Zondaginterview

Sanne opnieuw mama na de dood van haar kinderen: 'Ik heb weer geluksmomentjes'

06 december 2020 08:28 Aangepast: 10 december 2020 14:58
Sanne met Mike en Lilly. Beeld © Eigen foto

Terwijl gisteren vele gezinnen sinterklaasavond vierden, zat Sanne van Wolvelaer-Paauwe (33) met stekende buikpijn op de bank. Haar dochter Lily (5) en zoon Mike (3) zijn er voor het derde jaar niet bij. Sanne slipte drie jaar geleden met haar auto op een ijzige weg en werd frontaal aangereden. Kort na de crematie van de kinderen ontdekte ze dat ze opnieuw moeder ging worden, van zoontje Ryan.

"De winkels liggen nog steeds vol met Frozen-spullen. Elza's, Anna's. Ik zie van alles wat ik voor Lily en Mike voor deze feestdagen zou willen kopen. Ze waren er dol op. 'Let it go' hebben we grijsgedraaid. Stonden ze samen te dansen in de woonkamer. Mike met Lily's tutu aan. Als ik dat nummer nu hoor, springen de tranen in mijn ogen."

Drie jaar geleden lachte het leven Sanne toe. Eindelijk, na jaren was ze weer gelukkig. Nadat ze was weggegaan bij de vader van haar kinderen, had ze de liefde van haar leven gevonden in Gert (34). "Deze hoort bij mij, dacht ik toen ik hem ontmoette. Ook de klik met mijn kinderen kon ik me niet beter wensen."

Ultiem gezinsgevoel

Het duurde niet lang voor Sanne met Lily en Mike bij Gert introk. De kinderen gingen naar een nieuwe school, waar ze snel op hun plek zaten. "We hadden dat ultieme, gelukkige gezinsgevoel", vertelt Sanne. Dit is het, dacht ze. Maar ook: waar zit die adder onder het gras? Want zo gelukkig kon een mens toch niet zijn?

Sanne was ontzettend gelukkig met Gert, Lily en Mike. Sanne was ontzettend gelukkig met Gert, Lily en Mike.

"Die adder bleek een anaconda", vertelt Sanne. Een slang die geruisloos dichterbij sluipt en razendsnel toeslaat. Vanaf het ongeluk houdt die Sanne in een wurggreep, ze kan amper nog ademhalen. "De pijn wordt maar niet minder."

Drie jaar geleden

Op 12 december 2017 zette ze haar kinderen in de autostoeltjes en reed naar haar moeder. Het had gesneeuwd en de scholen waren dicht. Haar moeder zou oppassen. Ze reed van Nieuw-Namen in Zeeuws-Vlaanderen naar Middelburg. Er reed een vrachtwagen voor haar die ze wilde inhalen.

Het is een brede weg. Twee banen de ene kant op, een middenberm en twee banen de andere kant op. "Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar ik voelde de auto over de weg schuiven en alles werd zwart. Toen ik bijkwam, zag ik een wit scherm naast de auto. Ik wist meteen dat het goed mis was. Rechts van me zat een ambulanceverpleegkundige." Sanne vroeg meteen naar haar kinderen. "Hij wond er geen doekjes om. Mike was overleden, zei hij. Ze waren Lily aan het reanimeren, maar het zag er niet goed uit."

Ravage

Sanne denkt dat ze is platgespoten, want ze kan zich niks meer herinneren. Niet hoe ze uit de auto is geknipt. Niet hoe de ravage om haar heen eruitzag. Niet hoe Mike is meegenomen en Lily met de traumahelikopter naar het ziekenhuis is gebracht.

Lily en Mike. Lily en Mike.

Toen ze bijkwam in het ziekenhuis, drong de realiteit tot haar door. Ze had op twee plekken haar nek gebroken, een klaplong, vijf gebroken ribben, een gebroken pols en een kapotte knie. Alle drie hadden ze hun nek gebroken, maar zij was de enige die de klap had overleefd. Lily werd kunstmatig in leven gehouden zodat ze nog afscheid kon nemen.

'Ik kon haar niet knuffelen'

Tranen stromen over Sannes wangen als ze vertelt over dat moment. "Mijn pols zat in het gips, ik had een kraag om mijn nek en kon me niet bewegen. Ik kon Lily niet eens knuffelen. Ze werd naast me neergelegd. Met spiegels kon ik haar zien. Toen zetten ze de apparaten uit."

"Tijdens de begrafenis met Gert en mijn moeder naast me." "Tijdens de begrafenis met Gert en mijn moeder naast me."

Wat volgde was een onmenselijke taak: vanuit haar ziekenhuisbed de crematie organiseren voor haar kinderen. Met een wensambulance werd Sanne naar de kerk gebracht waar de dienst was. "Niet dat we gelovig zijn, maar er was geen andere locatie waar 700 mensen in pasten."

Eerder vertelde Sanne aan RTL Nieuws hoe belangrijk het voor haar was dat ze via Stichting Ambulance Wens afscheid kon nemen bij het rouwcentrum en dat ze een paar dagen later met een ambulance bij de afscheidsdienst van haar kinderen kon zijn.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Lof en diepe dankbaarheid voor 'superheld' Kees met zijn ambulances

Leeg huis

Diezelfde dag kwam Sanne thuis. In een leeg huis. Met speelgoed in de woonkamer en kinderbedjes vol knuffels. "Alsof ze zo weer binnen konden lopen. Ik vind het nog steeds onwerkelijk."

En dan. Ja, wat dan. Sanne is stil. "Heel lang niks. Huilen. In bed liggen. Dat moest ook wel, ik lag nog helemaal in de kreukels."

Zwanger

Dan gebeurt er iets totaal onverwachts. Sanne komt erachter dat ze zwanger is. "We wilden graag zwanger worden, maar toen het ongeluk gebeurde, stond dat even helemaal stil. Ik ontdekte het drie dagen voor Mike z'n verjaardag. Mijn uitgerekende datum was de verjaardag van Lily. Ongelooflijk. Dat is toch een seintje van boven?"

"Deze gedenkboom hebben we speciaal laten maken. Hij staat midden in de woonkamer, waar Lily en Mike veel speelden. Nu speelt Ryan er." "Deze gedenkboom hebben we speciaal laten maken. Hij staat midden in de woonkamer, waar Lily en Mike veel speelden. Nu speelt Ryan er."

Het was geen makkelijke zwangerschap. Lichamelijk niet omdat Sanne haar bekken een flinke klap had gehad. Maar ook geestelijk. "Ik wist niet of ik het wel aankon, mijn hoofd en mijn lijf. Die zwangerschap was in alle opzichten heftig."

Andere mama

Ze is twee weken voor de uitgerekende datum ingeleid, omdat ze niet wilde dat Ryan geboren zou worden op Lily's verjaardag. "Ik wilde dat Ryan zijn eigen verjaardag zou hebben. Niet een dag waarop papa en mama zo verdrietig zijn."

Sinds Ryan er is, voelt ze ongelooflijk veel liefde voor dat kleine ventje. "Ik hoop dat ik voor hem dezelfde mama kan zijn die ik voor Lily en Mike was. Al weet ik dat dat niet gaat. Ik denk na over de gekste dingen. Zal ik Ryan links of rechts in de auto zetten? Ik zet hem nu achter de stoel van de bestuurder. Als iemand van rechts geen voorrang verleent, zit hij daar veiliger. Ik ben niet meer zo’n onbezorgde moeder. Elke avond als ik hem naar bed breng, denk ik: dit kan de laatste keer zijn."

'Ik geniet van een knuffel'

Dat ze een andere moeder is, zit in meer kleine dingen. "Ryan verslikte zich een keer. Heel normaal voor een peuter, maar ik flipte compleet. Gelukkig waren mijn moeder, schoonmoeder en Gert erbij. Zij konden mij en hem kalmeren."

Samen met Ryan op de bruiloft. Samen met Ryan op de bruiloft.

"Het verlies van Lily en Mike draag ik altijd met me mee. Ryan voelt dat en groeit daarmee op. Ik benoem het als ik verdrietig ben, dan zeg ik dat ik zijn broer en zus zo mis. Maar ik wil hem niet overcompenseren met cadeaus en knuffels. Dan wordt het zo'n verwend kind. Ik ben me wel heel bewust van zijn knuffels en geniet er extra veel van."

Gert steunt haar in alles. Hij is, naast Lily en Mike, haar krachtbron. "Hij staat vaak in mijn schaduw. Iedereen vraagt aan hem hoe het met mij gaat. Ze vragen bijna nooit hoe hij dit allemaal trekt. Toen ik in het ziekenhuis lag, was ik bang dat hij me zou verlaten. Ik lag zo in puin. Wel 20.000 keer zei ik: ga alsjeblieft niet bij me weg."

Samen met Gert. Samen met Gert.

Bruiloft

Dat was Gert niet van plan. Sterker nog, hij wilde haar ten huwelijk vragen. Het was de bedoeling dit na zijn marathon in Rotterdam te doen. Maar om Sanne gerust te stellen, gaf hij het stiekem al prijs.

De bruiloft was dit jaar. Het zou een feest zijn met 200 gasten. Maar toen kwam corona. "We hebben het heel intiem gevierd met 38 daggasten. Het was een fijne dag. Ik kon uitgebreid met iedereen kletsen. En zal ik je nog wat leuks vertellen? Ik ben weer zwanger! Daar kwam ik een week voor de bruiloft achter. Ik heb het een week voor me gehouden en op de bruiloft pas aan Gert verteld. Dat was ons geluksmomentje."

"In mijn bruidsboeket zat een medaillon van Lily en Mike. In een rieten mandje een kussen, gemaakt van de T-shirts die ze tijdens het ongeluk aan hadden. Daarop lagen twee knuffels." "In mijn bruidsboeket zat een medaillon van Lily en Mike. In een rieten mandje een kussen, gemaakt van de T-shirts die ze tijdens het ongeluk aan hadden. Daarop lagen twee knuffels."

Geluksmomentjes

Haar leven bestaat uit wel meer geluksmomentjes. Met Ryan, met Gert. Als er iets moois gebeurt. Maar altijd hangt daar een sluier van verlies omheen. Familie, vrienden en psychologen adviseren haar hoe ze haar rouw kan verwerken. Maar Sanne doet het liever op haar eigen manier. Ze laat het verdriet toe, omarmt het. Het is er nu eenmaal. Het hoort erbij. En de pijn die ze voelt, is ergens ook fijn. Want dan zijn Lily en Mike dichtbij.

Langzaam pakt Sanne haar leven weer op. Ze doet vrijwilligerswerk op een basisschool. Zo wil ze ontdekken of ze weer kan werken met kinderen. Voor het ongeluk was ze planner en administratief ondersteuner bij een kinderopvang.

Frozen kijken

Ze leeft door, met het verdriet aan haar zijde. De pijn is deze maand extra heftig. Volgende week is het precies drie jaar geleden dat het ongeluk gebeurde. Vanwege corona kan ze daar niet met al haar familie en vrienden bij stilstaan. "Ik weet nog niet wat we die dag gaan doen. Waarschijnlijk Frozen kijken met ons gezin. En heel hard huilen."

Zondaginterview

Elke zondag publiceren we een interview in tekst en foto's van iemand die iets bijzonders doet of heeft meegemaakt. Dat kan een ingrijpende gebeurtenis zijn waar hij of zij bewonderenswaardig mee omgaat. De zondaginterviews hebben gemeen dat het verhaal van grote invloed is op het leven van de geïnterviewde.

Ben of ken jij iemand die geschikt zou zijn voor een zondaginterview? Laat het ons weten via dit mailadres: zondaginterview@rtl.nl

Lees hier de eerdere zondaginterviews.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore