Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 13, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Chantal en Mariëlle verloren een baby door sepsis: ‘Het ging zo snel’

Grote kans dat je er nog nooit van hebt gehoord: sepsis. Toch is het volgens deskundigen de belangrijkste doodsoorzaak van mensen die op de intensive care belanden. En ook daarbuiten kan het iedereen overkomen. Chantal en Mariëlle maakten tijdens hun zwangerschap allebei een ernstige sepsis door en verloren daardoor ook allebei hun baby.

Sepsis - ook wel bekend als bloedvergiftiging - is een echte sluipmoordenaar. Naar schatting overlijden er jaarlijks ongeveer evenveel mensen aan als aan borstkanker. Maar dat is een hele bekende, goed geregistreerde ziekte. Hoogleraar Tom van der Poll vertelt op rtlnieuws.nl dat sepsis eigenlijk nog een relatief onbekende ziekte is: "Een van de problemen van sepsis is dat het weinig naamsbekendheid heeft. Bij een hartinfarct of borstkanker weet iedereen waar je het over hebt, bij sepsis haast niemand."

Terwijl toch iedereen het op kan lopen. "Sepsis is een verstoorde reactie van je immuunsysteem op een ernstige infectie. Dat kan variëren van een ontstoken nagelriem tot een nierbekkenontsteking. Een uit de hand gelopen longontsteking komt het vaakst voor. In de vroege fase van een infectie knap je meestal op met antibiotica, maar als de infectie te laat herkend wordt of heel snel verloopt niet. Dan keert de afweerreactie zich tegen je. De immuunrespons blijft maar aan staan, waardoor allerlei problemen optreden, waaronder orgaan schade. Dat kan uiteindelijk tot de dood leiden." Naar schatting gebeurt dat in ons land bij ongeveer 3500 patiënten per jaar.

Maar ook wie het overleeft, kan er ernstige gevolgen van ondervinden. Zoals Chantal en Mariëlle, die door bloedvergiftiging allebei een kindje verloren.

'Artsen dachten dat ik het niet zou redden'

Chantal (50) verloor haar dochter in 2006. Ze was 36,5 weken zwanger toen het misging. "Het begon met wat griepachtige klachten. Ik had koorts, voelde me niet zo lekker. Langzamerhand werd ik steeds zieker. Ik moest braken, had diarree. Ik werd zwakker en zwakker. Achteraf bleek dat mijn nieren toen al niet meer werkten."

Haar hele lichaam zwol op. Zelf weet ze daar niets meer van. Ze werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar werd geconstateerd dat haar kindje was overleden. Het moest gehaald worden, maar omdat Chantals toestand steeds verder verslechterde, durfden ze haar niet te opereren. Uiteindelijk kwam het kindje toch. Bij de bevalling begon Chantal te bloeden, en dat stopte niet meer. 

Artsen constateerden dat een streptokokkeninfectie haar bloed vergiftigde, waardoor dat niet meer stolde. Ze belandde in een septische shock. Omdat haar hart niet genoeg bloed rondpompte, stopten haar organen met functioneren. “Mijn bloeddruk was extreem laag. Een arts zei later: het was een kwestie van minuten."
 
"Mijn artsen dachten dat ik het niet zou redden. Ze hadden mijn familie bij elkaar geroepen en mensen teruggehaald van vakantie." Drie weken werd ze kunstmatig in coma gehouden. Na drie maanden in het ziekenhuis moest ze opnieuw leren lopen. "Ik kon helemaal niets. Niet op een knopje drukken, zelf eten, drinken, praten, lezen, fietsen. Ik heb van nul weer op moeten krabbelen. Ik ben door het oog van de naald gekropen."

Hoe ze de bacterie opliep hebben artsen niet kunnen achterhalen. "Het was niet te voorkomen geweest, het ging zo snel. Mijn lichaam heeft gereageerd op die streptokokbacterie, de placenta heeft gewoon losgelaten, die moest eruit, om mij te redden. Het bleek ook al in het bloed van ons dochtertje te zitten. Als ze levend geboren was, had ze het hoogstwaarschijnlijk ook niet gered."

Elf jaar later heeft Chantal nog altijd last van de gevolgen. "Als je lichaam zo'n klap heeft gehad, word je nooit meer de oude. Ik kan me vaak nog slecht concentreren. Mijn nieren zullen nooit meer voor 100 procent functioneren en ik heb het altijd koud, ook als het 30 graden is. Dat motortje heeft zo'n klap gehad dat het nooit meer normaal kan functioneren." Toch is ze gelukkig, ze is er nog en kan volop van het leven en van haar twee zoons genieten. 

