Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 46, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Miskoopje? Zo kom je eraan... en zo kom je er weer vanaf!

Die veel te dure pumps, die je nooit hebt aangehad. Die keukenmachine die in de reclame onmisbaar leek, maar thuis vooral in de weg stond. Die nú-nog-te-strakke spijkerbroek waar je met je goede voornemens over een maand wel in zou passen, maar die een jaar later nog steeds ongedragen in de kast ligt. Als de koopmist is opgetrokken, snap je ineens niet meer waarom je het per se moest hebben. What were you thinking? Dag aanwinst van het jaar, hallo miskoop.

Wie kent het niet: je kunt je geen leven meer voorstellen zónder dat ene product en trekt dan ook overtuigd je portemonnee. Maar uiteindelijk ligt je aankoop ongebruikt en ongeliefd te verstoffen in huis. En soms weet je stiekem tijdens het kopen al dat je hier niet gelukkig van gaat worden, maar reken je toch af. Een paar tientjes (of meer) armer en een miskoop rijker. Deze vrouwen kunnen erover meepraten.

Miskoop: bank
Marloes Bliek: “Na maandenlang Marktplaats te hebben afgestruind, vond ik eindelijk een mooie designbank die ook nog eens binnen mijn budget paste. Eindelijk een bank waar geen grand foulard overheen hoeft om de vlekken te bedekken. Met een grote vrachtwagen van mijn werk, ging ik hem samen met een collega vol verwachting ophalen. Toen we binnenkwamen ben ik er nog wel even op gaan zitten. Toen rekende ik af en laadden we de bank in. Op dat moment zag ik pas dat de stof heel anders was dan het er op de foto uitzag. Maar ja, ik had al betaald en de bank zat al in de vrachtwagen. Thuis bleek dat het gevaarte met geen mogelijkheid via de hal van mijn portiekflat naar binnen kon, dus moesten we hem, samen met de buurman, vanaf de laadklep over het balkon naar binnen tillen. Daarbij raakte het balkon beschadigd en wij nogal bezweet. Maar de bank stond.

En toen… vond ik hem ontzettend lelijk. De stof en de kleur waren gewoon niet wat ik ervan verwacht had, dus het liefst wilde ik die bank meteen weer mijn huis uit hebben. Maar ja, dan moest-ie weer terug over het balkon, in die grote vrachtwagen. Mijn collega en buurman zagen me aankomen. Inmiddels zijn we een jaar verder en mijn grootste miskoop ooit staat nog steeds in de kamer. Mijn tip? Neem geen overhaaste beslissingen als je een bank gaat kopen. Of koop er alvast een grand foulard bij, haha!”

Miskopen in cijfers

Personal shopper Suzi Vasques Dias deed voor haar website personalshopper.nl in 2014 onder vijfhonderd respondenten onderzoek naar kledingmiskopen. Daaruit blijkt dat 54% wel eens een miskoop doet. Vrouwen vaker dan mannen, maar vrouwen kopen ook vaker en meer kleding. We geven onszelf meestal de schuld van de miskoop (44%), maar ook een lage prijs haalt ons vaak over om het kledingstuk te kopen, terwijl we het achteraf eigenlijk helemaal niet zo leuk vonden en dus nooit dragen. Andere oorzaken zijn (té) overtuigende verkopers of mede-shoppers waardoor we eerder iets kopen dat eigenlijk niet bij ons past. Of de (tegenvallende) verwachting dat die jurk ons net zo goed zal staan als de paspop die hem in de etalage droeg. Ook partners blijken een aandeel te hebben in de degradatie naar miskoop: als onze geliefde de aankoop niet mooi vindt, trekken we het in de praktijk amper aan.

Je zou denken dat we die (toch) ongewenste kleding dan terugbrengen naar de winkel, maar dat gebeurt slechts in 51% van de gevallen. Online bestellingen sturen we iets vaker terug (60%), maar dat betekent nog steeds dat heel veel nieuwe aankopen ongebruikt blijven.

Suzi Vasques Dias vroeg de respondenten ook wat ze vervolgens doen met al die kleding en gelukkig krijgen de meeste kledingstukken alsnog een volgend leven. Een kwart blijft met het het prijskaartje eraan in de kast liggen, maar in bijna 75% van de miskopen maken we er iemand anders blij mee. We geven het weg het aan familie en vrienden (26%), doneren het aan goed doel (25%) of we verkopen het op Marktplaats (18%) of aan familie (3%).

Andere goede bestemmingen voor ongebruikte kleding en producten zijn bijvoorbeeld de kringloop, de weggeefwinkel, de kledingbank of een kledingruilbeurs.

Miskoop: trouwjurk
Magda Dijk: “Omdat we al vrij snel na onze verloving in het huwelijksbootje stapten en we de bruiloft low budget wilden houden, ging ik op zoek naar een goedkope trouwjurk. Ik vond er via Marktplaats één in Bilthoven, waar ik meteen ben gaan passen. Ik voelde me er eigenlijk toen al niet happy in, maar ik kan niet zo goed ‘nee’ zeggen. Daarom heb ik ‘m toch gekocht, voor €200,-. Thuis heb ik de jurk op een paspop gezet om er nog eens goed naar te kijken. Het was eigenlijk niet eens echt een trouwjurk, meer een ballerina-jurk, met een strak lijfje en een rok van gelaagd wit tule. Mijn idee was om hem zelf nog te pimpen met glitters, maar dat werd één groot fiasco. De rok oogde ontzettend goedkoop en ik voelde me er echt heel ongelukkig in.

Omdat ik me zo schaamde voor deze miskoop, heb ik het aan niemand verteld en de jurk achterin mijn kast verstopt. Gelukkig spoorde mijn (inmiddels) man mij aan om alsnog een mooie, echte trouwjurk te gaan kopen en hoewel ik me ook toen veel te snel liet ompraten door de verkoopster, ben ik uiteindelijk getrouwd in een prachtige jurk waar ik heel blij mee was. En vlak voor de bruiloft heb ik snel die andere jurk in de kliko gepropt!”

