Berlijn - Parijs

Uit eten onder werktijd is niet leuk

15 maart 2013 18:37

Terwijl de Parijzenaar tijdens zijn werk geniet van zijn uitgebreide lunch, is het voor de gemiddelde Berlijner eerder een noodzakelijk kwaad.

On 15.03.2013 11:38, Stefan de Vries wrote:

Cher Jeroen,

Zo, ik zit weer vol van een smakelijke lunch. Eerst een wortelsoep met gember en citroen, vervolgens een hamburger van magret de canard met foie gras en truffelsaus, en vervolgens afgerond met frambozen, basilicum en yoghurtijs en een scherpe espresso toe. En dat voor nog geen twintig euro. Elke dag tussen twaalf en twee zitten alle Parijs restaurants weer stampvol. Binnen een uur sta je weer buiten, vakkundig geserveerd en soms in een lichte roes. Ook al heb ik het nog zo druk, de lunch is voor mij altijd het ideale moment om met collega's te overleggen, of nieuwe mensen te ontmoeten. Ik heb al heel wat CEO's en zelfs ministers aan tafel gekregen met wie je anders niet zo snel in contact komt. De lunch is het perfecte excuus, want eten moet je tenslotte toch.

On 15 mars 2013, at 12:27, Jeroen Akkermans wrote:

Lieber Stefan!

Mahlzeit! Tijdens lunchtijd in Berlijn is het de gewoonte dat collega's op deze wijze smakelijk eten van elkaar eisen. En dan zonder aankijken doorlopen. De Berliner verwijt zichzelf dat er wat gegeten moet worden tijdens werktijd. Dagelijks leveren honger en schuldgevoel een vermoeiend gevecht rond lunchtijd. Er wordt wel buiten de deur gegeten, maar dan ligt het zakelijke aspect er dik bovenop. Eten in een restaurant tijdens werktijd is niet leuk maar de plicht roept. Alles klar? Tijdens het overspannen gesprek komt zelfs een lichte maaltijd zwaar op de maag te liggen. Aan het Schweinebraten mit Knödel durf ik dus niet eens te denken. Geen alcohol. We moeten nog werken! Wasser mit oder ohne? Voor mij zonder prik, bitte. Bij de koffie wordt er dan overdreven op het horloge gekeken. Tut mir leid, muss gehen. En dan knik ik vol begrip. Alles klar! Nee, dan eet ik liever aan mijn bureau. Krant of app naast het bord. Er komt dagelijks een vriendelijke dame langs met in plastic verpakte broodjes op een trolley. Hier en daar lekken dikke botervlekken uit de gevulde wond in de Schrippe. Ze heeft in de aanbieding broodje blaadje sla met plakje kaas, broodje blaadje sla met plakje salami of broodje blaadje sla met plakje zalm. Toe een kitkat, maar dan wel de pure chocoladeversie. En toch kijk ik ernaar uit.

On 15.03.2013 12:57, Stefan de Vries wrote:

Cher Jeroen,

Die vreselijke Duitse lunchcultuur kost de Europese economie miljarden op jaarbasis. Want juist tijdens de lunch kun je het meeste geld verdienen. Sterker nog: zonder lunch kun je het in beschaafde landen wel vergeten om tot zaken te komen. Maar let op: ook al spreek ik af voor een zakenlunch, tijdens het eten praat ik vooral niet over zaken. Het is een informele ontmoeting om even aan elkaar te snuffelen. We hebben het over eten en drinken, gezamenlijke interesses en over het leven. De lunch opent deuren die voor velen (en vooral voor Duitsers) gesloten blijven. Je legt er de basis voor een vruchtbare relatie. Als de Berliner zich al schuldig voelt dat ie eet, hoe schuldig voelt hij zich dan wel niet over het feit dat hij een stuk minder productief is dan zijn Parijse collega? Zelfs na een voedzame maaltijd produceren de Fransen volgens Eurostat nog zo'n 3,10 euro per uur meer dan de Duitsers. Hoe smaakt dat?

On 15 mars 2013, at 13:32, Jeroen Akkermans wrote:

Lieber Stefan!

Ah, een Fransman die gaat cijferen om zijn gelijk te halen. Heel Duits. Met de statistieken van Eurostat kun je alle kanten op hebben we geleerd van de Europese lidstaten.  Ook correspondenten zijn er meester in om cijfers naar hun hand te zetten. Schattig dat de Fransman zichzelf na de lunch een paar euro's meer toestopt dan de Duitser. Geen wonder want monsieur moet zijn foie gras nog afbetalen. Een nuchtere Duitser werkt 12 procent goedkoper dan zijn benevelde buurman. Iemand moet uiteindelijk opdraaien voor het getafel in Europa. We lunchen al veel te lang op de pof. Ook de Duitsers hebben nog een rekening van ruim 2 biljoen euro open staan, maar ze werken tenminste toe naar iets wat lijkt op een sluitende begroting. Vanaf 2015 worden er geen nieuwe schulden meer gemaakt, een jaar later komt er voor het eerst in ruim 40 jaar meer geld binnen dan er verdwijnt. De Duitsers kunnen en willen niet anders. De angst voor een Weimar-inflatie zit er diep in. Heel Europa hekelt het Duitse spaarvarken. Kan ik me wel iets bij voorstellen, maar we hebben te lang geleefd als monsieur De Vries in Frankrijk. 

On 15 mars 2013, at 14:02, Stefan de Vries wrote:

Cher Jeroen,

Als iedereen zou leven zoals ik in Frankrijk, was er geen crisis. Spenden als De Vries, dat is mijn devies, maar dit terzijde. Je hebt gelijk dat je met statistieken alle kanten op kunt, dat is nu juist het grote voordeel van statistieken. Toch lijkt me de Duitse angst voor hyperinflatie overdreven. Europa stevent eerder af op deflatie et dat is nog veel slechter voor de economie. Bovendien: straks hebben jullie je schulden afbetaald, maar zijn er geen Duitsers meer. Want behalve steeds dikker, worden de Duitsers ook steeds ouder. In 2050 streeft Frankrijk jullie zelfs voorbij als het grootste land van Europa. Het duurt vast niet lang meer of Angela Merkel verzoekt de buren hun jongeren naar de Heimat te sturen voor herbevolking. Misschien dat we dan tegelijkertijd de Franse lunchcultuur kunnen exporteren. Wordt het toch nog gezellig in Duitsland. Daar hebben we het een andere keer wel over. Ik moet nu snel door naar een vrijmibo, een apéro dinatoire en daarna nog een souper. Je ziet: het is hard werken om het Franse ritme bij te houden. Prost!

On 15 mars 2013, at 14:36, Jeroen Akkermans wrote:

Lieber Stefan!

Gelukkig heeft monsieur de Vries heeft meer verstand van eten. Dergelijke crisis-adviezen hebben banken, staten, ondernemers en consumenten jarenlang ter harte genomen. Lenen is prima tot het leunen wordt. Het Duitse tegenwicht kraakt in zijn voegen. Ook je vrees voor der letzte Deutscher in Europa deel ik niet. Volgens mij worden we allemaal in West-Europa steeds dikker en grijzer, dat privilege is niet voorbehouden aan de Duitsers. Ik maak me evenmin zorgen om de Duitse ouderdom. Een verzoek van Merkel aan de buren is niet eens nodig want jonge migranten uit Zuid-Europa hebben de weg naar Deutschland al gevonden. Dat zou je geweten hebben als je niet dagelijks een ober om de rekening moet vragen. Steeds meer Spanjaarden, Grieken, Italianen, Portugezen komen hier niet alleen om geld te verdienen en gezinnen te stichten maar ook om huizen te kopen en noemen dat een veilige investering. Iedereen snakt naar iets wat lijkt op een verzekerde toekomst, dat is bepaald geen Duitse afwijking. Ja, er wordt veel gemopperd op de Zeeuwen van Europa, maar stel nou dat Duitsland er net zo beroerd voor stond als Frankrijk. Ik vrees dat we dan straks met z'n allen uit het vuistje eten in Europa. Mahlzeit!