'Mijn zwangerschap is mogelijk mijn redding geweest'

Mariëlle (37) overkwam vijf jaar geleden nagenoeg hetzelfde als Chantal. "Ik voelde me wat grieperig, had koorts, rillingen, hoofdpijn en diarree. Op een gegeven moment was ik niet zo alert meer, een beetje apathisch. Ik had zelf niet in de gaten hoe ziek ik aan het worden was." Haar toestand verslechterde snel. "Eerst dacht ik nog aan een blaasontsteking, ook omdat ik zo vaak moest plassen. Een test bij de huisarts bevestigde dat. Dat stelde me gerust. Maar toen ik later op de dag last kreeg van bloedverlies, gingen er alarmbellen rinkelen."
Mariëlle was op dat moment 28 weken in verwachting. Toen haar man thuiskwam en Mariëlle lijkbleek en met blauwe lippen aantrof, maakte hij zich direct grote zorgen. In het ziekenhuis bleek dat de baby overleden was. Ondertussen werd Mariëlle steeds zieker. Op de intensive care beviel ze van haar dode dochtertje.

Al snel bleek dat Mariëlle een bloedvergiftiging had opgelopen door een infectie met de streptokokken-bacterie. Waar die is begonnen, hebben artsen net als bij Chantal niet kunnen achterhalen. Ook zij lag wekenlang in het ziekenhuis en moest na de opname opnieuw leren lopen. "Ik heb nog lang last gehad van de gevolgen."

Pas toen ze fysiek weer wat was aangesterkt, kwamen de emoties over het verlies van hun kindje. "Als ik een dag eerder naar het ziekenhuis was gegaan, had ons dochtertje misschien gered kunnen worden. Maar dat is allemaal achteraf. Aan de andere kant is mijn zwangerschap misschien mijn redding geweest: als ik geen bloed had verloren, was ik er waarschijnlijk nóg later achtergekomen. Dan had ik misschien niet meer geleefd." En nu ze helemaal is hersteld, is er ook nog bijzonder gelukkig nieuws te melden: afgelopen zondag is Mariëlle bevallen van een kerngezonde dochter.

 Sepsis en daarna

Oud-verpleegkundige Idelette Nutma werd in 2007 opgenomen met een  septische shock, die ze ternauwernood overleefde.

Informatie over sepsis was er toen nog nauwelijks. Ze richtte daarom zelf Sepsis en daarna op, om voorlichting en nazorg te bieden, 'voor meer begrip en een beter herstel'. Ook schreef ze twee boeken over haar ervaringen en  opgedane kennis.

Zelf ervoer ze dat de nazorg na sepsis te wensen overlaat. "Na een hartinfarct ga je een heel revalidatietraject in, maar na een  IC-opname met sepsis val je tussen de wal en het schip. Je hebt enorm ingeleverd, gaat echt als een wrak naar huis. Restklachten kunnen jarenlang aanhouden. Patiënten hebben heel intensieve fysio en revalidatie nodig om enigszins te herstellen, maar daar is veel te weinig aandacht voor."

Nutma vindt het van levensbelang dat er meer aandacht komt voor sepsis. "Het is het meest wijdverbreide onbekende ziektebeeld dat er bestaat en het komt steeds vaker voor. Het is schrikbarend om te zien hoe het zo om zich heen slaat en in veel gevallen ook dodelijk is. Artsen zouden het eerder moeten herkennen, maar mensen zelf ook. In Engeland is een Nationaal Actie Plan opgezet en loopt nu een campagne om ouders sepsis te laten herkennen bij een kind. Daar zouden wij ook naartoe moeten. Als je er op tijd bij bent, kan het zoveel ellende voorkomen. Bij sepsis telt elk uur: hoe eerder je de kettingreactie kunt stoppen, hoe groter de overlevingskans."

Door Roxanne Vis

Een mierzoete musical: Beauty and the Beast

Film van de week: Beauty and the Beast
Regie: Bill Condon
Met: Emma Watson, Dan Stevens, Luke Evans
Waardering: 3 sterren

Dat Belle en het Beest elkaar op het eerste gezicht niet zo mogen, maar uiteindelijk toch zwijmelend in elkaars armen vallen, mag ik best verklappen. Iedereen kent dit sprookje en weet precies hoe het afloopt. Al sinds 1740 wordt het verhaal verteld en nog altijd smullen we ervan. De mooie dochter van een koopman wordt gevangen gehouden op een betoverd kasteel, maar gaat langzaam van haar ruige gastheer houden als ze hem beter leert kennen. Goed nieuws voor hem, want haar liefde is het enige dat de betovering kan verbreken en dat van het beest weer een knappe prins kan maken.