Miskoop: Italiaanse snijmachine
Ellemijn Veldhuijzen van Zanten: “Op vakantie in Italië logeerden we bij vrienden met een hele mooie, grote keuken. In die keuken stond een snijmachine, waarop de gastheer heerlijke verse plakken mortadella, ham en salami sneed. Mijn opa en oma hadden vroeger ook zo’n machine en ik vond het altijd geweldig om daar vlees mee te snijden en het (levens)gevaar te trotseren door dat loeischerpe mes schoon te maken. Dus toen ik op die ene geweldige Italiaanse markt zo’n snijmachine zag staan aarzelde ik, onder aanmoediging van onze vrienden, geen moment.

We hebben er, denk ik, drie keer iets mee gesneden. Na ieder plakje moest het ding van onder tot boven grondig schoongemaakt worden, want ieder flintertje vlees werd geroken door de Amsterdamse muizenplaag. Bovendien moest ik dat - toch best zware - apparaat na ieder gebruik weer wegzetten, want hij nam veel te veel ruimte in in onze toch al niet hele grote keuken. Tot groot vermaak van onze zoons staat de machine dus al jaren achterin de kast. Maar wacht maar af. Ooit hebben we een keuken waarin hij tot zijn recht komt en dan ga ik de plakken van de hemel snijden!” 

Zo voorkom je een miskoop

Hoe kan het toch dat we maar blijven miskopen? En hoe kun je zo’n fiasco volgende keer voorkomen?

"Kleding kopen heeft te maken met emotie”, zegt Suzi Vasques Dias. “Verkopers kunnen ontzettend overtuigend zijn en je moet wel heel stevig in je schoenen staan om daar tegenin durven te gaan. En je wil dan ook niet later met hangende pootjes terugkomen, omdat je toch niet zo blij bent met je aankoop. Spreek eventuele twijfels daarom meteen uit en blijf bij jezelf. Het kopen van spullen zorgt voor een geluksgevoel, maar dat blije gevoel is een momentopname. Als je thuis voor de spiegel staat, zie je het ineens weer helder."

Hoewel je een miskoop nooit helemaal kunt vermijden, heeft de personal shopper nog wel wat bruikbare tips om zoveel mogelijk slim én succesvol kleding te kopen. Vraag jezelf, voordat je je portemonnee trekt, eerst even onderstaande dingen af:

1. Is het écht leuk?
Of ben je vooral gecharmeerd van de lage prijs? Bedenk of je het ook zo leuk had gevonden voor een hoger bedrag. Als het antwoord nee is: laten hangen!

2. Heb je niet al zoiets?
Denk eens goed na, heb je niet al zoiets in je kast liggen? Vaak vallen we juist op items die we herkennen, uit onze eigen kast welteverstaan. Grote kans dat dit dubbele exemplaar daarom straks ongebruikt overblijft.

3. Past het?
Te kleine schoenen, te strakke broeken of te grote jassen doe je uiteindelijk gewoon niet aan. Laat je dus niet verleiden om een verkeerde maat te kopen, ook ben je nog zo verliefd.

4. Kun je het combineren?
Bedenk of je de juiste items in je kast of in huis hebt om de aankoop mee te combineren. Als je bij die dure blouse eigenlijk nog een matchende broek en een vestje moet kopen, is het misschien geen goede score.

5. Hoe lang blijft het leuk?
Sommige trends zijn na één seizoen wel klaar. Misschien word je nu heel blij van je hippe aankoop, maar ben je er over een paar maanden alweer op uitgekeken. Miskoop-alert!

Door Ronne Theunis

 

5 tips voor allesetertjes

Dat groente, vis en fruit belangrijk zijn voor de ontwikkeling van kinderen is duidelijk. Ze leveren belangrijke vitamines, mineralen en visvetzuren die kinderen nodig hebben om gezond op te groeien. Daarnaast eten kinderen die meer groente, fruit en vis eten tijdens hun kindertijd op latere leeftijd vaak ook meer groente, fruit en vis. Dus het gezonde eetpatroon nemen ze mee voor later.

Maar ja, kinderen zelf zitten er lang niet altijd op te wachten. Met een beetje pech eindig je de maaltijd met een hongerig kind en chagrijnige ouders, is de sfeer aan tafel verpest - en heeft je kind z'n vitamientjes nog altijd niet binnen. Hoe los je dat op? We vroegen het aan echte ervaringsdeskundigen: jullie. Op Facebook plaatsten we de volgende oproep:

Dit zijn jullie tips: 

1. Eten wat de pot schaft
Voor wie het simpel wil houden: de kinderen mogen zelf bepalen wat ze op hun bord laten liggen, maar iets anders krijgen ze niet. "Als mijn zoontje niet wil eten, dan niet. Na een aantal keer vragen en zeuren lekker zonder eten naar bed. Hij krijgt vanzelf honger", schrijft Simone Derksen Baars. "Nu gaat het steeds beter. Omdat hij hongerig naar bed gaat. Hij weet nu dat hij beter kan gaan eten." Janita Visscher-Kleinjans is het met haar eens, maar pakt het nog wat strenger aan : "Gewoon vanaf het moment dat het kan alles laten eten. Van de week had ik hier drie kinderen kokhalzend aan tafel omdat witlof op het menu stond. Alles moet gegeten worden, bordje volledig leeg valt over te discussiëren. Maar ik zet het de volgende dag weer voor hun neus. Fruit op school niet opgegeten of beker water weer mee naar huis? Dan staat die avond op het menu."

Dat is gedeeltelijk een goede strategie, zegt Astrid Postma-Smeets van het Voedingscentrum: "Het is heel goed als ouders bepalen wat er gegeten wordt en dat kinderen, als ze dat weigeren, niet iets anders krijgen aangeboden. Als je kind wel iets anders krijgt als hij groente weigert, zal hij het blijven weigeren, want die strategie blijkt te werken. Het dwingen om het bord leeg te eten, kan er voor zorgen dat het kind gaat overeten, met als mogelijk gevolg dat het afleert om naar zijn verzadigingsgevoel te luisteren en vaker gaat overeten, met overgewicht als gevolg. Ons advies is: ouders bepalen wat en wanneer gegeten wordt, het kind bepaald hoeveel er gegeten wordt."

2. Onderhandelen
Andere ouders kiezen ervoor om het juist minder hard te spelen: ze zoeken een middenweg waar iedereen zich in kan vinden. "Op maandag bepaalt ons zoontje wat er op tafel staat, en wij eten dat zonder gezeur op", laat Sandra Puttenaar weten. Overigens mogen dat dan niet pannenkoeken, patat of pizza zijn. En er staat iets tegenover: "Op de andere dagen kiezen wij en mag hij dat zonder gezeur eten. Eenvoudig, maar het werkt."

Het Voedingscentrum juicht dit soort afspraken toe: "Het is heel goed om kinderen te betrekken in de keuze en goede afspraken te maken en deze te handhaven. De afspraak dat er altijd geproefd wordt, ook al is het maar 1 hapje, is en goede strategie om kinderen te laten wennen aan een smaak die ze in eerste instantie misschien niet zo lekker vinden."

Marjon Borsboom verzon 'het Keuzemenu': ieder gezinslid mocht bij hen omstebeurt kiezen wat ze wilden eten. "Met slechts 3 regels: er moet iets gezonds bij zitten (groente), je mag niet steeds hetzelfde kiezen en de andere dagen moet je proeven wat de ander heeft gekozen. De truc was dat de kinderen dachten dat ze de controle hadden. Maar het was natuurlijk een geregisseerde keuze. En op dagen van mij en mijn man kookte ik telkens avontuurlijke(re) dingen. 'Wat is dit, mam?' beantwoordde ik met 'Dit is lekker!'.  

3. Betrekken
Wat helpt, ook volgens het Voedingscentrum, is je kinderen betrekken bij het proces. "Kinderen vinden het bijna altijd leuk om te helpen met koken. Ze leren dan veel en als je eten samen maakt, gaan ze het gemakkelijker proeven en opeten." Dat is de strategie van Maaike van der Veer, die naar eigen zeggen 'nergens last van' heeft: "Ze betrekken bij  eten koken en alles in de mond stoppen. En vanaf baby af aan gelijk aan tafel mee laten eten. Geen potjes, raar spul." Bovendien is dat 'helpen' met koken ook gewoon heel gezellig, vindt Maria Johanna: "Laat ze meehelpen met maken, altijd leuk. En laat die tafelmanieren voor als ze wat groter zijn, is niet zo belangrijk."

Ook tijdens het eten kan zelfstandigheid een uitkomst zijn, schrijft Mariëlle Slooff-Slieker, die tot voor kort een opstandige kleuter aan tafel had. Maar nu niet meer: "Ze mag nu zelf opscheppen, maar moet uit iedere pan iets pakken. Opgeschept betekent opeten! Het is als een blad aan de boom veranderd. Ze schept zelf op, proeft meer en eet haar bord ineens leeg. Met een heel trots bekkie als afsluiting!". 

4. Spelen
Wie houdt er niet van spelen? En kinderen helemaal natuurlijk. Dat kan aan de eettafel een handige strategie zijn. Peggy Gorissen heeft een zoontje die vaak zegt dat hij iets niet lust. Maar door er een raadspelletje van te maken, wil hij het wel proberen: "Ze krijgen een theedoek voor en dan gaan ze proeven en raden wat ze eten. Op deze manier heeft hij bijvoorbeeld ervaren dat spruiten erg lekker zijn. Als ik het zo had laten eten, had hij geweigerd en was het een drama geworden." Marlous Scholten-Engelaar raadt een Dinner Winner aan, een bord dat vormgegeven is als een spelletje, met in het laatste vakje een verrassing. "Wij hadden al van alles geprobeerd [...] en uiteindelijk was bij ons dit bord de oplossing. Je mag pas kijken wat de verrassing in het laatste vakje is als alles op is." Of maak er een leuk verhaal van, zegt Astrid Postma-Smeets van het Voedingscentrum: "Vertel bijvoorbeeld verhalen over de ingrediënten of verzin een thema rond het eten, piraten of sprookjes bijvoorbeeld." Zo zijn kinderen eerder geneigd nieuwe dingen te proeven. 

5. Verstoppen
En laten we niet vergeten dat ook 'verstoppertje spelen' een favoriet is bij kinderen. Dat kan letterlijk, zoals Els Mandic doet: "Pureren en verstoppen zodat het niet herkend wordt. Die van mij raakt anders niks aan, maar is het soep of saus waar geen stukjes in zitten dan gaat het er wel in. En dingen als pompoenpannenkoeken enzo ook. Dan weet ik zeker dat de groenten gegeten worden." Michèle Pil raadt een wrap aan, Michelle Verboort zet haar kinderen bij het ontbijt een groene smoothie voor en Gaby Laufenberg heeft succes met stamppotten, waar ze stiekem ook nog vaak een courgette of een appeltje in verwerkt.

Maar wat veel ouders ook doen, is de gehate groenten verstoppen in taal: ander naampje erop en ineens is het wél lekker. Broccoli met kaassaus heet bij Anna Hoekstra thuis 'mini-boompjes met sneeuw', Evelien Tieman noemt een omelet gewoon een eierpannenkoek en Charlotte Rijnveld verkoopt sperziebonen moeiteloos als 'groene patat'. Het zoontje van Sandra Frenken wilde op een gegeven moment geen vis meer eten, maar krijgt nu eens per week 'zwemkip' voorgeschoteld. "En lekker dat hij het vindt!".

Als je van het eten een feestje maakt, eten kinderen makkelijker, beaamt ook het Voedingscentrum: "Belangrijk is om een fijne en gezellige sfeer aan tafel te creëren. Dat kan door leuke namen voor groente te bedenken, maar ook door te zorgen dat de tafel gedekt is met leuke borden en servetten. Of door de groente op een leuke manier te presenteren: serveer sperziebonen in een patatzak of rijg verschillende groenten aan een spiesje."


