Oorlog in Oekraïne

Uit Oekraïne gevluchte Nederlandse voetballer: 'Een echte hel'

02 maart 2022 18:09
Antwi in zijn tijd als speler van FC Volendam Beeld © Pro Shots / Toon Dompeling

Rodney Antwi is weer in Nederland, maar een week geleden zat hij nog met zijn Oekraïense voetbalclub vast in een hotel in Kiev. De 26-jarige geboren Amsterdammer wist op tijd te ontsnappen aan de invasie van Rusland en de bombardementen op de hoofdstad van Oekraïne. "Van de clubeigenaar weet ik dat hij de wapens heeft opgepakt om mee te gaan strijden."

Antwi tekende twee maanden geleden nietsvermoedend bij Inhoelets Petrove, een kleine club uit de Oekraiënse competitie. "Ik wist dat er eerder oorlog in het land was geweest, ik had mijn research gedaan. Maar van mensen daar hoorde ik dat de troepenopbouw aan de Russische grens meer een politieke kwestie was. Zij reageerden nuchter. Ook toen ik er voor het eerst was, was er geen sprake van paniek. Niemand dacht aan een oorlog. Twee maanden later vindt er een militaire inval plaats. Dat had ik nooit verwacht."

Competitie stilgelegd

Inhoelets Petrove ging een maand op trainingskamp in Turkije. Juist toen het vliegtuig landde in Kiev, brak de oorlog uit. "Alle spelers werden in het hotel wakker gemaakt door stafleden. We hadden direct een meeting. 'De Russen zijn ingevallen, er worden plaatsen in Oekraïne gebombardeerd. De voetbalcompetitie is per direct stil gelegd.' Iedereen was geschokt. Dan besef je pas: ik zit nu in een oorlogsgebied."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Neres is UEFA dankbaar na vlucht uit Oekraïne

Antwi nam direct contact op met zijn familie en management om te proberen weg te komen uit Kiev. "Spelers wilden naar het vliegveld, maar dat was al gesloten. Treinen reden misschien wel, misschien niet, hoorden we. Een teamgenoot en ik probeerden een auto te huren, maar gas en benzine werden al niet meer geleverd. Bovendien kenden we de weg in Oekraïne helemaal niet. Als je vast komt te zitten, ben je helemaal de sigaar."

Doodse stilte

Een Uber bestellen ging ook niet meer. "Toen zijn we maar eten en drinken gaan inslaan bij een supermarkt. Op de weg ernaartoe merkte een ploeggenoot op hoe abnormaal rustig het was. Er was geen paniek in de straten, maar doodse stilte. Dat was eng, voor zo'n grote stad. Bij de supermarkten en banken was het wel gigantisch druk. Mensen probeerden, net als wij, geld te pinnen om te kunnen vluchten."

Onderweg kwamen ze toevallig een nog wel rijdende Uber-chauffeur tegen. "Die vroeg 750 euro voor een rit van Kiev naar Lviv (een stad in het westen van Oekraïne op 540 km rijden, red.). Maar de wegen in die richting stonden toen al overvol. We hoorden verhalen van mensen die er tien uur over deden om van Lviv naar de Poolse grens te rijden. Daarnaast was het een zeer gevaarlijke route. We hebben het dus niet gedaan."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Vluchtelingen melden discriminatie aan grens Oekraïne en Polen: wat is er aan de hand?

Eenmaal terug bij het hotel zag Antwi dat Oekraïense ploeggenoten in de spelersbus stapten om terug te gaan naar Petrove. Het stadje van de club, in het zuiden van het land. "Ik heb erover nagedacht om met ze mee te gaan. Omdat we een team zijn en toch alles samen doen. Maar mijn familie praatte dat uit mijn hoofd. Het zou alleen maar lastiger worden om het westen te bereiken."

Afscheid

Dus viel de groep uit elkaar. "Ik heb niet eens afscheid kunnen nemen van al mijn ploeggenoten. Dat was pijnlijk, moeilijk." Op het station van Kiev konden een teamgenoot en hij tickets kopen voor een slaaptrein richting Lviv. "Op de perrons was het chaotisch druk. De trein zat vol, maar was nog niet volgepropt, zoals je later op tv zag. Toen-ie eenmaal reed, voelde ik me voor het eerst weer veilig."

Ongeveer negen uur later kwam Antwi aan in Lviv, waar de omstandigheden totaal anders waren. Een grote vluchtelingenstroom probeerde vanuit daar de Poolse grens te bereiken. "Een complete chaos. Echt de hel. Oekraïense mannen werden uit treinen gehaald, families werden er uit elkaar getrokken. Zij mochten van het Oekraïense leger niet weg: ze moesten blijven om te vechten tegen de Russen. Vlak bij ons in de coupé moest een man gedwongen afscheid nemen van zijn vrouw en dochtertje. Dat soort dingen zie je liever niet..."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Nederlandse achterblijvers in Oekraïne: 'Het was naïef om te blijven'

Racisme

Bij de Poolse grens was de situatie niet meteen beter. "Een Poolse politieagent zag ons, en vroeg wat we daar kwamen doen. Tsja, wat denk je... En dat werd ook alleen aan ons gevraagd. Donkere mensen werden één kant op gestuurd, naar de achterkant geduwd, waardoor het nog langer duurde voordat we gecontroleerd de grens over konden. Racisme is al pijnlijk in een 'normale' situatie, maar nu helemaal."

Eenmaal over de grens, had zijn familie een taxi en hotel in Krakow geregeld. Daarvandaan kon Antwi terugvliegen naar Nederland en zijn geliefden in de armen vallen.

'Gezegend'

Antwi voelt zich naar eigen zeggen 'gezegend', omdat hij de reis goed heeft doorstaan. De vraag is wat de voetballer nu gaat doen. Hij had bij Inhoelets nog een contract voor anderhalf jaar. "Maar dat komt allemaal wel. Ik ben blij dat ik gezond en veilig thuis ben, in een land als Nederland. Je ziet nu uit Oekraïne beelden van gebombardeerde gebouwen, tanks die schieten. Het is echt oorlog. Ik heb niet kunnen slapen van de stress."

Hij heeft nog contact met mensen daar, vertelt hij. "Met de teamgenoten in Petrove gaat het goed, daar is nog niets aan de hand. Ik hoop dat het ze goed vergaat en dat het zo snel mogelijk ophoudt. Van de clubeigenaar weet ik dat hij de wapens heeft opgepakt om mee te gaan strijden."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore