Zij stierven door corona

'Hij kreeg in 2007 Q-koorts, en nu corona: domme pech'

04 juni 2020 10:09

In deze serie laten we nabestaanden aan het woord over hun geliefden die zijn overleden door corona. Deze keer een eerbetoon aan Jan Verhoeven (76) uit Oss.

Zijn dochter Tamara: 

"Vanaf de eerste besmetting van het coronavirus in Nederland, volgden we het nieuws daarover op de voet. Ik was er nuchter over, niet bang. Maar hoe erger het hier in Brabant werd, hoe meer zorgen ik me begon te maken om mijn ouders.

Op een gegeven moment zat ik in maart zelfs bij hen aan de eettafel te huilen. 'Blijf alsjeblieft binnen, ga nergens heen, ik doe de boodschappen. Ik wil niet dat ik jullie hierdoor kwijtraak', zei ik tegen ze.

Mama is een gezonde vrouw, ik maakte me dan ook vooral zorgen om mijn vader. In 2007 heeft hij Q-koorts opgelopen. De lichamelijke ellende is eigenlijk vanaf toen begonnen, ieder jaar dat volgde kreeg hij wel een longontsteking. Vorig jaar had hij er wel drie. Daarnaast heeft hij tien jaar geleden een nier moeten laten verwijderen."

"Ondanks dat mijn ouders vanaf maart binnenbleven, werd mama half maart toch ziek. Na een week volgde papa."

"Ondanks dat mijn ouders vanaf maart binnenbleven, werd mama half maart toch ziek. Ze voelde zich beroerd en belabberd, kreeg steeds meer hoofdpijn en ook diarree. Na een week volgde papa. Hij begon te hoesten, werd benauwd en had geen eetlust meer.

Na twee weken moest mijn moeder naar het coronaspreekuur, haar zuurstofgehalte was te laag. Ze bleek besmet met corona en werd opgenomen in het ziekenhuis in Uden, en diezelfde avond nog overgeplaatst naar het ziekenhuis in Tilburg.

De volgende dag kreeg ik een telefoontje van mijn nicht die boodschappen bij papa had afgegeven. Ze vroeg aan mij of ik al naar hem was geweest, omdat ze hem er zo slecht uit vond zien. Toen ik mijn vader zag, wist ik al genoeg." 

Tamara, samen met haar vader, moeder en dochter. Tamara, samen met haar vader, moeder en dochter.

"Binnen 24 uur zat ik voor de tweede keer in het ziekenhuis, want bij beide longen van mijn vader hoorden ze geruis en ook zijn zuurstofgehalte was te laag. Ook papa werd opgenomen, maar hij werd overgeplaatst naar het ziekenhuis in Hilversum.

We kregen daar van de arts te horen dat zijn gezondheid niet goed genoeg was om aan de beademing te komen, mocht die fase aanbreken. Daar schrokken wij heel erg van. 'Wat betekent dat? Ga ik dan dood?', vroeg pap aan me.

Mijn wereld stortte in. Ik ben enig kind en naast mijn dochtertje zijn mijn ouders alles wat ik heb. 

Gelukkig kreeg ik zondagochtend een telefoontje van mijn mama, het ging beter met haar en ze mocht naar huis om daar verder aan te sterken. Wat een opluchting en een grote zorg minder."

"Mijn vader bleef grapjes maken. Een goed medicijn tegen corona zou visolie met Jägermeister zijn, zou papa hebben gezegd."

"De volgende dag reed ik naar Hilversum, waar ik toevallig twee artsen van mijn vader tegen het lijf liep. 'Je vader is ziek, maar er liggen patienten die zieker zijn op de afdeling. Hij maakt zelfs grapjes', zeiden ze. Een goed medicijn tegen corona zou visolie met Jägermeister zijn, zou papa hebben gezegd.

Maar diezelfde dag nog kwam dan toch het telefoontje dat het niet goed ging met mijn vader. Mam en ik reden snel naar Hilversum. Het eerste wat hij zei toen mam binnenkwam, was: 'Ik ga mee naar huis, ik ga hier niet dood.'

De dokter gaf aan dat m'n vader misschien het weekend nog zou halen, maar zeker niet langer. De tranen vielen over mijn wangen, ik keek mijn zieke mama aan, in haar ogen zag ik alleen maar verdriet en angst. 

Die nacht belde mijn vader weer, het ging écht niet meer goed. Wij weer naar Hilversum vanuit Oss. En weer zei papa toen we binnenkwamen: 'Gaan we nu naar huis?' Uiteindelijk hebben we samen met de artsen en verpleegkundigen kunnen regelen dat mijn vader de volgende dag mee naar huis mocht, hoe ziek hij ook was." 

"Dat is zo vreselijk aan corona: het vreet je helemaal op."

"Met een ambulance is mijn vader woensdagochtend naar huis gebracht. Onderweg bleek hij alle medicatie geweigerd te hebben, vertelde de ambulancebroeder ons. Pap stond erop dat hij wakker zou zijn als hij thuis zou komen, en dat was hij. Toen hij aankwam in Oss, zag hij mij staan en zwaaide ik. Ik huilde en riep: 'Je bent thuis papa, je bent thuis.'

Van de sterke man die mijn vader was toen hij een paar dagen geleden werd meegenomen in de ambulance, was nu niets meer over. Dat is ook zo vreselijk aan corona: het vreet je helemaal op.

Mijn vader was geen prater, hij vertelde niet veel in zijn laatste uren. Hij vroeg me wel of ik goed voor mama wilde zorgen, want zij was immers nog steeds herstellende van corona. Het was zo'n verdrietig moment."

"Pap, je hebt gevochten als een tijger, alleen dit gevecht mocht je helaas niet winnen."

"Een dag later liep ik weer naar mijn ouders. Op het moment dat ik de deur open wilde maken, stond daar de verpleegkundige die in huis was. Mijn vader was net, rustig in zijn slaap, overleden. Mijn moeder had de laatste zucht niet eens gehoord, zo kalm was hij. Toch zakte de grond onder mijn voeten weg: niet nu al... Ik ben naar zijn bed gelopen en heb mijn hoofd op zijn borst gelegd. 

Pap, je was thuis papa, je had je rust gevonden. Je was daar waar je wilde zijn. Je hebt gevochten als een tijger, alleen dit gevecht mocht je helaas niet winnen. We zullen je elke dag missen."

Eerbetoon

Elke dag horen we hoeveel mensen er zijn overleden aan het coronavirus. In deze serie portretteert RTL Nieuws mensen achter de cijfers. Nabestaanden kunnen zelf hun geliefde aandragen door een mail te sturen naar eerbetoon@rtl.nl.

Het eerbetoon verschijnt vervolgens op deze pagina.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore