Niet zonder elkaar...

Samen rennen deze zusjes op de Spelen: 'Pijn in mijn buik als zij moet'

01 augustus 2021 12:03 Aangepast: 02 augustus 2021 12:03
De zussen Lisanne en Laura de Witte Beeld © ANP

De zussen Lisanne en Laura de Witte hebben precies dezelfde passie, waarvan ze allebei hun beroep hebben gemaakt: heel hard rennen. Het liefst doen ze dat samen, maar er kan er altijd maar één winnen. "Tuurlijk ben ik blij als ze wint, maar diep van binnen is het je eigen emotie eerst."

Als je de zusjes De Witte niet kent, zou je denken dat het om een tweeling gaat. Ze lijken erg op elkaar, maar vraag er vooral niet naar. Laura: "We hebben dat zo vaak moeten zeggen: NEE, we zijn geen tweeling. En tuurlijk, we lijken wel op elkaar, maar we zijn niet hetzelfde. Het is zo slordig als er weer een foto van mij in de krant staat terwijl het over Lisanne gaat."

Eigenlijk zijn ze best goed uit elkaar te halen. Laura (25) heeft krullen ('die zijn van mezelf hoor') en Lisanne steil haar. En ze verschillen drie jaar. Lisanne (28) is de oudste. Ze groeiden op in Heiloo, waren zusjes als vele anderen, en maakten best veel ruzie, zegt Laura. "Lisanne pakte een keer een barbie van me af. Toen heb ik haar in haar arm gebeten."

Lisanne (links) en Laura (rechts) Lisanne (links) en Laura (rechts)

Lisanne herinnert zich ook wel dat er soms 'gedoetjes' waren. "We pikten elkaars kleren. Dan was ik wekenlang een jurk kwijt. Zag ik haar op een foto met mijn jurk. Als we ruzie hadden, kon Laura altijd beter uit haar woorden komen. Ik werd dan heel boos en ging met dingen gooien."

Ik wilde winnen

De zussen gingen samen op atletiek, Laura was 8, Lisanne 11. Hun moeder had ooit atletiek gedaan. Niet per se een talent. "Ze dacht dat we dat wel leuk zouden vinden", zegt Laura: "Goed was ik helemaal niet in het begin. Echt niet. Als je atletiek gaat doen, moet je ook hordenlopen, verspringen en zo. Dat kan ik dus niet. Sprinten kon ik redelijk. Ik vond het wel superleuk."

Bij Lisanne was sneller duidelijk dat er talent was. Vanaf haar 15de bedacht ze dat ze naar de Olympische Spelen wilde. Ze won wedstrijdjes en liep clubrecords. "Ik wilde winnen. Altijd winnen. Die euforie als je als eerste over de streep komt, is geweldig. En als het niet lukte, dan baalde ik als een stekker. Daar kon ik goed chagrijnig van zijn."

Lisanne en Laura in 2013 Lisanne en Laura in 2013

De achterblijvers

De familieleden en vrienden van de olympiërs zijn er niet bij in Tokio. En juist zij zijn van enorm belang in de carrières van deze topsporters. Bij Lisanne en Laura de Witte is dat juist niet het geval. Ze zijn er beiden bij en hebben elkaar ook hard nodig.

In deze serie portretteren we olympiërs door de ogen van hun naasten.

Tegen elkaar lopen, deden ze toen nog niet omdat ze in andere leeftijdsgroepjes zaten. Wel moedigden ze elkaar aan. Bij Nederlandse kampioenschappen bijvoorbeeld. "Ja, meeleven hè, net als nu. Ik was vanaf het begin bloedfanatiek als m'n zus ging lopen en wilde dat ze het hardst liep van iedereen." En andersom is dat ook zo. "Alleen schreeuw ik wel wat harder."

In 2015 liepen ze voor het eerst samen. De 4x400 estafette. Samen optrekken en elkaar stimuleren. Maar er volgden ook races waarin ze tegen elkaar moesten lopen. Dan zijn de zusjes elkaars concurrenten. "Je gunt het haar natuurlijk heel erg, dus je wil dat zij wint, maar je wil zelf ook graag winnen. Dat is best gek."

Laura links en Lisanne rechts Laura links en Lisanne rechts

Een keer werd Lisanne eerste op een NK, Laura werd laatste. Laura: "Je eigen prestatie overheerst, maar natuurlijk ben je ook blij voor je zus. Dat is een troost. En voor haar is het ook dubbel." Lisanne kijkt na zo'n race altijd eerst waar haar zusje is geëindigd. "Waar is Lau, denk ik dan. Ik ga echt niet volle bak juichen als ik weet dat zij zich rot voelt."

Naar de finish schreeuwen

Vorig jaar werd Lisanne met het estafetteteam Europees kampioen indoor op de 4 x 400 meter. Laura zat thuis achter de tv, zat niet bij het team. De meiden filmen ongeveer alles wat ze doen en meemaken voor hun vlog. Op de beelden is te zien dat Laura haar grote zus naar de finish schreeuwt:

"Ik ben tien keer zenuwachtiger voor haar dan als ik zelf loop. Je hebt er geen enkele controle op. Ik heb dan echt pijn in mijn buik van de spanning, slaap de avond ervoor slecht. Je wil zo graag dat ze het goed doet. Ik weet als geen ander hoeveel zij ervoor doet. Dat heb ik ook wel met de andere meiden, maar met je zus net even iets extra. Als het dan lukt, is het zo mooi."

'Dat had ik kunnen zijn'

Is er dan niet ook een beetje jaloezie, als Lisanne goud wint en zij thuis zit? "Ik had mentaal en fysiek best een moeilijk jaar. Op het moment dat zij goud haalt, ben ik echt heel blij en dat is echt niet nep of zo. Maar een uur later kan ik wel even momentje hebben van: dat had ik ook kunnen zijn. ik zou liegen als dat niks met me doet. Ze doet iets wat ik ook heel graag zou willen. Maar ik gun het haar wel."

Lisanne heeft daar veel respect voor. "Ze leeft enorm mee. Ik weet niet of ik het zou kunnen. Ik zou zwaar geïrriteerd zijn, denk ik."

Samen lopen in de estafette is wat dat betreft makkelijker. In 2016 gingen ze naar de Olympische Spelen in Rio. "Het was zo bijzonder dat we dat met z'n tweetjes hebben meegemaakt", zegt Laura. "Toch realiseerden we ons op dat moment niet hoe bijzonder dat was. Alles ging zo snel." Ze kijkt erop terug als 'één groot pretpark'. "Ik botste in de catacomben tegen Usain Bolt aan. Ik besefte niet dat ik daar met dezelfde reden was als hij."

Nog een keer

De zusjes De Witte haalden met het team net de finale niet. Lisanne: "Dat was een domper. We hadden er meer van verwacht. Ineens was het over. Ik dacht: is dit het nou?" Wel was er een Nederlands record. Laura: "Het was heel knap en gaaf om samen mee te maken. Ik was trots omdat ik toen een olympische sporter werd. We hebben wel tegen elkaar gezegd: dat willen we nog een keer. En we zeiden dat we de volgende keer de finale wél zouden halen."

Lisanne en Laura na hun olympische wedstrijd in Rio. Lisanne en Laura na hun olympische wedstrijd in Rio.

Lisanne was al een tijdje zeker van deelname aan de Spelen in Tokio. Voor Laura was dat heel wat minder vanzelfsprekend. Voor de 4x400 meter gaan zes vrouwen mee, de concurrentie is groot op die afstand. Toch lukte het. Vlak voor de Spelen was de kogel door de kerk. "Zo gaaf", zegt Laura die nog een keer deze ervaring met haar zus kan beleven al is het zonder publiek wel raar zijn, zegt Laura. "Dat heeft wel echt invloed hoor."

Ik mis iets

Lisanne is blij met haar zusje aan haar zijde: "Als ze er niet is, dan mis ik iets. We liggen op één kamer. Zij weet hoe ik ben en ik weet hoe zij is." Laura had er niet aan moeten denken dat ze niet naar de Spelen was gegaan. "Zo lang zonder mijn zus, dat zou ik echt niet kunnen." En een voordeel, zegt Laura: "Lisanne is een stuk slordiger dan ik. Een keer vergat ze haar schoenen naar een wedstrijd. Nu kan ik een beetje op haar letten."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore