Zondaginterview

Stuntvrouw Saskia doet dingen die je beter niet kan doen: 'Die angst vind ik lekker'

18 april 2021 08:25 Aangepast: 19 april 2021 08:22
Saskia Neville (links) tijdens een rol in Wonder Woman. Beeld © Warner Bros. Pictures

Ze heeft twee keer in brand gestaan, valt van kerktorens en rijdt met een auto een schans af. Saskia Neville (29) is een van de weinige stuntvrouwen in Nederland. "Die angst vind ik lekker."

De geur van benzine. En de wereld op z'n kop. Dat staat Saskia Neville (29) nog helder voor de geest toen ze voor het eerst in haar leven een crash maakte met een auto. Het voertuig tolde en tolde en kwam ondersteboven tot stilstand. Ze hoorde in de verte haar collega 'breekijzer!' roepen, en daarmee werd de kofferbak opengemaakt zodat Saskia bevrijd kon worden.

En toen stond ze buiten. Met een beetje hoofdpijn, een beetje een beurs gevoel, maar vooral: met heel veel trots. "Wauw, het is me gewoon gelukt."

Verlaten industrieterrein

Saskia Neville vertelt haar verhaal op een vrij verlaten industrieterrein in Stuntcentrum de Beukelaer in Wormerveer. Ze heeft een kop koffie in haar hand en vertelt enthousiast, met veel gebaren, veel woorden ook.

Voor iemand die twee keer in brand is gestoken, een keer flink crashte met de auto en tientallen keren van hoge hoogtes (één keer 50 meter) is gesprongen, ziet ze er nog bijzonder opvallend levendig, gaaf en energiek uit.

"Ik train veel, mijn lijf is mijn werk." "Ik train veel, mijn lijf is mijn werk."

Want dat is wat Saskia doet voor de kost. Ze is een van de weinige professionele stuntvrouwen in Nederland die voor allerlei binnen- en buitenlandse films en commercials wordt gevraagd. Ze vliegt ervoor door heel Europa, als stuntperformer (hoe je dat dan met een sjiek woord noemt) of om stunts te begeleiden. Laatst was ze nog in de ruige natuur van Finland om twee weken lang te ondersteunen bij stunts.

Ruig gevecht

Voor Penoza klom ze over een hek met stalen punten erop, voor Wonder Woman belandde ze als amazone in een ruig gevecht (waar ze overigens een belangrijke award voor won) en voor de tv-serie Red Light croste ze met 80 kilometer per uur door een woonwijk. Oh, en ze heeft ook een keer met een lijkwagen over de snelweg gesjeesd, ook wel noemenswaardig.

Met andere woorden: Saskia doet precies wat je normaal gesproken beter niet kan doen, omdat het gevaarlijk, dodelijk en strafbaar is.

"Ik weet niet wat die hang naar avontuur is, maar het zit in me. Toen ik vroeger met mijn broer en zus buitenspeelde, kwam ik op één of andere manier altijd het vieste thuis en met de meeste kleerscheuren."

Saskia: 'Je weet dat je jezelf een ongeluk gaat rijden'

In deze video vertelt Saskia over de stunts waar ze het meest trots op is.

Ze groeide op in Voorschoten, dat stadsrechten heeft maar gevoelsmatig een dorp is. Met weilanden waar ze doorheen kon rennen, slootjes waar ze overheen kon springen (of in kon vallen) en bomen waar ze in kon klauteren. En ja: dan koos ze de hoogste boom. En ze moest en zou naar die top gaan.

Uren in de boeken

Ze hield nou eenmaal van actie. Het plan was ook, vroeger, om traumachirurg te worden. Toch koos ze uiteindelijk na haar vwo voor een studie biomedische wetenschappen aan de universiteit in Bristol. Uren in de boeken, uren in de collegezalen, voeding voor haar brein.

"Dat had ik nodig, maar ik zat ook wel een beetje in een conflict met mezelf. Ik wilde kennis opdoen, maar ben geen stilzitter. Ik zat wiebelend op de stoel in zo'n collegezaal, en als ik het studeren zat was, dan maakte ik een woordspin op de muur met allemaal post-its, om op die manier de stof te onthouden." Ze zucht. "Ik had zó veel energie over."

Surfen, skateboarden, turnen: Saskia doet 'heel veel'. Surfen, skateboarden, turnen: Saskia doet 'heel veel'.

Dus ging ze freerunnen. Rennen door de straten van een dorp of een stad, maakt niet uit waar eigenlijk. Over muurtjes springen, over schuurtjes klimmen.