Deze remake van Disney blijft behoorlijk trouw aan het origineel en ziet er piekfijn uit. Prachtige decors, effectieve 3D-effecten en fantastische kostuums. De vertelling is alleen wel zo ontzettend zoet dat het glazuur spontaan van je tanden springt. Zo ontmoeten we Belle terwijl ze al zingend door haar pittoreske dorpje huppelt, waarna ze als liefhebbende en loyale dochter haar vader helpt in en om het huis. Ze verslindt het ene boek na het andere en droomt van een spannender leven. Mooi, lief, slim, dapper en avontuurlijk. Belle is perfect en dat is stiekem ook best een beetje saai.

Datzelfde geldt voor de vele liedjes die in de musical voorbij komen. Ook daar kan niemand betrapt worden op een kleine hapering of een valse noot. Alles is volkomen glad gesmeerd. De stem van hoofdrolspeelster Emma Watson is dusdanig bewerkt dat je amper nog kan horen dat zij het is. Erg jammer, want al die perfectie schept afstand. Hartstikke handig dat op deze manier iedereen kan zingen, maar wat we te horen krijgen heeft niets eigens meer.

Op de acteurs zelf is weinig aan te merken. Regisseur Bill Condon mocht werken met een zeer getalenteerde cast. Erg leuk is Emma Thompson als Mrs. Potts, hoofd van een betoverde huishouding. Dit houdt in dat Thompson zelf amper in beeld komt, maar voor een groot deel van de film te horen is als een pratende theepot. Dat doet ze met zoveel warmte en humor dat de theepot daadwerkelijk tot leven komt. Datzelfde geldt voor haar collega´s Ewan McGregor en Ian McKellen die respectievelijk een kletsende kandelaar en een kwebbelende klok spelen.

Emma Watson geeft Belle nog een beetje pit, maar ze krijgt te weinig bewegingsvrijheid om er echt iets memorabels van te maken. De enige die een rafelrandje mag laten zien, is het beest en dat is dan ook meteen het meest interessante personage. Zijn botte gedrag verandert voorzichtig in onhandig gestuntel, wanneer hij probeert Belle het hof te maken. Dat grote lompe lijf gecombineerd met de verlegen blikken geven hem iets aandoenlijks. Het is ergens zelfs een teleurstelling wanneer hij weer in een gladgeschoren Disneyprins verandert. Want die perfecte prinsen met hun perfecte prinsessen, die kennen we nu wel.

 Door Kita van Slooten

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Zolang het meisje maar knap is

We zien het wel vaker terug in de film, dat een - laten we het maar gewoon benoemen - lelijkerd er met het mooie meisje vandoor gaat. In Beauty and the Beast gaat het er nadrukkelijk om dat een schoonheid als Belle moet kunnen vallen voor het innerlijk van de betoverde prins. Dat wordt beloond met het feit dat hij tóch knap blijkt te zijn. Maar in veel andere films en series wordt het verschil in aantrekkelijkheid op een heel andere manier ingezet. Dan is het lachen om die rare nerd die verkering weet te krijgen met zijn sexy buurmeisje. Of om die uitgezakte oude kerel die een gepassioneerde, jonge Latina aan zijn arm heeft.

De combinatie van een lelijke man met een mooie wederhelft heeft soms een komisch effect. Andere keren geeft het aan dat een vrouw om financiële redenen bij een man op schoot wil kruipen en af en toe blijft het volkomen onduidelijk waarom een beauty voor haar lelijkerd gekozen heeft. Een geruststellende gedachten voor alle mannen die zelf niet vooraan stonden bij het uitdelen van de sixpacks en weelderige haardossen: ook zij maken gewoon een kans. Maar onderstaand lijstje laat in ieder geval wel duidelijk zien dat dit maar een kant op werkt. Een knappe kerel met een onappetijtelijke vrouw zien we namelijk nooit in de bios of op televisie. Van vrouwen wordt nog altijd verwacht dat ze er lekker uitzien, ongeacht hun vrolijke karakter of bloeiende carrière. Actrices van middelbare leeftijd klagen niet voor niks dat ze amper meer gevraagd worden. Wat dat betreft hebben ze in Hollywood nog heel wat te leren.

1. Penny en Leonard
In de langlopende serie The Big Bang Theory lag eerst de nadruk op de vele verschillen tussen de bebrilde nerd Leonard (Johnny Galecki) en de populaire Penny (Kaley Cuoco). Zij snapte veel van zijn wetenschappelijke praatjes niet, maar het kon haar ook weinig schelen. Hij maakte seizoenen lang geen schijn van kans. Tot ze ineens toch naar elkaar toe groeide. Het grote contrast tussen hen is nog steeds voer voor heel wat grappen, maar een gek stel zijn ze niet. Ze zijn juist schattig en een mooi voorbeeld van opposites attract.

2. Carol en Melvin
Al heb je As Good as it Gets 10 keer gezien, het is en blijft een raadsel waarom de jonge, zachtaardige serveerster Carol (Helen Hunt) valt voor de oude, knorrige Melvin (Jack Nicholson). Hij is onhandelbaar, lomp en neurotisch. Bovendien loopt hij de hele dag met dat rare hondje te leuren. Dat ze geduldig blijft, is merkwaardig. Dat ze zich door hem laat zoenen is een regelrecht wonder.

3. Gemma en Clay
Gemma Teller (Katey Sagal) is in de serie Sons of Anarchy, over de gelijknamige motorbende, te herkennen aan haar volle bos haar, strakke kleding en diepe decolletés. Bendeoorlog, familiecrisis of gewelddadige aanslagen. Wat er ook gaande is, zonder make-up gaat ze de deur niet uit. Haar man en bendeleider Clay vindt ze ondanks zijn hoekige kop woest aantrekkelijk. Het is zijn macht waar ze op geilt. Want zodra hij die lijkt te verliezen, is ze op hem uit gekeken.

4. Carrie en Doug
Doug uit King of Queens heeft de dames niet veel te bieden. Hij werkt als pakketbezorger, bezit bepaald geen afgetraind lijf en een geheime spaarrekening heeft hij ook al niet. Zijn mooie vrouw Carrie werkt zich uit de naad als assistent op een advocatenkantoor. Daarnaast zorgt  ze ervoor dat thuis de boel op rolletjes loopt en probeert ze Doug wat ambitieuzer te maken. Tevergeefs. Niet gek dat ze vaak last heeft van woede-uitbarstingen.

5. Gloria en Jay
Smaken verschillen natuurlijk, maar niemand zal geloven dat de ongelofelijk sexy Gloria (Sofía Vergara) met de veel oudere Ed trouwde, omdat ze zo wild wordt van zijn uiterlijk. Anders gezegd; hij is lelijk, zij is bloedmooi. In de sitcom Modern Family wordt enorm gespeeld met alle clichés rondom de welgestelde oude man en zijn licht ontvlambare stoeipoes. Hartstikke grappig, nu alleen nog wachten op een serie die het aandurft om de rollen eens om te draaien.

Door Kita van Slooten

 

Een vrolijk begin van de dag: makkelijke granola

In samenwerking met Becht

Deze kersengranola is heerlijk knapperig en kleverig, een beetje zoals een mueslireep, en is eenvoudig te maken in de koekenpan, dus geen gedoe met de oven.

Ingrediënten voor 4 personen:

  • 1 eetlepel olijfolie (of andere neutrale olie)
  • 1 theelepel vanille-extract
  • 125 gram havervlokken
  • 50 gram gedroogde kersen of cranberry’s
  • 50 gram gedroogde vijgen (of ander gedroogd fruit – dadels en abrikozen zijn ook lekker)
  • 2 eetlepels gemengde zaden (pompoenpitten, sesamzaad, maanzaad, zonnebloempitten)
  • snufje zeezout
  • ¼ theelepel kaneel
  • 3 eetlepels vloeibare honing
  • doosje gemengde bosvruchten, voor erbij
  • yoghurt, voor erbij

Bereiden:

Schenk de olie en het vanille-extract met een scheutje water in een middelgrote pan met anti-aanbaklaag en zet deze op middelhoog vuur.

Voeg de havervlokken toe en roer door elkaar. Leg het deksel op de pan en verwarm de haver 5 minuten. Snijd ondertussen de kersen en vijgen (of ander gedroogd fruit) in even grote stukken.

Haal als de haver wat zachter is geworden het deksel van de pan en voeg de zaden toe. Draai het vuur iets hoger en rooster de haver en zaden een paar minuten. Bestrooi met zout en voeg het fijngesneden droge fruit en de kaneel toe. Schep alles door elkaar en besprenkel met de honing.

Warm 2-3 minuten op tot het een goudkleurige, wat kleverige granola is geworden die langs de randjes knapperig is.

Laat een paar minuten in de pan afkoelen en schep over vers fruit en yoghurt. Of laat helemaal afkoelen en bewaar tot gebruik in een afgesloten pot.

Slow
Echt lekker eten heeft aandacht en tijd nodig. Het nieuwe kookboek van Georgina Hayden Slow viert de liefde en tijd die je in het bereiden van een maaltijd stopt. In Slow vind je altijd een recept dat bij jouw stemming past. Of je nou een romige havermoutpap maakt voor het ontbijt, of een langzaam gegaard kippetje bij het diner. Als je het met liefde en aandacht maakt, smaakt alles beter!

