kwam er trouwens ook nog wel een ander dier aan bod. Er blijken nogal wat poezen te zijn die hun behoefte het liefst in de tuin van de buren doen. Stelletje hufters zijn het ook, die katten! 

3. Baldadigheid: 15.2%

Volgens de Van Dale betekent baldadigheid 'wild, uitgelaten, vernielzuchtig'. En waarschijnlijk is het vooral dat laatste waar mensen zich aan storen. Een abri die in elkaar is getrapt, een bloembak die omver is gegooid, buitenspiegels die van auto's afgetrapt, een boodschappenkarretje dat ineens in de gracht drijft. Het maakt de omgeving er niet mooier op en is vooral zo ongelooflijk zinloos. 

4. Zwerfaval: 15.1%

Ook al zo zinloos, want laten we wel wezen: in ons aangeharkte landje staat zo ongeveer om de 40 meter wel een prullenbak. En toch ligt de straat bezaaid met lege petflesjes en patatbakjes, opegerookte peuken en oude flyers. En dat is nog op een normale dag. Ga voor de lol eens na een zonnige dag door een park of over het strand lopen en je vraagt je af waarom dit huftergedrag niet hoger in de lijst staat.

5. Anders: 7.4%

In het lijstje met mogelijkheden stond ook nog illegaal parkeren (3.6%), openbare dronkenschap (3.5%), wildplassen (0.8%) en graffitti/wildplakken (0.6%). Maar daarnaast was er nog van alles anders waar jullie iets over te klagen hadden. Verschillende groepen moesten het in het algemeen ontgelden: bejaarden, buitenlanders, wielrenners en jongeren zijn volgens sommigen onverbeterlijke hufters. Buren blijken ook niet altijd leuk: geluidsoverlast werd vaak genoemd, net als rook van vuurkorven of barbecues. Schelden en agressie in het algemeen is ook bepaald hufterig, vinden veel mensen, net als roddelen en voordringen. Maar daar iets van zeggen wordt ook niet altijd gewaardeerd: 'Mensen die zich bemoeien met andere mensen. Dat vind ik heel erg hufterig' reageerde iemand. En een persoon had wel een hele lage tolerantie voor wangedrag. Zijn of haar ultieme definitie van hufterigheid: tutoyeren. 

Dit zijn de perfecte uitvaartliedjes

Marco Borsato, James Blunt en Paul de Leeuw: ze staan allemaal in de top 50 van de meest gedraaide muziek op begrafenissen. Maar hoe kan het dat we juist die muziek zo vaak luisteren als we afscheid nemen van een dierbare, en helpt het ons eigenlijk in het verwerkingsproces?

"Het moment dat de muziek wordt afgespeeld, is vaak het meest emotionele moment tijdens de uitvaart. Je hoort eigenlijk altijd gesnif en gesnotter. En omdat het verder stil is, mensen even de tijd hebben om na te denken, en ondertussen ook soms naar een diapresentatie kijken, worden emoties versterkt."

Aan het woord is uitvaartondernemer John Groenewoud. Hij vertelt dat er soms mensen zijn die hun hele uitvaart al voor zich zien, inclusief muziek. "Dat wordt dan gerespecteerd door de nabestaanden. Maar veel vaker is het zo dat degene die begraven of gecremeerd wordt helemaal niet heeft doorgegeven wat voor muziek er gedraaid moet worden."

Dan staan de nabestaanden voor een lastige keuze. "Het is ook een keuze waar in veel gevallen over wordt gediscussieerd aan tafel. Want de één vindt dat er klassieke muziek gedraaid moet worden, de ander wil graag dat liedje dat ook op de bruiloft van de overledene werd gedraaid." Soms hebben mensen heel verrassende voorkeuren. Groenewoud: “Ik heb muziekkeuzes meegemaakt die volledig in Gronings dialect waren, die compleet onverstaanbaar waren voor mij. En muziek die half pratend was en half zingend. Soms wordt er ook gekozen om geen muziek te draaien, dan is het gewoon heel erg stil."


De nummer 1 uit de uitvaart top 100

Toch is er niet voor niets een top 100 met meest gedraaide nummers. Er zijn nou eenmaal liedjes die zich bijzonder goed lenen voor zo'n afscheid. Dat is wetenschappelijk te verklaren, vertelt muziekpsycholoog Mark Reybrouck. Bepaalde muziek komt zo sterk bij ons binnen dat we er hormonen door aanmaken, waardoor de muziek emoties bij je oproept en zelfs troostend kan werken. "Dat is evolutionair bepaald. Het mechanisme waarmee we dat uitleggen, is de scheidingsangst die je bij moeders en baby's ziet."

Neem een baby weg bij de moeder, en het kindje maakt direct bepaalde geluidjes. "Door die geluiden maakt de moeder hormonen aan en wordt ze zo geprikkeld dat ze eigenlijk niet anders kan dan het kindje bij zich nemen." Die hormonen zijn oxytocine en prolactine, die ook vrijkomen bij borstvoeding. En dus ook als je naar bepaalde muziek luistert. "Over de hele wereld wordt dat evolutionaire mechanisme geëxploiteerd met kinderliedjes. De muzikale kenmerken van die liedjes zijn meestal heel eenvoudig, heel doordringend, en ze lijken wel een beetje op die babygeluiden."

De kracht van muziek
Diezelfde kenmerken zie je terug bij de muziek die vaak op begrafenissen wordt gedraaid. "Het zijn vaak liedjes zonder slag en zonder gitaar, en ze zijn heel lyrisch. De hoogste en laagste tonen liggen heel dicht bij elkaar. Neem bijvoorbeeld Imagine van John Lennon of Hey Jude van de Beatles, maar ook bepaalde liedjes van Adele of Marco Borsato. Het is muziek die ons echt raakt", zegt Reybrouck.



"Muziek heeft de kracht om bepaalde, complexe emoties op te roepen op het moment dat mensen daar open voor staan", zegt Reybrouck. "Bijvoorbeeld verwondering, nostalgie, spanning en droefheid. Als je bij een uitvaart de juiste muziek uitkiest, kun je de melancholische emoties versterken, en je kunt er zelfs voor zorgen dat mensen elkaar emotioneel aansteken. Dat is heel mooi."

Maar ook op een later moment kun je de muziek gebruiken om diezelfde emoties weer op te roepen. "Mensen kunnen dan beter omgaan met hun rouw. Trieste muziek heeft vaak ook een troostende functie, omdat je er de lustcentra in je hersenen mee activeert. Die stimuleren de productie van hormonen, waardoor mensen zich beter voelen. Je kunt jezelf, als je ervoor openstaat, neurochemisch laten sturen door de muziek."

Jezelf begrijpen
Petra van der Heiden, een psycholoog die mensen helpt omgaan met hun rouw, legt uit dat muziek je ook helpt om vat te krijgen op bepaalde emoties. "De muziek kan precies resoneren met hoe je je voelt. Soms begrijp je je eigen emoties niet, maar muziek kan je daarbij helpen." Mensen kunnen vaak geen woorden vinden om hun emoties te beschrijven, dus als er een liedje is dat precies beschrijft hoe jij je voelt, kan dat heel fijn zijn. "Je voelt je niet meer opgesloten in je eigen emoties, door muziek weet je dat jij niet de enige bent die dat voelt."

Ook kan muziek je later terugbrengen naar een mooi moment. "Je gaat dat liedje verbinden aan bepaalde herinneringen", zegt Van der Heiden. "Dus als je er dan later naar luistert, kun je je dankbaar voelen, en dat werkt helend."


De nummer 2 uit de uitvaart top100

Maar zelfs als je je niet beter voelt door de muziek, maar je er juist rot door voelt, is dat goed. "De muziek helpt je om je niet op te sluiten in je eigen emoties, maar om ze juist los te laten, om te ontladen en te huilen. Ik zie emoties als een soort gasten die op bezoek komen in jouw herberg. Als je ze niet toelaat zullen ze steeds bozer worden, op de deur gaan bonken en uiteindelijk via de kieren naar binnen sluipen."

