'Het was een hel'

Sigrids vader overleed aan corona, ze lag naast hem in zijn zwakste uren

07 april 2020 21:14 Aangepast: 07 april 2020 21:26
Sigrid houdt de hand van haar vader vast. Beeld © Sigrid van Barlingen

"Hij wist dat ik er was. Dat weet ik zeker." Sigrid haar vader, Hugo van Barlingen, is overleden. Corona. Ze bleef uren aan zijn zij in het ziekenhuis. En lag naast hem in zijn zwakste uren. "Fuck it, dacht ik. Ik kus hem, ik hou z'n hand vast. Dan krijg ik het maar."

Sigrids vader had geen koorts, geen hoofdpijn, geen 'doorsnee' coronaklachten. Gewoon een griepje, dachten ze, toen hij moest overgeven en diarree had. Hij was ook nog gevallen, flinke plek op zijn schouder. Zelfs de huisarts zei nog dat het waarschijnlijk geen corona was. Maar dat hij toch even een check zou krijgen in het ziekenhuis.

Twee dagen aansterken

"Even twee dagen aansterken en je komt weer naar huis", had Sigrid nog gezegd. "De volgende ochtend kreeg ik een telefoontje. Hij was uit bed gevallen. Gestruikeld over een slangetje waarschijnlijk. Toen ik in de middag bij mijn vader zat, kwam het nieuws. Positief getest." 

Piek ic-patiënten nog niet bereikt:

'Het is te vroeg om maatregelen te versoepelen', zegt Ernst Kuipers van het Landelijk Netwerk Acute Zorg

Hugo werd opgehaald. Hij ging naar de corona-afdeling van het Lumc in Leiden. "Het ging met alle toeters en bellen", vertelt Sigrid. "Er kwam twee man beveiliging en er werd gezegd: op de andere afdeling mag je geen bezoek."

"Het was een hel", zegt ze over de tijd van de opname tot aan eergisteren, toen haar vader overleed. "Corona is echt vreselijk. Het gaat even beter, en dan weer twee stappen slechter, dan ga je weer omhoog, en dan weer een dal in", zo beschrijft Sigrid het ziektebeeld. 

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Zo verzorgt mama coronapatiënten, mijn heldin van de zorg

De situatie van haar vader verslechterde snel, tot op het moment dat de arts zei dat hij hoogstens nog een paar uur te gaan had. "Ze wilden hem ook niet meer naar een andere afdeling brengen, bang dat hij op de gang zou overlijden."

'Pap, kom op'

Sigrid kreeg bij hoge uitzondering beschermende kleding en een mondkapje om nog even bij hem te zijn. Vorige week vertelde ze al dat de patiënten op de corona-afdeling bijna geen bezoek krijgen. "Voor mij is een uitzondering gemaakt omdat mijn vader opeens zo hard achteruit is gegaan." Maar nadat we haar spraken ging het toch ineens beter. "Hij krabbelde toch weer op."

Sigrid en haar vader. Sigrid en haar vader.

Hugo had de extra zuurstof niet meer nodig, en de dosis morfine werd ook sterk teruggebracht. Er was hoop, leek het. "'Pap, kom op', zei ik. 'Je hebt nu de piek gehad, je gaat nu met hele kleine stapjes vooruit.'" Hij had zelfs weer de kracht om iets te zeggen. "Hoi, zei hij. En ik kon zijn ogen weer zien."

Niet op de ic

Urenlang was ze bij hem. Sigrids vader lag niet op de ic, daar ging het te slecht voor, en dus kon ze bij hem blijven en lag ze zelfs bij hem in bed. "Hij pakte mijn hand, hij verstond me. Ik heb me niet meer weg laten sturen."

Heb je corona? Dit zijn de ziekteverschijnselen:

Het coronavirus heeft verschillende gezichten. De ene patiënt voelt zich na twee weken weer kiplekker. De ander vecht voor zijn leven op de ic.

Het bleek ijdele hoop. De dag erna ging het slechter. Sigrids vader werd onrustig, had hallucinaties van de medicijnen en kreeg daarvoor vervolgens weer andere medicijnen. Tot er werd besloten om te sederen. "Zijn lichaam werd toen rustig, maar ik weet zeker dat er in zijn hoofd veel gaande was. Hij verstond me, dat weet ik zeker. Want als ik zei dat we hem even gingen omdraaien, dan hielp hij mee."

Blauwe vingertoppen

De dood van haar vader was onafwendbaar. De laatste keer dat Sigrid bij hem zat, zag ze de aftakeling. "Hij kreeg al plekken op zijn benen, zijn vingertoppen werden blauw. Toen heb ik de verpleging erbij geroepen en gezegd: zo kan het niet langer." 

Het volgende moment dat ze even op de gang zat, was het plotseling gedaan. "Ik had natuurlijk liever zijn hand vastgehouden op het moment dat hij zou sterven, maar ik heb echt afscheid kunnen nemen en er waren twee onwijs lieve verpleegkundigen bij toen hij stierf. Dat geeft gemoedsrust. Dat hij niet alleen was." 

Bijeenkomst volgend jaar

Ook daarna ging het snel: zijn spulletjes bij elkaar verzamelen en vertrekken. Een kamer verderop was een patiënt juist nog dusdanig aangesterkt dat hij zelf kon eten. "De beveiliging zei nog bij de uitgang: bent u de familie van de patiënt die is aangesterkt? Nee dus. Toen heb ik in de lift wel even heel hard staan huilen."

Gebruik jij de RTL Nieuws-app al?

Ja? Daar zijn we blij mee! Nog niet? Download ‘m hier voor Android en iOS.

Wat rest is de uitvaart, die door de huidige tijd ook anders verloopt dan anders. "We regelen een livestream. Maar mijn vader is uit het mortuarium direct naar de begraafplaats gebracht." Sigrid heeft al wel bedacht hoe ze het uiteindelijk écht wil. 

'Ik wil ze bedanken, voor wie ze geweest zijn'

"Volgend jaar, als alles helemaal voorbij is, wil ik een bijeenkomst met alle mensen die ook belangrijk waren in het leven van mijn vader. Ik wil hen bedanken, voor wie zij zijn geweest in zijn leven." 

Door nu haar verhaal te doen, wil Sigrid anderen laten zien wat corona nou echt is. Dat anderen de ernst van de situatie inzien. Zelf mijdt ze contact zo veel mogelijk, en desinfecteert ze waar ze kan. "Ik ben natuurlijk in nauw contact geweest met mijn vader. Ik zou er niet mee kunnen leven als ik iemand anders aan zou steken."

Dagelijkse update nieuwsbrief

Dagelijkse update

Wil jij iedere middag een selectie van het belangrijkste nieuws en de opvallendste verhalen in je mail? Meld je dan nu aan voor de dagelijkse update.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore