Roelof Hemmen

Een mens achter de schermen

01 december 2014 05:42

Zaterdag was de laatste uitzending van een belangrijke collega. Het is je waarschijnlijk ontgaan, want je kent hem niet, je hoort hem niet, en je ziet hem alleen per ongeluk. Maar als hij er niet is, kijk ik vaker in de verkeerde camera, praat ik vaker als ik moet zwijgen, en zwijg ik vaker als ik moet praten. Floormanager Pierre is weg, na 21 jaar RTL Nieuws. Klaar met het oude, op naar nieuwe horizonten.

Pierre was er al bij toen Jeroen en Loretta nog zaten te keten tijdens de uitzending. Hij was er op 9/11. Hij was er krankzinnig veel nieuwsuitzendingen. Een rots in de branding. Eén van de vele mensen achter de schermen, van wie de talenten voor de camera’s behoorlijk afhankelijk zijn. Maar een floormanager is heel dichtbij vóór de schermen.

"In die headset van ‘m is het trouwens een enorm gekwetter vanuit de regieruimte, waar hij uit moet zien te destilleren wat belangrijk is."

Pierre is zo’n man die je soms met een headset op gebaren ziet maken naast de camera, in een wijd shot. Niet bij het nieuws, maar wel bij Boulevard. Hij zet me op mijn plaats, letterlijk. 'Kom hier, grote aap'. Of 'Kom hier, praatpop', al naar gelang zijn bui. Doet mijn microfoon goed, veegt het haar van mijn voorhoofd, checkt mijn das en het licht, en heeft de hele show in zijn hoofd.

Hij telt van vijf tot drie, en dan beginnen we. Twee, één en nul spreekt íe niet uit, die tel je in je hoofd af, en op zijn gebaar begin je te praten

In die headset van ‘m is het trouwens een enorm gekwetter vanuit de regieruimte, waar hij uit moet zien te destilleren wat belangrijk is.

Soms gaat dat mis. Niet bij Pierre, hoor. Maar je hebt me een paar keer rare dingen zien doen op tv. Die keer dat ik – vol in beeld - stond te spugen (niet echt, maar leek wel echt)  was een hitje op youtube. Of toen ik live het beeld in kwam rennen. Gevalletje verkeerd aftellen. Niet heel goed voor het imago van onverstoorbare nieuwspresentator.

Ik vind het niet erg. Bloopers zijn lache, toch? Scheet-schijt-schietpartij, heb ik wel eens gezegd. Ik heb wel eens de slappe lach gehad. Maar het is me ook wel eens overkomen dat ik in beeld, seconden-lang geen woord kon uitbrengen. Ik heb on air van drie vrouwen afscheid genomen. En ik ben wel eens met tranen in mijn ogen de studio uitgelopen.

"Het moet altijd een beetje tintelen en sprankelen. Dat kan, als je weet dat je vangnet gespannen is, en er een goeie kerel aan de andere kant van de camera staat."

Er zijn altijd maar een paar mensen in de studio getuige van die momenten. En de floormanager is er één van. Dan is het wel fijn, dat het een goeie kerel is.

Ik hou van de sfeer in de studio vlak voor de uitzending. Een beetje opgewonden, maar niet te. Strak en tegelijk losjes, alles onder controle, maar toch even gek doen, en dan knallen. We doen het zo vaak, maar toch mag het nooit routine worden. Het moet altijd een beetje tintelen en sprankelen. Dat kan, als je weet dat je vangnet gespannen is, en er een goeie kerel aan de andere kant van de camera staat.

Ik zei zaterdag: bij elke 5, 4, 3 zal ik voortaan aan jou denken. Dat is niet waar zei hij, en dat is ook wel zo. Maar hij is wel de enige die me praatpop of grote aap mag noemen.