"Dan worden ze gevaarlijk. Maar als je ze toelaat en naar hun verhaal luistert, dan heeft je verdriet een verhaal: je mist iemand. Dat geldt ook voor boosheid en angst. Om je rouw te verwerken, moet je leren om je emoties toe te laten en te begrijpen, en daar helpt muziek bij."

Een liedje verpesten
Toch moet je ook oppassen: een liedje kun je gemakkelijk voor jezelf verpesten door het op een uitvaart te draaien, zegt Reybrouck. "Je koppelt niet alleen goede herinneringen aan een liedje, maar ook de slechte. Stel dat je het liedje van je eerste kus draait op de uitvaart van je geliefde, dan zou het kunnen dat je in het vervolg alleen nog maar aan de uitvaart denkt als je dat liedje hoort, en niet aan de kus."

"Toch moet je om die reden een liedje niet ontwijken. Muzikale emoties maken je verdriet krachtiger en rijker, en op termijn is dat goed voor het rouwproces. Je moet soms door de pijn heen gaan en dan zie je achteraf dat het helpt. Verdriet heeft ook een positieve kant."

Maar welk liedje kun je dan het beste kiezen voor een uitvaart? Daar heeft uitvaartondernemer Groenewoud geen antwoord op. "Dat gaat niet om mij. Ik hoor natuurlijk wel veel verschillende muziek voorbij komen, dus ik weet wel wat mooi is. Mijn favoriet is Vivre van Ramses Shaffy, maar ik zou altijd aanraden om iets te kiezen dat bij je past."

Door Lisa Boerop


Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

App jezelf naar buiten

Nu het lente is, wordt het opeens een stuk leuker om te genieten van de buitenlucht en het lekkere weer. Met deze apps ga je lekker de hort op én ben je ook nog eens hartstikke actief.

1. Beleef de stad

Amsterdam is een stad vol verhalen en dan vooral met ijzersterke geschiedenis verhalen. De stad Amsterdam ademt historische rijkdom met zijn prachtige grachtenpanden, grotendeels gebouwd tijdens de Gouden Eeuw. En mocht je een dagje Amsterdam geboekt hebben, of er misschien wonen, wordt het tijd om de geschiedenis gratis en voor niks te ontdekken met de BeleefRoute app: de Gouden Eeuw. Je wandelt langs alle historische highlights van Amsterdam en spijkert je kennis over Nederland op deze manier een beetje bij.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

2. Ontdek de natuur

Hou je van wandelen, fietsen of varen? Dan mag de Natuurmonumenten app niet ontbreken op je telefoon. De app brengt je langs de mooiste natuurplekken in Nederland. Extra leuk aan de app zijn de verhalen van boswachters die je nét dat beetje extra informatie kunnen geven over een plekje waar jij je bevindt. De routes zijn zo vormgegeven - in beeld, audio en tekst - dat je onmogelijk verkeerd kunt lopen. 

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

3. Battle in de stad

De app Ingress doet een beetje aan Pokémon Go denken. Ingress is een echte game app, maar dan wel eentje waarbij je gedwongen wordt om naar buiten te gaan. In het spel kun je twee verschillende kanten kiezen, zogenaamde ‘fractions’: de Verlichten (the Enlightened) en het Verzet (the Resistance). Wanneer je het spel begint, zal je moeten kiezen voor één van deze twee. Vervolgens gaan de twee partijen strijden tegen elkaar. Doel van het spel is om als partij zoveel mogelijk oppervlakte te krijgen. Je raadt het al, hiervoor moet je dus naar buiten. Als je het spel speelt, voel je je een beetje een geheim agent.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

4. Ga op zoek naar je sterrenbeeld

Mocht je op een mooie heldere avond een rondje lopen, vergeet dan niet omhoog te kijken. De app Google Sky Map helpt je een handje met het herkennen van sterrenbeelden. Google Sky Map geeft je ook de mogelijkheid om terug in de tijd te gaan. Je kiest in de app voor 'tijdreizen'. Vervolgens kun je een keus maken uit een aantal populaire data, waaronder de maanlanding van de Apollo 11. Maar je kunt ook een eigen datum en tijd aangeven, zoals bijvoorbeeld je verjaardag.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

