Zij stierven door corona

'Pa stond altijd klaar, maar bij het afscheid kon er niemand voor hém zijn'

06 juli 2020 10:48 Aangepast: 06 juli 2020 10:51

In deze serie laten we nabestaanden aan het woord over hun geliefden die zijn overleden door corona. Deze keer een eerbetoon aan Adrie Oosterling (79) uit Sluis.

Zijn dochter Astrid: 

"Pa was recht door zee. Hij kwam altijd op voor zijn idealen en stond klaar voor ieder mens. Hij stond nog midden in zijn leven en genoot van het contact met mensen. Ook zat hij altijd graag op het terras met een hapje en een drankje en hij ging graag uit fietsen. 

Mijn vader was speciaal voor mij door zijn zorgzaamheid en betrokkenheid. Ik herinner mijn vader dan ook als iemand die er altijd was. 

Pa kwam uit Breskens en hij was altijd erg trots dat hij een Bressiaander was. Ook was hij trots op zijn ouders en daarnaast was pa ook trots op zichzelf. Op wat hij allemaal gedaan en bereikt heeft in zijn leven."

"We belden voor hij in slaap werd gebracht, hij klonk zo zwakjes."

"En toen werd pa ziek. Hij had al een aantal dagen griep en toen het eindelijk de goede kant op leek te gaan, werd hij na een paar dagen alsnog steeds zieker. Het was corona. Hij werd opgenomen op de intensive care. Een dag later ging hij nog verder achteruit. Er werd besloten om met beademing te starten en pa werd in slaap gebracht. 

Hij was heel erg alleen op dat moment en dat vind ik nog steeds heel erg. Vlak daarvoor belde hij me nog. Hij was zo zwakjes en bijna niet te verstaan. Hij zei 'Doeoe Stridje', dat is mijn koosnaam van hem. Ik heb hem kunnen vertellen wat ik hem nog wilde zeggen. Ik vind het alleen zo erg dat hij geen reactie meer heeft kunnen geven. 

Ma mocht er niet bij zijn toen mijn vader in slaap werd gebracht. Ook zij had corona. Ook zij moest het doen met bellen."

"Toen mijn vader overleed stonden wij op anderhalve meter."

"We leefden dagen tussen hoop en vrees. Na vier dagen mochten we afscheid komen nemen. Het was afschuwelijk. Hij was binnen twee weken van een gezonde man, veranderd in een doodzieke man die in slaap werd gehouden met spierverslappers tegen de pijn. Pa was onherkenbaar door het vele draaien op zijn buik. Zijn gezicht was enorm opgeblazen en had een andere vorm gekregen. 

Nog steeds mocht mijn moeder er niet bij zijn. Zij zat in haar appartement. 

We bleven hoop houden, maar na drie dagen mochten we nogmaals afscheid komen nemen. Het was de allerlaatste keer en het is nog steeds niet te bevatten. Toen ze alles stopzetten, was pa er na een kwartier niet meer. Wij stonden op anderhalve meter."

"Hij stond altijd voor iedereen klaar en nu was er niemand voor hem."

"Een week later was het afscheid. Alleen mijn man en ik stonden er. Mijn moeder mocht niet komen omdat ze nog steeds hoestte. Pa heeft had dit afscheid niet verdiend. Hij stond altijd voor iedereen klaar en nu was er niemand voor hém. Het voelde zo oneerlijk. Ik heb hem daarom beloofd om op een later moment nog een afscheidsdienst te organiseren. 

We hebben meer dan driehonderd rouwkaarten gekregen, met verhaaltjes en anekdotes over mijn vader. Over hoe anderen mijn vader kenden, wat hij voor ze had gedaan en wat hij voor hen betekende. Als mens, als kameraad, als vriend. 

Het was heel bijzonder om dit allemaal te lezen. Het deed ons zo goed. Pa was een mensenmens. Voor ons was pa een lieve man die altijd voor ons klaar stond. Nu kunnen we alleen maar heel erg trots op hem zijn en hem heel erg missen."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore