René Lukassen

Dijsselbloems dovemansoren (2)

26 november 2013 14:56

René Lukassen, economieredacteur bij RTL Nieuws, over de plannen van minister Jeroen Dijsselbloem voor bankiersbonussen.

Zou Wouter Bos de afgelopen maanden nog hebben gebeld met Jeroen Dijsselbloem? 

Want wat stond het er mooi in, in het regeerakkoord van 29 oktober 2012: "Als bankiers te grote risico's nemen, kan dat onze economie grote schade toebrengen. Die ervaring hebben we en dat willen we niet nog eens meemaken."

Informateur Bos wist waar hij het over had. Als minister van Financiën in het vierde kabinet Balkenende moest hij ABN Amro en Fortis Nederland nationaliseren, Aegon te hulp schieten, ING èn SNS Reaal overeind houden, en nog wat andere brandjes blussen. Met Icesave en DSB Bank lukte het niet.

Het was Bos die aan al die hulp al snel de voorwaarde verbond dat het met die bankiersbeloningen wat minder moest. Vooral die bonussen werden - later ook wereldwijd - gezien als één van de oorzaken van de bancaire en financiële crisis.

Wie nu het wetsvoorstel Beloningsbeleid financiële ondernemingen leest, moet concluderen dat het bij ambitie is gebleven. Echt veranderen, doet er niks.

Daarom liet Bos in 2012 in het regeerakkoord opnemen dat het kabinet Rutte-Asscher 'de fundamentele hervorming van de bankensector door wilde zetten', onder meer door de bankiersbonussen te maximeren. 

Letterlijk staat daarover op bladzijde 12 van 'Bruggen slaan' (.pdf): "De hoogte van de maximale variabele beloning binnen de financiële sector wordt wettelijk vastgelegd op 20 procent van de vaste beloning."

Het begint met ambitie, dachten ze óók in de financiële sector. Wie nu het wetsvoorstel Beloningsbeleid financiële ondernemingen leest, moet concluderen dat het bij ambitie is gebleven. Echt veranderen, doet er niks.

Want in de Kamerbrief, waarin Dijsselbloem zijn voorstel toelicht, stelt hij dan wel dat het bonusplafond voor de gehele financiële sector in Nederland geldt, en van toepassing is op elke persoon werkzaam in de Nederlandse financiële sector, maar dat is niet waar.

Voor personen die in dienst zijn van Nederlandse instellingen en 'in hoofdzaak werkzaam zijn buiten Nederland' geldt een plafond van 100 procent en voor personen die 'in hoofdzaak werkzaam zijn buiten Europa' zelfs van 200 procent. Voor personen die werkzaam zijn bij beleggingsondernemingen die voor eigen rekening en risico handelen zijn er helemáál geen beperkingen.

En zijn daar nu niet juist de problemen veroorzaakt? Buiten Nederland? Buiten Europa? Bij instellingen die handelden voor eigen rekening en risico? Maar die hun giftige bezittingen en financiële producten verkochten aan huis-, tuin- en keukenbanken, die 'wij' niet failliet konden laten gaan?

Dijsselbloem bleek niet doof voor de lobby, maar voor zijn partijgenoot. En dat is jammer. 

Nee. Van de belofte van Bos is niet zo veel meer over. En dan heb ik het nog niet over de mogelijkheid die financiële ondernemingen óók krijgen, om het verlies aan variabele beloning te compenseren. Ze hebben tot 1 januari 2015 de tijd om hierover met personeelsleden en vakbonden overeenstemming te bereiken.

Ik schreef eerder een column over de dovemansoren van Dijsselbloem. Ik meende even te zien dat hij zijn oren niet zou laten hangen naar de bankierslobby, maar naar Wouter Bos. 

Ik heb mij schromelijk vergist. Dijsselbloem bleek niet doof voor de lobby, maar voor zijn partijgenoot. En dat is jammer. Want daarmee zijn de risico's op schade aan onze economie niet weggenomen. En de €11 miljoen 'nalevingskosten' van deze wet weggegooid geld.

rene.lukassen@rtl.nl