"Je gebruikt de openbare ruimte als speeltuin, als klimhal." Doordat ze vroeger veel heeft geturnd, was Saskia al goed in salto's, radslagen, goed neerkomen zonder alle botjes in je voeten of benen te breken. En vallen: kon ze ook.

Weer op de grond

"Je hebt van die mensen die zich schamen als ze struikelen in het openbaar. Dat leer je wel af, hoor, als je een freerunner bent. Dan check je niet eens meer of iemand het heeft gezien, als je weer eens op de grond ligt."

De auto waar Saskia in zat. De auto waar Saskia in zat.

Een helm gebruikt ze niet. "Schijnveiligheid", noemt ze dat. "Als ik geen helm draag, ben ik veel meer gefocust. En geloof me: je oefent eerst heel veel op stoeprandjes voor je op die muur gaat."

Twijfel moet je niet hebben, zegt Saskia. "Met turnen leerde ik al: de gevaarlijkste salto is een halve salto. Dan kun je lelijk op je nek terechtkomen. Van tevoren besluit ik al: ik ga dit doen, of: ik ga dit niet doen."

Schieten, vechten: vet

En zo is het eigenlijk ook met stunten – waar Saskia in rolde toen ze steeds meer commercials deed als freerunner. "Iemand vroeg of ik een keer voor de lol mee wilde naar de Ardennen. Het hele weekend leren vechten, met pijl en boog schieten, een diepe put in abseilen. Ja. Vet."

Ze studeerde ondertussen af, werkte een tijdje in een laboratorium, maar is nu volwaardig lid van stuntteam de Beukelaer. Het is niet alleen maar springen, vliegen, vallen en vechten, zegt Saskia. Het is ook acteren. Naar je buik grijpen als iemand er in stompt. Gillen als je valt. Angstig kijken vóórdat je die sprong van tientallen meters maakt.

"Je dubbelt echt met een acteur die de rest van de scènes speelt. Dus ik kijk altijd van tevoren: hoe beweegt deze vrouw, hoe staat ze, hoe loopt ze, hoe houdt ze haar handen."

Voor haar stunts in Wonder Woman ontving Saskia een prijs. Voor haar stunts in Wonder Woman ontving Saskia een prijs.

Er komen langzamerhand steeds meer vrouwelijke stuntperformers, maar geschikte rollen zijn dun bezaaid. "Die scripts mogen wel iets geëmancipeerder", zegt Saskia. "Maar dat heeft gewoon tijd nodig. Vroeger waren het vooral de mannen die knokten en de waaghals uithingen, nu worden het gelukkig steeds meer vrouwen."

Minder rollen

Daar is ze blij mee: laat dat duidelijk zijn. "Ik kan niet voor een mannelijke acteur door; ik heb de bouw niet. Hoe meer je op de acteur lijkt die je dubbelt, hoe geloofwaardiger het uiteindelijk op beeld wordt."

Saskia is vaak in het stuntcentrum te vinden. De grijze, immense hal met betonnen vloer is haar tweede thuis. Er hangen wetsuits voor stunts in het water, brandveilige pakken, kabels en zekeringen om te kunnen vliegen of om in slowmotion te kunnen vallen. Een hal vol veiligheid.

Hoogtevrees? Dat woord kent Saskia niet. Hoogtevrees? Dat woord kent Saskia niet.

Ze laat ook airbags zien voor vallende mensen, pionnen om scherpe bochtjes met de auto mee te trainen, trampolines om mee te springen en er staat een zwart-wit geschilderde Ford Sierra: de stuntauto waarmee geoefend wordt.

Messcherpe bochten, slidings

Van remsporen en de geur van verbrand rubber kijkt niemand meer op. Messcherpe bochtjes, driften, slippen: alles wat de Nederlandse wet verbiedt op onze wegen, mag hier, op dit privéterrein, wel. En bij crashes zit de bestuurder in een veiligheidskooi, die je beschermt als de auto 'als een colablikje' in elkaar kreukt.

Bang om dood te gaan of ernstig gewond te raken is ze eigenlijk nooit. Althans: niet in haar hoofd. Haar lijf reageert wel altijd op wat er gebeurt. "Dat is heel tegenstrijdig. Als ik in brand word gestoken, dan wordt het aardig heet, maar ik weet: ik heb brandwerende kleding aan, er staan collega's met brandblussers om me heen." Haar stem galmt een beetje nu ze in de hal staat.

"Je hoofd weet dat het veilig is, je lichaam denkt: ik sta in de hens." "Je hoofd weet dat het veilig is, je lichaam denkt: ik sta in de hens."

Maar haar lijf reageert daar wel op. Adrenalinekick van heb-ik-jou-daar, een hart dat sneller gaat kloppen. "Je kunt je lijf niet vertellen dat het goed zit. Dat je veilig bent. Je lijf ervaart: ik sta in de hens."