5. Gotta catch them all

Pokémon Go mag natuurlijk niet ontbreken in dit lijstje. Grote kans dat je de app vorige zomer hebt geïnstalleerd en misschien wel hebt gespeeld. Met Pokémon Go kun je met behulp van augmented reality Pokémon vangen. Het werkt heel simpel. Je opent de app en gaat vervolgens een rondje lopen. Grote kans dat je tijdens je wandeling een Pokémon spot. Zodra je er een ziet, trilt je smartphone en kun je de Pokémon vangen, dit doe je door een Pokéball te gooien. Doel van het spel is om zoveel mogelijk Pokémon te vangen. En dat is best lastig, zeker omdat een aantal Pokémon behoorlijk zeldzaam zijn en je daarvoor naar de andere kant van het land moet reizen(!). De app blijft zich vernieuwen. Onlangs werd zelfs aangekondigd dat er weer flink wat nieuwe Pokémon bijkomen en dat er weer nieuwe bonussen zijn die je kunt vernieuwen. Kortom: met deze app raak je voorlopig niet uitgespeeld.

Prijs: gratis
Beschikbaar voor: iOS & Android

Nina Verberne is vergroeid met haar iPhone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen Girl in a Tech World daarnaast is ze techredacteur bij Bright.nl. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!​

Eerste hulp bij keuzestress: wat kijken we vandaag?

Een lekker avondje op de bank? Pas op, voor je het weet zap je van reclameblok naar reclameblok. Dan kan je maar beter on demand kijken. Maar ook dan valt er zoveel te kiezen! Wij helpen een handje: wat is de moeite waard, en wat niet?

THE YOUNG POPE

Wanneer kijken: met Pasen natuurlijk!
Wanneer vooral niet: als je probeert te stoppen met roken
Naast je op de bank: iemand met dezelfde smaak
Waar: Videoland

The young pope is geen allemansvriend - en dat geldt zowel voor de hoofdpersoon als voor de serie zelf. Jude Law speelt Pius XIII, de net nieuw verkozen kerkvorst. Maar de kardinalen die hem gekozen hebben, krijgen niet wat ze willen. De jonge paus - hij is nog geen vijftig - blijkt onberekenbaar en koketteert daar nog mee ook. Daarmee dwarsboomt hij allerlei politieke spelletjes en intriges die zich in zijn gevolg afspelen. Jude Law maakt van zijn personage een complexe man, van wie je maar moeilijk kan peilen wat hij nou precies wil bereiken. Diane Keaton speelt zijn rechterhand, de über-Amerikaanse zuster Maria, die zich een weg konkelt door alle conventies, tradities en regeltjes van het katholieke bolwerk.

De serie ziet er erg mooi uit. En het is extra leuk om te zien hoe het toch duidelijk moderne leven zich afspeelt in die verstilde, klassieke schoonheid van het Vaticaan. Hoe gaan ze de nieuwe paus bijvoorbeeld marketen? En wat moeten ze met de kangoeroe die Australië als relatiegeschenk heeft opgestuurd? Het tempo van de serie is laag, maar ondertussen even whatsappen of online shoppen zit er niet in: je moet toch opletten om het verhaal goed te blijven volgen. Kijk dus samen met iemand die de mooie plaatjes en het zich langzaam ontvouwende verhaal kan waarderen. Er blijft genoeg over om over te discussiëren. Waarschuwing: die beroepskatholieken blijken verstokte rokers: er wordt in zowat elke scène wel een sigaretje opgestoken... Wie juist probeert te stoppen, kan nog wel eens in de verleiding komen.

SOOF 2

Wanneer kijken: als je zin hebt in licht en lief
Wanneer niet: als je in de stemming bent voor een sterk verhaal
Naast je op de bank: een halve fles wijn en een knabbeltje
Waar: Videoland

Net als in de eerste film, is Soof oneindig sympathiek. Ze staat voor iedereen klaar, houdt altijd haar hoofd omhoog. Ook als haar man na maanden van relatietherapie het bijltje erbij neergooit. En ook als haar kinderen duidelijk niet zitten te wachten op een moeder die echt wel een knuffel en wat gezelligheid kan gebruiken. In de maanden na haar scheiding leert ze weer voor zichzelf kiezen en dat verdient ze ook echt allemaal. Leuk gespeeld, lief verhaal. Het enige probleem is dat er niet echt een plot in zit: eerst gaat het slecht en daarna gaat het simpelweg weer beter. Maar dat is soms juist zo lekker om even bevestigd te zien. Kijken dus!

