Antoin Peeters

Droomboek is vooral 'opendeurenboek'

08 september 2013 21:30

Voor de troonswisseling mochten Nederlanders hun droom voor koning Willem-Alexander insturen. Deze dromen zijn gebundeld in het droomboek, maar of het ook een succes is, betwijfelt Koninklijk Huisverslaggever Antoin Peeters. "Dat dromengedoe heeft dus nooit echt geleefd," schrijft hij.

Het droomboek vliegt de boekhandel uit. We zagen de eerste dagen zelfs lange rijen. Vooral oudere mensen stonden geduldig met hun bonnetje te wachten tot ze het felbegeerde boekje van 93 pagina’s overhandigd kregen. "Dit heb ik niet meer meegemaakt sinds Harry Potter," riep een winkelier nog vol trots. Ongelofelijk vind ik het, want zo heel bijzonder is het droomboek niet. Of komt het omdat het boekje gratis is?

Het afgelopen weekend heb ik m’n best gedaan om het boekje te lezen. Het ziet er mooi verzorgd uit, zeker! Het heeft wél een hoog schoolkrantgehalte door de vele knipsels, handgeschreven gedichtjes, tekeningen en schetsen.

Inhoudelijk is het vooral veel van hetzelfde. Een mooier Nederland, een groener Nederland, een schoon Nederland ('de straten moeten geuren naar bloesem'), meer respect voor elkaar ('vriendelijkheid kost geen geld'), meer verdraagzaamheid, 'een aarde in balans', liefde, geluk, wereldvrede en natuurlijk: samenwerken. Best aardig om je eens in te verdiepen, maar als je tien keer hetzelfde leest, begint het nogal te vervelen. Mijn oogleden werden in ieder geval zwaarder en zwaarder en zwaarder…

"Ik dacht inderdaad dat ik in een droom was beland"

Toen het idee voor het droomboek eerder dit jaar in Nieuwspoort werd gelanceerd, viel ik al bijna van mijn stoel. Een groepje intelligente dames en heren – het Nationaal Comité Inhuldiging -  had bedacht dat we onze dromen moesten gaan verwoorden of verbeelden ter inspiratie voor de koning. Verder moesten we gaan zingen, dansen en sporten. Ik dacht inderdaad dat ik in een droom was beland, maar de serieuze blik in de ogen van de commissieleden maakte mij weer wakker.

Het Koningslied – weet u nog - zijn we allang weer vergeten. Na 30 april nooit meer iets van gehoord. Dat boek was ik eerlijk gezegd ook alweer vergeten. Maar goed, dat kostte iets meer tijd om te maken (in Duitsland) en is er nu dus. 

6500 Nederlanders stuurden hun droom in, onder wie veel schoolkinderen, die moesten natuurlijk. Het klinkt veel, maar 6500 is zo’n 0,38 procent van alle Nederlandse huishoudens. Dat dromengedoe heeft dus nooit echt geleefd. Uit 'al' die inzendingen moest een jury van bekende Nederlanders een selectie maken. Dat moet een helse klus zijn geweest, gezien het eindresultaat. 300 dromen hebben het boekje gehaald.

"Voor de vorm is er ook nog een kritische noot opgenomen in het boekje: een paar inzenders pleiten voor een republiek"

Eerlijk is eerlijk, het boekje is bij vlagen vermakelijk en concreet. Zo vindt iemand dat de autovrije dag moet terugkeren, of dat we massaal moeten overstappen op grasdaken. Een Willem-Alexander-toren in zee, elke basisschool met een tuin, een gekkenbekkentrekkenwedstrijd. En ja ja, voor de vorm is er ook nog een kritische noot opgenomen in het boekje: een paar inzenders pleiten voor een republiek.

De grote vraag is natuurlijk of de koning echt inspiratie haalt uit dit boek? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Willem-Alexander heeft als kroonprins een zeer brede opleiding gehad, van geloof tot wetenschap. Ik kan me niet voorstellen dat de koning in dit ‘opendeurenboek’ nog nieuwe inzichten kan ontdekken. Maar we zullen zien wanneer Willem-Alexander met het voorstel komt om tot een Verenigde Staten van de Aarde te komen.

"Gelukkig geen belastinggeld"

Dit boek vol vage open deuren heeft 5 miljoen euro gekost, dat is inclusief de hele campagne er omheen. Gelukkig geen belastinggeld, het is de Postcodeloterij die voor de kosten opdraait. Die club heeft geld zat. Daar hoeven we ons niet druk om te maken. Of had dat geld niet beter aan een goed doel besteed kunnen worden?

Ik denk dat je ‘de Nederlander’ blijer had gemaakt met een mooi fotoboek met persoonlijke verhalen over de troonswisseling op 30 april. Zo’n boek dat je later aan je kleinkinderen laat zien. "Kijk kind, daar stond ik, wat een mooie dag was dat." Nu moeten we het doen met vlaggetjes, bloemetjes en gedichtjes. Een kinder- en mensenrechtenparadijs, we blijven dromen.