Lekker, een beetje angst

Ergens vindt Saskia dat wel lekker. "Mensen houden van een beetje angst. We kijken voor ONS plezier ook horrorfilms. We gaan ook naar spookhuizen. Angst voelen terwijl je veilig bent: ik hou daar wel van."

Als het écht onveilig zou zijn, zou Saskia het niet doen. Hoe heftiger en gevaarlijker de stunt, hoe veiliger die wordt gemaakt, als het ware. "We zijn geen wegwerpmensen. Als je kans hebt om bij een stunt alles te breken, dan doen we het gewoon niet. Het hele team niet. Je bouwt altijd meerdere veiligheidslagen in."

Al moet Saskia er wel bij vertellen dat ze soms pas achteraf aan haar ouders vertelt wat voor stunt ze heeft gedaan.

Om te ontspannen, rijdt Saskia graag motor. Om te ontspannen, rijdt Saskia graag motor.

Als Saskia van een vijf meter hoge container naar een even zo hoge container moet springen, en de ruimte tussen die containers is slechts een meter? Dan is een zekering overbodig. Maar toen ze van een gebouw van 50 meter moest springen, werd ze niet met één zekeringslijn gezekerd, maar zat ze ook nog aan een tweede lijn vast.

Geen ruzie, toch? 

"Je leven ligt dan wel in de handen van je collega's", zegt Saskia. En ook in je eigen handen. Het is ook een kwestie van goed trainen. Je kop erbij houden. "Toen ik voor de eerste keer voor een autocrash werd gevraagd, werd ik daarna met buikpijn wakker de volgende dag. Toen dacht ik: nee, ik moet het niet doen. En toen zei mijn baas ook gelijk: dan doen we het niet."

De tweede crash voelde anders. Toen kriebelde het in Saskia's buik. Die onrust. Nieuwsgierigheid. Ze stapte kotsmisselijk van de zenuwen maar ook handenwrijvend van enthousiasme in die auto.

Vooraf is het een kwestie van trainen, trainen, trainen. Je leert hoe je die auto over een schans moet besturen, als je de schans verkeerd raakt, duikt de auto gewoon over de schans heen en land op zijn wielen, 'als een soort suf hupje'. 

Sterke nekspieren nodig

Ook moeten je nekspieren sterk zijn: ze moeten de klappen tijdens de crash op kunnen vangen. Saskia gooit haar hoofd naar achter, en drukt daarna haar kin weer op de borst. "Dit soort oefeningen doe ik dan dag in dag uit. Soms met mijn motorhelm op, dan is het nog zwaarder."

Motorrijden: doet ze trouwens ook. Surfen: ook. Skateboarden: ook. Hardlopen: ook. In de sportschool trainen: ook. "Ik ben afhankelijk van mijn lichaam. Ik moet het fit houden."

"Ik hou van snelheid." "Ik hou van snelheid."

Dat besef maakt haar soms weleens kwetsbaar. Haar lijf is haar werk. Het maakt dat ze er nog zekerder van is dat ze geen kinderen wil.

"Ik vind kinderen leuk, maar ik vind het nog leuker om ze weer terug te geven. En bovendien vind ik ze ook niet zo leuk dat ik mijn carrière er voor op het spel wil zetten. Na een bevalling zou ik heus wel weer terug kunnen komen, maar wat als ik urine verlies na ieder sprongetje? Of wat als ik last heb van mijn bekken? Mijn rug?"

Het voelt goed

Ze heeft nooit de ambitie gehad om huisje-boompje-beestje te hebben. Het voelt goed zo, nu, met haar huisje-boompje-stuntje, grijnst ze. "Ik accepteer de risico's die bij dit werk komen kijken, en ik heb een buffer voor als ik blessures krijg."

Terug naar het laboratorium, als biomedisch wetenschapper, bezig zijn met cellen: het benauwt haar. Doe haar maar die vrijheid. 

En grote hoogtes, hete vuren, hoge snelheden.

Balancerend tussen veiligheid en onveiligheid, is Saskia het gelukkigst.

Zondaginterview

Elke zondag publiceren we een interview in tekst en foto's van iemand die iets bijzonders doet of heeft meegemaakt. Dat kan een ingrijpende gebeurtenis zijn waar hij of zij bewonderenswaardig mee omgaat. De zondaginterviews hebben gemeen dat het verhaal van grote invloed is op het leven van de geïnterviewde.

Ben of ken jij iemand die geschikt zou zijn voor een zondaginterview? Laat het ons weten via dit mailadres: zondaginterview@rtl.nl

Lees hier de eerdere zondaginterviews.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore