Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

04 maart 2018 07:47

Met een dwarslaesie de berg af: zitskiër Linda (32) na zwaar auto-ongeluk op Paralympics

Linda (32) is al haar hele leven gek op wintersport. Wanneer ze bij een frontale botsing in Australië een dwarslaesie oploopt, boekt ze een half jaar later al een wintersportvakantie waar ze zittend leert skiën. Na jaren trainen gaat ze nu als zitskiër naar Pyeongchang. "Natuurlijk baal ik wel eens omdat ik nooit meer kan lopen. Maar ik ben vooral blij dat ik nog leef."

Als we Linda van Impelen uit Emst spreken, is ze druk met de laatste voorbereidingen voor haar vertrek naar PyeongChang. Samen met de andere Nederlandse paralympiërs zal ze vanaf 9 maart op jacht gaan naar medailles op de Paralympische Spelen.

Jarenlang geknokt

"Ik heb er superveel zin in", vertelt ze aan RTL Nieuws. "Mijn leven is door het ongeluk op zijn kop gezet, maar daarna heb ik jarenlang getraind en geknokt. En dat het nu gelukt is om me voor het eerst te kwalificeren voor de Spelen is wel een mijlpaal."


Linda (tweede van rechtsonder) tijdens de teampresentatie. (Foto: ANP)

Wintersportvakantie

Linda's verhaal begint in de Oostenrijkse bergen. Als zesjarig meisje ging ze daar voor het eerst met haar ouders en broertje op skivakantie. "Ik vond het meteen fantastisch, in de bergen en met al die sneeuw. Als ik moest kiezen tussen een zomervakantie of skiën, koos ik voor het laatste." 


Linda (voorop) tijdens één van de wintersportvakanties in Oostenrijk. (Eigen foto)

Stage in Australië

Het noodlot sloeg toe in Australië, waar ze in 2009 verplicht een half jaar stage liep. "Ik werkte in een hostel in Cairns, was daar eigenlijk manusje van alles en heb ondertussen marktonderzoek gedaan." 

Na afloop van haar stage kwam haar vriend, Misha, Linda opzoeken. "We hadden het plan om met een camper via de oostkust helemaal van het noorden naar het zuiden te rijden", vertelt ze. "Dat is een van de mooiste routes die je in Australië kunt doen."


Linda en haar vriend Misha in Australië. (Eigen foto)

'Ik voelde zijn hand niet'

Linda en Misha begonnen aan de tocht, maar na drie weken reizen ging het mis. "We reden op een smal plattelandsweggetje en kwamen in een bocht een tegenligger tegen. Mijn vriend reed en trok het stuur instinctief naar rechts, maar ze rijden daar natuurlijk links."

Ze botsten frontaal op hun tegenligger. "Ik herinner me dat ik heel hard Misha's naam schreeuwde." Na de botsing ziet ze dat Misha zijn hand op haar been legde. "Hij kneep erin en zei dat het goed zou komen, maar ik voelde niets. Ik voelde ook een soort warmte in mijn rug. Toen wist ik dat het niet goed was."

Bekneld

Linda en Misha zaten allebei bekneld in hun camper. "De vrouw die in de andere auto zat, belde meteen de hulpdiensten. Na een half uur was de helikopter er." De reddingswerkers kunnen Linda en Misha pas twee uur na het ongeluk bevrijden.

"Op zo'n moment gaat alles een beetje aan je voorbij. Je kunt niets doen. Ik wist in die auto al: ik kan nooit meer lopen. Maar ik was vooral bezig met de vraag of ik het wel zou overleven."

'Ik moest voor de operatie mijn oma bellen'

Misha werd aan de verwondingen aan zijn been geopereerd in een ziekenhuis in de buurt waar ook Linda per helikopter naartoe gebracht werd. Daar zagen ze al snel dat haar rug gebroken was.