Wil jouw kind er nog steeds niet aan? Dan kan je hier meer tips van ouders lezen. Maar we mogen ook vijf boekjes van het Voedingscentrum weggeven! Komende maandag verschijnt De kleine keukenhulp, over hoe je kind kan helpen in de keuken. Wil je kans maken op een exemplaar, stuur ons dan een mailtje naar [email protected] 

Door Peper Hofstede

Bij de vertrouwenspersoon: ‘Twee keer kwam iemand bij me met een zware zedenzaak’

Je werk zou een veilige, gezellige omgeving moeten zijn. Maar dat dat lang niet altijd het geval is, blijkt bijvoorbeeld wel uit de #MeToo-verhalen over handtastelijke bazen of opdringerige collega’s. Of kijk naar de militair die laatst aan de Volkskrant vertelde hoe hij vier jaar lang geïntimideerd en vernederd werd door zijn sergeanten en korporaals. Geen wonder dat steeds meer bedrijven behoefte hebben aan een vertrouwenspersoon.  

Wat als een collega bij je thuiskomt om je computer te maken, maar hij wil daarna niet meer weg? Of als je manager zijn hand heel subtiel even langs je billen laat glijden als jullie samen in de lift staan? Er zijn bazen die niet eens doorhebben dat hun opmerkingen zo vernederend zijn dat iemand elke vrijdagmiddag reikhalzend uitkijkt naar het weekend. Sommige leidinggevenden hebben geestelijke intimidatie tot kunst verheven. Soms hebben ze het niet eens door. Of ze zijn zich er wel bewust van, maar wordt hun gedrag getolereerd omdat het ‘er nu eenmaal bij hoort’.

Heb je zo’n probleem op je werk, dan sta je voor een keuze: leer je ermee leven, of ga je er iets aan doen? Misschien twijfel je zelf wel hoe ernstig je klacht nou eigenlijk is. Gelukkig hoef je niet direct naar je baas of zelfs naar de politie te stappen. Op steeds meer werkvloeren loopt iemand rond die weet wat je kan doen als je met bijvoorbeeld pesten of seksuele intimidatie in aanraking komt: de vertrouwenspersoon. Met hem of haar kan je dan overleggen: wil je een klacht indienen, wil je de confrontatie aangaan, of wil je misschien gewoon je hart luchten?

Geertje Spijkerman was 20 jaar vertrouwenspersoon bij de Politie. Sinds 1,5 jaar werkt ze als zelfstandige, externe vertrouwenspersoon binnen de zorg en welzijn, een gemeente en een gasbedrijf.

“Mijn grootste drijfveer is dat iemand lekker in zijn vel zit en met plezier naar zijn werk gaat. Helaas is dat niet bij iedereen zo. Sommige werknemers krijgen op hun werk te maken met ongewenst seksueel gedrag en kunnen hun verhaal niet kwijt. Bij mij vinden ze een plek waar ze oordeelvrij kunnen vertellen wat ze is overkomen."

"Ik maak aan het begin van elk gesprek altijd duidelijk wat ik voor iemand kan betekenen. Als 'vertrouwenspersoon ongewenste omgangsvormen' ben ik er helemaal voor je als je last hebt gehad van ongewenst gedrag op de werkvloer. Maar als je me iets vertelt wat de integriteit van het bedrijf schaadt of een strafbaar feit is, dan moet daar wel iets mee worden gedaan. Natuurlijk ligt dit genuanceerd en verschilt het per zaak en per bedrijf. Twee keer is iemand bij me gekomen met een zware zedenzaak. Dat zijn heftige verhalen."  

"Soms kiest iemand ervoor geen aangifte te doen van een aanranding omdat het een-tegen-een verhaal is en er weinig bewijs is. In mijn eerste jaren als vertrouwenspersoon wilde ik dat iemand dan actie ondernam, maar nu snap ik het als een slachtoffer ervoor kiest niks te doen. Mensen die met seksuele intimidatie te maken hebben, staan voor een lastige keuze: doe je aangifte en wordt het een strafrechtzaak, dan is er bewijs nodig en dat is er niet altijd. Ook wordt zo'n zaak dan algemeen bekend, wat niet elke melder wil. Maar doe je geen aangifte, dan blijft iemand het gevoel van onrecht houden. Samen met de melder denk ik na over de consequenties, want soms kan een klacht indienen bij een onafhankelijke klachtencommissie ook genoeg zijn."

"Ik vind het ontzettend jammer als mensen jarenlang met een last rondlopen die ze voor hun gevoel nergens kwijt kunnen. Gelukkig weten ze mij nu steeds beter te vinden. Ik vind het fijn om anderen in hun kracht te zetten en iemand te zien groeien. Als mensen na ons gesprek weer door kunnen met hun werk, daar krijg ik energie van."

Het is voor de meeste bedrijven nog niet wettelijk verplicht om een vertrouwenspersoon in dienst te hebben. Maar nu de MeToo-discussie in volle hevigheid is losgebarsten, merkt de Landelijke Vereniging van Vertrouwenspersonen (de LVV) wel dat er meer behoefte aan is. Bestuurslid Inge te Brake ziet dat veel bedrijven het wel graag zouden willen instellen, maar niet zo goed weten hoe. Bovendien is er nog een tekort aan opgeleide vertrouwenspersonen, hoewel de beroepsgroep steeds meer professionaliseert. Deze week is er ook een congres van Vertrouwenspersonen, om te praten over de ontwikkelingen in het vak.

Maar een vertrouwenspersoon is er natuurlijk niet alleen in gevallen van seksuele intimidatie of ongepast gedrag. Ook bij pesterijen door collega’s, een wel heel veeleisende manager of als je misstanden op je werk tegenkomt, kan je bij ze terecht. Te Brake legt uit dat er twee soorten vertrouwenspersonen zijn: een voor omgangsvormen, bijvoorbeeld bij agressie en geweld, seksuele intimidatie dus, of discriminatie. De ander is er voor integriteitszaken, zoals fraude, diefstal, het lekken van gegevens of het misbruiken van de bedrijfssystemen   

Fred Julio werkt bij een bank met meer dan 3.000 werknemers. Naast zijn functie als IT’er is hij al meer dan 10 jaar een van 15 vertrouwenspersonen.

“Mensen die bij me komen, doen dat vaak omdat ze niet gehoord worden. Niet geloofd. Of ze vinden dat zij gefaald hebben en daardoor minderwaardig zijn. Ik neem als vertrouwenspersoon de tijd voor iedereen die bij me komt. Dat ik naar hun verhaal luister en ze geloof, geeft veel mensen net dat steuntje in de rug dat ze nodig hebben. Elk verhaal dat iemand aan me vertelt, is waardevol. En ieder mens heeft behoefte om er toe te doen, om geloofd en gewaardeerd te worden. Dat is het gevoel dat ik ze wil geven.”

“Medewerkers komen het meest naar me toe omdat ze geïntimideerd worden terwijl ze aan het werk zijn. Maar ze benaderen me ook als er thuis iets is gebeurd waardoor ze zich minder goed kunnen concentreren op hun werk. Bijvoorbeeld als ze gaan scheiden of als ze van iets worden beschuldigd wat ze niet hebben gedaan. Maar er zijn veel verschillende verhalen en redenen waarom mensen mij en mijn collega’s durven te benaderen en ons in vertrouwen nemen.”

“Het eerste jaar kreeg ik dingen te horen die ik niet had verwacht binnen het bedrijf. Een medewerker vertelde me met tranen in zijn ogen over zijn armoedeprobleem waar hij met niemand over kon praten. Ik heb hem op regelingen en instanties gewezen om hem verder te helpen. In mijn beginperiode nam ik sommige verhalen mee naar huis en ging ik het mijn probleem maken. Dat doe ik niet meer, anders houd ik het niet vol. Toch zijn er een paar zaken die me altijd zullen bijblijven. Zo heb ik iemand kunnen helpen die geen oplossing meer zag en aan zelfdoding dacht. We hebben nog steeds af en toe contact en diegene is blij dat ik heb geholpen.”

“Mensen die klem zitten, geef ik zelfreflectie. Ik coach ze en geef ze andere inzichten, soms door middel van rollenspel. We sparren samen en dan kan de werknemer met vertrouwen het gesprek in. Uiteindelijk moet de oplossing vanuit de medewerker zelf komen. Mensen moeten niet kiezen voor ‘de gemakkelijke uitweg’, mensen moeten weten dat wij er voor ze zijn en hen kunnen bijstaan en meehelpen. Dat ik ze goed kan helpen en dat zij hun dankbaarheid tonen, daar doe ik het voor en daar haal ik mijn energie uit.”

Het is trouwens lang niet altijd zo dat iemand die naar een vertrouwenspersoon gaat, daarna nog verdere stappen onderneemt. Integendeel. De LVV hield een peiling onder 300 leden in het bedrijfsleven, het onderwijs, de zorg en de overheid. Zij vertelden dat van de werknemers die melding maken van ongewenst seksueel gedrag, maar 1 op de 5 ook echt iets met hun klacht willen doen.

Uit de peiling blijkt ook dat de melder vaak een goede (werk)relatie heeft met de dader. Maar in veel gevallen gaat het om een leidinggevende – mensen in een machtspositie misdragen zich soms gemakkelijker. Dat maakt het voor veel mensen lastiger om ook echt wat te ondernemen. 67% van de melders geeft aan dat ze bang zijn om hun baan te verliezen, 66% durft uit schaamte niks te doen en 65% is bang om niet geloofd te worden.

Gedragscode vertrouwenspersonen

Als je ergens mee zit, wat mag je dan van een vertrouwenspersoon verwachten? In de eerste plaats natuurlijk: vertrouwelijkheid. Je kan er je hart luchten, de vertrouwenspersoon kan bijvoorbeeld een lastig gesprek met je voorbereiden of je doorverwijzen naar een instantie die je verder kan helpen. Mocht je dat willen, kan de vertrouwenspersoon samen met jou een gesprek aangaan met de dader. Helpt dat niet, kan hij je op weg helpen bij het indienen van een officiële klacht, bij een geschillencommissie of zelfs bij de politie.

De vertrouwenspersonen die aangesloten zijn bij de LVV houden zich aan de volgende richtlijn:

* De vertrouwenspersoon moet integer handelen, of zoals het in de code staat ‘de professionele code en de gedragscode en de algemene sociale en ethische normen en waarden’ naleven en handhaven. Dat betekent onder meer dat hij geen cadeaus of giften mag aannemen van de mensen die bij hem komen, en geen persoonlijke relaties met hen mag aangaan.
* De vertrouwenspersoon vertelt duidelijk aan de medewerker wat hij of zij mag verwachten en wat zijn rol precies is.
* De vertrouwenspersoon stelt zich onafhankelijk op en dient uitsluitend het belang van de medewerker, en niet zijn eigen belang of dat van het bedrijf.
* De vertrouwenspersoon is geen onderzoeker; het is niet aan hem om uit te zoeken of de medewerker de waarheid spreekt.
* In kwesties waar het om de integriteit gaat – bijvoorbeeld bij (vermoedens van) fraude of diefstal – kan de vertrouwenspersoon een melding doen bij het bedrijf namens de medewerker. Diegene blijft dan anoniem.
* Als de vertrouwenspersoon dat nodig vindt, kan de begeleiding worden stop gezet. Dat moet natuurlijk wel in overleg gebeuren en de vertrouwenspersoon verwijst de melder waar nodig en mogelijk door naar een andere vertrouwenspersoon of instantie.
* Niet tevreden over de vertrouwenspersoon? Dan kan je terecht bij de Commissie van Toezicht van de LVV. Zij kijken dan wat er mis is gegaan.
* Het dossier dat de vertrouwenspersoon over de zaak aanlegt, blijft vertrouwelijk. Ook als het aan een andere vertrouwenspersoon wordt overgedragen, moet degene die de melding heeft gedaan daar eerst toestemming voor geven.

De hele gedragscode lees je hier.

