Nederland

Boek over omgekomen marinier: 'Die man in die kist, is dat papa?'

07 oktober 2016 13:15 Aangepast: 07 oktober 2016 14:04
Ivo van der Steen schreef een boek over zijn omgekomen vriend. Beeld © Ivo van der Steen

Zes jaar geleden kreeg Ivo van der Steen (35) het telefoontje waarvoor hij vreesde: zijn beste vriend Jeroen Houweling was omgekomen in Uruzgan. Ivo schreef er een boek over. "Het verdriet was onverdraaglijk."

Hij ziet haar nog voor zich: Jessica Houweling, een paar dagen na de dood van haar man Jeroen. Joggingbroek aan, haar in de war, lijkbleek – ze had geen oog dichtgedaan die nacht. "Ze was een zielig hoopje mens", zegt Ivo van der Steen. De zoontjes (10 maanden en 9 jaar) van Jeroen en Jessica speelden in de woonkamer. "Hartverscheurend."

Jeroen Houweling, een boom van een vent, kwam in 2010 tijdens een missie in Afghanistan samen met een andere marinier om het leven. Hij was met zijn voertuig op een bermbom gereden. "Jessica belde me, 7 uur 's ochtends", vertelt Ivo. "Toen ik haar naam in mijn schermpje zag staan en zag hoe laat het was, dacht ik: dit is niet goed, dit is helemáál niet goed." Jeroen (29) was overleden aan zijn verwondingen. 

Laatste hoop

"We waren écht maatjes. Kenden elkaar al vanaf onze puberteit." Ze zaten op dezelfde school, daarna gingen ze allebei naar het Korps Mariniers. "Ze zeggen weleens 'over de doden niets dan goeds'. Bij Jeroen is het ook écht zo. Een mensenmens, topvader, hart van goud, kom maar op met al die clichés. Jeroen was een prachtvent." Niet zelden kwam hij 'effe' bij Ivo langs op z'n racemotor in hun woonplaats Purmerend. "Dan zette hij dat ding voor mijn tuin en gaf ie een flinke dot gas. Ik schrok me iedere keer het schompes."

Thumbnail

Jeroen (links) en Ivo in hun jongere jaren. 

Na het ongeluk ging Ivo dag in dag uit langs bij Jeroens weduwe. Hij nam veel klusjes uit handen van Jessica. "Ik had sterk het gevoel dat ik daar móést zijn. Om te helpen. Ze bleef achter met twee kleine kinderen. Het besef dat die jochies hun vader moeten missen, was echt onverdraaglijk."

Hij weet nog hoe hij Raphaël van 9 naar bed bracht. Jeroen lag in de huiskamer opgebaard. 'Die man in de kist beneden, dat is toch een pop?' vroeg Raphaël aan Ivo. "Mijn hart brak. Ik moest hem het laatste beetje kinderlijke hoop ontnemen. Verschrikkelijk. Ik was blij toen ik het licht kon uitdoen, zodat hij mijn tranen niet zou zien."

Rauwe periode

Toen Jessica op een speciale nabestaandenreis naar Kamp Holland in Afghanistan kon, ging Ivo mee. "Raphaël was boos dat hij niet mee mocht, hij wilde ook zien waar papa had gewerkt. Ik beloofde hem foto's te maken en het voor hem om te schrijven in een brief."

Die brief werd een paar A4'tjes, die A4'tjes werden een heel boekwerk met de titel: Dagboek van het Thuisfront. "Iedereen zei: dit is zo bijzonder voor die kinderen, hier moet een kaft omheen." Drieënhalf jaar was Ivo bezig met het boek, nu is het er. "Die schrijfperiode voelde heel rauw. Ik wilde eerlijk zijn." Zo beschrijft hij hoe Jessica zich huilend over de kist van Jeroen liet vallen toen die aankwam op het vliegveld Eindhoven. "Ik heb alles opgeschreven zoals het is gebeurd."

Ups en downs

Vandaag overhandigt hij het eerste exemplaar aan Jessica. "Het gaat nu goed met het gezin. Ze redden zich. Jessica heeft ups en downs, maar het is een sterk wijffie dat dit verdriet aankan."

De zoontjes van Jeroen kijken heel erg uit naar het boek. "Vooral de jongste, die heeft Jeroen natuurlijk nooit goed gekend. Hij heeft nu al gevraagd of hij kan worden voorgelezen uit het boek over papa. Dat vind ik verdrietig en mooi tegelijk."

Meer op rtlnieuws.nl: 

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`