Roelof Hemmen

Een groot verdriet gaat niet weg

21 oktober 2013 22:26

Nieuwslezer Roelof Hemmen over wat hem opvalt in zijn werk en privéleven.

I miss you when I am glad to be alive. I think that would have made you proud.
I miss you as I think of all the things I got to live without.
I miss you as I go to sleep at night. I miss you as I turn off the light. I miss you. It's the only song to write.

Het gebeurt mij niet vaak, dat ik met tranen in m’n ogen naar de radio luister. Maar van de week, in de auto, trof een jonge man met een rauwe, donkere stem me recht in mijn ziel.

Het was Mark Lotterman en hij zong I miss you. Neem drie minuten om er naar te luisteren, het is het waard:

"Een groot verdriet gaat niet weg. De geur van de herfst kan het doen oplaaien, of iemands glimlach, of een losse gedachte, een woord."

Een simpel liedje over een groot gemis, een immense verdriet. Verdriet dat soms nog net zo helder en hard kan zijn als toen. Wie iemand verloren heeft - en wie heeft dat niet - die kent dat. Hoe lang het ook geleden is, soms is het als gisteren.

Een groot verdriet gaat niet weg. De geur van de herfst kan het doen oplaaien, of iemands glimlach, of een losse gedachte, een woord. Dan is het daar weer, snijdend koud: de herinnering aan iemand die er nooit meer zal zijn. Liefde zonder ontvanger.

Maar soms voel je de warmte van hoe het was. Dat is de mooie kant van verdriet: het is een ijzersterke herinnering en het maakt geen onderscheid. Het grootste geluk en het diepste verdriet, het is er allemaal, voor altijd.

Mark Lotterman zingt ook over een levende liefde, over een kus. Over hoe blij hij is dat hij leeft! En hoe trots de ander op hem zou zijn geweest. Misschien gaat dat over de kracht die je uit verdriet kunt putten. De zekerheid die het geeft dat het moment nú is en niet straks. Hoe je nieuw geluk moet koesteren, moet omarmen. En dat de toekomst prachtig is.

"Dat is de mooie kant van verdriet: het is een ijzersterke herinnering, en het maakt geen onderscheid."

Nou ja, dat dacht ik, van de week op de A28, met Mark Lotterman op de autoradio.

De tekst is trouwens niet te vinden op internet. Ik heb hem maar even voor je uitgetikt: 

I miss you when I see the sunrise. It reminds me of the days we spent.
I miss you when is see the night fall. It reminds me of the bitter end.
I miss you when I feel lonely. It reminds me of the years you felt alone.
I miss you when I am on the graveyard, your name written in stone.
I miss you when I wake up in the morning and I kiss the one I choose to love.
He is so good to me it makes me cry, though I have cried enough.
I miss you when I am glad to be alive. I think that would have made you proud.
I miss you as I think of all the things I got to live without.
I miss you as I go to sleep at night. I miss you as I turn off the light. I miss you. It's the only song to write.
I miss you. I miss you when I am walking down that road. The road you’ve walked down before.
I miss you when I see it all has changed into a town that isn’t yours any more.
I miss you when I see its mine now. A game that I must play
I miss you as I count the years. It feels like yesterday. I miss you when I see how you and me are one.
I miss you when I see how you and me are different.
I am here and you are gone. Didn’t think of you for years and that just drove me mad.
I miss you as I see the future bright ahead.