13 REASONS WHY

​Wanneer kijken: in een week dat je niet veel andere plannen hebt
Wanneer niet: als je niet van high school drama houdt
Naast je op de bank: je nurkse (pre-) tiener
Waar: Netflix

13 reasons why is gebaseerd op een populaire reeks tienerboeken, maar de serie is ook voor volwassenen prima te nassen. Het uitgangspunt is tamelijk duister: de 17-jarige Hannah heeft na een aaneenschakeling van incidenten zelfmoord gepleegd. Maar niet voordat ze op een aantal ouderwetse casettebandjes heeft uitgelegd wie ze daar verantwoordelijk voor houdt en waarom. Iedere aflevering beslaat een kant van het bandje. We volgen haar klasgenoot Clay die de tapes afspeelt en die zo langzamerhand een steeds beter beeld krijgt van waarom Hannah niet meer wilde leven.

Dat zou je typische high school drama kunnen zijn, maar 13 reasons why weet het verhaal naar een hoger plan te tillen. Omdat er iedere aflevering nieuwe stukjes van de puzzel worden onthuld en er een ander personage centraal staat, is het als geheel erg binge-waardig. En mocht je toevallig echt een nurkse tiener naast je op de bank hebben, dan levert de serie aanknopingspunten voor tal van moeilijke onderwerpen: jezelf blijven in een groep, pesten, seksualiteit, en inderdaad: (denken aan) zelfmoord.

PROFESSOR T.

Wanneer kijken: als je trek hebt in iets spannends
Wanneer niet: als je jeuk krijgt van surrealisme
Naast je op de bank: je mede amateur-rechercheur om samen daders te raden
Waar: Videoland

Op het eerste gezicht is er weinig verrassends aan de Vlaamse krimi Professor T. Een bekend recept, ook al zijn de ingrediënten niet altijd hetzelfde: een stoere jonge rechercheur (Annelies Donckers, gespeeld door Ella Leyers) die de hulp inroept van een briljante maar onmogelijk excentrieke professor (Jasper Teerlinck, gespeeld door Koen de Bouw). Toch is Professor T. echt leuk! De verhoudingen onderling liggen niet voortdurend vast, zodat de relaties tussen de personages spannend blijven. Iedere aflevering is een whodunit, waarbij je zelf lekker mee kan puzzelen.

Dan zijn er nog de momentjes waarin de werkelijkheid even wordt losgelaten. Zo ziet de autistische professor Teerlinck zichzelf uitbundig zingend terug op het dak. Het komt het verhaal ten goede en is grappig verzonnen, maar je moet er wel maar net van houden. Als je een beetje surrealisme weet te waarderen, heb je aan een paar afleveringen Professor T. een fijne avondbesteding.    


Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Fast & Furious 8: clichés op hoge snelheid

Film van de week: Fast & Furious 8
Regie: F. Gary Gray
Met: Vin Diesel, Charlize Theron, Jason Statham
Waardering: 2 sterren

Om maar direct met de Porsche door de gevel te knallen; het verhaal van dit achtste deel uit de Fast & Furious reeks is niet te pruimen. Nou staat de filmserie ook niet bekend om zijn bijzonder goede verhaallijnen, maar dit keer hebben de schrijvers wel erg lui achterover geleund. Terwijl ze in het vorige deel, waarin er op een fraaie manier afscheid werd genomen van overleden hoofdrolspeler Paul Walker, lieten zien dat het wel degelijk mogelijk is om de explosieve actie te combineren met een fatsoenlijk plot.

