Weekend magazine cover
  • In dit nummer Path 400 Created with Sketch.

  • Weekend Magazine editie 29, 2017 Path 400 Created with Sketch.

  • Menu Path 400 Created with Sketch.

Oval 3 + Path 400

Stilte in de slaapkamer: wel een relatie, geen seks meer

Op seks rust nauwelijks nog een echt taboe, maar op géén seks meer hebben met je partner des te meer. Is de seksloze relatie het laatste taboe?

Voor Marit (23, maatschappelijk werkster) is het bijna driekwart jaar geleden dat ze voor het laatst heeft gevreeën met haar man. ‘Na de geboorte van ons zoontje, nu achttien maanden geleden, is het langzaam bergafwaarts gegaan met ons seksleven, totdat we het helemaal niet meer deden. Ik wil wel, maar het is net alsof er bij mij een soort mentale blokkade zit, waardoor ik niet meer van seks kan genieten.’ Zelf denkt Marit dat het te maken heeft met het slepende vruchtbaarheidstraject dat zij met haar man moest doorlopen om in verwachting te raken. ‘Vrijen op commando, om de haverklap naar het ziekenhuis. Dan gaat de lol snel vanaf. En het lukt me maar niet om die lol weer terug te krijgen.’

Eenzaamheid en frustratie
En Marit is niet de enige. Uit een onderzoek van Psychologie Magazine in 2016 bleek dat één op de vijf Nederlanders mensen het voorgaande half jaar helemaal geen seks heeft gehad en van de mensen met een relatie één op de twintig. Online zijn dan ook talloze virtuele praatgroepen en internetfora te vinden waar mensen in grote getalen verhalen delen over hun seksloze relatie. Verhalen vol eenzaamheid, frustratie, verdriet of gelatenheid. Anoniem welteverstaan, want openlijk praten over je seksloze relatie, dat doe je niet zomaar. Opscheppen hoe vaak we het doen? Prima. Roddelen over spannende avontuurtjes? Graag. Maar vertellen dat je al maanden of misschien wel jaren geen seks meer hebt met je partner? Dat doen we niet zo gemakkelijk. En dat terwijl er toch heel wat stellen zijn bij wie het ooit zo levendig seksleven een permanente slaapstand is beland. Is de zogenaamde ‘dead bedroom’ het laatste taboe?

'Het ligt niet aan onze relatie: we houden heel veel van elkaar'

Marit: ‘Zo voelt het af en toe wel ja. Ik weet zeker dat meer mensen moeten zijn die hiermee worstelen, maar niemand praat erover. Daardoor krijg je het gevoel dat je de enige bent.’ Voorlopig heeft Marit zich even bij de situatie neergelegd: ‘Door de druk die erop kwam te staan, werd de blokkade voor m’n gevoel alleen maar groter. Mijn man is heel begrijpend en wil niets doen waar ik me niet goed bij voel. Maar ik baal er ontzettend van. Waarom kan ik niet gewoon van seks genieten, zoals vroeger? Ik ben naar een psycholoog geweest, maar dat werd niets. Die stuurde er de hele tijd aan op aan dat onze relatie niet goed zou zijn. Maar ik weet gewoon dat het daar niets mee te maken heeft. We houden nog evenveel van elkaar als voorheen. Ik berust er nu maar even in. Dat geeft rust. Ik vind mijn man nog altijd even aantrekkelijk, maar ik voel geen lust en het lukt me niet van de seks te genieten. En ja, dat vind ik heel rot, maar het forceren maakt het alleen maar erger.’ 

Geen seks als het nieuwe normaal
Philip (38, ondernemer) weet wat het is om aan de andere kant te staan. Hij heeft al zo’n zes jaar geen seks meer gehad met zijn vrouw, met wie hij verder heel gelukkig getrouwd is. ‘Mijn vrouw was bij de bevalling van onze zoon uitgescheurd, waardoor seks een tijd lang geen optie was. Toen we het weer aandurfden, na ongeveer een jaar, liepen we tegen een nieuw, meer mentaal probleem aan. Het was inmiddels zo lang geleden dat er bij mijn vrouw een soort angst ingeslopen was. Elke keer als we het probeerden, blokkeerde zij, waardoor het niet lukte. Dan maar even niet, hebben we toen gezegd. Want seks moet wel leuk zijn voor beide partijen. Toen kreeg mijn vrouw een burn out, wat ook niet bevorderlijk was. Inmiddels is ons zoontje zes jaar en is het al zo lang geleden dat geen seks hebben het nieuwe normaal geworden is. Ik heb nog wel soloseks en mijn vrouw heel af en toe, maar samen beginnen we er niet meer aan.’

Hoewel het gebrek aan seks Philip op momenten wel frustreert, ziet hij er niets in om seks buiten de deur te zoeken. ‘Daarvoor houd ik teveel van mijn vrouw. We doen alles samen, zijn net Jut en Jul. Afgezien van het gebrek aan seks heb ik een geweldig huwelijk. Het lijkt soms wel alsof niemand dat kan geloven. We hebben weleens met een arts gepraat of een cursus gevolgd om iets aan ons probleem te doen, maar elke keer stuitten we op zoveel oordelen en onbegrip. Dan krijgen we weer te horen dat het wel aan onze relatie zal liggen of dat een huwelijk zonder seks sowieso in een scheiding eindigt. Nou, laat dan maar.’

Therapie zonder resultaat
Mark (45, werkt bij een reclamebureau) heeft al zeven jaar geen seks meer met zijn vrouw, met wie hij 22 jaar samen is, waarvan 15 jaar getrouwd. Samen hebben ze twee dochters van 14 en 11. ‘Mijn vrouw is fantastisch. Ze is zorgzaam, lief, handig, eerlijk, romantisch, grappig, een geweldige moeder en een goede gesprekspartner. Het enige is: we hebben geen seks. In het begin van onze relatie deden we het wanneer we maar konden, maar gaandeweg kreeg mijn vrouw er steeds minder behoefte aan. We knuffelen en zoenen nog wel, maar zodra het verder gaat, voel ik haar verstijven. Het laatste wat ik wil, is vrijen met iemand die dat eigenlijk niet wil. Mijn vrouw zit er ook mee, dat weet ik. Maar waar het aan ligt? Dat weet ze niet. Therapie hebben we wel geprobeerd, maar zonder resultaat.’

'Alsof iedereen naar een feestje gaat, behalve jij'

Een jaar of vier geleden heeft Mark zich erbij neergelegd dat hij misschien wel nooit meer seks zal hebben. ‘Dat was niet gemakkelijk. Je hebt het gevoel dat je iets heel moois mist, dat iedereen naar het feestje gaat behalve jij. Ook weet ik soms niet meer hoe ik naar mijn eigen vrouw moet kijken. Haar aantrekkelijk vinden, doet alleen maar pijn. Voor vreemdgaan of scheiden houd ik teveel van haar. Ook ben ik niet het type om naar prostituees te gaan. Wat overblijft is porno en masturbatie. Leuk voor even, maar het haalt het niet bij het echte werk.’ Vrede hebben met zijn seksloze huwelijk, blijft voor Mark een worsteling. ‘Ik doe mijn best om het rationeel te bekijken, maar seks is ook gewoon een instinctieve behoefte. Dat schakel je niet zomaar uit.’

Seksdrive zit ingebakken
Volgens Ingeborg Timmerman, seksuoloog en auteur van het boek Zin in seks! Zo ontwikkel je een sexy state of mind heeft Mark daar een belangrijk punt te pakken. ‘Onze seksdrive is onderdeel van onze hardware als mensen. Je kunt die drive wel negeren, maar hij blijft altijd sluimeren. De seksloze relatie is een probleem dat veel voorkomt, maar waar weinig over wordt gepraat en dat met veel verborgen leed gepaard gaat. Veel mensen zien een haperend seksleven als een vorm van falen of denken dat ze de enige zijn en zwijgen er daarom over.’ Hoewel een verminderde seksdrive bij zowel mannen als vrouwen voorkomt, zijn het statistisch gezien vaker vrouwen die hun behoefte aan seks verliezen. In relaties die korter dan een jaar duren, heeft 79 procent van de vrouwen meerdere keren per week zin in seks. Na 5 jaar is dit nog 29 procent. Tegen die tijd zeggen ze weinig of geen behoefte meer in vrijen te hebben.  

Timmerman ziet zulke vrouwen regelmatig in haar praktijk. Volgens haar is een gebrek aan seksueel verlangen zelden het probleem. ‘Seksueel verlangen zit zo diep in mensen verankerd, dat dooft niet zomaar uit. Wat ik vaak zie: het verlangen is er nog wel, maar wordt niet meer waargenomen. Vrouwen worden nog wel seksueel geprikkeld, maar zijn zich daar niet meer van bewust.’ Ofwel: de seksdrive is er nog wel, maar staat op mute. ‘Precies,’ zegt Timmerman, ‘en dat muten van seksuele prikkels kan allerlei redenen hebben: te druk, te veel stress of negatieve associaties die aan seks zijn gaan kleven.’ Een slepend vruchtbaarheidstraject, zoals Marit heeft meegemaakt, is daar een treffend voorbeeld van. Timmerman: ‘Seks op commando, witte jassen, ziekenhuizen: als seks eenmaal geladen is met zoveel negatieve associaties, is het niet gek dat je er niet graag meer mee geconfronteerd wordt.’

'Seksueel verlangen gaat zo diep, dat dooft echt niet zomaar uit'

De balans herstellen
Het goede nieuws: er is hoop. Want voor mensen bij wie de seksdrive op mute staat, is het wel degelijk mogelijk om de volumeknop weer te vinden. Timmerman: ‘Vrijwel bij al mijn cliënten zie ik het plezier in seks uiteindelijk terugkeren. Behalve negatieve associaties die aan seks zijn gaan kleven, kan de oorzaak ook liggen bij een soort disbalans die in iemands persoonlijkheid is geslopen. Dan zie je bijvoorbeeld dat het praktische en perfectionistische de overhand hebben gekregen, terwijl het creatieve en het speelse ondergesneeuwd zijn geraakt. Die disbalans kan zorgen dat ze het contact met hun eigen seksualiteit zijn kwijtgeraakt. Die balans kun je wel degelijk herstellen, want die seksualiteit zít er nog wel.’ Tegen mensen die lijden onder een seksloze relatie, zou Timmerman dan ook willen zeggen: ‘Schaam je niet, je bent niet de enige, maar berust er ook niet in. Het is echt mogelijk om het plezier in seks terug te vinden en het is de zoektocht waard. Seksuele gevoelens maken geluksstofjes los, zijn een bron van levenslust en kunnen de band met je partner versterken. Seks een leven lang te moeten missen, is eeuwig zonde. Daar is het veel te leuk en lekker voor.’

Dip in je seksleven? Tips van Ingeborg Timmerman

* Ga de schaamte voorbij. Stellen die elkaar net kennen zijn seksueel vaak heel vrij en schaamteloos. Hoe langer je elkaar kent en hoe groter de intimiteit, hoe groter de kans dat schaamte de kop opsteekt. Probeer die schaamte te doorbreken. Durf te zeggen dat je het eens heel anders zou willen. Of dat je een geheime fantasie koestert. Het loslaten van schaamte kan een enorme boost geven aan je seksleven.
* Geef je over aan elkaar en het moment. Passie kan alleen ontstaan in overgave. De boodschappen en die drukke agenda kunnen echt wel even wachten.  
* Zeg wat je wilt. Hoe duidelijker je communiceert wat je lekker vindt, hoe groter de kans dat de ander het je naar de zin kan maken.

Door Floor Bakhuys Roozeboom 

* De namen van Marit, Philip en Mark in dit artikel zijn gefingeerd

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Eerste held bij ongevallen

Van een epileptische aanval tot een bloedende balzak, van een verstuikte enkel tot een psychose: als EHBO’er kan er van alles op je pad komen. Dat maakt het werk ook zo spannend en dankbaar, weten Erik, Jeanet en Sander.

Het Rode Kruis trok eerder deze week aan de bel: er is een tekort aan EHBO’ers omdat er tegenwoordig zo ontzettend veel festivals en evenementen zijn. En wie daar zelf weleens naartoe gaat weet hoe broodnodig hun aanwezigheid is. Een ongeval is zo gebeurd. We vroegen aan drie ervaren EHBO'ers wat hun (vrijwilligers)werk voor ze betekent en wat ze allemaal meemaken.

Jeanet Scheper (49): ‘Toen wij eraan kwamen, trok die jongen razendsnel zijn broek weer aan'

Jeanet (hier rechts op de foto) kreeg het nog net niet met de paplepel ingegoten, maar het scheelde niet veel. Al toen ze op de basisschool zat, kreeg ze zelf haar eerste EHBO-lessen. “Dat vond ik toen al fijn om te weten: als er iets is met een klasgenootje, dan weet ik wat ik moet doen.” En nu, zoveel jaar later, geeft ze zelf ook EHBO-lessen, aan volwassenen en kinderen. 

Daarnaast vrijwilligt Jeanet op veel festivals en evenementen. Dorpsfeesten en bloemencorso's, maar ook het Friese festival Psy-Fi en de Zwarte Cross. Daar zit nogal wat verschil tussen – hoeveel bezoekers er komen, wat voor bezoekers dat zijn en wat voor problemen ze hebben. Voor het Psy-Fi festival deed Jeanet een aanvullende opleiding om met klachten naar aanleiding van drank- en drugsgebruik om te kunnen gaan. Sowieso is dat fijn aan het werk, dat je zoveel kan leren, er zijn veel gerichte cursussen. “Maar het is absoluut niet verplicht. Ook mensen die alleen willen leren reanimeren of zich specifiek willen richten op EHBO bij kinderen zijn hartstikke welkom.”

Ze worden goed gebriefd bij de meeste evenementen, vindt Jeanet. Bij de Zwarte Cross bijvoorbeeld: “Vooraf is er een speciale avond voor alle hulpverleners en dat gaat er grondig aan toe. Waar zijn bijvoorbeeld de AED's, wie krijgt welke taak, hoe verloopt de samenwerking met de professionele hulp, mocht dat nodig zijn? Het liefst hebben ze dat je vier dagen lang op het festival blijft. Buiten je diensten om kan je gewoon gaan feesten en je slaapt met alle hulpverleners samen op een apart terrein. Dan ben je echt een team.” Alleen even flink teut worden, is niet de bedoeling. “Je blijft verantwoordelijk. Een paar jaar terug ging het ineens ontzettend hard regenen en raakten veel mensen onderkoeld. Dan is het alle hens aan dek voor de EHBO'ers, of je nou dienst hebt of niet.”

'Hij verloor een weddenschap en moest zijn ballen kaalscheren. Dat ging niet helemaal goed dus...'

Op de Zwarte Cross maakte ze laatst nog iets grappigs mee: “We werden bij een groep jongens gehaald. Een van hen had een weddenschap verloren en moest zijn ballen kaal scheren. Dat ging niet helemaal goed en daar kwam nogal wat bloed bij kijken. Maar toen hij ons zag aankomen trok hij zijn broek omhoog alsof er niets aan de hand was: mooi niet dat hij ons ernaar wilde laten kijken. Gelukkig stopte het bloeden vanzelf.” 

Maar er zijn ook minder vrolijke taferelen. “Bijvoorbeeld het meisje van een jaar of 17 dat op een dorpsfeest naar ons toe kwam. Ze voelde zich niet lekker en dacht dat ze misschien gedrogeerd was. Ze viel kort daarna ook echt even helemaal weg. Een test wees uit dat ze inderdaad GHB in haar drankje had gehad.” Ook altijd heftig: reanimatie. Zeker als het je schoonvader betreft. “Hij is er gelukkig goed vanaf gekomen, maar toen was ik ook wel extra blij dat ik rustig kon blijven en wist wat ik wel en niet moest doen.”
 
Wat belangrijk is om te weten voor wie ook overweegt om EHBO'er te worden? Dat weet Jeanet direct: “Het is fijn dat je er nooit alleen voor staat, in ieder geval niet op een evenement of zoiets. Daar ben je altijd met z'n tweeën, zodat je kan overleggen en elkaar kan helpen.” En dat is ook waarom Jeanet dit werk zo graag doet: mensen helpen, een verschil uit kunnen maken, dat is het mooiste dat er is.

Sander Jonker (39): ‘Het is niet alsof we bij de training rode capes uitdelen: je kan niet altijd alles oplossen’

Sander kreeg zijn eerste EHBO-training toen hij als buitensport-instructeur werkte. “We deden veel teambuilding uitjes en ik had de hele tijd het idee dat er veel meer zou kunnen gebeuren dan waar ik voor was opgeleid.” Geen prettig gevoel, dus hij ging op zoek naar verdieping. Dat vond hij bij het Rode Kruis. “Hun principes spreken me aan en ze konden me alles leren over Eerste Hulp.”

Inmiddels geeft hij zelf ook EHBO-les, iedere maandagavond. “Dat klinkt veel en het is ook niet verplicht, maar je merkt dat de cursisten die vaak komen, meer weten en sneller kunnen handelen. Bovendien sta je straks ook samen op allerlei evenementen, en dan is het leuk om elkaar al te kennen.”

Want evenementen, die hebben ze genoeg in Apeldoorn, waar Sander woont. “Van buurtfeesten tot sportevenementen. Vaak krijgen ze alleen een vergunning als er ook EHBO’ers aanwezig zijn.” Omdat er nu een tekort aan hulpverleners is, gaat hij ook regelmatig buiten zijn eigen regio aan de slag. “Maar 1 op de 4 mensen weet überhaupt iets van EHBO af. Dat aantal moet echt omhoog, het is zo belangrijk om te kunnen helpen op het moment dat dat nodig is.”

Het meest indrukwekkend was het eerste evenement waar hij in actie kwam: Koninginnedag in Apeldoorn, in 2010. “Het was het jaar na de aanslag bij de Naald. Ik heb die dag geen pleister hoeven plakken, maar de sfeer was heel bijzonder.”
 

'Toen mijn zoontje van de commode rolde, wist ik direct wat ik moest doen'

Daarna volgden nog tientallen evenementen en nog veel meer bijzondere momenten. Ook gewoon thuis. “Ik heb een zoontje van 3. Toen hij nog een baby was, rolde hij een keertje van de commode. Nou, dan ben je wel blij als je weet wat je moet doen op zo’n moment. En ik heb ook meegemaakt dat mijn vader een hartinfarct kreeg. Omdat ik veel geoefend had, kon ik heel rationeel handelen, dat gaat dan bijna automatisch. Zo kan je echt een verschil uitmaken.”

Dat kon Sander ook toen hij een keer op straat een reanimatie moest uitvoeren. “Ik liep door de stad en zag een man op de grond liggen. Zijn echtgenote zat naast hem. Ik zag direct dat het echt flink mis was, maar heb alles op alles gezet om die meneer te helpen. Ik wist gelukkig waar er een AED in de buurt hing. Maar hij is toch overleden. Verschrikkelijk natuurlijk, maar het is niet alsof we bij de training een rode cape krijgen en als een soort superhelden alles kunnen oplossen.”

Met de vrouw van het slachtoffer had hij achteraf nog contact. “Ze vond het heel fijn dat ik was komen helpen, dat ik in ieder geval m’n best had gedaan voor haar man. Zo geef ik het zelf ook een plekje, want het is natuurlijk behoorlijk heftig om mee te maken.”  

Erik Habraken (44): 'Op skates een Rautekgreep uitvoeren, dat was nog wel even lastig'

“Je kan het nog zo goed weten, op het moment dat het om je eigen vrouw gaat, schiet er wel wat adrenaline door je lijf.” In zijn carrière in het ijshockey en rolhockey had Erik Habraken al vaak genoeg mensen onderuit zien gaan. Maar nu was hij aan het skaten met zijn gezin. “Ik was al een eindje vooruit en kennelijk ging het fout toen ze een stoepje afging. Ze kwam terecht op haar stuitje, midden op een tamelijk drukke weg. En het was ook nog eens een hele hete dag, dus toen ze weer op wilde krabbelen, ging het licht even uit.”

Daar sta je dan, met je vrouw buiten westen op het drukbezette asfalt. Gelukkig wist Erik precies wat hij op dat moment moest doen. “Ik ving haar op en probeerde haar te verplaatsen naar de stoep. Die Rautekgreep uitvoeren op m'n skates, dat was nog wel even lastig. Ik vroeg iemand anders om 112 te bellen en legde de telefoon naast me neer, op de speaker. Zo kon ik met de meldkamercentralist de situatie bespreken.” Gelukkig kwam zijn vrouw kort daarna bij en kon de bestelde ambulance worden afgeblazen.

In dit soort gevallen is het dus heel handig om in ieder geval een basiskennis aan EHBO te hebben. Maar voor Erik gaat het wel verder dan dat: met zijn bedrijf NCBHV leidt hij mensen onder andere op tot EHBO'er. “Voor sporten zoals ijshockey, veldhockey en motorcross heb ik zelfs speciale cursussen opgezet. Daar komt precieze kennis bij kijken. Kan je bijvoorbeeld op het ijs een AED gebruiken? En wat doe je met al die beschermende kleding; aanhouden of uittrekken?” Heel handig voor trainers, coaches of trainingskampbegeleiders.

0m dezelfde reden waarschuwt Erik dat je ook niet iedere vrijwilliger zomaar op ieder festival kan neerzetten. “Een basis EHBO-diploma is voor sommige situaties echt niet voldoende. Is er bijvoorbeeld drank of drugs in het spel? Dat vereist hele andere kennis dan bij een sportief evenement. Bij de Vierdaagse nu bijvoorbeeld: je moet wél weten hoe je die blaren aanpakt. Nooit zomaar doorprikken; het liefst hou je ze heel en dek je ze op de juiste wijze af.” Kijk, dat is nog eens handige kennis.

'Ik zeg nooit tegen mensen dat het wel goed gaat komen. Dat kan je niet beloven'

Maar uiteindelijk heeft iedere hulp bij ongevallen dezelfde basis: rustig blijven, zorgen dat het letsel niet verergert en de situatie goed overdragen aan de professionals. Erik: “Ik zeg nooit tegen mensen dat het wel goed gaat komen, want dat kan je gewoonweg niet beloven. Maar je kan ze wel vertrouwen geven, dat ze hulp krijgen en dat dat goed gebeurt. Gelukkig hebben we in Nederland een heel goed op- en afschakelsysteem. Als je 112 belt en ze vertelt wat er is gebeurd, kunnen ze altijd nog inschatten dat beter de huisarts erbij kan komen. En andersom werkt dat net zo.”

Negen van de tien keer loopt het gelukkig met een sisser af. “Laatst had iemand op het ijs nog een schaats in z'n hals gekregen. Dat konden we uiteindelijk met pleisters oplossen. Wel goed aangelegde hechtpleisters natuurlijk, niet van die K3-plakkers.”

Door Peper Hofstede
 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Tech voor onderweg

1. Navigatie, fietsalarm en tracker ineen: SmartHalo

Met de gadget van SmartHalo tover je jouw fiets om tot een ‘slimme’ fiets. De gadget zit bomvol handige functies. Zo laat de SmartHalo je via gekleurde lichten op het scherm zien welke kant je op moet om veilig en snel op je bestemming te komen. Hij houdt je ritjes bij en slaat al die gegevens op in de bijbehorende app. Gaat de zon onder? Dan zorgt de SmartHalo ervoor dat je voorlamp aanspringt. Fiets kwijt? Dan geeft de app je een seintje waar je ‘m ook al weer had geparkeerd. En ben je bang dat zo'n mooie gadget je fiets wel heel aantrekkelijk maakt voor dieven? Als iemand met je fiets aan het knoeien is, activeert de interne bewegingssensor van de SmartHalo een luid alarm om zo de fietsdieven af te schrikken.

Voor 200 euro heb je een: fietsalarm, voorlicht, tracker en navigatie ineen.

2. Nooit meer een lege telefoon

Als iets frustrerend is voor fietsers die lange afstanden fietsen, is dat de batterij van hun smartphone leeg gaat - bijvoorbeeld bij het gebruik van energieslurpende apps als Stravo. De Cycle2Charge is dan je redder in nood. Je bevestigt de gadget aan je fiets en sluit de meegeleverde kabel aan op de dynamo van je fiets. Terwijl jij fietst, geneer je stroom om je smartphone op te laden. Je moet dan trouwens wel snel genoeg fietsen: tenminste 15 kilometer per uur.

De Cycle2Charge kost 59,95 euro.

3. Beleef Nederland met de mooiste fietsroutes

Ben jij je standaard rondje fietsen zat? Download dan de Fietsnetwerk-app. Hierin vind je verschillende al samengestelde fietsroutes die je langs de mooiste plekjes brengt. Maar je kunt ook tijdens je fietstocht in de app kijken om te zien welke route je vervolgens kunt nemen. De app geeft je telkens als je bij een knooppunt komt informatie over de volgende afstand. En hij laat je ook nog eens zien wat er in de omgeving te zien en doen is. Zo verdwaal je nooit meer en ontdek je steeds weer een nieuw stukje van Nederland.

De app is gratis te downloaden voor iOS & Android, maar je kunt ook via je desktop een route bepalen.

4. Nooit meer een platte band

De hel van iedere fietser: een platte band! Als het aan de knappe koppen van Tannus ligt, is dat verleden tijd. In de Tannus banden hoeft geen lucht dus je zal nooit meer met een lekke band langs de weg staan. Door de interne structuur behoudt de band haar verende werking, zonder afhankelijk te zijn van de lucht die erin zit. Maar hoewel ze niet lek kunnen gaan, hebben ze ook weer niet het eeuwige leven: na verloop van tijd verslijten ze gewoon.

Een Tannus Tires koop je online voor ongeveer 60 euro.

5. Een super licht slot

Iedereen met een goede fiets zal zich vast wel herkennen in het feit dat je altijd je fiets dubbel en dwars op slot moet zetten. Een goed slot is zwaar, groot en onhandig en als eenmaal het stofje eromheen loslaat, beschadigt het ook nog eens je fiets. Tex-lock is een slot dat van hightech textiel is ontwikkeld waar geen schaar of zaag doorheen komt. Bovendien zal het slot je fiets niet beschadigen, is het ontzettend flexibel en weegt het nog geen kilo.

Voor 97 euro inclusief verzendkosten zorg je ervoor dat je fiets nooit meer gestolen wordt.

Nina Verberne is vergroeid met haar smartphone en heeft haar eigen techwebsite voor vrouwen: Girl in a Tech World. Ze vindt niets leuker dan met jou haar favoriete apps en handige knowhow te delen!

5 x zomer is stom

De zomer is een populair seizoen. Zwemmen in zee, picknicken in het park of met een verfrissende cocktail op het terras. Alleen maar leuk toch? Nou nee, want alles heeft z'n rafelrandje, dus ook het zonnige weer. Vijf dikke minpunten van de zomer.

1. Plakken
De zomer is het seizoen dat we plakken en kleven. Zodra de temperatuur buiten omhoog gaat, wordt het in huis vaak broeierig en lig je ’s nachts te woelen in je eigen zweet. Ook overdag ontkom je er niet aan, want insmeren is nu eenmaal belangrijk. Maar hoe hoger de factor, hoe meer het voelt alsof je een wandelende Prittstift bent.

2. Drukte
Op een miezerige herfstdag kun je heerlijk rustig over straat, maar op een zonnige zomerdag verandert het centrum van elke stad in een mierenhoop aan mensen. We willen allemaal naar buiten en dat is te merken. Files naar het strand en in de rij voor de ijssalon. Het hoort er bij. Net zoals de opgefokte stoelendans bij de terrassen. Zodra je daar ook maar één bil van je stoel tilt, staan er al drie anderen te duwen om dat felbegeerde plekje over te nemen.

3. Zand
In de winter is het strand er voor een stevige strandwandeling en een frisse neus, maar in de zomer verandert de Nederlandse kust in een plek waar we handdoek aan handdoek liggen bakken. In die horizontale positie heb je heel wat meer last van het zand. Zijn het geen enthousiast langs rennende kinderen, dan is het wel de wind die weer een verse lading in je gezicht doet landen. En wie op het strand relaxed een boek probeert te lezen, vindt dagen later nog korreltjes tussen de bladzijden.

4. Stank
Heb je net je fris riekende was buiten op gehangen, zie je de buurman vastberaden met een zak kooltjes naar buiten lopen. Dan weet je wel hoe laat het is. Want voor er ook maar één burger of sateetje gegrild gaat worden, is het eerst een hoop geklungel met aanmaakblokjes en briketten. Ondertussen slaat jouw rookalarm al bijna op tilt en die schone was ruikt allang niet meer naar bloemetjes. En wat te denken van een treinritje in de spits na een warme werkdag... Die lucht van dampende mensen in een walm van oud zweet! Blech.

5. Muggen
De grootste irritaties kunnen veroorzaakt worden door de kleinste wezentjes. Muggen dus. We zijn allemaal ’s nachts weleens uit bed gekropen om op zoek te gaan naar de boosdoener die ons al zoemend wakker houdt. Maar muggen kunnen zich razendgoed verstoppen en komen pas weer in actie nadat jij het licht uit doet en terug in bed kruipt. Waarna de zoektocht weer van voren af aan begint en je ’s ochtends alsnog wakker wordt met rode bulten overal. En bedankt, zomer.
 

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!

Dunkirk: achtbaanrit door oorlogshel

Film van de week: Dunkirk
Regie: Christopher Nolan
Met: Tom Hardy, Fionn Whitehead, Cillian Murphy
Waardering: 5 sterren

Ze kunnen geen kant op. De mannen, nou ja jongens, van het Britse en Franse leger die in het voorjaar van 1940 in Duinkerke worden omsingeld door de Duitsers. Schietschijven zijn ze, voor de bommenwerpers die boven het strand voorbij komen scheren. De paar overbeladen militaire schepen die weg weten te varen zijn eveneens een makkelijk doelwit. Voor de vliegtuigen, maar ook voor Duitse onderzeeërs.

Er is amper hoop en dat maakt regisseur Christopher Nolan vanaf de eerste scène met indringende, maar bloedmooie beelden duidelijk. De jonge soldaat Tommy zoekt dekking terwijl om hen heen mannen met bosjes neervallen. Hij wil naar huis en doet er alles aan om op een boot te komen. Overleven is het enige wat nog telt. Tommy ontsnapt ternauwernood aan de dood, maar heeft ook keer op keer pech bij zijn verwoede pogingen van dat vervloekte strand weg te komen.

Ondertussen is er vanuit Engeland hulp onderweg. Gevechtspiloot Farrier gaat dekking vanuit de lucht geven, terwijl moedige burger Mr. Dawson gehoor geeft aan de regeringsoproep om met zoveel mogelijk particuliere bootjes de gestrande jongens op te pikken. Operatie Dynamo is van start. Met elke meter vooruitgang die ze boeken neemt de spanning toe, want de situatie aan wal wordt steeds hachelijker, maar ook op zee en in de lucht vindt een hoop ellende plaats.

Nolan schakelt vlot tussen de verschillende perspectieven en speelt daarbij met de chronologie. Dat zorgt soms voor lichte verwarring, iets wat passend bijdraagt aan het gevoel van chaos. Net als de soldaten weet je niet meer wat voor en achter is. Nolan werpt ons middenin de overlevingsstrijd en biedt geen uitweg. Ook de razendsnelle montage en dreigende muziek zorgen ervoor dat je als kijker amper ademruimte krijgt.

Doordat de waar gebeurde evacuatie van Duinkerke vanuit meerdere kanten wordt verteld, heeft Dunkirk niet één duidelijke hoofdpersoon. Er is niet één held om mee mee te leven, geen emotionele ontwikkeling die het verhaal ondersteunt. Toch zet de film zijn klauwen in je, want de combinatie van al die losse flarden vormt een ongelofelijk sterk geheel. 

De boel dicht smeren met emoties had dat alleen maar verzwakt. Nolan houdt het subtiel. Als na alle ontreddering dat sprankje hoop de kust bereikt, zien we bij de bevelhebbende commandant even tranen in zijn ogen opwellen. Meer is ook niet nodig. En als piloot Farrier boven het strand zweeft en de kleine bootjes ziet arriveren, maakt hij zwijgend voor zichzelf de balans op. Juist door daar geen woorden aan vuil te maken, maakt dat beeld een blijvende indruk.

Door Kita van Slooten

Mr. Blue Eyes: Cillian Murphy

Hij is momenteel te zien als flink getraumatiseerde soldaat in Dunkirk, maar als we begin dit jaar Cillian Murphy spreken, mag hij nog geen woord over die film reppen. Een streng contract verbiedt hem dat. Maar niet getreurd, want de 41-jarige Ierse acteur heeft ook daarbuiten genoeg te vertellen. Zeven vragen aan de man met de felblauwe ogen.

Na The Dark Knight-trilogie en Inception is Dunkirk alweer de vijfde film waarbij je met regisseur Christopher Nolan samenwerkt. Dat bevalt goed dus?
Ik heb de mazzel dat hij telkens weer belt en dan zet ik alles op alles om mee te kunnen doen. Bij Dunkirk verscheen ik op de set een dag nadat ik een vorig project had afgerond. Snel voor de nieuwe rol m’n haar laten knippen en hup meteen door.


Cillian Murphy (rechts) in Dunkirk

Normaal gesproken neem je wel pauze tussen films door?
Dat is wel beter ja. Het gebeurt vaker dat ik van het ene project in het andere rol, maar dat is verre van ideaal. Je hebt dan geen tijd om je vorige personage van je af te schudden voor je weer in de huid van een ander kruipt. Het liefst heb ik twee maanden vrij voor ik weer aan iets nieuws begin, maar je hebt weinig invloed op die schema’s. Dus dan zit ik ergens in een flatje ver van huis na een lange draaidag alweer de volgende rol voor te bereiden en tegen mezelf te praten. Maar goed, ik heb natuurlijk hartstikke tof werk, dus het is klagen over een luxeprobleem.

Van de serie Peaky Blinders, waarin je de hoofdrol in speelt, is nu het vierde seizoen in de maak. Hoe is het om jaarlijks met dezelfde groep mensen op de set te staan? Raak je dan beter bevriend?
Telkens wanneer er een nieuw seizoen van Peaky Blinders gemaakt wordt, voelt het alsof we een familiereünie hebben. Maar de rest van het jaar spreek ik die jongens niet, want dan zijn we druk met andere dingen. Als acteur ben je erg goed om in de korte tijd die je met je collega’s deelt een gevoel van kameraadschap op te bouwen, maar ook om daar zo weer van weg te lopen. We bouwen heel snel relaties op en keren die na het werk heel makkelijk de rug toe. Dat hoort erbij. Voordeel van een serie is wel dat je op de set gelijk aan de slag kunt en niet eerst uitgebreid moet kennismaken met alle prietpraat die daarbij hoort.


Als gangster Thomas Shelby in de serie Peaky Blinders

Wat is voor jouw belangrijk bij het kiezen van een rol?
Het scenario moet goed zijn. Daar begint het allemaal mee. Met een sterk geschreven verhaal. Daarna is het voor mij belangrijk dat ik een zekere vertrouwensband heb met de regisseur. Als dat gevoel goed zit, kan ik het meeste uit mezelf halen. Want dan durf ik blind op iemands aanwijzingen te vertrouwen en me kwetsbaar op te stellen. Dat laatste is nodig om steeds een stapje verder te kunnen gaan. Je moet jezelf voor gek durven zetten en fouten durven maken. Want van daaruit kun je naar het beste eindresultaat werken.

Maakt het voor jou verschil of de regisseur een man of een vrouw is?
Het ligt in eerste instantie aan de persoon. Maar ik werk graag samen met vrouwen. Wat mij betreft zijn vrouwen de sterkere sekse. Ze zijn in de meeste dingen beter dan wij mannen. Iedere man met een goede moeder, goede zussen of goede vrouw weet dat.


Op de rode loper tijdens de première van Dunkirk

In 2015 ben je met je vrouw en twee kinderen verhuisd naar Ierland. Ben je nog altijd blij met die beslissing?
Zowel ik als mijn vrouw zijn in Ierland geboren en getogen. Toen ik in mijn twintiger en dertiger jaren was, wilde ik er niet wonen, maar nu is het heerlijk om terug te zijn. Hiervoor woonden we veertien jaar in Londen. We waren al verhuisd voor alle Brexit-ellende, maar dat maakt het nu wel extra fijn om weer thuis te zijn. Het is een klassiek Iers verhaal eigenlijk; weggaan, je ding doen en dan toch maar besluiten weer naar huis te gaan.

Wat maakt dat Ierland voor jou de fijnste plek is?
Ierland voelt als een kleine oase, met Amerika aan de ene kant en Engeland aan de andere. We hebben natuurlijk ook zo onze problemen en eigenaardige politici, maar het is een progressief en liberaal land. Een prachtige plek om te wonen en je kinderen op te voeden. Maar misschien moet je dus wel eerst weggaan om dat alles pas echt te kunnen waarderen.

Door Kita van Slooten

Forel van de grill met sumak-knoflookolie

In samenwerking met Fontaine Uitgevers

In het nieuwe kookboek Souq staan heerlijke gerechten uit de Arabisch-mediterrane keuken. Zoals deze zoetwatervis met friszure sumak en rauwe knoflook. 

Ingrediënten voor 2 tot oneindig veel personen:

  • 4-8 forellen (schoongemaakt)
  • zout
  • 3 tenen knoflook 
  • 4 el sumak 
  • 100 ml frisgroene olijfolie
  • evt. 3 el citroensap

Bereiden:

Steek de barbecue aan of verhit een grillplaat. Was de forellen, verwijder de slijmlaag en dep ze goed droog. Bestrooi ze rondom met flink wat zout. Pel en rasp de tenen knoflook. Meng in een schaaltje de knoflook met de sumak, de olijfolie en naar smaak wat zout. Nog frisser? Voeg dan het citroensap toe. Gril de vissen rondom goudbruin en gaar; reken circa 12 minuten, afhankelijk van de grootte van de vis. Serveer met de sumak-knoflookolie.

Souq
Stel je een zomerse zondagmiddag voor. In de schaduw zit je met familie en vrienden aan gedekte, lange tafels die vol heerlijke mezze staan. Van karaffen met arak en citroenlimonade, verse amandelen en schaaltjes zijdezachte hummus tot gefrituurde kibbehballetjes en tabouleh of fattoush. Mezze zijn koude en warme gerechtjes uit de Arabisch-mediterrane keuken die de smaakpapillen verwennen en samen een maaltijd op zich vormen. Auteurs Nadia Zerouali en Merijn Tol geven in het kookboek Souq ruim honderd recepten om een tafel te vullen met hun versie van mezzegastvrijheid: traditioneel maar met een eigentijdse twist. Behalve deze heerlijke recepten vind je in Souq ook persoonlijke anekdotes over familie, vrienden en herinneringen. De mezzetraditie staat gelijk aan gulheid, vrijgevigheid en gezelligheid – en dat zie en proef je terug in dit boek. 

Titel: Souq
Auteurs: Nadia Zerouali en Merijn Tol
Prijs: € 29,95
ISBN: 978 90 5956 722 1
Uitgever: Fontaine

 

 

 

 

 

 

On demand: de leukste films en series

Wat is er nou fijner dan een goede serie of een spannende film kijken? Even jezelf verliezen in het verhaal, of wat opsteken van een mooie docu. Maar het aanbod on demand is overweldigend groot. Wij helpen je een beetje bij de keuzestress: wat is de moeite waard en wat eigenlijk niet?

GYPSY

Wanneer kijken: als je ook weleens droomt over een geheim tweede leven
Wanneer niet: als je zelf in therapie zit
Naast je op de bank: het nummer van je therapeut
Waar: Netflix

Op het oog heeft Jean Holloway het goed voor elkaar: leuk huwelijk met een knappe man, een slimme dochter en een uitdagende baan als therapeut. Maar kennelijk is het toch niet genoeg voor haar. Ze begint zich in het geheim steeds meer tegen de levens van haar patiënten aan te bemoeien, wat natuurlijk totaal tegen de regels van het vak ingaat. En zoals dat gaat, raakt ze gaandeweg ook steeds verder verstrikt in haar eigen leugens.

De spanning zit er natuurlijk in dat je nooit weet wat jou als kijker aan leugens wordt voorgeschoteld. We mogen dan wel alles meebeleven wat Jean doet, maar dat betekent niet zomaar dat dat de 'waarheid' is. De serie heeft verder een bijzonder sensuele sfeer, er wordt veel geflirt en gesekst. Toch is het ook wel frustrerend om naar te kijken: waarom Jean nou doet wat ze doet wordt nooit helemaal duidelijk. Misschien is ze zelf wel gewoon gek, wat natuurlijk ieder vooroordeel dat over therapeuten bestaat, bevestigt. 

ALL IN RESTAURANT

Wanneer kijken: als je af en toe flauw wel geinig vindt
Wanneer niet: als drama je ding is
Naast je op de bank: (je poker)chips
Waar: Videoland

In een interview met het AD vertelde Geza Weisz, een van de hoofdrolspelers van All In Kitchen, dat de personages 'een bijna Friends-achtig groepje' vrienden vormen. Dat is een tamelijk overmoedige uitspraak, maar All In Kitchen deelt wel een paar kenmerken met de beroemde sitcom - met name dat het dus over een groep vrienden gaat. Hier delen ze niet een veel te chic appartement, maar werken ze samen in een restaurant dat op het randje van faillissement bungelt.  

De vrienden Tjé en Hein krijgen de vraag of ze samen dat restaurant willen gaan runnen. Ze hebben geen enkele ervaring en hun opdrachtgever hoopt dan ook dat ze zullen falen, zodat hij het voor een prikkie over kan nemen. Maar ze verzinnen een concept dat aanslaat: na het eten kan je je maaltijd terugverdienen door erom te pokeren. Best een vrolijk idee en het is ook best een vrolijke serie geworden. Enig drama of persoonlijke ontwikkeling zit er niet in, maar de grapjes zijn af en toe best leuk. En de afleveringen zijn maar 25 minuten, dus dat is net een lekker kijk-snackje. All In Kitchen is bepaald geen Friends, maar wel een frisse comedy van eigen bodem.

  

MODERN FAMILY

Wanneer kijken: voor een feestje der herkenning
Wanneer niet: als je het graag wat traditioneler hebt
Naast je op de bank: je eigen gekke gezin 
Waar: Netflix

Vorig jaar schreven we in Weekend Magazine over het gezin van de toekomst. Steeds minder zullen we aan de basis een getrouwde man en vrouw met 1.7 kind zien en in plaats daarvan zal blijken dat de hoeksteen van de samenleving prima verschillende vormen aan kan nemen. De serie Modern Family is daar een toonbeeld van. Het gaat over de bejaarde Jay en zijn veel jongere vrouw en stiefzoon, Jay's zoon en diens vriend en Jay's dochter en haar gezin. 

Het grappige is dat in die nieuwerwetse lappendeken allerlei traditionele en dus ook herkenbare problemen en situaties voorkomen. Goedkeuring willen krijgen van je ouders, of je juist tegen hen afzetten, gebekvecht met je geliefde dat eigenlijk op een grote intimiteit duidt, elkaar een beetje liefdevol voor gek zetten: het komt - natuurlijk - binnen elk gezin voor, ongeacht de samenstelling. En het is ontzettend leuk om dat ook eens in een tv-serie terug te zien. Dat de karakters een tikje stereotype zijn, neem je graag voor lief, want ook hier geldt dat net als bij 'echte' mensen er vaak meer in zit dan je in de eerste afleveringen zou vermoeden.

MADAGASCAR: ESCAPE 2 AFRICA

Wanneer kijken opzetten: als je even wil koken terwijl de kinderen zich rustig houden 
Wanneer niet: als je echt een heel moeilijk gerecht aan het maken bent en niet even mee kan kijken
Naast je Op de bank het aanrecht: een vega-gerecht (want met al die pratende dieren smaakt je tartaartje net wat minder lekker)
Waar: Videoland

Voor wie de eerste Madagascar-film nog niet had gezien, geen paniek: ook die kan je kijken op Videoland. Maar nodig is het niet, en Madagascar: Escape 2 Africa is misschien nog wel leuker dan z'n voorganger. Dit keer komen de New Yorkse dierentuindieren Alex (de leeuw), Marty (de zebra), Melman (de giraffe) en Gloria (het nijlpaard) op het vasteland van Afrika terecht, samen met de gestoorde, maar altijd blije maki-koning Julian en zijn sidekick en natuurlijk de sluwe pinguïns. Hier komen ze niet alleen een boel soortgenoten tegen, maar ook een groep toeristen, onder wie ook het doodenge omaatje Nana. 

Een recept voor chaos natuurlijk en vooral ook voor een heleboel grapjes. Wie je favoriete personage ook is, ze komen allemaal behoorlijk goed uit de verf met hun eigen uitdagingen en complexen. Alex moet bewijzen dat hij ook juist als showleeuw zijn plek in de troep waard is, Marty moet op zoek naar wat hem uniek maakt en Gloria en Melman ontdekken hun ongebruikelijke, maar oprechte liefde voor elkaar. Daar zitten dus genoeg volwassen thema's bij, met bijbehorende volwassen humor. Vooral meekijken met de kids dus, dit is echt voor alle leeftijden leuk.

Weekendagenda

Zoomeravond

In de zomer is Artis geopend in de avonden. Je kunt in de mooie tuinen picknicken, er zijn optredens en muziek. Aanstaande zaterdag spelen The Mysterons. Iedere zoomeravond wordt afgesloten met een rondleiding door het park in de schemering. www.artis.nl.

Sjiek antiek

Wat is er nu chiquer dan een antiekmarkt op Lange Voorhout. Tussen de stadspaleizen en oude bomen staan kraampjes met antieke theelepeltjes, kristallen glaasjes, sieraden en heel veel boeken. Er is een lekker koffiekarretje en het beroemdste café van Den Haag, Bodega de Posthoorn, ligt op steenworp afstand... Misschien kom je Mark Rutte ook nog tegen. antiekenboekenmarktdenhaag.blogspot.nl.

Buiten eten

Het ritselt weer van de foodfestivals, maar wij vinden Eten op rolletjes altijd wel erg gezellig. Dit weekend zijn ze in Deventer neergestreken. Natuurlijk met allerlei foodtrucks, winebars en veel special biertjes. Maar ook heerlijke live muziek en natuurlijk een poppentheater en knutselbus voor de kinderen. etenoprolletjes.nl

Op 't platteland


Trekkertrek: wie kent het niet? Enorme tractoren, knetterharde motorgeluiden, natuurlijk veel rondvliegend zand én bier. 's Avonds barst het feest los en wordt er in tenten flink gedanst! Komend weekend in bijvoorbeeld Lunteren en Gulpen. Kijk op www.tractorpulling.nl voor de landelijke agenda. 

Kunst in de tuin

Iedere zomer opent het Rijksmuseum zijn tuinen voor sculpturen van een bekende kunstenaar. Dit jaar is Jean Dubuffet aan de beurt. Twaalf beelden steken af tegen het groen van de tuinen en het monumentale gebouw. Dat Dubuffet belangrijk is voor de kunststroming art brut (outsider art), kun je wel zien aan deze bijzondere sculpturen: rauw, kleurrijk, kinderlijk. www.rijksmuseum.nl. Tegelijkertijd is er in het Stedelijk een tentoonstelling met werk van Dubuffet uit eigen collectie. www.stedelijk.nl.

Wat leuk dat je er bent! Vind je ons ook leuk? Volg ons dan op Facebook of abonneer je op onze nieuwsbrief!