Door Linda Samplonius

Suburbicon: gedurfd rommeltje

Film van de week: Suburbicon
Regie: George Clooney
Met: Matt Damon, Julianne Moore,
Waardering: 3 sterren

Zijn fans zien George Clooney graag in actie op groot scherm. Maar naast acteren, liefdadigheidswerk verrichten en koffie aanprijzen in reclames mag de Hollywoodster ook graag áchter de camera duiken. Deze misdaadkomedie is alweer de zesde film die Clooney regisseerde. Hij deed dat aan de hand van een scenario van de gebroeders Coen, die bekend staan om hun zwarte humor. Clooney bewerkte het script door er een waargebeurd verhaal aan toe te voegen. Het resultaat is onevenwichtig, maar fascinerend.

Amerika, jaren '50. In een keurig aangeharkt voorstadje woont de sullige Gardner Lodge met zijn vrouw Rose en hun 10-jarige zoontje Nicky. Rose heeft al haar levensvreugde verloren sinds ze door toedoen van haar man in een rolstoel belandde. Haar geluk wordt er niet beter op als op een avond de familie thuis wordt overvallen door onbekende mannen. Rose overleeft het niet en haar immer opgewekte tweelingzus Margaret neemt fluitend haar plek in het gezin in.

Dan blijkt Gardner helemaal niet zo’n brave burger te zijn en terwijl hij criminelen en verzekeringslui achter zich aan krijgt, vallen er steeds meer doden. Ondertussen zitten ook zijn buurtgenoten niet stil, want de hele wijk is in rep en roer door de komst van een zwart gezin. De racistische relletjes laaien op, maar Gardner heeft er geen oog voor. Hij probeert alleen maar zichzelf uit de penarie te helpen en dat gaat hem steeds slechter af.

Clooney wil met Suburbicon veel te veel vertellen. Aan de ene kant zijn daar de ploeterende personages, die – zoals we gewend zijn van The Coen brothers - aan de lopende band verkeerde beslissingen maken. Komisch zijn ze, vooral Matt Damon die als Gardner omslaat van saaie sukkel tot bikkelharde moordenaar. Daar tegenover staat het waargebeurde verhaal van de familie Myers die in de jaren ’50 in een stadje in Pennsylvania door boze blanken uitgejoeld en getreiterd werden.

Clooney wilde zijn maatschappelijke kritiek leuk en luchtig verpakken, maar dat werkt niet zo goed als hij waarschijnlijk zelf had bedacht. Door deze twee verhalen door elkaar te laten lopen, is de geschiedenis rondom de rassenkwestie niet meer dan een onderbelicht zijlijntje. Absoluut gedurfd, maar twee losse films waren wellicht beter geweest. Nu is George Clooney als een overambitieuze bakker die zoveel mogelijk ingrediënten in zijn taart heeft willen proppen. Het eindresultaat is niet mislukt, maar wel een ratjetoe. 

Door Kita van Slooten

Italiaanse tosti

In samenwerking met Good Cook

Maak dit weekend eens een heerlijke tosti met mozzarella, salami en tomaat. Wie ooit in Italië is geweest, weet dat deze panini bij elk benzinestation aan de autostrada wordt verkocht. Ook in andere landen is hij enorm populair. Eet je geen vlees? Vervang de salami dan door basilicum.

Voorbereiding: 5 minuten | Bereiding: 6 minuten

Ingrediënten:

  • 1 kleine ciabatta, in de lengte gehalveerd
  • 4 plakjes salami
  • 1 rijpe tomaat, in plakjes
  • 60 g mozzarella, in plakjes

Bereiden:

Beleg een helft van de ciabatta met de salami. Leg hier de plakjes tomaat op, gevolgd door de plakjes mozzarella. Leg de andere helft van de ciabatta erop. Heb je een paninimaker, rooster de ciabatta dan hierin tot de buitenkant goudbruin is en de kaas gesmolten is. Of verhit een koekenpan op middelhoog vuur en leg de ciabatta in de pan. Druk de ciabatta aan met een spatel en bak hem 3 minuten aan beide kanten, of tot het brood knapperig is en de mozzarella gesmolten.

Tosti & Toast
De tosti is weer helemaal hot! Happy Tosti, Tosti World, Toastables, Tostihut, De Tosticlub en Tostibar: het is maar een kleine greep uit recent geopende horeca die alleen tosti’s verkoopt. De tostitent is de nieuwe hamburgerbar. Met het nieuwe boek Tosti & Toast ga je thuis zelf aan de slag en je hoeft geen culinair wonder te zijn om de lekkerste creaties te maken die verder gaan dan de tosti ham-kaas uit de sportkantine. Tosti & Toast biedt meer dan 50 recepten voor tosti’s, panini’s en andere gegrilde sandwiches. Maar ook croque monsieur, tuna melt en clubsandwiches. Met Tosti & Toast breid je je repertoire aanzienlijk uit!

Titel: Tosti & Toast
Auteur: Fern Green
ISBN: 978 94 6143 173 8
Prijs: € 14,95
Uitgever: Good Cook

 

 

 

 

 

 

Robogeniek: hoe menselijk zijn robots tegenwoordig?

Deze week werd een belangrijke fotoprijs uitgereikt: de Taylor Wessing Photographic Portrait Prize. Op de derde plaats eindigde een portret van de Japanse Erica. Opvallend, want Erica is een robot die in een laboratorium verblijft waar onderzoekers met haar experimenteren. Best gek dat een foto van een robot voor een portretprijs kan worden genomineerd. En kijk ook eens naar hoe soepel deze robot zich beweegt. Het doet je afvragen: hoe menselijk zijn robots tegenwoordig? 

Robots krijgen steeds meer menselijke trekjes. Niet alleen in hoe ze eruit zien, maar ook in hun gedrag. Als je kijkt naar verschillende series waarin het verhaal zich in de toekomst afspeelt, zoals bijvoorbeeld Westworld of Black Mirror, zien de robots er helemaal niet meer uit als de traditionele brokken ijzer of aluminium. De robots lijken op mensen en leven gewoon naast ons. Zo ook de Japanse robot Erica. Ze ziet eruit als mens en gaat zich ook steeds meer zo gedragen.


Erica (niet het winnede protret)

Killer Robots

Oké, het is misschien op dit moment nog een ver van je bed show: een robot als buurman of buurvrouw. Maar de technologie is er in principe al. Door de kunstmatige intelligentie die sommige robots bevatten, leren ze continu van mensen. Een stiekem toch wel enge gedachte als je na gaat dat er in verschillende werelddelen zogenaamde 'killer robots' zijn. Noord en Zuid Korea hebben al verschillende gevechtsrobots actief. Deze mitrailleur-robot scant zijn omgeving en lost zelf schoten op personen. Ook in China en de Verenigde Staten wordt er al gewerkt aan dit soort 'zelfstandige' wapens. Een nogal angstaanjagend idee. Daarom hebben grote techbedrijven zoals Google en Tesla al een verzoek gedaan voor maatregelen tegen dit soort killing machines.

Robot Rose
Robot Rose

Zelfontwikkelende robots

De ontwikkeling van robots is zodanig ver dat een team onderzoekers van de Pierre en Marie Curie Universiteit in Parijs een robot heeft ontworpen die zelfs beschadigd nog zijn werk kan doen. Ook zijn er in Amerika robots die door middel van geavanceerde kunstmatige intelligentie van ervaringen kunnen leren. Deze robots kunnen een goede gok maken op basis van incomplete informatie. Zo kunnen ze zelf een plan maken om het probleem op te lossen. Stel je voor? Een robot kan straks een kop thee zetten zonder dat-ie hiervoor is geprogrammeerd. Dat is trouwens niet het enige wat ze kunnen: robots van hetzelfde type kunnen ook met elkaar communiceren, zodat ze elkaar dingen kunnen leren.

Robot als hulp

Maar dat hoeft niet altijd slecht of eng te zijn. Een bekende 'robot' is Sweetie, een virtueel tienermeisje dat in 2013 maar liefst 1000 pedofielen wist te lokken. Ook robots in de zorg kunnen een positieve bijdrage leveren. In de zorg is er een tekort aan medewerkers, terwijl daar juist extra handen heel hard nodig zijn. Deze robots zijn onder meer in staat ouderen te ondersteunen bij huishoudelijke taken. Denk bijvoorbeeld aan robot Rose. Rose moet ouderen ondersteunen in het dagelijks leven: de deur opendoen, sokken aantrekken, ontbijt maken, de brievenbus leeghalen. Rose ziet er absoluut niet uit als een mens, dat komt omdat er vooral is geïnvesteerd in de software. Je hebt ook de robot VictoryaHome, een soort van Skype op wielen. En je hebt Zora. Zora ziet er echt uit als een traditionele robot. Ze is 58 centimeter hoog, 12 kilo zwaar, zingt, spreekt en doet bewegingsoefeningen en rekensommen met bewoners in een verzorgingstehuis om ze fit te houden. In China is er onlangs zelfs een robot geïntroduceerd die op je kinderen past, de iPal. Zo bestaan er ook al hotels waarbij een robot de taak van gastheer heeft overgenomen en gasten vertelt hoe ze met de tram bij een museum kunnen komen of wat de taxi naar Schiphol kost.

Je kunt dus zeker wel stellen dat robots steeds menselijker worden. Of dat nou een goed ding is of niet, ligt volgens mij geheel aan het doel waarvoor ze worden ingezet en hoe ze - hoe gek dit misschien ook klinkt - worden opgevoed. Ik denk dat als robots het voorlopig bij relatief simpele taken houden en niet té snel leren, wij ons voorlopig nog nergens zorgen over hoeven te maken. Maar de ontwikkelingen kunnen snel gaan...

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen: Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!​

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

THE SINNER

Wanneer kijken: als je graag wil weten wat een moordenaar beweegt 
Wanneer niet: als je meer van de whodunnits bent
Naast je op de bank: je geduld 
​Waar: Netflix

​Cora is een lieve moeder, een toegewijde werknemer, een goede echtgenote. Als ze op een warme dag met haar gezin op een strandje gaat zonnen, breekt er iets in haar: met het mesje waarmee ze fruit voor haar kindje aan het snijden is, steekt ze op een nietsvermoedende strandganger in en vermoord hem. Wie de moord gepleegd heeft, is dus vanaf de eerste aflevering duidelijk. The Sinner is duidelijk geen whodunnit, maar een whydunnit: de hele serie draait om de vraag waaróm Cora zo plotseling zo geweldadig is. Een uitgangspunt dat je niet vaak ziet, en wat deze serie zowel fris als intens maakt. 

Jessica Biel is enorm geloofwaardig als Cora, die zelf ook niet weet wat haar bezielde, maar duidelijk veel demonen te bevechten heeft. De ene keer berust ze zich in haar lot - ze is immers schuldig dus hoort in de gevangenis - de andere keer wordt ze weer bevangen door gewelddadige impulsen, onverklaarbare herinneringen of het verlangen haar zoon te zien opgroeien. Haar tegenspeler is Bill Pullman, de al even complexe rechercheur Harry Ambrose, die zich op zijn werk stort om maar aan zijn eigen persoonlijke kronkels te ontkomen. Ze hebben een bijzondere en overtuigende chemie samen, de onwaarschijnlijke moordenares en de getroubleerde detective. Zeker weten dat je het hele seizoen in één ruk uit wilt kijken.  

PRIDE

Wanneer kijken: als je wel wat solidariteit en saamhorigheid kan gebruiken
Wanneer niet: als je van jezelf al een beetje zuur bent
Naast je op de bank: je donaties voor een onwaarschijnlijk goed doel
​Waar: Videoland

In 1984 waren het twee gescheiden werelden, die elkaar zelden ontmoeten - en zeker niet als vrienden: de lhbgt-gemeenschap en mijnwerkers. Toch kwam in het in dat jaar tot een onverwachte, maar zeer warme samenwerking: de lesbiennes en homo's zamelden geld in om de mijnwerkers te steunen tijdens hun staking. De twee groepen bewezen maar weer eens wat de kracht van een gezamenlijke vijand (in dit geval Margaret Thatcher) is. 

Dat betekent niet dat er niet eerst wat overwonnen moet worden. Aan beide zijden, maar toch vooral bij de mijnwerkers, is nogal wat wantrouwen. Wantrouwen dat verdwijnt als blijkt dat ze allemaal maar mensen zijn en hun overeenkomsten groter dan hun verschillen. Een clichématige boodschap die ook tamelijk zoet wordt opgedist, maar het feit dat deze lieve film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maakt het toch overtuigend. Een echte feel good movie in de traditie van Billy Elliot en The Full Monty. Ook leuk om eens over na te denken: met wie zou jij zelf wel eens een onwaarschijnlijk verbond aan willen gaan?

ZOOLANDER 2

Wanneer kijken: als je zelf nog weleens grappen maakt over de eerste Zoolander-film
Wanneer niet: als het je al snel te flauw is
Naast je op de bank: je telefoon om Blue Steel selfies mee te oefenen
Waar: Netflix

Vijftien jaar na de eerste Zoolander, kwam in 2016 een tweede film uit over de twee knapste mannelijke modellen ter wereld: Derek en Hansel. Na al die tijd keren ze terug uit hun zelfverkozen isolement - Derek bracht de jaren alleen door in de vrieskou, Hansel met zijn elf-koppige orgie in de woestijn - om uiteindelijk een reeks moorden op beroemdheden op te lossen. Dat gaat niet vanzelf, want de beide heren zijn niet meer op elkaar ingespeeld en bovendien inmiddels behoorlijk passé. Daarnaast komt Derek ook weer in contact met zijn zoon, die niet bepaald knap en wel bepaald slim blijkt te zijn. Maar ondanks alles weten ze samen het mysterie te ontrafelen (en daar verklappen we niets mee dat je niet zelf kan raden). 

Overal is Zoolander 2 besproken als slap aftreksel van de eerste film. En inderdaad, als je kwaliteit verwacht, moet je hier niet zijn. Maar als je vijftien jaar geleden om de Zoolander-grappen moest lachen, kan het bijna niet anders dan dat je deze ook weer komisch vindt. Er is namelijk niets veranderd. Het is misschien niet meer zo fris en vernieuwend als in 2001, maar Ben Stillen en Owen Wilson spelen hun rollen ook op latere leeftijd nog met even veel plezier. En als je dat niet kan waarderen, is er altijd nog de niet aflatende stroom aan cameo's en bijrollen voor een keur aan beroemdheden: van Justin Bieber tot Benedict Cumberbatch.  

WAKKER WORDEN

Wanneer kijken: als je zelf een gezin hebt
Wanneer niet: als je product placement maar vindt afleiden
Naast je op de bank: je gezin natuurlijk
​Waar: Videoland

Karin en Ronald zijn de ouders van Pien (15), Suus (12) en Boris (8). Hun gezinsleven is vaak chaotisch, meestal gezellig, maar soms ook een tikje tricky: wat doe je als je dochter van 15 samen condooms wil kopen? En hoe blijf je zelfverzekerd als je nota bene manager van een bouwmarkt bent, maar niet zelf de wasmachine kan repareren. Het zijn dat soort alledaagse vragen en situaties die steeds centraal staan in Wakker Worden, de nieuwe short form serie van Videoland. 

Als je zelf een gezin met kinderen hebt, heb je waarschijnlijk maar weinig tijd over voor avondenlang televisie kijken. Dan komt deze serie goed van pas. Deze komedie duurt maar 6 minuten per aflevering, net als het ook al zo bingewaardige Vaders & Moeders. Want ja, al die kleine snackjes smaken naar meer. Wel zo handig: alles achter elkaar kijken is niet per se nodig: het zijn steeds afgeronde verhalen. Wel leer je de personages steeds een beetje beter kennen. Leuk, want iedereen zal er wel iets van zichzelf in herkennen!

Weekendagenda

Schoen zetten!

Het is weer zover: zaterdag komt de goedheiligman aan in het Friese Dokkum, waar de Nationale Sinterklaasintocht zal plaatsvinden. Een dag later zal hij Amsterdam aandoen, waar meer dan 400.000 kinderen aanwezig zullen zijn. Een beetje te massaal? De meeste dorpen en steden zullen komend weekend in het teken staan van Sinterklaas, Piet en natuurlijk veel pepernoten en snoepgoed. Nu nog even goed kijken hoe de 'officiële' Pieten er dit jaar uit zullen zien. Kijk voor de leukste Sinterklaasintochten op www.leukmetkids.nl.

Smartlappen

Door de hele stad zullen vrijdag tot en met zondag in cafés, restaurants, op podia en pleinen smartlappen te horen zijn. Koren, bekende en minder bekende artiesten, workshops smartlapschrijven en speciale smartlappendiners. Kortom, Utrecht staat bol van de smartlappen. Voor meer informatie, zie www.smartlappenfestival.nl en voor een plattegrond met alle locaties: www.google.com/maps.

IDFA

Het grootste documentairefestival ter wereld is losgebarsten in Amsterdam. In verschillende theaters kun je meer dan 300 docu's zien, van geëngageerd tot humoristisch: er is voor iedereen wel iets van zijn gading. Er zijn lezingen van filmmakers en worden verschillende prijzen uitgereikt, zoals de prestigieuze Human Rights Award. Op www.idfa.nl kun je precies selecteren welke film bij jou past. 

Spirit of Winter

Voor iets meer lichte ontspanning, staat Paleis Het Loo in het teken van de winter met een grote fair. Er zijn honderden kraampjes met mode, kerstversiering, cadeaus en allerlei, al dan niet biologische en lokale, etenswaren. En natuurlijk zijn er overal vuurtjes, bandjes en heerlijk warme drankjes. spiritofwinter.nl.

PAN

PAN Amsterdam is de beurs voor kunst en antiek in Nederland. In de RAI in Amsterdam tonen 110 antiquairs en kunsthandelaren hun waren. Verder zijn er lezingen van museumdirecteuren, geven studenten van de zilverschool in Schoonhoven demonstraties, tonen experts hoe je een eigen kunstcollectie kunt opbouwen en kun je je inschrijven voor allerlei rondleidingen. Maar het leukst is om gewoon een beetje rond te slenteren, met een glaasje in je hand, naar de andere bezoekers te kijken en je te vergapen aan al die dingen die je je toch niet kunt veroorloven. www.pan.nl.

 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!