"Ik werd overgebracht naar een specialistisch ziekenhuis. Daar ben ik geopereerd." Voor ze de operatie inging, moest ze haar familie inlichten. "Ik had iedereen geprobeerd, ook al mijn ooms en tantes, maar niemand nam op. Uiteindelijk moest ik mijn oma bellen, dat vond ik zo erg. Ik wilde haar dit echt niet aandoen, maar er was geen andere optie."

Toen ze na een paar dagen op de intensive care wakker werd uit de operatie, waren haar ruggenwervels vastgezet met metalen plaatjes. De diagnose van de artsen was duidelijk: ze heeft een dwarslaesie en kan nooit meer lopen. "Dat is natuurlijk heftig, maar het gevoel van blijdschap dat ik het overleefd had overheerste heel erg. Het had ook anders kunnen aflopen, en dan was ik er niet meer geweest."

'Ik had er vrij snel vrede mee'

Na een paar weken mochten Linda en Misha, met wie het ondanks zijn verwondingen weer redelijk goed ging, terug naar Nederland. Daar lag Linda nog een paar weken in het ziekenhuis voordat ze mocht beginnen met de revalidatie. "Ik weet dat het voor veel van mijn vrienden en familie toch wel een drempel was om mij op te komen zoeken. Ze vonden het natuurlijk heel erg voor mij en waren bang dat ze iemand zouden aantreffen die super verdrietig was."

Maar ze wist hen al snel gerust te stellen. "Ze zagen gewoon de Linda die ze kenden. Ik voelde me eigenlijk hetzelfde als voor het ongeluk, behalve dat ik niet meer kon lopen. Maar het had voor mijn gevoel ook heel anders kunnen gaan, dus hoe gek het misschien ook klinkt: ik had er al vrij snel vrede mee."

Revalideren

Met die nuchterheid en een flinke dosis gedrevenheid begon Linda aan haar revalidatie. "Ik kwam binnen en ze vertelden me dat ik het eerste weekend moest blijven omdat ik eerst moest leren om in een auto te gaan zitten, maar ik wilde eigenlijk gewoon naar huis in het weekend." En dus vroeg ze of dat het eerste was wat ze die week mocht leren. "Dat mocht, en het lukte ook binnen een week. Ik hoefde dat weekend dus niet te blijven."

Dit voorbeeld staat voor de manier waarop Linda haar leven weer oppakte na het ongeluk. "Ik wilde alles zo snel mogelijk leren om weer zelfstandig te kunnen leven vanuit een rolstoel."

Niet zielig

Wel bleef het voor Linda lastig hoe de buitenwereld op haar reageerde. "Ze kijken heel anders naar je, vinden je zielig en hebben medelijden."

Maar dat is volgens haar niet nodig. "Ik snap het wel, misschien zou ik er zelf ook zo naar kijken. Maar ik ben dezelfde Linda als vóór het ongeluk. Natuurlijk baal ik wel eens omdat ik nooit meer kan lopen. Maar ik ben iemand die wil doorzetten en laat me niet in een zielige hoek zetten. Ik denk niet in beperkingen. Als ik iets niet kan, bedenk ik een oplossing zodat het wel kan."

'Hij ziet mijn rolstoel niet'

Ondanks het feit dat Linda en haar vriend Misha veel meegemaakt hebben, zijn ze bij elkaar gebleven. "Veel mensen waarschuwden ons dat veel relaties stuklopen na een heftige gebeurtenis, of als één van de partners in een rolstoel belandt. Maar wij hebben dit ongeluk samen meegemaakt, zaten allebei in die auto en moesten ook allebei revalideren. Dat heeft ons misschien wel juist dichter bij elkaar gebracht."

Toch was ze af en toe onzeker. "Natuurlijk dacht ik wel eens: misschien is het beter als hij een vriendin zou hebben die wel gewoon lekker rond kan lopen. Maar Misha zei dan: ik zie je gewoon als Linda, die rolstoel zie ik eigenlijk helemaal niet. Pas na een tijdje durfde ik hem daar ook in te vertrouwen en te geloven dat hij dat echt meende."

Voor het eerst op wintersport

Linda kon al snel goed overweg met haar rolstoel en revalideerde voorspoedig. Het ging zelfs zó goed dat ze een half jaar na het ongeluk gewoon weer op wintersport wilde. "Ik heb het skigebied opgebeld en gevraagd of ze ook aangepaste skilessen gaven. Dat deden ze, en dus kreeg ik die winter al mijn eerste zitskiles."

Ondanks dat ze nu moest zitten in plaats van dat ze op de latten kon staan, was ze meteen enthousiast. "Het ging natuurlijk met vallen en opstaan en je moet van onderaf beginnen, maar het gevoel dat je weer die berg afgaat en op een nieuwe manier leert skiën, was heel leuk. Ik wist bij de eerste afdaling meteen al: hier kan ik heel veel lol aan gaan beleven."

Met een dwarslaesie de berg af

Linda skiet met een zogeheten mono-zitski. Die heeft een zitkuip op maat, die op een verend frame is gemonteerd. Daaronder is één normale alpineski gemonteerd.

De balans wordt verkregen door twee korte armkrukski's.

Video: bekijk hieronder hoe Linda de berg af gaat:

Beloftenteam

Eenmaal terug in Nederland zag ze dat de Nederlandse Ski Vereniging (NSkiV) wekelijks zitskitrainingen organiseerde in Landgraaf. "Dat was voor mij ruim twee uur rijden, maar ik had zelf een aangepaste auto en ik wilde weer heel graag wekelijks sporten."

Linda trainde steeds fanatieker en kwam na een paar jaar in het 'beloftenteam'. "Toen mocht ik ook meedoen aan trainingskampen en wedstrijden in het buitenland."

Twee keer per dag trainen

Sindsdien staat het leven van Linda in het teken van skiën. "Ik heb na een paar jaar mijn baan als administratief medewerker op moeten zeggen omdat ik het niet meer kon combineren. Ik train meestal twee keer per dag, en heb daarnaast nog wedstrijden." 

Begin dit jaar won Linda haar eerste wereldbekerwedstrijd, en wist ze zich te kwalificeren voor de Paralympische Spelen. Ze komt uit op de onderdelen Alpineski, Afdaling, Super G, Combinatie, Slalom en Reuzenslalom. "Ik kijk er enorm naar uit, zeker omdat veel vrienden en familie ook komen kijken. Die zijn er normaal gesproken niet bij, maar komen speciaal voor mij naar Zuid-Korea."

'Laat je niet in de zielige hoek duwen'

Als we haar vragen naar haar kansen, zegt ze: "Het is altijd lastig voorspellen. Alles moet goed voelen die dag. Als ik mentaal sterk ben en twee goede runs ski, kan ik meedoen voor de medailles. Maar als ik een foutje maakt, lig ik eruit. Het is echt alles of niets."

Of ze nu wint of verliest, Linda is sowieso trots dat ze er deze Spelen bij is. Voor andere mensen die om wat voor reden dan ook aangepast moeten sporten, heeft ze advies. "Ik weet dat de maatschappij je soms zielig vindt, maar laat je niet in die hoek duwen. Denk in mogelijkheden in plaats van beperkingen, laat zien dat je zelf dingen kan."

Benieuwd naar de prestaties van Linda in PyeongChang?

Linda komt op zondag 11 maart voor het eerst in actie. Er volgen tijdens de Spelen de onderdelen Alpineski, Super G, Combinatie, Slalom en Reuzenslalom. De wedstrijden zijn te bekijken via Eurosport.

Bekijk hieronder de documentaire die Sam Golbach maakte over de weg die Linda heeft afgelegd om op de Paralympics te komen. 

Meer op rtlnieuws.nl:

Topnieuws