Marcel Maijer

De handtekening als een soort bidprentje

17 juni 2014 18:33

Sportcommentator Herman Kuiphof riep ooit: 'voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven'. Tijdens het WK in Brazilië lijkt die prachtige uitspraak nog slechts een understatement.

In dit Zuid-Amerikaanse land stopt deze weken gewoon het openbare leven. Vooral als het thuisland speelt. Straten zijn leeg, winkels bijkans verlaten, de vele barretjes daarentegen stampvol met liefhebbers die maar geen enkele omwenteling van de Brazuca, de officiële wedstrijdbal, willen missen.

"Juist deze mensen kunnen nu - terwijl hun land naar de wereldbeker marcheert - voor even hun ellende vergeten"

Het voetbal hier is hot! Niks bijzaak, hoofdzaak! Helemaal voor de vele miljoenen straatarme inwoners, vaak woonachtig in de beruchte favela's die het land 'rijk' is. Krottenwijken waar een dak boven je hoofd al een luxe is. Juist deze mensen kunnen nu - terwijl hun land naar de wereldbeker marcheert - voor even hun ellende vergeten.

Maar ook de rijke minderheid geniet van dit WK. Als er niet wordt gevoetbald, vormen bijvoorbeeld de drukke winkelstraten in het centrum een bonte parade van geelgroene shirtjes, vaak gelardeerd met gelijkgekleurde attributen. Het is een machtig schouwspel.

"Het zegt alles over dit land. De sport als geloof, de bal als relikwie en de handtekening als een soort bidprentje"

Het spelershotel van Oranje, aan het legendarische strand van Ipanema, wordt dagelijks omzoomd door fans, die er uren voor overhebben om maar een glimp van de mannen van Louis van Gaal op te vangen. Het bemachtigen van een handtekening in een van de vele fotoboeken die er in omloop zijn, moet voor hen voelen als het scoren van de winnende treffer in de finale. Niet iedereen heeft trouwens van die fraaie albums, maar een verfrommeld papiertje doet ook prima dienst.

Wie precies wie is, doet er eigenlijk nauwelijks toe. Veel verder dan Arjen Robben, Robin van Persie en Wesley Sneijder komen de meesten dan ook niet. Vooral de kleine middenvelder is populair, terwijl juist hij met twee doelpunten er eigenhandig voor zorgde dat het voetbalgekke Brazilië vier jaar geleden in de kwartfinale van het WK in Zuid-Afrika werd uitgeschakeld. Het zegt alles over dit land. De sport als geloof, de bal als relikwie en de handtekening als een soort bidprentje.

"Het aanwezige leger veiligheidsmensen heeft het er nog over. Wesley Sneijder kon letterlijk geen twee stappen achter elkaar zetten"

Veel succes hebben de handtekeningenjagers overigens niet. De spelers laten zich nauwelijks buiten zien, zeker niet na hun eerste 'uitje', toen een strandwandeling bijna uitliep op een volksoproer. Het aanwezige leger veiligheidsmensen heeft het er nog over. Wesley Sneijder kon letterlijk geen twee stappen achter elkaar zetten en twee spelers werden zelfs geraakt door een verdwaalde kite.

Van enige ontspanning was geen enkele sprake. Sindsdien gaan spelers nauwelijks meer in het officiële tenue naar buiten. De herkenbaarheid is immers te groot. De 'onbekende' internationals geraken in casual outfit nog wel buiten. Zo ging Daryl Janmaat zondag gezellig met zijn gezin op stap. Geen haan die ernaar kraaide. Daryl who? De grote sterren lukt dat niet. Zelfs toen Clarence Seedorf het spelershotel wilde bezoeken, moest hij zich door een kordon opdringerige enthousiastelingen heen werken. Voor wie het was vergeten: dit is Brazilië. Het meest voetbalgekke land ter wereld. En dan te bedenken dat we pas net zijn begonnen! I love it!

@marcelmaijer