Dom en Letty zijn net romantisch op huwelijksreis wanneer de mysterieuze hacker Cipher opduikt en Dom dusdanig weet te chanteren dat hij zijn team de rug toekeert en het criminele pad op gaat. Omdat de ijskoude en manipulatieve Cipher zeer kwaadaardige plannen heeft, zullen Doms vrienden flink gas moeten geven om te voorkomen dat er kernbommen in verkeerde handen vallen. Ook moeten ze samenwerken met huurmoordenaar Deckard, iets waar vooral agent Hobbs moeite mee heeft.

Alle gebruikelijke ingrediënten zijn aanwezig: snelle auto's, stoere kerels, boze bad guys en natuurlijk halfnaakte vrouwen. Sterker nog, als je naar de openingsscène kijkt, waarin een straatrace door Havana gehouden wordt, zou je haast denken dat er in heel Cuba geen outfits te vinden zijn die vrouwenbillen bedekken. Los van deze stereotypering, zijn er nog tal van andere clichés die de film naar beneden halen.

Het is maar net hoe het scenarioschrijver Chris Morgan uitkomt. Aan de ene kant wordt er gestrooid met zeer geavanceerde technologische snufjes, maar tegelijkertijd worden nucleaire codes nog ouderwets in een koffertje vervoerd. De kernbom zelf is te vinden op een afgelegen Russische legerbasis, vol stoïcijns kijkende rebellen die door onze helden zeer gemakkelijk omver te blazen zijn. Dit hebben we allemaal al tien keer eerder gezien. Maar dit keer stoort het extra omdat het verhaal onnavolgbaar en idioot is. De actie lijkt het enige dat telt. 

Die actiescènes zijn natuurlijk spectaculair. Tijdens het draaien van de vorige film werden maar liefst 230 auto's naar de filistijnen gereden en ook nu gaat de ene na de andere bolide flitsend over de kop. Maar een film heeft meer nodig dan een aaneenschakeling van achtervolgingen en stunts. En dat geven de filmmakers ons amper. Het is ellendig om te moeten toezien hoe het talent van actrice Charlize Theron onbenut blijft. Het enige wat ze als hightech-terrorist Cipher doet, is opgefokt kijken, op emotieloze toon spreken en wat op een keyboard rammen. Geen fascinerende vijand, maar een irritante bordkartonnen feeks.

Andere rollen pakken gelukkig wel goed uit. Helen Mirren duikt op in een komische bijrol. Daarnaast is het genieten van de chemie tussen Dwayne Johnson en Jason Statham. De twee spierbundels hebben een heerlijke vechtscène samen. In een strakke choreografie duikelen ze over elkaar, terwijl ze moeiteloos ook tientallen gevangenisbewakers knock-out slaan. Diezelfde Statham heeft sowieso de leukste rol en mag laten zien dat hij zelfs met een baby op zijn arm een vechtmachine is. Actie met een knipoog. Precies waar de Fast & Furious reeks voor bedoeld is. Nu dus hopen dat er in de al aangekondigde delen negen en tien weer een tikje meer aandacht voor de inhoud komt.

 Door Kita van Slooten

Volg Weekend Magazine op Facebook en Instagram. En wees als eerste op de hoogte van winacties via onze nieuwsbrief!

Beleggen voor beginners

Gesponsord door ING Sprinters

Beleggen alleen iets voor mensen die veel geld hebben? Of voor mensen die financieel onderlegd zijn? Nope. Iedereen kan beleggen. En zeker nu sparen niets meer oplevert of zelfs geld kost, is het des te interessanter. Maar waar en vooral hóé begin je dan? Beleggingsexpert Bob Homan van ING geeft vijf tips.

1. Begin met een pilot
Begin, voordat je echt aan de slag gaat, met een soort pilot of proefperiode voor jezelf. Zonder een specifiek doel en met een klein bedrag. Homan: "Dit kan al met een bedrag van 50 of 100 euro. Begin maar gewoon en kijk vervolgens wat er gebeurt. Wat doet het beleggen met je? Word je er nerveus van?" En mocht het tijdens deze pilot misgaan, dan is dat juist goed nieuws. Homan: "De beste beleggers zijn allemaal een keer flink de mist in gegaan. Je kunt beter eerst een tegenvaller hebben dan meteen een grote meevaller. Beginnersgeluk maakt alleen maar overmoedig."

2. Probeer het te begrijpen
De pilot is ook het perfecte middel om het 'beleggersspel' te leren begrijpen. Verdiep je tijdens deze proefperiode in de verschillende producten die er zijn. Dit kun je op eigen houtje doen, maar je kunt ook de hulp van een expert of bank inroepen. Homan: "Kijk dus tijdens de pilot niet alleen naar de koerswijzigingen en de gevolgen hiervan, maar probeer echt te begrijpen hoe de verschillende instrumenten en mechanismen werken. Ook wanneer je met behulp van een expert gaat beleggen. Dit geeft rust en maakt het bovendien veel leuker." 

3. Bepaal met welk doel je gaat beleggen
Bepaal op basis van je pilot-ervaring, je financiële situatie en je toekomstplannen met welk doel je gaat beleggen. Wil je in een paar jaar tijd veel winst maken? Of ga je voor een langere periode om rustig rendement op te bouwen? Dit zijn twee totaal verschillende doelstellingen die ieder om een andere aanpak vragen. Homan: "Als je met een klein bedrag in korte tijd winst wilt maken, kunnen Sprinters van ING interessant voor je zijn." Zo'n Sprinter is een instrument dat met een 'hefboom mechanisme' werkt, een soort verdubbelaar eigenlijk. Hierdoor kun je met een relatief kleine investering snel profiteren van koersstijgingen. Homan: "Maar zo snel als je kunt profiteren, zo snel kun je met een Sprinter ook geld verliezen. In het slechtste geval raak je je inzet kwijt. Houd dus altijd rekening met dit risico."

4. Bepaal hoe lang je je geld kunt missen
In beleggerstermen is de periode dat je je geld kunt missen je horizon. Ben je nu bijvoorbeeld 35 en wil je je geld beleggen zodat je na je 65ste wat meer te besteden hebt, dan is je horizon 30 jaar. Houd er bij het bepalen van je horizon rekening mee dat er altijd iets onverwachts kan gebeuren. Homan: "Je gaat er natuurlijk niet vanuit, maar je kunt bijvoorbeeld je baan kwijtraken. Misschien wil je dan wel eerder bij je geld dan je in eerste instantie dacht. Maar als het kwijtraken van je baan het gevolg is van een economische dip of crisis, dan is dat nu juist niét het beste moment om je aandelen te verkopen."

5. Bedenk of je zelf wilt gaan beleggen of met behulp van een expert
Heb je de tijd, kennis en het zelfvertrouwen om alles zelf te doen? Geef je het liever uit handen? Laat je je eerst op weg helpen door je bank en ga je vervolgens zelf aan de slag? ING heeft voor elk wat wils en biedt verschillende beleggingsvormen aan. Maar in alle gevallen is het goed om te weten en begrijpen wat je doet (of laat doen). Tot slot adviseert Homan om zeker niet elke dag de koersen te checken. "Dit maakt je alleen maar onnodig nerveus. Eén keer per maand kijken is meer dan genoeg. Dan zie je de belangrijkste wijzigingen zonder van elke verandering in de stress te schieten en blijft het bovenal leuk en spannend!"

Romeinse koekjes

In samenwerking met Good Cook

Met Pasen kun je maar beter deze zalige koekjes uit Rome eten. Toegegeven, ze zijn niet heel mooi, maar wel heel smaakvol. Lelijke, maar lekkere koekjes voor de hordes paasbezoek. Vrolijk Pasen!

Voorbereiding: 20 minuten
Bereiding: 15 minuten

Ingrediënten voor 40 koekjes:

  • 80 ml water
  • 1 tl heldere honing
  • 300 gram poedersuiker
  • 150 gram hele, blanke hazelnoten
  • 150 gram amandelen
  • 4 eiwitten
  • snufje zout
  • 50 gram granaatappelpitjes

Bereiden:

Verwarm de oven voor tot 180 °C. Bekleed een bakplaat met bakpapier.

Verhit het water met de honing en 50 gram poedersuiker zachtjes in een kleine pan, tot de suiker is opgelost. Haal de pan van het vuur en laat afkoelen.

Doe de helft van de hazelnoten en de amandelen in een foodprocessor en hak grof.

Klop de eiwitten met het zout in een kom tot stijve pieken. Voeg al kloppend de afgekoelde suikersiroop en de rest van de poedersuiker geleidelijk toe en klop in 10 minuten tot glanzende, stevige pieken.

Voeg de gehakte noten toe aan de eiwitten en spatel ze er voorzichtig met een metalen lepel van beneden naar boven door om te voorkomen dat er lucht ontsnapt. Spatel tot slot de hele noten erdoor.

Maak met twee theelepels balletjes ter grootte van 2 cm van het eiwitbeslag en leg deze in rijen met 2 cm ruimte ertussen op de bakplaat. Bestrooi elk koekje met een paar granaatappelpitjes en bak in 15 minuten goudbruin en krokant. Laat afkoelen en bewaar maximaal 10 dagen in een luchtdicht afgesloten bakje.

Verrukkelijk Rome
La dolce vita in een kookboek, de in Rome geboren en getogen Eleonora Galasso neemt je mee naar haar keuken: van oma’s recepten tot en met moderne, hedendaagse gerechten. Maak kennis met de eetcultuur van Rome en breidt je Italiaanse kookrepertoire uit met deze bijzondere keuken, een keuken die juist door zijn eenvoud zeer aantrekkelijk is. Verrukkelijk Rome biedt je tal van recepten voor elke gelegenheid: van ontbijt tot en met avondsnacks en alles wat daartussen zit. Serveer eens een typische feestmaaltijd zoals ze die in Rome eten of trakteer je geliefde(n) op een romantisch Romeins diner.

Titel: Verrukkelijk Rome
Auteur: Eleonora Galasso
Fotografie: David Loftus
ISBN: 978 94 6143 163 9
Prijs: € 24,95
Uitgeverij: Good Cook

 

 

 

 

Weekendagenda

Koninklijk eieren zoeken

In de tuinen van Paleis Soestdijk kun je met de kinderen fantastisch knutselen, schminken en natuurlijk eieren zoeken. Dit jaar zijn er ook 'gouden eieren' verstopt. Vind je het gouden ei, dan krijg je een leuke prijs! In de Oranjerie wordt een uitgebreide paasbrunch geserveerd. Voor info en kaartjes: www.paleissoestdijk.nl.

Last-minute Mattheus

In de weken voor Pasen wordt door heel Nederland Bachs Matteüs Passie opgevoerd. De beroemdste uitvoering is in de Grote Kerk in Naarden, maar ook van Emmen tot Rotterdam en Nijmegen tot Kampen kun je in kerken en concertzalen van dit prachtige stuk genieten. Wil je last minute nog naar de Matteüs? Er zijn voor Goede Vrijdag nog kaartjes te verkrijgen: www.bachagenda.nl. Of, probeer eens de - minder populaire maar zeker zo mooie - Johannes Passie.

Paasmarkten

In heel Nederland zijn zowel Eerste en Tweede Paasdag leuke markten, met natuurlijk veel eieren maar ook antiek en brocante. Ook worden er allerlei braderies georganiseerd, natuurlijk met kersmissen, foodtrucks en de nodige live muziek. Voor een overzicht: www.hollandsemarkten.nl.

Disco en happen

In de oude fabriekshallen van Werkspoor in Utrecht wordt tijdens het lange paasweekend een vrolijk festival georganiseerd: foodtrucks, barretjes en vooral veel muziek: happie, sappie, disco! www.werkspoorkathedraal.nl.

Last but not least

Je moet er wel snel bijzijn, want The Passion speelt zich altijd af op Witte Donderdag. Dit jaar is 'ie in Leeuwarden. Het enorme spektakel trekt duizenden mensen: het lijdensverhaal van Jezus bezongen door Nederlandse artiesten met populaire muziek. 

Leeuwarden staat de hele donderdag in het teken van The Passion. Dus als je dit leest en nog niets hebt... stap in de auto - of liever trein - en bezoek Leeuwarden. www.thepassion.nl.

Wat leuk dat je er bent! Wil je meer lezen van Weekend Magazine? Volg ons dan op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.