Na hersenstaminfarct

Een jaar geleden kon Maurice niets, nu speelt hij Uno met zijn kinderen

23 december 2020 08:55 Aangepast: 15 februari 2021 11:52
De stappen die Maurice zet zijn klein, maar heel waardevol. Beeld © Privéfoto

Ruim een jaar geleden kreeg ic-verpleegkundige Maurice (45) een hersenstaminfarct. Al zijn lichaamsfuncties vielen uit. De neuroloog kwam huilend naar zijn vrouw Tessa om haar het slechte nieuws te brengen. Maar Maurice bleek een vechter.

"Ons leven was bijna perfect", vertelt Tessa aan RTL Nieuws. "Maurice had al twee kinderen van 13 en 9 jaar oud, en negen weken eerder hadden we samen onze dochter Lou gekregen."

Hoofdpijn 

Maar op een zaterdagochtend ging het mis. Maurice vertelde dat hij terug naar bed ging, omdat hij hoofdpijn had. "Dat vond ik vreemd, Maurice had nooit iets. Hij was een fitte man, sportte tot 15 uur per week, liep meerdere marathons per jaar."

"Maar dat een man van 44 met een drukke baan en drie kinderen een keer hoofdpijn heeft, is natuurlijk niet meteen zorgwekkend." Wel ging Tessa elk uur even bij hem kijken of alles wel goed ging. 

Kinderen gedag zeggen

Toen hij 's middags niet uit bed wilde komen om zijn oudste twee kinderen gedag te zeggen, vond Tessa het genoeg geweest. Ze belde de huisartsenpost en drong erop aan dat ze langs mochten komen.

Maurice was heel fit, hij liep meerdere marathons per jaar. Maurice was heel fit, hij liep meerdere marathons per jaar.

Daar aangekomen ging het mis: Maurice zakte in elkaar en werd opgenomen op de ic-afdeling waar hij al meer dan vijftien jaar werkte en waar hij en Tessa – ook ic-verpleegkundige – elkaar hadden ontmoet. Wat met hem aan de hand was, bleef onduidelijk, maar iedereen wist dat het ernstig was.

Halfzijdig verlamd

Maurice kon niet meer praten, was halfzijdig verlamd en doodsbang. "Soms was hij aanspreekbaar, dan kon hij zijn hoofd bewegen. Maar andere keren reageerde hij nergens op."

Op een MRI-scan zag de neuroloog de volgende ochtend het slechte nieuws. "Hij kwam huilend de afdeling op. 'Het is niet goed, het is helemaal niet goed', zei hij. Alle lichaamsfuncties vielen uit. Hij had allemaal collega's in het land gebeld om te vragen wat hij voor Maurice kon doen en het antwoord was steeds 'niets'. Maar ik werd enorm strijdbaar. Ik dacht: nee hoor, niet mijn vent. Het komt wel goed. Dat heb ik zelfs geroepen."

Spoedhuwelijk

Binnen een paar uur werd geregeld dat Tessa en Maurice konden trouwen: de ondertrouw, het huwelijk zelf in het ziekenhuis, waarbij Maurice als uitzondering en na onderzoek toestemming had gekregen om 'ja' te zeggen door met zijn ogen te knipperen.

En gelijk daarna afscheid: Maurice werd in een kunstmatige coma gebracht en kreeg een beademingsbuis in zijn keel. "Ik dacht: ik heb de adressenlijst van de geboortekaartjes van Lou, die moet ik nu toch niet gaan gebruiken voor de rouwkaarten?"

Schrikken

Maar na een paar dagen was het levensgevaar geweken en werd Maurice langzaam uit zijn coma gehaald. "Die sterke, sportieve, jonge, knappe vent lag helemaal hulpeloos in bed en kon alleen met zijn ogen knipperen. Het locked-insyndroom heet dat. Niet alleen zijn armen en benen werkten niet: zijn nekbalans was weg, zijn mimiek. Dat was heel erg schrikken."

De trouwerij van Maurice en Tessa, in alle haast in het ziekenhuis voordat Maurice in coma zou worden gebracht. De trouwerij van Maurice en Tessa, in alle haast in het ziekenhuis voordat Maurice in coma zou worden gebracht.

Tessa probeerde zo positief mogelijk te blijven. Ze nam de kinderen mee naar het ziekenhuis, probeerde met hem te praten door gesloten vragen te stellen, zodat hij met zijn ogen ja of nee kon knipperen. "Hij had voordat hij ziek werd gezegd: als ik er zo bij kom te liggen als bepaalde patiënten op onze afdeling, dan hoeft het niet meer."

'Wil je doorzetten?'

"Dus ik heb het hem keer op keer gevraagd om er zeker van te zijn dat dit is wat hij wilde: wil je doorzetten? Ik heb hem uitgelegd hoe zwaar het zou worden, dat er geen garanties waren dat hij vooruit zou gaan. Maar hij was onverbiddelijk: hij ging door. Hij was zelfs boos dat ik die vraag bleef stellen."

Dus gingen ze door. Stapje voor stapje, dag voor dag. "Dat moet je echt leren. Geen grote doelen stellen, niet denken: wat vandaag niet lukt, lukt morgen wel."

Heel zwaar

"Als ik een jaar geleden had geweten hoe dit jaar eruit zou gaan zien, dan had ik het niet aangekund." Want het was zwaar: de zorgen om Maurice, die vorig jaar december naar een revalidatiecentrum ging, maar ook de zorg voor een baby en twee kinderen die heel goed begrepen wat er gebeurde.

En toch, als ze nu terugkijkt hoe ze vorig jaar kerst vierden en hoe dat dit jaar kan: "Vorig jaar kon hij helemaal niets. We hebben wat eten meegenomen voor de kinderen, in het revalidatiecentrum een paar bedden tegen elkaar geschoven en daar samen met de kinderen een kerstfilm liggen kijken."

Stemcomputer

"Dit jaar kan hij al een stuk meer. Hij kan zijn hoofd weer bewegen, zijn rechterarm gebruiken om zijn rolstoel te bedienen, via een stemcomputer kan hij praten, met een vinger appen... Het zijn zulke kleine dingen, maar ze zijn zo waardevol. Als de kinderen nu bij hem komen, kan hij bijvoorbeeld vragen hoe het op school was."

Want in het beschadigde lijf zit nog steeds diezelfde Maurice die hij was voordat hij het infarct kreeg. Hij denkt aan dezelfde dingen, lacht om dezelfde grappen als voorheen. "Toen ik dat doorkreeg in het ziekenhuis, kreeg ik het vertrouwen dat we er samen doorheen gaan komen. Hoe moeilijk het ook is."

De verjaardag van Maurice, 8,5 maand na zijn hersenstaminfarct. De verjaardag van Maurice, 8,5 maand na zijn hersenstaminfarct.

Komend jaar hoopt Tessa Maurice naar huis te kunnen halen. "Hij is er nu al weleens een paar uur, maar er zijn veel veranderingen nodig aan het huis voordat hij hier echt weer kan wonen. De woonkamer is bijvoorbeeld niet groot, als Lou kruipt en Maurice raakt door een spasme de knop van zijn rolstoel aan waardoor die begint te rijden... ik moet er niet aan denken. Ook is er beneden geen slaapkamer of badkamer."

Rolstoelbus

Ze is een crowdfundingsactie gestart, waarmee in een paar dagen al bijna 100.000 euro is opgehaald. Dat geld is bedoeld voor een rolstoelbus, zodat ze als gezin wegkunnen. En voor aanpassingen die nu of in de toekomst nodig zijn en niet worden vergoed door de gemeente. "Tot nu toe is daar geen sprake van, de gemeente denkt heel goed mee. Maar stel dat we in de toekomst iets niet vergoed krijgen, of we moeten naar een andere gemeente verhuizen omdat ons huis niet verbouwd kan worden en daar wordt minder vergoed? Dat we dit geld achter de hand hebben, geeft ons rust."

Maar eerst komen de kerstdagen. Het gezin gaat naar het revalidatiecentrum. Dit jaar kan Maurice zijn kinderen een cadeau geven, een cadeau uitpakken dat hij zelf krijgt, zijn duim opsteken als hij er blij mee is. En hij kan Uno met ze spelen.

Doorzettingsvermogen

"Wie hem op straat zou zien, zou denken: wat een ellende. En die is er ook. Maar ik zie het wonder dat zich het afgelopen jaar heeft afgespeeld. Elke stap die hij met zijn doorzettingsvermogen kan zetten."

RTL Nieuws aanmelden nieuwsbrief

Dagelijkse update

Wil jij iedere middag een selectie van het belangrijkste nieuws en de opvallendste verhalen in je mail? Meld je dan nu aan voor de dagelijkse update.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore