Ga naar de inhoud
Daniel mist geen duel

Deze Oranjefan gaat heel ver: 'Iedereen wil met me op de foto'

Daniel bij de Oranjeparade in Qatar: 'Ik ben zo trots op de kleur' Beeld © Matthijs Voortman

Je hebt Oranjefans en je hebt Oranjefans, maar Daniel Oordt (27), piloot bij een grote Amerikaanse luchtvaartmaatschappij, slaat alles. Hij mist al acht jaar geen wedstrijd terwijl hij al sinds zijn zesde in Noord-Amerika woont. Ook vanmiddag is hij erbij als Nederland tegen Qatar speelt. "Mijn moeder vraagt elke keer: waarom houd je telkens weer hoop dat ze kampioen worden?"

In zijn strakke oranje pak loopt Daniel door Doha. "You look amazing", zegt een vrouw met het Braziliaanse voetbalshirt aan. "Mogen we met je op de foto?", vragen twee anderen. En Daniel neemt de tijd voor hen. Hij hoort het elke dag wel een paar keer hier. "Deze week stopte er een bus met Zuid-Koreanen. Ze wilden allemaal met me op de foto. Het kostte me ruim een uur."

Kast vol shirts

Hij geniet duidelijk van de aandacht. "Ik ben trots op de kleur oranje. Ik voel me vertegenwoordiger van Nederland, het oranje staat voor de vrijheden die daar zijn. Ik ben altijd heel blij dat ik dat kan laten zien aan de wereld." Hij draagt zijn pak op de dagen dat Oranje speelt. Thuis in Atlanta heeft hij een walk-in closet met allemaal oranje shirtjes. Sinds 2000 kreeg hij van zijn moeder alle uit- en thuistenues. Ook het shirt dat Nederland draagt in Qatar komt er te hangen.

Tijdens de wedstrijd tegen Ecuador in Qatar kwam hij groot in beeld. Miljoenen mensen zagen hem in zijn oranje pak op het scherm. "Ik kreeg veel berichtjes uit de hele wereld, van mijn oom in Kenia tot mensen die ik tijdens eerdere wedstrijden van Oranje had ontmoet. Da's toch geweldig."

Hij heeft nogal wat contacten in zijn telefoon. Overal waar hij komt met Oranje ontmoet hij mensen. "Het oranje pak heeft aantrekkingskracht blijkbaar", lacht hij. Daniel houdt van Oranje. Al toen hij een klein jongetje was en nog in Nederland woonde. Bij zijn opa en oma in 's Gravenpolder – zijn vader was uit beeld en zijn moeder was stewardess. "Ik keek toen al naar alle wedstrijden van Nederland. Mijn eerste herinnering is het EK van 2000. "Ik was 5 jaar en m'n moeder had een oranje pakje gekocht voor me. Toen we door de stad fietsten, voelde ik me heel bijzonder."

Huilen

Daniel huilde hard toen Nederland eruit vloog toen, na penalty's tegen Italië. "Dagenlang. Ik snapte gewoon niet dat wij niet door gingen." Hij slaat je om de oren met feiten en herinneringen. "Die laatste goal van Zenden tegen Frankrijk, geweldig, 3-2 was het."

En wat dacht je van die wedstrijd in 2001, toen Oranje verloor van Ierland. "Dat was drama. We plaatsten ons niet voor het WK. Nog steeds denk ik daaraan als ik Ieren zie."

Op zijn zesde verhuisde Daniel vanwege persoonlijke omstandigheden naar een dorp aan de westkust van Canada. Hij ging bij zijn tante wonen. Het duurde jaren om daar te wennen. "Ik sprak de taal helemaal niet. Ik was anders, directer dan de andere kinderen, misschien ook wel brutaler. Het zijn andere culturen."

Kluivert als idool

In Canada werd zijn fascinatie voor het Nederlands elftal in de loop der jaren alleen maar groter. "Het was mijn manier om me betrokken te blijven voelen bij het land waar ik geboren ben. Met Oranje kon ik mijn identiteit laten zien." Hij ging in vol Oranjetenue naar school. Met de naam Patrick Kluivert op het shirt. Daniel was groot fan van de spits. "Als ik voetbalde met mijn neefjes dan deed ik of ik Kluivert was. Hij was zo'n mooie speler."

Zijn liefde voor Kluivert ging ver. Toen die niet speelde op het EK in Portugal, heeft hij met de KNVB gebeld. "Ik wilde bondscoach Advocaat spreken om verhaal te halen. Ik was zo boos." Nederland verloor dat EK in de halve finale van Portugal. Ondanks het tijdsverschil zag de kleine Daniel midden in de nacht alle wedstrijden. Hij gooit er weer een feitje uit: "Ronaldo maakte tegen Nederland toen zijn eerste goal voor Portugal."

Piloot worden

Daniel droomde er niet alleen van dat Oranje ooit wereldkampioen zou worden, hij wilde ook piloot worden. Dat lukte. Vanaf zijn 19de ging hij er vol voor. Hij werkte zich op tot een van de jongste captains ooit bij een grote Amerikaanse maatschappij, waarmee hij nu in een Airbus A220 de wereld rondvliegt. Binnenkort stapt hij over naar een ander toestel. "Ik word op mijn 27ste de jongste gezagvoerder die een Boeing 767 vliegt", zegt hij trots. Die droom is wel in vervulling gegaan.

Dan weer even terug naar die andere droom: Oranje aan de wereldtitel helpen. In 2014 was hij voor het eerst echt bij een wedstrijd van Oranje, op het WK in Brazilië. De stewardessen schminkten in het vliegtuig Nederlandse vlaggetjes op zijn gezicht. Hij kwam net op tijd voor de eerste wedstrijd. "Tegen Spanje, 5-1, ik voelde me zo ontzettend trots. Ik heb daar zo'n mooie tijd gehad, dat ik er voortaan altijd bij wilde zijn."

Naar Kazachstan

En dat deed hij. Zo kwam hij in 2015 in Kazachstan, waar Oranje een kwalificatiewedstrijd speelde "We vlogen vanuit de VS via Frankfurt en Wenen naar Astana. Het was niet zo makkelijk om daar te komen. Het werd 2-1, Sneijder maakte het tweede doelpunt." Hij werd gelijk opgenomen in het kleine legioentje van een man of 50 die geen wedstrijd missen. "De mensen van de Oranjebus, dat is familie van me geworden. We zien elkaar altijd in een of andere uithoek van de wereld."

Daniel heeft altijd zijn oranje pak aan. De andere diehard fans zeggen dan: "Daar heb je de piloot uit Amerika, waar heb je je vliegtuig geparkeerd? Nou hier om de hoek", lacht hij. Hij zorgt ervoor dat hij als piloot op de vluchten zit naar plekken waar Oranje speelt. En als dat niet lukt, neemt hij ervoor vrij. "Het voelt nu echt als een soort plicht om erbij te zijn, zoals een soldaat ook zijn land dient. Ik móét daar gewoon staan. Ze hebben me nodig."

Hij heeft mindere Oranje-momenten meegemaakt, waarbij Nederland zich niet kwalificeerde voor eindtoernooien, maar de mooie herinneringen overheersen. "Als Oranje wint, en je zit met zo'n klein groepje fans te juichen en te zingen in een ander land. Dat is kippenvel."

Ook in Qatar is hij er (uiteraard) bij. "Als je bij zo'n eindtoernooi bent, dan denk ik: hier heb ik mijn hele leven voor getraind, sinds ik een klein jongetje was." Hij heeft kaarten tot en met de finale gekocht. "Bij de eerste twee wedstrijden heb ik de hele wedstrijd geschreeuwd en gezongen, 90 minuten lang."

Alles komt samen

Als het misgaat op een eindtoernooi, dan is hij minstens een week niet aanspreekbaar. "Ja, dan vallen er zeker ook wel tranen. Mijn moeder vraagt elke keer waarom ik toch altijd weer hoop heb. Want het lukt toch niet." Maar Daniel gelooft dat het hoe dan ook ooit gaat lukken. Misschien nu wel, zegt hij. "Dan wil ik er gewoon bij zijn, dan moet ik erbij zijn."

En als het onverhoopt nu toch niet lukt in Qatar, dan maar over vier jaar, als het WK bij hem in Canada en Amerika wordt gehouden. "Dan komt Oranje een keer bij mij op bezoek. Als ze daar wereldkampioen worden, dan zou alles samenkomen."