Zondaginterview

Hoe Heleen haar eenzame huis redde, maar zichzelf bijna sloopte

05 juli 2020 08:14 Aangepast: 05 juli 2020 10:22
Heleen en Mike en hun huis. Beeld © RTL Nieuws / eigen foto

Heleen voelt ze nog. De heipalen die centimeters naast haar huis de grond in gingen. Naast haar 'eenzame huis', zoals het nu in de volksmond heet. Het huis bleef als enige overeind staan, omdat Heleen en haar vriend Mike er niet uitkwamen met de projectontwikkelaar, die de hele straat wilde slopen. Ze hielden voet bij stuk. Het was en is hún huis. Dit is hun verhaal.

Dat verhaal begint in 1903. Het jaar dat de panden aan de Bloklandstraat in Rotterdam-Noord werden opgeleverd. Eén van de kopers was de overgrootmoeder van Mike. Altijd bleef het in de familie, altijd een trots familiebezit, en het overleefde dus zelfs de oorlog, een prestatie van formaat in Rotterdam.

Niet altijd woonde er iemand van de familie. Meerdere woonlagen werden gecreëerd en huurders kwamen en gingen. Op de benedenverdieping zaten altijd winkeltjes, vertelt Heleen. "Een sigarendraaierij, een grutterij, een boekhandel, een schoenmaker, dat soort zaakjes. Echt heel leuk."

De Bloklandstraat voor de sloop. De Bloklandstraat voor de sloop.

Heleen werd in 1998 de vriendin van Mike. In een Rotterdams café aan de beroemde Nieuwe Binnenweg sloeg de vonk over. Heleen wist het meteen. "Dit is het, kan niet anders."

Alles in de oude stijl

Een grote gezamenlijke passie was snel gevonden: klussen. En het huis van de familie van Mike was een perfect project. Toen het huis in 2006 helemaal van hun werd, gingen alle vrije uurtjes in het huis. Van vier woonlagen met huurders moest het nu één huis worden. Een enorme klus. Het doel: zoveel mogelijk in de oude stijl renoveren. Trots vertellen ze beiden dat ze bijna nooit ruzie hadden. Nou ja, nooit. Alleen als de hamer of de rolmaat weer eens kwijt was. Heleen had de perfecte oplossing. Ze kocht er nog één. Hadden ze beiden hun eigen hamer.

Mike deed het grote werk in huis (Heleen: "Hij kan echt alles") en zij legde zich toe op het herstellen van historische ornamenten. "Was ik ineens restaurateur", vertelt ze trots. Het is monnikenwerk, maar het plafond aan de Bloklandstraat is weer zoals hij ooit was. Mike omschrijft het werk in één zin: "We deden alles met respect voor het huis."

Onderhandeling

Tot 2013. Heleen was pas net bevallen van zoontje Max, toen zij en Mike te horen kregen dat de hele straat gesloopt zou worden. De rest van de huizen waren huurwoningen, zij waren de enigen met een koophuis. Onderhandelen dus. "Maar eigenlijk dachten we gewoon dat het een gedane zaak was. De hele straat zou gewoon gesloopt worden."

Het plafond in de woonkamer. Het plafond in de woonkamer.

Een eerste bod van Woonstad, de projectontwikkelaar. Twee ton. "Daar heb je net de woonkamer voor joh", zegt Heleen. Ze kan er nog altijd met haar hoofd niet bij. Jaren werk, en dan dit bod. "Er werd gezegd dat het gezien de markt een mooi bod was. We moesten er maar blij mee zijn."

'Dan blijf je er toch wonen'

Ze waren er niet blij mee, maar deden wel een tegenbod, de straat zou toch wel gesloopt worden. 320.000 euro. "Ik dacht dat we dan uiteindelijk wel naar elkaar toe zouden bewegen en eruit zouden komen. Ik dacht dat ze bluften", zegt Mike. Maar er volgde geen enkel bod meer van Woonstad.

Sterker nog. Mike en Heleen kregen de woorden 'dan blijf je er toch wonen', te horen toen een paar advocaten aanschoven aan de keukentafel. Opnieuw een bluf? Of niet? Het maakte niet meer uit. Het besluit stond vast. Ze hielden hun poot stijf. Dan bleven ze wel. Geen haar op het hoofd van de twee zou akkoord gaan met twee ton voor het huis met ruim 100 jaar geschiedenis.

Centimeters stof

Stoer, gedurfd, maar er kwamen een paar heel zware maanden en jaren aan, bleek later. "Iedere dag lag er centimeters stof in het huis", zegt Heleen. En dat was nog het minst grote probleem.

Eerst moest de fundering versterkt, want het huis alleen zou het niet redden. Dat ging goed, maar daarna ging alles mis wat mis kon gaan. De schoorsteen van de buren viel tijdens het slopen tegen hun huis aan, met schade tot gevolg. De hele achtergevel bleek los te staan door een scheur van beneden tot onder en tot overmaat van ramp werd bij het slopen een waterleiding geraakt, waardoor de hele benedenverdieping overstroomde.

En dan waren er ook nog die enorme kranen. Heleen: "Och, als die omdraaiden, ging het hele huis heen en weer." Heleen kreeg er nachtmerries van. "Ik droomde vaak dat de achterkant van het huis afbrak. Dat heb ik heel lang gehad."

Elke dag reden er enorme kranen rond. Het deed het huis schudden. Elke dag reden er enorme kranen rond. Het deed het huis schudden.

Altijd waren er spanningen. De projectleider vond dat er weinig aan de hand was, maar toen de bouwtechnisch coördinator de scheur in de gevel zag, gaf hij direct opdracht tot evacueren. Levensgevaarlijk was het. Heleen: "Nog geluk dat de sloper eerst naar ons was gekomen om ons te waarschuwen. Nog dezelfde dag kwam een metselaar om het probleem te verhelpen."

Burn-out

Je zou het bijna vergeten, maar tussendoor hadden ze ook nog een kind om op te opvoeden. Mike was voor zijn werk heel veel in het buitenland, dus Heleen moest er voor Max zijn. Vaak zat ze alleen aan tafel tijdens vergaderingen met projectontwikkelaars, aannemers, dat soort mensen. "Dat was zware kost."

Alles gesloopt, behalve hun huis. Alles gesloopt, behalve hun huis.

Geen wonder dat Heleen er op momenten flink doorheen zat. Ze kampt nu met een burn-out, door alle stress die de laatste jaren met zich meebracht. Het moment dat de burn-out triggerde was de wateroverlast. "Ik wist het niet meer, had het niet meer. Kon niet meer."

Maar stoppen was geen optie. En gelukkig waren er lichtpuntjes. Ze haalde kracht uit muziek. Zoals De Groep Fosko met 'Ik ga door', of Brigitte Kaandorp met 'Zwaar leven'. Heleen legt uit: "Ik moest erbij lachen, dat relativeerde."

Sil en Michael

Specifiek noemt Heleen ook de slopers Sil en Michael, mannen van de kraan, die haar door moeilijke momenten sleepten. Het werden vrienden, nog altijd hebben ze contact. "Ze veegden zelfs onze stoep, en begonnen later dan ze eigenlijk moesten, om Max te laten schommelen. Dat hoefden ze echt niet te doen", vertelt ze. Hoe belangrijk het contact voor Heleen was, blijkt wel als ze vertelt hoeveel moeite ze had met afscheid nemen als het werk gedaan was. "Daarna kwam de stilte. Maandenlang duurde het voordat er weer iets gebeurde." 

Een meter water in de benedenverdieping, nadat de waterleiding was geraakt. Een meter water in de benedenverdieping, nadat de waterleiding was geraakt.

Maar zoals vaak na donkere periodes, werd het beter. De pers kreeg lucht van 'het eenzame huis'. Foto's van het huis veroverden het internet, en na de eerste interviews kwamen ook de eerste steunbetuigingen. Ze kregen kaartjes, bloemen en er kwamen zelfs onbekenden aan de deur om te vertellen hoeveel respect ze hadden voor hun doorzettingsvermogen. "Er was iemand uit Brabant die zei: ik kwam naar jullie huis kijken, en ik ga daarna nog even naar wat musea. En dus niet andersom, haha."

'Je mag wel bij ons komen wonen'

De kers op de taart was een actie van de basisschool om de hoek. De tekeningen en verhaaltjes van de kinderen veroverden haar hart. Het waren er 200, ze haalt ze trots tevoorschijn als we aan haar keukentafel zitten. De tafel waar vele zware gesprekken met aannemers en projectleiders plaatsvonden. "We hebben de tekeningen voor het huis opgehangen aan de hekken die er stonden. En sommige kinderen schreven dat we wel in hun huis mochten komen wonen, zo lang als het duurde. Dat is toch lief? Het maakte me sterk."

Een verhaaltje van een kind aan de familie. Een verhaaltje van een kind aan de familie.

Waarom de aandacht zo belangrijk was? Heleen probeert het uit te leggen. "Je huis is je huis niet meer." Constant mensen, constant problemen, constant opletten of je niet wordt belazerd." Want dat gevoel had ze steeds. "Eén keer hadden we ruzie over een muurtje dat gebouwd zou worden, maar wat er niet kwam. Mike zei tijdens de vergadering boos dat hij dat muurtje ook zelf nog wel kon bouwen. Stond er in de notulen later: Meneer Stierman heeft aangegeven het muurtje zelf te bouwen'."

De pers hielp

De media veranderden alles, hoe onverwacht het ook kwam. "Je hebt zelf gewoon echt niet door hoe bijzonder het is", zegt Heleen. "Ik was met stomheid geslagen toen er ineens pers voor de deur stond." Maar ze gebruikte de media in haar voordeel. "Door alle aandacht werd ons huis voor Woonstad ook ineens een prestigeproject. We mochten ineens spullen gratis overnemen, zoals dakpannen van de buren en spullen voor het balkon en er werd bijvoorbeeld ook aan ons huis gewerkt. Blij waren we niet met Woonstad, maar we bleven wel netjes. Ook in de pers."

En ook het contact met Woonstad werd beter. Er werd vaak gewisseld van projectleider, en waar het contact eerst slecht was, werd het beter toen projectleider Norbert het overnam. Heleen noemt hem bewust bij naam. "Vanaf toen werd ook goed met ons gesproken. Hij was duidelijk. Dat was fijn."

Waar het slopen van de naastgelegen huizen zorgde voor een lijdensweg, was het bouwen van de nieuwe huizen zo gebeurd. Tussen december 2018 en april 2019 verrezen er nieuwbouwhuizen, bedoeld voor de huur. Het enige echt spannende moment was het slaan van de heipalen, op slechts een paar centimeter van het huis. "Dat vond ik zo spannend. Dat had zo mis kunnen gaan."

Nieuwe huurhuizen

En dát het mis had kunnen gaan bleek later, toen Heleen een interview deed samen met Woonstad. "Ze zeiden daar ineens dat ze het bijzonder vonden dat het goed was gegaan, dat ze dit nog nooit eerder hadden gedaan. Tegen mij zeiden ze steeds dat ze hier ervaring mee hadden."

Maar het ging niet mis, en dus staan de huurwoningen voor rond de 1500 euro per maand nu in de straat. Doodzonde vinden ze nog steeds. "Ze zeiden dat de architect extra rekening heeft gehouden met ons huis bij het ontwerp. Nou, daar zien we niets van."

De Bloklandstraat vandaag de dag. De Bloklandstraat vandaag de dag.

Het verhaal van het 'eenzame huis' is na al die jaren nog steeds niet helemaal afgerond. Ook niet nu er andere huizen weer tegen dat van hen aanstaan. Onlangs kreeg Heleen een formulier in de bus. Of ze wilde tekenen dat het project inderdaad is afgerond. Ze twijfelt. "Ik wil weten waar ik aan toe ben. Wie is er aansprakelijk als er straks toch nog stukken van het huis afbreken? Wij? Zij? Dat moet duidelijk zijn."

Boerderijtje?

Eén ding is in ieder geval duidelijk. Het verhaal van hun eenzame huis dragen Mike en Heleen nog jaren met zich mee. Al is het maar omdat zoontje Max er zijn leven startte.

Het eenzame huis kreeg een plek in Miniworld, een soort Madurodam voor Rotterdam: (verhaal gaat verder onder de video)

En nu dan? Hoe gaat het leven verder? Ze weten beiden nog niet of ze nu voor altijd in het huis blijven wonen. Mike denkt ergens in zijn achterhoofd nog wel aan een boerderijtje. Heleen wil misschien wel blijven. Wie zal het zeggen.

Boek over de straat

Heleen weet wel waar ze zich de komende tijd op gaat richten. Nu een gedeelte van de historie van de straat is weggevaagd door de nieuwe woningen, wil zij een boek schrijven. Een boek over de straat, zodat het verleden niet wordt vergeten.

"Ik wil vertellen wie hier woonden, wie hier leefden, wie hier werkten", zegt ze. Heleen deed al een eerste oproep op Facebook om verhalen van vroeger op te rakelen. En niet zonder succes. Meerdere mensen vonden Heleen. Vonden haar bijzondere verhaal en hadden zelf nog een band met de straat die in 2018 even wereldnieuws was, en nu weer een gewone straat in Rotterdam-Noord lijkt. Maar dat is het niet. Niet voor Mike en Heleen.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore