Verslaving

Diana raakte op haar 13de verslaafd: 'Ik wilde verdoofd zijn'

05 juli 2016 19:24 Aangepast: 06 juli 2016 11:18
(archieffoto) Beeld © iStock

Zo'n zeven jaar geleden begon Diana alcohol te drinken. Ze was amper 13 jaar oud en thuis niet gelukkig. "Door de wijn voelde het alsof ik ergens bij hoorde. Daarna kwam de xtc... Tot ik helemaal niets meer kon."

Diana (niet haar echte naam) vertelt aan RTL Nieuws dat de sfeer thuis vroeger niet goed was. "Mijn ouders hadden altijd ruzie, toen ik vier was gingen ze uit elkaar. Over gevoelens werd niet gepraat. En met mijn broer had ik heel veel ruzie, waardoor ik me onveilig voelde."

Echt verslavingsgedrag

Op haar 13de kreeg ze vrienden die ouder waren en haar aan wijn hielpen. "Ik dronk alleen in het weekend, maar leefde daar erg naar toe. Door de wijn voelde ik me zelfverzekerder. Zonder voelde ik me alleen, met alcohol had ik het gevoel dat ik ergens bij hoorde." Ze vertoonde echt verslavingsgedrag: liegen, manipuleren, stelen, een grote mond hebben.

De jaren daarna ging het steeds slechter met Diana. "Ik was veel alleen thuis, omdat mijn moeder veel reisde. Mijn psychische problemen namen toe, ik voelde me leeg, alleen, nooit goed genoeg... Ik begon te experimenteren met xtc. Dat gaf me een heel goed gevoel, waardoor ik alleen nog maar toeleefde naar nieuwe xtc. Ik deed niets aan school, spijbelde, kwam te laat..."

Verdoofd zijn

Diana haalde 'wonder boven wonder' haar vmbo-examen en ging naar de hotelschool. Vier dagen per week werkte ze in een restaurant. "Na het werk kon ik altijd een paar drankjes drinken." Via psychiaters slaagde ze erin om medicijnen te krijgen voor ADHD, depressies... "Ik wilde verdoofd zijn, wist dat medicijnen tegen ADHD me kalmer zouden maken. Bij de drogist haalde ik ook andere rustgevende pillen."

Toch geloofde ze niet dat ze verslaafd was. "Ik dacht dat je pas verslaafd kunt zijn als je dakloos bent en ouder, echt het stereotype van een verslaafde. Ik gebruikte wel in het weekend, maar door de week gebruikte ik alleen de voorgeschreven medicijnen en pillen van de drogist. Dat zag ik niet als drugs."

'Ik was een bitch'

Maar Diana begon steeds meer problemen te krijgen. "Ik viel heel erg af, door de drugs kon ik nauwelijks eten. Ik gaf iedereen de schuld van alles. Alle problemen waren mij aangedaan. Ik was een bitch, moeilijk te bereiken, maar ik had het recht om me zo te gedragen, vond ik."

Op haar 18de ging het echt mis. Ze woog te weinig, kon haar verantwoordelijkheden niet meer aan. School werd te veel, haar hobby's, haar werk. "Ik stopte overal mee en zat alleen nog maar thuis, te gebruiken. Mijn spaarrekening werd steeds leger en ik viel in een heel diep gat. Ik merkte dat ik het mezelf moeilijk aan het maken was, maar ik kon niet stoppen."

De redding

Een weekje op vakantie werd de redding voor Diana. "Ik kwam een vrouw tegen die zag dat het niet goed ging en nam haar in vertrouwen. We hadden elke dag contact via Facebook. Zij hielp me om naar Yes We Can Clinics te gaan (een jeugdkliniek voor gedragsstoornissen en verslavingsproblematiek, red.). Ik kon niet toegeven dat ik verslaafd was, maar wel dat ik eetproblemen had en mijn verleden een plekje moest geven. Daarom ben ik gegaan."

De vrouw kwam echt op het goede moment, realiseert Diana zich. Al die hulpverleners die ze in de jaren daarvoor had gezien, kwamen te vroeg. "Ik zat op zo'n dieptepunt. Ik durfde mijn vrienden niet meer te bellen omdat ik ze verwaarloosd had, zat op Tweede Kerstdag alleen thuis. Ik dacht aan zelfmoord, wist echt niet wat ik moest doen. Ik besefte dat ik echt hulp nodig had. Zij was een beetje de moeder die ik soms miste."

Niets nodig

In de kliniek leerde ze dat ze geen alcohol of drugs nodig heeft om geaccepteerd te worden. En ze leerde dat het voor een verslaving niet uitmaakt hoe vaak je gebruikt. "Het gaat erom hoe je erop reageert. Ik functioneerde niet meer goed, ook niet toen ik alleen in de weekenden gebruikte. Dan ben je toch verslaafd." 

Nu is ze zo'n negen maanden clean en ziet ze hoe ongelukkig ze al die jaren is geweest. "Ik was doods. Elke dag opnieuw vluchtte ik voor de realiteit. Mijn ziekte maakte me wijs dat ik gelukkiger zou zijn als ik wat op had, maar ik gebruikte echt om mezelf te verdoven. Om mezelf voor de gek te houden."

Versnelde opleiding

Het leven ziet er nu totaal anders uit voor Diana. "Ik ga naar school, doe een versnelde opleiding waarop ik goede cijfers haal. Dat bewijst voor mij dat ik niet dom ben, zoals ik al die tijd dacht. Het egocentrische dat ik toen had, is helemaal weg. Ik kan praten over mijn gevoelens. Mijn beste vriendinnen maken weer deel uit van mijn leven. Ik heb mijn hobby's weer ontdekt. En ik kan nu de positieve dingen in het leven zien."

Toch maakt de verslaving nog altijd deel uit van haar leven. "Ik mijd plekken waar gebruikt wordt of kan worden, dan breng ik mezelf in gevaar. Als er gedronken wordt op een verjaardag, gebruik ik technieken die ik in de kliniek heb geleerd. En ik ga dagelijks naar meetings. Daar hoor ik dat mensen een terugval hebben gehad, of dat ze dood zijn. Heel hard is dat. Maar het is belangrijk voor mij om dat te horen, het is mijn motivatie om clean te blijven. Het is een levenslange ziekte."

Meer op rtlnieuws.nl:
Jongeren drinken, roken en blowen minder

`