Nederland

Peter is eenzaam door autisme: 'In het weekend leef ik als een kluizenaar'

03 april 2016 15:20 Aangepast: 04 april 2016 10:16
Peter Kramer: "In het weekend leef ik als een kluizenaar."

Eenzaamheid is een groot probleem voor veel mensen die lijden aan een vorm van autisme. Peter Kramer (35) heeft er dagelijks mee te maken sinds zijn vrouw overleed. "Bij haar kon ik vroeger bevestiging zoeken. Dat is niet meer zo."

In 2010 werd bij Peter het syndroom van Asperger vastgesteld. Een moment waarop veel puzzelstukjes op hun plaats vielen. "Van heel simpele dingen wist ik soms gewoon niet hoe ik ze moest aanpakken. Dat is het prettig om ineens te weten waardoor dat komt."

Het kwartje viel
Peter, in het dagelijks leven logistiek medewerker bij een groot supermarktbedrijf, ging naar een bijeenkomst over autisme. Daar viel het kwartje. "Dat was een moment waarop ik spreekwoordelijk op mijn bek ging. De hele situatie kantelde."

Op die bijeenkomst vertelde hij hoe belangrijk het was dat hij op zijn werk de karretjes goed stapelde. "En iemand daar zei tegen mij: joh, dat hoeft helemaal niet van je baas. Dat moet van jezelf. Dat jij zo perfectionistisch bent, dat zit in jezelf. Sindsdien zie ik het als een uitdaging om aan mijn probleem te werken."

Zware dobber
Zeker sinds het overlijden van zijn vrouw, in 2013, is dat een zware dobber. "Ik maak moeilijk contact met anderen", zegt hij. "In het weekend leef ik als een kluizenaar. Als ik de deur niet uit hoef, kom ik niet buiten."

Hij voelt zich vooral eenzaam in de zomermaanden, en op feestdagen zoals Kerst en Pasen. "Als veel mensen leuke dingen doen met vrienden." Af en toe onderneemt hij iets met zijn ouders, of met zijn oudste zus. "Maar dat is toch anders. Het is familie, het zijn geen leeftijdgenoten: mijn zus is tien jaar ouder dan ik. Dus we hebben ook totaal andere interesses."

Niet kunnen inschatten
Op zijn werk kan hij goed meepraten. Dat is het punt niet. "Maar daar blijft het bij. Met sommige collega's heb ik weleens buiten werktijd afgesproken, maar dat was moeilijk. Op de werkvloer kun je een rol aannemen, weet je hoe je met elkaar moet communiceren. Daarbuiten kan ik het niet zo goed inschatten."

Vroeger was dat makkelijker. "Ik kon altijd bevestiging zoeken bij mijn vrouw. Nu kan ik, als ik wil checken of ik iets of iemand goed begrijp, wel bij mijn moeder terecht. Of bij een hulpverlener. Maar eigenlijk loop je de hele tijd je eigen diagnose te stellen. Je wordt gedwongen heel vaak in de spiegel te kijken."

Chatten is oppervlakkig
Zijn echtgenote had hij, jaren geleden alweer, leren kennen via een Marco Borsato-chat. "Ik vertelde haar over loodzware privéproblemen. Zij ging daar zo luchtig mee om, dat was fantastisch. En later bleek het tussen ons ook in het echt te klikken."

Nu heeft hij het ook wel weer geprobeerd via een chat. Maar chatten is 'heel anders dan tien, twaalf jaar geleden', vindt hij. "Het is erg oppervlakkig. En het gaat zo snel allemaal."

Blijven proberen
Maar hij blijft het proberen. "Het is verleidelijk om je autisme te gebruiken als excuus om allerlei dingen niet te hoeven doen. Maar dat werkt niet, heb ik geleerd. Hoeveel moeite het me soms ook kost, ik probeer van alles."

Niet geschoten is altijd mis, zegt hij. Je hoeft jezelf niets te verwijten als je toenadering zoekt en het loopt op niets uit. "Pak juist dingen aan. Ga er niet van uit dat elke poging lukt. Blijf positief."

`