Titel: Slow, liefdevolle recepten om het leven te vieren
Auteur: Georgina Hayden
ISBN:978 902 301 53 38
Prijs: € 24,99
Uitgever: Becht

 

 

 

 

 

 

Samen leven met autisme: ‘Ik moet hem duidelijke opdrachten geven’

Nooit even spontaan iets ondernemen. Altijd alles tot in de puntjes bespreken. En schreeuwende kinderen zijn een bovengemiddeld groot probleem. Autisme is niet alleen lastig voor wie de stoornis heeft, maar vergt ook wel wat extra's van geliefden en familie. Hoe ga je daar mee om binnen een gezin? Twee stellen vertellen. 

Annemarie en Reinier Rissewijck (beiden 37) zijn 16 jaar samen en hebben drie kinderen (7, 5 en 2 jaar oud). Twee jaar geleden werd duidelijk dat Reinier lijdt aan het syndroom van Asperger, een autistische stoornis.

Reinier: “In eerste instantie was dat wel een schok, je bent toch ‘anders’. Maar aan de andere kant verklaart het ook een hoop.” Annemarie: “Er vielen veel puzzelstukjes op hun plek. Dus dít is waar je al die tijd tegenaan liep." Want voor de diagnose praatten ze regelmatig langs elkaar heen. Dan raakte Reinier erg geïrriteerd als iets niet op z'n vaste plek in huis stond, of als een beslissing voor zijn gevoel te snel genomen werd. Annemarie: "Voor mij was het dus ook heel fijn om te weten waar hij moeite mee heeft en waar dat vandaan komt. Daar konden we mee verder. Je leert ermee omgaan.”

Autisme uit zich bij iedereen anders. Reinier is naar eigen zeggen heel precies en stipt. “Op tijd is op tijd.” En net als veel andere mensen met autisme kan hij slecht tegen veranderingen. Reinier: “Verder kom ik soms lastig uit mijn woorden, of weet ik niet meteen hoe ik gepast moet reageren.” Maar zijn stoornis heeft ook voordelen, zegt hij. “Ik kan heel goed details en feitjes onthouden en ben erg gefocust op cijfers. Dat komt wel van pas in mijn werk als administrateur. En thuis kan ik extra goed puzzelen met de kinderen, of met lego spelen.”

Frustratie en irritatie
Volgens Annemarie heeft Reinier veel structuur nodig. “Elke week moet er bijna precies hetzelfde uitzien. Als er iets verandert, kun je merken dat hij daar moeite mee heeft. Dan raakt hij gefrustreerd en geïrriteerd. Als er ’s avonds onverwacht gebeld wordt, kan hij daar heel heftig op reageren. Je kunt ook niet zomaar tegen hem zeggen: vanavond ga ik dit of dit doen, zorg jij voor de kinderen? Dat moet eerst goed landen, anders schiet hij in de stress. Daar houd ik sterk rekening mee. We hebben een planbord in huis hangen, waarop precies staat wat er elke week moet gebeuren.” Reinier: “Het is voor Annemarie veel aanpassen geweest. En nog steeds.”

Reinier is snel vermoeid door alle prikkels die overdag op hem afkomen. “’s Avonds ben ik dan echt op”, zegt hij. Annemarie: “Dan gaat het lichtje gewoon uit bij hem. Ik ben juist helemaal niet zo, ik zit vol energie en kan heel veel aan. Hij heeft veel meer slaap nodig dan ik. Daarnaast moeten we de weekenden niet te vol plannen, dat trekt hij gewoon niet. Dat is weleens jammer, ik zou dan wel meer willen ondernemen. En ik kan nooit spontaan de deur uit wandelen, zonder duidelijke instructies te bespreken. Ik moet wat dat betreft best wat inleveren."

PDD NOS
En Reinier is niet de enige in het gezin met een ontwikkelingsstoornis. Erfelijkheid speelt een rol bij autisme. De oudste zoon van Reinier en Annemarie, Matthijs, heeft PDD NOS, een aan autisme verwante stoornis. Reinier: “Door mijn diagnose waren we er extra alert op. Toen we bij Matthijs merkten dat hij zich anders gedroeg, hebben we meteen actie ondernomen. Matthijs is snel overprikkeld, gauw boos, heeft moeite met luisteren. Hij wil vaak op zichzelf zijn. Dat herken ik van mezelf. Mijn eigen stoornis helpt me om me beter in hem te verplaatsen.”

Annemarie: “School vergt heel veel van Matthijs. Hij kan net als zijn vader slecht tegen verandering. Af en toe slaat hij zijn zusje. Als hij maar even het idee heeft dat ze hem niet begrijpt, raakt hij gefrustreerd. Hij heeft veel last van herrie om zich heen, er moet rust zijn. Dat is weleens lastig met andere kinderen in huis. Hij is ook erg op zichzelf, wil graag alleen spelen. We proberen te stimuleren dat hij beter met andere kinderen communiceert. Dat gaat al steeds beter, maar het komt vaak op mij neer. Al probeert Reinier het wel.”

Goed communiceren
Duidelijke communicatie is troef in hun relatie. Annemarie: “Anders begrijpen we elkaar soms echt niet. Als ik hem vraag om iets te doen, maar het is niet helemaal helder wat ik verwacht, dan gaat het geheid mis. Duidelijke opdrachten voert hij goed uit, maar er moet niet nog iets bijkomen." Tegenwoordig geeft hij duidelijk aan wanneer hij tegen dingen aanloopt. Dan weet ik: nu moet ik het even overpakken, hem de ruimte geven. Dat werkt veel beter dan dat hij sterk gefrustreerd raakt en bot gaat reageren. Dan moet ik de kinderen uitleggen waarom papa niet zo lief tegen ze doet.”

Reinier: “Ik kan heel boos reageren als ik het ergens niet mee eens ben. Maar de diagnose heeft ons dichter bij elkaar gebracht. We hebben een hechtere band gekregen, nemen echt de tijd om met elkaar te praten. Bovendien merk ik dat sommige situaties ook wel wennen." Zo is Reinier iedere woensdagmiddag thuis bij de kinderen. "Als die dan bijvoorbeeld niet willen luisteren en ik daar gefrustreerd door raak, weet ik dat ik eerst tot tien moet tellen en dan rustig de situatie moet overzien." Al zijn er nog wel gevallen waarin hij Annemarie vraagt om het even over te nemen. "Zij heeft veel meer geduld dan ik.”

Becs (38) en Arno (42) van der Horst zijn acht jaar bij elkaar en bijna zes jaar getrouwd. Samen hebben ze vier kinderen. Arno weet sinds een half jaar dat hij autisme heeft. En hij is niet de enige in hun (samengestelde) gezin. Ook de 12-jarige dochter van Becs heeft het, net als hun 4-jarige zoon.

Becs: “Ik had het bij Arno al een tijdje door. Niet alleen mijn jongste dochter heeft autisme, maar mijn vader en pleegbroer ook. Het zit bij ons in de familie, dus ik herkende het vrij snel. Die diagnose was voor mij meer een bevestiging dan een eyeopener. Arno is snel overprikkeld en van slag als dingen onduidelijk of onoverzichtelijk zijn. Hij benadert veel dingen vanuit zichzelf en het kost hem moeite om zich in de ander te verplaatsen.” Arno: “Ik verplaats me er wel in, maar dan vanuit mezelf. Dan denk ik: ík zou dat op die manier doen. Dan begrijp ik niet dat de ander dat op een andere manier doet. Daar loop ik om de zoveel tijd onwijs tegenaan.”

Voor Arno was de diagnose wel een openbaring. “Ik merkte bij de dochter van Becs en onze zoon wel dat ze in bepaalde dingen anders waren dan andere kinderen, maar het viel me nooit op dat ik in veel dingen hetzelfde ben. Toen Becs me daarop wees, dacht ik: ja, we gaan onderzoek laten doen. Toen viel bij mij het kwartje pas. Ik ben blij dat ik het nu weet. Ik blijf dezelfde persoon, maar door die diagnose heb ik meer inzicht in mezelf en kan ik erop letten, kunnen we dingen bewust op een andere manier aanpakken waardoor het voor mij en als gezin veel makkelijker loopt.”

Structuur en duidelijkheid
Het autisme van Arno bemoeilijkt zijn vaderrol, meent Becs. “Zijn manier van reageren komt vaak een beetje kinderlijk over." Arno beaamt dat zelf ook: "Ik kan dan met de kinderen in een welles-nietes discussie vervallen. Ik voel me persoonlijk aangevallen en kan er niet boven gaan staan. Het lukt me niet de wijste te zijn en gewoon even mijn mond houden. In die zin reageer ik inderdaad kinderlijk." Het werkt dus voor iedereen het beste als Becs zegt wat er gebeuren moet. Becs: "Ik vind het soms wel jammer dat we niet echt op gelijk niveau over de opvoeding kunnen sparren." 

Arno: “Dat klopt wel, al ben ik geen toeschouwer hoor. Ik maak een groot onderdeel uit van het gezin, doe ontzettend veel. Maar opvoedkundig sturen kan ik wat minder. Ik vind het prettig als Becs me vertelt wat ik moet doen, dat het duidelijk is. Het is niet zo dat ze de baas speelt of mijn moeder uithangt, het is gewoon een soepele rolverdeling.”

In huize Van der Horst heeft iedereen behoefte aan structuur en duidelijkheid. Becs: “Ik ben de stabiele factor waar iedereen op kan vertrouwen. Het klinkt misschien zwaar, regels en structuur, maar aan de andere kant hebben we samen de grootste lol als iemand weer ‘lekker auti’ doet. We herkennen het, maken er geen issue van. Wat dat aangaat zijn we een heel positief gezin. Het is zoals het is. We proberen een omgeving te creëren waarin iedereen het beste gedijt.”

Arno: “We doen er bijvoorbeeld niet moeilijk over als een kind aan een ander tafeltje wil eten, of op de kamer. Als het een heel heftige dag is geweest, vinden we het belangrijker dát ze eten dan dat ze dat op de sociaal wenselijke manier doen.”

Becs: “Mijn dochter van 12 en onze zoon van 4 hebben allebei autisme, maar zijn toch totaal verschillend. Wat Arno en zij alle drie gemeen hebben, is dat ze snel overprikkeld zijn. Aan het eind van een school- of werkdag zijn ze afgedraaid. Dan hebben ze soms gewoon even tijd voor zichzelf nodig.” Bepaalde prikkels proberen ze daarom te vermijden. Becs: “Als er nieuwe of spannende dingen aankomen, spreken we die van tevoren door.” Arno: “Je kan weleens iets spontaans doen, maar niet iets groots. Dat werkt niet, dat is te plotseling. Te veel impulsiviteit proberen we te voorkomen.”

Empathie
In hun relatie lopen ze soms ook tegen dingen aan. Becs: “Dat je kinderen autisme hebben is één ding, als ouder vereist dat een bepaalde aanpak. Bij een partner is het wat anders. Hij heeft eigenlijk dezelfde aanpak nodig als de kinderen, maar hij is niet mijn kind; hij is mijn partner. Dat is echt een proces geweest. Hij heeft tijd nodig gehad om het niet als betutteling te zien als ik zeg: probeer even op je rem te trappen.”

Becs mist soms ook een stukje empathie bij Arno, zegt ze. “Misschien is het een vrouwending hoor, maar als je niet zo lekker in je vel zit is het fijn als de ander precies aanvoelt wat er is. Ik moet dan duidelijk zeggen wat er is, en dat vind ik soms best lastig.” Arno: “Ik merk wel dat er iets is natuurlijk…” Becs: “Ja, met name dat ik dan anders ben, dat ik niet helemaal functioneer zoals normaal. Dan zeg je: wat ben je stil, in plaats van: is er iets met je, gaat het wel? Dat is een minpuntje.”

Maar er zijn ook pluspunten: “Arno kan heel goed dingen analyseren en uitzoeken. Als iets geregeld moet worden, kan hij het tot in detail uitpluizen. Het heeft ook heel veel positieve kanten.” Arno: “Ik zeg ook altijd waar het op staat, heb geen dubbele agenda. Soms ben ik misschien te direct en te eerlijk, maar je kunt me in elk geval volledig vertrouwen. Liegen kan ik niet.”

‘Geen onwil, maar onkunde’
Becs en Arno hebben een goede manier gevonden om om te gaan met zijn autisme, maar Becs weet zeker dat er ook veel relaties stuklopen als een van de partners autisme heeft. “Natuurlijk heeft het nadelen. Wij praten heel veel, maken alles bespreekbaar. Hoe iets voor mij overkomt, en andersom. Dingen die voor mij vanzelfsprekend zijn, zijn dat voor hem niet altijd. Daar moet je je bewust van zijn, dat hij bepaalde dingen echt niet kan. Dat het geen onwil is, maar onkunde.” 

Becs benadrukt dat het heel belangrijk is dat je als partner nooit de hulpverlener gaat worden. “Dat ligt erg op de loer. Je kan het over heel veel dingen met elkaar hebben, maar dat moet je vooral als partner blijven doen. Externe hulp zoeken hoort daar ook bij. Ik wil gewoon zijn vrouw blijven, de leuke dingen met hem kunnen doen, alles wat bij een relatie hoort. Daar hoort geen hulpverlenersrol bij.”

Arno heeft veel bewondering voor zijn vrouw. “Ik heb de liefste vrouw die ik kan wensen. Ik ben nog elke dag verliefd op mijn Becsie. Ze is enorm positief en maakt er altijd wat van. Ze heeft extreem veel geduld.”

Becs: “Dat moet ook wel, anders is het gewoon niet te doen in dit gezin. Het is af en toe wel aanpoten, maar - één groot voordeel - het is bij ons nooit saai.”

Van 1 tot en met 8 april is het Autismeweek. Daarin vraagt de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) aandacht voor de mensen met autisme in ons land. Dat zijn er zo'n 190.000. Onder autisme vallen de diagnoses Autisme Spectrum Stoornis (ASS), klassiek autisme, Asperger en PDD NOS. Bij mensen met autisme werkt de informatieverwerking in de hersenen op een andere manier.

Door Roxanne Vis

Grote schoonmaak voor je computer en telefoon

Vorige week liet ik jullie in het RTL Weekend Magazine al een uitgebreid stappenplan zien om je smartphone en computer helemaal te organiseren en op te ruimen. Deze week geef ik jullie tips hoe je jouw apparaten het beste kunt schoonmaken.

Je neemt je smartphone overal mee naar toe. Ook je laptop maakt geregeld een tripje. Daarnaast raak je de apparaten ook constant aan. En nou ja... je handen zijn ook niet voortdurend brandschoon. Een computer of smartphone kun je helaas niet schoonmaken door 'm even lekker in een sopje te stoppen. Daarom een uitgebreid stappenplan:

Smartphone schoonmaken:

  1. Zet je toestel uit.
  2. Verwijder het hoesje.
  3. Breng een beetje water aan op een microvezeldoekje om de telefoon schoon te poetsen. (Let op, heeft je scherm een barst, gebruik dan geen water).
  4. Gleufjes en gaatjes kun je schoonmaken met een wattenstaafje of tandenstoker. Pas wel op, ga niet te hardhandig te werk.
  5. Vergeet niet ook het hoesje zelf even te poetsen voordat je het er weer terug om doet.

Antibacteriële doekjes zijn ook aan te raden.

Computer schoonmaken:

Toetsenbord

Het toetsenbord van je computer is een bron voor bacteriën. Niet gek natuurlijk, want wie eet er niet eens achter zijn computer? Guilty!

  1. Maak het toetsenbord los (indien mogelijk).
  2. Draai ‘m om en schud er eens mee.
  3. Kruimels kun je ook met je stofzuiger opzuigen, zorg wel dat je een zacht borstel opzetstuk gebruikt).
  4. De toetsen zelf kun je met een vochtige doek met een klein sopje schoonmaken. Ook hiervoor let op dat de doek niet te nat is.

Computerscherm

Je computerscherm is nogal kwetsbaar. Het beste kun je het beeldscherm met een droge microvezeldoek afnemen. Gebruik nooit alcohol, schuurmiddel of glasreiniger.

Computerkast

De computerkast trekt stof aan. Deze kun je het beste schoonmaken met de stofzuiger (ook hiervoor een opzetstuk met zachte borstel).

Muis

De muis valt in dezelfde categorie als het toetsenbord. Een bron voor bacteriën. Ook deze maak je met een vochtige doek en wat sop schoon. De lens aan de onderkant kun je schoonmaken met een wattenstaafje. 

Nina Verberne is vergroeid met haar iPhone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen Girl in a Tech World daarnaast is ze techredacteur bij Bright.nl. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

Weekendagenda

Back to the 60's

Met het alledaagse Amerika als onderwerp verwierf fotograaf William Eggleston wereldfaam. In 'Los Alamos' gaat hij op road trip door de Verenigde Staten: grote Amerikaanse sleeën, diners met dames met hoog haar en het prachtige landschap van de zuidelijke staten tot Mexico. www.foam.org.

Chapeaux

Als koningin stond prinses Beatrix bekend in binnen- en buitenland om haar hoeden. Bijna overal verscheen zij met een opvallende hoed: het maakte haar altijd herkenbaar en was in zekere zin een vervanging van haar kroon. Als prinses zie je haar dan ook meestal zonder. Paleis het Loo heeft een leuke tentoonstelling georganiseerd rondom de hoedjes van Beatrix. www.paleishetloo.nl.

Streekmarkt

Rotterdamse Oogst is de streekmarkt van Rotterdam met lokale producten, foodtrucks en allerlei biologische producten. Altijd op de eerste en derde zaterdag van de maand. Aanstaande zaterdag is er ook op het Domplein in Utrecht een streekmarkt en in Delden kun je genieten van Twentse producten

Kunst en design

In de oude onderzeebootloods in Rotterdam vindt komend weekend R'dam Art Fair plaats. Er wordt hier niet alleen kunst aangeboden maar ook antiek en design. Heb je inspiratie nodig voor je huis, dan is het zeer nuttig om hier eens rustig doorheen te lopen: een lifestyle beurs voor mensen met smaak, zeggen ze zelf... www.rdamartfair.nl.

Kaasmarkt

Komend weekend is het weer zover: de eerste kaasmarkt van het jaar in Alkmaar. Nu denk je al snel: tourist trap, maar vergis je niet: al 400 jaar komen hier handelaren om kaas te proeven, testen en kopen. Rondom de kaasmarkt is een leuke lokale markt en het geeft je de gelegenheid om een keertje Alkmaar te bezoeken, want het is echt een prachtige stad. www.kaasmarkt.nl.

 

Wat leuk dat je er bent! Wil je meer lezen van Weekend Magazine? Volg ons dan op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.