Zondaginterview

Jessica leeft door na het helikopterongeluk: 'Erwin zal altijd 33 blijven, maar ik kan nog 90 worden'

08 november 2020 08:19 Aangepast: 08 november 2020 20:21
Erwin en Jessica leerden elkaar kennen bij Defensie. Beeld © Privéfoto

Het had een missie moeten zijn zoals altijd. Hij had thuis moeten komen zoals altijd. Maar militair en vlieger Erwin Warnies (33) verongelukte afgelopen juli bij een helikoptercrash boven de zee bij Aruba. Zijn vrouw Jessica vertelt haar verhaal. "Zodat ons dochtertje later kan lezen wie papa was."

Erwin waande zich onsterfelijk. Als er een Nederlandse militair omkwam, waren hij en Jessica daar allebei stil van, maar Erwin zei dan al snel: 'Maar zoiets overkomt mij niet, Jes'. "Als ik daar nu aan terugdenk, maakt het me verdrietig, maar ook pissig. Ik geloofde hem. Ik gelóófde hem echt."

Wie voor de voordeur van Jessica in Den Helder staat, ziet naast de deurbel een naambordje hangen: 'Erwin en Jessica'. Het nieuwe bordje, met de naam van hun nu 2 jaar oude dochtertje, had nog gemaakt moeten worden. 

'Jessica, Erwin en Fleur'. Dat had op dat nieuwe bordje moeten staan.

Maar nu is er alleen nog maar Jessica en Fleur.

Erwin offerde zich op

"Het doet elke keer pijn als ik zijn naam bij de voordeur zie", vertelt Jessica. Ze ontmoette haar liefde Erwin ruim acht jaar geleden. Op een schip, al klinkt dat romantischer dan het was. Ze waren allebei militair en op missie: een anti-drugsoperatie op de open zee in Caribisch gebied. Jessica zorgde voor de bevoorrading van eten en drinken, Erwin was wachtsofficier.

"We waren van dezelfde rang, dus vaak bij elkaar. Ik was de enige vrouw in het officiersverblijf en hij offerde zichzelf op om met mij vrouwenfilms en series te kijken."

"Hij was zo trots op Fleur." "Hij was zo trots op Fleur."

Ze is even stil. Pretogen. Dan: "We keken dus Geer en Goor. Maar dat mag ik vast niet van hem vertellen. Maar ja. Dat was het dus echt. We keken naar Gerard Joling en Gordon. Heerlijk."

De vonk sloeg later pas over. Toen Erwin aan boord bleef en Jessica naar huis ging, omdat haar missie erop zat. Terug in het vliegtuig voelde ze zich verdrietig. "Ik dacht: hoe kan dat nou? Maar even later, was het zo van: ahaaaaa. Misschien mis ik iets. Of, beter gezegd: íémand."

En die iemand was Erwin. Een goedlachse man, levensgenieter, avonturier – Erwin moest je niet opsluiten in een negen-tot-vijf-baan.

Vaker langer weg

Ze gingen daten en na een paar maanden besloten ze samen te gaan wonen in Den Helder. Dicht bij de basis waar ze overdags werkten. "Er waren periodes dat hij op vrijdag thuiskwam en ik op maandag langere tijd wegging", vertelt Jessica. "Maar onze missies overlapten wel vaak. Ik ben één keer echt lang weggeweest, naar Somalië, ruim zes maanden, Erwin was vaker langer weg."

Erwin was een avonturier. Niet het type voor een kantoorbaan. Erwin was een avonturier. Niet het type voor een kantoorbaan.

Dan moest Jessica wel even wennen, aan het bed dat ineens zo groot leek, en aan het alleen opstaan, maar ze wist: Erwin had die vrijheid nodig. "Als hij op missie ging, grapte hij altijd tegen de buurman dat hij 'even met de veren ging schudden'. Als hij langere tijd thuis was, werd hij onrustig."

Bovendien herkende Jessica die drang naar avontuur ook – ze zat en zit nog steeds niet voor niets zelf ook bij Defensie. En: voor ze het wist was hij weer terug. Vulde hij het huis weer met zijn lach, zijn sterke verhalen en – later – geklets tegen zijn dochtertje.

Zo trots 

Twee jaar geleden werd Fleur geboren. "Hij veranderde erdoor. Hij werd minder egoïstisch, besefte dat hij echt iets achterliet als hij wegging en dat hij niet alleen maar kon doen wat hij leuk vond. Hij werd ook zo’n vader die dan vertederd allemaal foto’s aan zijn vrienden liet zien. Dat hoorde ik pas later, van die vrienden, na Erwins dood. Maar het verbaasde me niets: hij was zó trots op haar."

Hij ondernam veel dingen. Ging met haar fietsen, Fleur voorop, Erwin trappen, dingen aanwijzen die ze onderweg tegenkwamen. Samen de hort op. Naar de dierentuin, het zwembad. Weekendjes weg met z’n drieën. "We hadden de ups en downs die elk stel kent. Maar we hadden het goed samen. We waren gelukkig."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Helikoptercrash Aruba: Erwin was 'geweldige papa', Christine 'stoer én lief'

"Ik weet nog dat Erwin en ik een keer op een doodgewone zondagochtend een discussietje hadden. Fleur was hangerig, we waren allebei moe, en toen zaten we beneden samen op de bank tv te kijken. Over mijn lijk werd uitgezonden, met een jonge moeder die wist dat ze niet lang meer had. Toen hebben we elkaar wel even diep in de ogen gekeken, elkaar stevig vastgepakt, zitten janken en gezegd: wat boffen we. Dat we gezond zijn, samen zijn."

Bizar ongeluk

Maar toen ging Erwin weer op missie, in de zomer dit jaar. Een anti-drugsmissie, waar hij er al meerdere van had gehad. Het NH90-toestel waar hij en zijn drie collega's in vlogen, kwam in de problemen, in het Caribisch gebied, vlak bij Aruba, en crashte.

'Een bizar ongeluk' noemt Jessica het, terwijl ze nog een kop koffie inschenkt. "Ze moesten met hun helikopter landen op het schip na een patrouille. Routineding. Wat ze al honderd keren hadden gedaan, voor hen als crew maar ook voor degene die ze moest binnenhalen vanaf het dek. Oefenen, dus deden ze het nog een paar keer opnieuw."

Nog een keer. Nog een keer. En nóg één keer.

En die laatste keer ging het mis.

Wat is er precies gebeurd? 

Dit jaar, op 19 juli, stortte er een NH90-helikopter van Defensie in de zee bij Aruba. Bij de crash kwamen twee bemanningsleden om het leven: tactische coördinator Erwin Warnies en vlieger Christien Martens.  

De twee andere bemanningsleden overleefden het ongeluk.

Een maand later werd de gezonken gevechtshelikopter gevonden. Het toestel lag in twee delen op de bodem van de zee. 

Wat er precies is gebeurd, wordt nog onderzocht door de Inspectie Veiligheid Defensie (IVD). Twee bemanningsleden konden de NH90 verlaten, Christine Martens (34) en Erwin overleefden de crash niet. Ze werden gereanimeerd, tevergeefs. De helikopter dreef af en zonk naar meer dan 1 kilometer diepte. De helikopter werd begin september geborgen.

"Weet je wat het gekke is?" zegt Jessica. "Die dag van het ongeluk ging alles mis. In Nederland, bedoel ik dan. Ik ging met mijn beste vriendin en onze kinderen naar de dierentuin. Fleur viel in de avond, op het moment van het ongeluk, van de trap, 's middags in de dierentuin viel ze van de glijbaan en in het restaurant waar we gingen eten stootten we al het drinken omver. De dochter van mijn vriendin heeft een aardbeienallergie, en wat geef ik haar, zonder erbij na te denken? Juist. Aardbeien."

Grote chaos

Jessica glimlacht. "Het was één grote chaos. Alsof het een teken was, ofzo, dat er iets grandioos mis zou gaan. En ’s nachts kon Fleur om onverklaarbare reden niet slapen. Ze stond huilend in haar bed, ontroostbaar, en zó onrustig."

"Erwin waande zich onsterfelijk. Ik geloofde hem." "Erwin waande zich onsterfelijk. Ik geloofde hem."

Toen het meisje eindelijk in was gedommeld, ging de deurbel. Half 1 's nachts. "Eigenlijk weet je dan genoeg", zegt Jessica. "En toch doe je alsof je het niet weet. Er stond een man in burger voor mijn deur en ik dacht: ja maar dit klopt niet. Er horen twéé mensen voor de deur te staan, in uniform."

'Bent u Jessica, de vrouw van Erwin Warnies?'

'Eh. Ja.'

'Dan heb ik slecht nieuws. Uw man is dood.'

Wat er toen uit Jessica's mond kwam, is 'niet zo netjes' om op papier te zetten. Ze heeft hem de huid volgescholden. Hoe durfde hij zo'n misselijke grap uit te halen?!

"Hij ging vaak met Fleur op pad, de hort op." "Hij ging vaak met Fleur op pad, de hort op."

Maar toen er een tweede persoon het tuinpad op liep, Admiraal van de Marine, wist Jessica het. "Dan schreeuw je zo hard, dat ze je drie straten verderop nog kunnen horen."

Jessica is eventjes stil, en dan moet ze lachen. Want er was, in al die chaos, paniek, al dat ongeloof, ook 'iets heel grappigs'.

Naar beneden in haar string

"Mijn beste vriendin was namelijk die nacht toevallig bij mij blijven slapen. Dat was eigenlijk een geluk bij een ongeluk, het was heel fijn dat ze er was, meteen. Maar zij werd dus wakker van mijn geschreeuw en kwam meteen de trap afgerend. In haar string."

Jessica slaat haar hand voor haar mond. "Oh ik mag dit vást niet van haar zeggen. Ze vermoordt me. En toen was het helemaal niet grappig, ik was totaal in shock, maar nu denk ik echt: wat voor situatie was dát."

Soms pakt Fleur een foto van haar vader. Om even over hem te kletsen. Soms pakt Fleur een foto van haar vader. Om even over hem te kletsen.

Ze lacht weer. Het is een lach die ze vaak laat horen tijdens het interview. Misschien een lach die je niet van iemand verwacht die net haar man is verloren. Of misschien juist wel.

Mensen hebben een mening

"Weet je wat het is? Mensen hebben een mening. Over hoe je omgaat met tegenslag, hoe je rouwt. Ik ging vrij snel na Erwins overlijden weer aan het werk. Omdat ik dat wilde. Omdat ik door moest. Voor mezelf, voor m’n kind, voor Erwin. Ik pakte het leven op, en dat doe ik nog steeds. Maar dan zat ik te lunchen, en dan was ik bang dat mensen me erom veroordeelden. Dat ze zouden denken: 'Zo zo, net haar man verloren, en nu al weer lachend in een café'."

Maar zo deed Jessica het. Vanaf dag één na het slechte nieuws al. Ze ging door. Voor Fleur. "Het was surrealistisch. Dat verdriet, het besef, het was te groot."

Als Erwin op missie ging, noemde hij dat 'even met de veren schudden'. Als Erwin op missie ging, noemde hij dat 'even met de veren schudden'.

"Ik denk dat het nieuws voor het eerst een beetje indaalde toen we de volgende ochtend 5 uur in de ochtend voor de tv zaten. Onze ouders en schoonouders wisten het toen al, een aantal vrienden en familieleden waren inmiddels bij mij thuis. Defensie had ons ingelicht: we gaan een persconferentie geven. Op Aruba was het al lang dag. Defensie wilde het bericht zelf brengen zoals ze dat altijd doen wanneer militairen overlijden."

De Commandant der Strijdkrachten zei op tv: 'Hij laat een partner en een dochtertje van nog geen 2 achter'. "Toen dacht ik: droom ik, is dit waar, maak ik dit mee, knijp me eens, maak me wakker."

"Ik ga door. Voor mezelf, en voor mijn kind." "Ik ga door. Voor mezelf, en voor mijn kind."

Pannetjes eten

Die week werd Jessica 'gedragen'. Door vrienden, familie, buren, kennissen, collega’s, medewerkers van defensie. Door liefde. "Die mensen zijn allemaal goud. Zo cliché, maar op die momenten snap je waar het om gaat in het leven. Ik kan het aantal bloemen, kaarten, bezoekjes, pannetjes eten niet meer tellen."

Na zes dagen kwam Erwins lichaam naar Nederland. "Dat vond ik vreselijk, dat hij zo lang daar was en wij hier. Ik kon alleen maar denken: ik wil hem zien, ik wil hem zien, ik wil hem zien. Ik denk dat ik ook bewijs wilde. Iedereen zei dat mijn man dood was, maar ik moest hem zélf zien."

Na een ceremonie van Defensie – 'zo mooi en troostrijk' – kon Jessica haar man weer aanraken, en uren tegen hem praten. Ze had nog zo veel te vertellen.

"Ze stonden voor mijn deur. 'Bent u de vrouw van Erwin?'" "Ze stonden voor mijn deur. 'Bent u de vrouw van Erwin?'"

Haar man was niet gehavend, weet Jessica nog, en ze weet ook nog dat ze daar opgelucht om was. "Erwin was geen onzekere man, zelfs wat ijdel. Hij had het vreselijk gevonden als de kist open zou zijn en hij er niet mooi bij zou liggen."

'Papa is dood'

Fleur heeft haar vader ook nog gezien. "Ik heb tegen haar gezegd: 'Papa is dood'. Ik vind 'dood' een naar woord, maar 'overleden' snapt ze nog niet." Bij de kist porde Fleur met haar vingertje in papa. Om hem te kietelen. "Zoals ze dat altijd deden, als ze samen op de bank lagen, of op de grond, of als Fleur in bed lag. Dat was hun spelletje. Maar na een paar keer porren kwam het besef: papa reageert niet."

