'Dat kokhalzen went'

Deze coronatesters steken met liefde een wattenstaaf in je neus

17 oktober 2020 15:29 Aangepast: 17 oktober 2020 15:33

Ze zien honderden neuzen en kelen per week – en steken daar dan ook een wattenstaafje in. Deze stewardess, brandweerman, verpleegkundige en dit model werken in de teststraat.

'Ik stel mensen met mijn stem gerust'

Danique is model, en nu dus ook tester. Danique is model, en nu dus ook tester.

Vlák voor de coronacrisis had Danique van der Wal (22) haar eigen bedrijfje opgestart voor modellenwerk. Nu staat ze in de teststraat in Amersfoort en Veenendaal.

"Al mijn klussen vielen weg. Eerst heb ik een halfjaar lang ambulances schoongemaakt waarin coronapatiënten zijn vervoerd, maar dat werd saai. Mijn moeder zag een vacature voor tester en zei: 'Is dat wat?'

De eerste keer was het gek om een wattenstaafje in iemands holtes te stoppen. Maar ik heb een medische achtergrond, studeerde 1,5 jaar lang verpleegkunde, en het is niet moeilijk: ernaar kijken is naarder dan het zelf doen. Het is hard werken in de rijtuigenloods waar we de testen uitvoeren. In de zomer voelde ik het zweet overal gutsen. Nu, in de herfst, zijn die handschoenen, schort en dat mondkapje wel lekker warm." 

'Totáál anders dan modellenwerk'

"Dit werk is totáál anders dan modellenwerk. Daarbij gaat het om je uiterlijk, hier zit ik helemaal ingepakt en ziet niemand me. Je moet alles doen met je stem en ogen.

Er is veel kritiek op de GGD. Mensen worden ongeduldig, willen hun uitslag snel. Ik vind die haat jammer en niet eerlijk: iedereen werkt hier zó hard. En de situatie is helemaal nieuw, we kunnen hier niets aan doen. Gelukkig krijgen we ook voldoende waardering. Een vrouw zei: 'Jullie zijn ook zorghelden'. Dat vind ik lief, maar overbodig. Het is voor mij nu een normale baan. Zolang dit werk nodig is, blijf ik het doen."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Teststraat te ver weg: 'Moest 8 kilometer lopen'

'Eenzaamheid zie je in iemands ogen'

Nanni is oorspronkelijk stewardess, nu tester. Nanni is oorspronkelijk stewardess, nu tester.

Omdat nagenoeg alle vliegtuigen aan de grond staan, neemt stewardess Nanni Jansen (44) nu coronatests af in Vianen. Ze komt ook bij mensen thuis die vanwege hun leeftijd of gezondheid niet naar de testlocatie kunnen komen.

"Ik werk 21 jaar als grondstewardess. Daar gaat het om vriendelijkheid, vertrouwen winnen, mensen wegwerken in een hele korte tijd. Ik doe nu hetzelfde bij de GGD regio Utrecht, maar dan niet in een blauw mantelpakje, maar een blauw beschermingspak.

Ik kom veel bij zorginstellingen, bij het Leger des Heils – bij mensen die niet naar de teststraten kunnen komen. Ik vind het spannend wat zich achter die voordeur afspeelt. Sommige mensen zijn heel ongelukkig, ziek, of eenzaam. Bijvoorbeeld iemand die snel zal sterven, en wacht op een negatieve testuitslag zodat hij naar het hospice mag. Het laat zien dat het belangrijk is wat we doen, maar ook soms moeilijk."

'Geen tijd voor koffie'

"Wat ik heb geleerd: eenzaamheid zie je gelijk in iemands ogen. Ze staan droevig. Die mensen zijn al zo blij om je stem te horen. 'U bent de enige die ik zie vandaag', hoor ik vaak. Ik heb ook al zo veel kopjes koffie moeten afslaan. Omdat het niet mag, maar ook omdat er geen tijd is.

Zodra ik de test heb afgenomen, sjees ik naar mijn collega in de gang, die de wattenstaafjes opbergt. En dan hoor je iemand nog praten vanuit de woonkamer, en roep je: 'Mevrouw, ik moet er vandoor!' Ja. Dat voelt gek. Maar gaandeweg lukt het me beter om afstand te nemen. Nu zeg ik tegen mezelf: ik kom niet als Nanni, ik kom namens de GGD. Dat helpt."

Oefenen op elkaar

"Als je aangenomen wordt als bemonsteraar bij de GGD, dan krijg je een training die uit twee onderdelen bestaat", zegt Lydia van der Meer, woordvoerder van GGD regio Utrecht. "Het gaat om theorie en praktijk."

De deelnemers volgen eerst een e-learning, daarna krijgen ze een praktijkdag op een teststraat en is er een korte herhaling van de theorie.

Er wordt volgens de GGD uitgebreid stilgestaan bij de techniek van afname en het gebruik van persoonlijke beschermingsmaterialen. Tot slot wordt er in het praktijkgedeelte geoefend met het materiaal en de afnametechniek. "Dat laatste gebeurt op een oefenpop", vertelt Van der Meer, "maar ook op elkaar." Ook wordt er geoefend met de procedure van het verwerken van het monster.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

RIVM: 20 procent positief geteste mensen gaat toch naar buiten

Hans Thedinga. Hans Thedinga.

'Alles went, ook andermans neushaar'

Eigenlijk is Hans Thedinga (64) brandweerman, maar omdat de GGD hard extra handen nodig had, is hij nu tester in Drachten.  

"Toen ik op tv zag hoe iemand getest werd, begon ik al te kokhalzen. Het idee dat dat wattenstaafje in je keel gaat… Maar het gekke is: als je het zelf doet bij iemand anders, dan sta je er anders in. Dan weet je: dit moet even gebeuren. En dat kokhalzen went: negen van de tien mensen doen dat. En dat wattenstaafje in je neus, voelt alsof je in het zwembad springt en water in je neus krijgt.

Iedereen komt snotterend binnen, sommigen zijn bang dat ze ziek zijn. Mijn collega's en ik moeten continu opletten. Wat raken we aan, hebben we onze handen ontsmet, zitten de handschoenen goed? Als brandweerman ben je vaak bezig met zwaar werk. Het is gek om nu ineens heel verfijnd werk te doen. Soms vragen mensen wat mijn achtergrond is. Dan denk ik wel: moet ik nu gaan zeggen dat ik brandweerman ben, of vertrouwen ze me dan niet meer?"

'Mijn werk is nodig'

"Maar het werk overlapt ook. Bij de brandweer is er geen enkele klus die je niet klaart. En ik weet nu: bij de GGD geldt hetzelfde. Mijn vrouw zei laatst: 'Ik snap niet dat je in andermans neus kan zitten wroeten'. Maar mijn werk is nodig, en neusharen zie ik al niet meer. Je ziet ook niet meer dat er weleens wat aan dat staafje zit als je 'm eruit haalt. Je hebt niet eens tíjd om over dit soort dingen na te denken."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Coronablaastest volgende maand ingezet: 'Negatieve uitslag heel betrouwbaar'

'Soms is het net een fabriek'

Britte studeerde in de crisis af als verpleegkundige. Britte studeerde in de crisis af als verpleegkundige.

Britte Veltman (22) studeerde aan het begin van de coronacrisis af als verpleegkundige. Nu werkt ze op een testlocatie in Groningen.

"Ik zie per dag soms wel meer dan honderd mensen. De kleinste kinderen geven geen kick, en sommige grote mannen komen binnen en geven toe dat ze nerveus zijn. Aan ons om die mensen gerust te stellen.

Toen ik solliciteerde, had ik eigenlijk geen idee wáár ik op solliciteerde. Dit virus was onbekend, de testen waren nieuw, de locatie moest nog worden opgezet. Een mooie uitdaging die laat zien in wat voor absurde tijd we zijn beland."

'Onprettig, maar niet pijnlijk'

"Voordat ik begon, kreeg ik een training. We hebben ook op elkaar geoefend: ik vind het in de zorg altijd belangrijk dat je weet wat je de ander aandoet. Ik kan dan ook met een gerust hart tegen mensen zeggen: ‘Het is onprettig, maar niet pijnlijk’.

De sfeer op onze locatie, midden in de stad, is goed. Dat horen we ook wel van mensen die langskomen, 'wat hebben jullie het gezellig'. Waar ik aan moest wennen: handschoenen uit, handschoenen aan. Na élke patiënt opnieuw. En elke keer weer desinfecteren: in het begin waren mijn handen helemaal geschilferd.

Je leert wel steeds sneller werken. Dat moet ook, want het wordt drukker. Je bent nooit klaar. Als je je bedenkt hoeveel mensen we op één dag samen testen, soms wel meer dan 1200 op specifiek deze locatie, dan denk je: het is net een fabriek. Daarom is het belangrijk om te blijven beseffen dat je hier met mensen werkt."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Waarom zijn er zo weinig testlocaties en wat moet je doen als je geen auto hebt?

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore