Gezondheid

Uitgescholden tijdens het hardlopen: 'De tranen biggelden over m'n wangen'

27 november 2016 17:38 Aangepast: 08 mei 2017 17:06
Lieneke Mulder voor (rechts) en na (links) Beeld © Lieneke Mulder

Hardlopers die worden uitgescholden omdat ze dik zijn. Het gebeurt vaak. Nicolien Weghorst uit Enschede deed haar verhaal in de Tubantia en blijkt niet de enige. "Ze riepen dat ik snel naar de snackbar moest rennen", zegt Lieneke Mulder uit Lichtenvoorde.

"Ik was net als bijna iedere vrouw onzeker en durfde niet. En toen was ineens de knop om. Ik ging buiten lekker joggen. Het gebeurde vervolgens geregeld dat ik langs hangjongeren liep. Die willen laten zien wat ze wel niet durven en kunnen. Ze riepen dan 'is de friet niet al koud' of 'kijk die dikke rennen'. Dat waren dan kinderen van twaalf of dertien. Maar ook ouderen kunnen er wat van", aldus Mulder.

Naar de sportschool in plaats van buiten

Mulder stopte door alle verwensingen met rennen in de buitenlucht en koos 'nadat ik alle dubbeltjes had omgedraaid' voor activiteit in de sportschool. "Ik woog 102 kilo, nu nog maar 79", vertelt ze trots. "Ik wil er nog twaalf kilo af en ik wil de 5 kilometer in een half uur lopen."

Thumbnail

Ook Kelly van der Pol (foto rechts) uit het Brabantse dorp Herpen kreeg zo veel scheldwoorden naar haar hoofd dat ze de sportschool indook. "Ik zorgde er altijd al voor dat ik een beetje in het buitengebied ging lopen, maar kreeg toch vaak reacties te horen als 'stop ermee, het gaat toch niet lukken'. Ik ben gaan fitnessen. Dan word je toch minder aangekeken, maar bij de groepslessen ging ik toch graag een beetje achteraan staan." 

'Never give up'

Uiteindelijk lukte het Van der Pol ook goed om af te vallen. Van een ruime 90 kilo weegt ze er nu nog maar 70. "Ik ben zelf ook een blog begonnen om anderen te inspireren. Je doet het voor jezelf, niet voor een ander. Never give up zeg ik altijd."

Twee lastige, maar succesvolle verhalen dus. Iris Hamerslag uit Rotterdam vergaat het minder. Ze loopt niet hard, maar dat is volgens haar niet nodig om belachelijk gemaakt te worden. "Ik heb een schildklierafwijking en heb vorig jaar ernstige trombose met longembolieën gekregen. Ik woog 125 kilo en was aan het afvallen, maar na de trombose is dat 175 kilo geworden." Hamerslag gaat niet meer met veel plezier de straat op. "Als ik de portiek uit stap wordt er al naar me gekeken. Er wordt gewoon gewezen en gelachen. Je schaamt je zo verschrikkelijk dat je net doet alsof je het niet hoort", zegt ze.

'Ja dat heb je dan'

Hamerslag is na de trombose vaak kortademig. Voer voor de mensen op straat, zo zegt ze. "Ze zeggen 'ja dat heb je dan'. Zonder dat ze weten wat er met me aan de hand is. Mensen kunnen elkaar beter helpen. Voor je het weet mankeer je ook iets waardoor je een lachobject wordt. Ik vind de mensen die blijven hardlopen ondanks de scheldpartijen ontzettend moedig."

Anja liep ook hard en verloor 30 kilo. Maar ze doet haar schoenen niet meer aan. "Ik ging altijd hardlopen in het bos. Heerlijk vond ik dat. Totdat er ineens elke dag een groep jongeren in het bos zat. Eerst zeiden ze nog niet zoveel tegen me, maar hoe vaker ik langs kwam des te gemener werden ze. Op een dag liep ik langs en zeiden ze 'zie dat dikkerdje nou rennen'. Ik heb m'n kop omhoog gehouden en ben doorgerend, maar 100 meter later liepen de tranen over m'n wangen. Ik kon geen lucht meer krijgen omdat ik moest huilen. Ik heb nooit meer hardgelopen sinds die dag."

`