Vanaf dat moment liet Fleur haar moeder geen seconde meer alleen. Ze achtervolgde haar naar de wc, naar de keuken. Het ging pas weer goed toen Jessica met Fleur en haar ouders ging kamperen op hun vaste camping in Callantsoog.

"We moeten het nu met z'n tweetjes doen. Dat is gek." "We moeten het nu met z'n tweetjes doen. Dat is gek."

Ineens, uit het niets, durfde Fleur weer in haar eentje de speeltuin in. "Ik was opgelucht dat zij weer een beetje haar eigen weg durfde te gaan, maar ik had het die week echt moeilijk. Overal gezinnen om me heen, stelletjes, papa’s en mama’s. Ik heb twee dagen lang lopen janken. Te confronterend."

Eerste huilbui

Het was misschien wel haar eerste langdurige huilbui. "Daarna voelde ik heel lang niets. Ik ging volledig op standje overleven, werd oppervlakkig, voelde geen geluk, maar ook geen ongeluk."

Dat is het enge, vindt Jessica: dat onvoorspelbare van rouw. Hoe weet je of je het goed doet? Hoe weet je überhaupt of je al aan het rouwen bent, of dat het nog moet beginnen?

Erwin heeft nog net de tweede verjaardag van zijn kind meegemaakt. Erwin heeft nog net de tweede verjaardag van zijn kind meegemaakt.

Nu zijn er wel poortjes open naar haar emoties. Daar heeft ze hulp voor gezocht. "Het golft meer, het is niet meer zo vlak."

Wat op dit moment vooral overheerst ('en morgen kan het weer anders zijn'): schuldgevoel. "Soms voel ik me schuldig als ik een leuke middag heb gehad. En soms voel ik me schuldig als ik me een paar dagen slechter voel. Dan denk ik: moet ik niet meer genieten?"

Het gaat goed 

Met Fleur gaat het goed, zegt Jessica. “Heel goed.” Wel heeft ze denk ik door dat haar vader er niet meer is. "Toen Erwin net overleden was vroeg ze nog weleens 'papa time', waar ze dan facetime mee bedoelde. Nu doet ze dat niet meer. Maar soms zoekt ze wel een foto op. Om even te kletsen over papa."

"Hij had niet zo jong mogen sterven. Maar ik ga niet mijn hele leven rouwen." "Hij had niet zo jong mogen sterven. Maar ik ga niet mijn hele leven rouwen."

Verdriet komt als je het niet doorhebt, weet Jessica nu. In de dierentuin, als een vader zijn kind optilt. In de tuin, als de buurmeisjes 'papa, papa' roepen. 's Nachts, als ze uit automatisme nog even kijkt of Erwin nog heeft geappt. "Maar het zwakt wel af", zegt Jessica ook. "Juist ook omdat ik het nu durf op te zoeken."

Pijnlijke wending 

Ze wil door. Ja, het leven heeft een pijnlijke wending genomen, eentje die ze altijd zal voelen, maar Jessica wil genieten. "Ik had samen met Erwin 90 willen worden. Erwin zal altijd 33 blijven, maar ik kan alsnog 90 worden. En ik wil niet tot mijn dood rouwen. Ik hoop dat ik ook weer verliefd mag worden. Ooit."

"Iedereen zei me dat mijn man dood was, ik geloofde het niet." "Iedereen zei me dat mijn man dood was, ik geloofde het niet."

Ze wrijft over haar linkerhand, over haar ringvinger. Daar prijkt een glanzende ring aan, met een groen steentje erin. "Na het ongeluk bleek Erwins telefoon nog intact te zijn, wonder boven wonder. Ik kreeg hem terug, en ik zag dat de website nog openstond waarop hij oorbellen voor mij had besteld die hij naar mij heeft gestuurd voor de dag waarop we acht jaar samen waren. Hij had op diezelfde site ook een bijpassende ring aangeklikt en bij zijn 'favorieten' gezet."

"Ik denk dus", vervolgt ze, "dat hij van plan was die voor mijn verjaardag te bestellen."

Dat heeft Erwin niet meer kunnen doen. Dus heeft Jessica het zelf gedaan. Hij staat misschien wel symbool voor het proces waar ze nu in zit. Dat ze nu dingen zelf moet gaan doen, alleen, zonder haar maatje. Alhoewel: "Waar Erwin ook is, hij zal mij en Fleur helpen. Dat hoop ik zo."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore