Explosie overleefd

Uren hing Haagse Sharwin ondersteboven, bang en bekneld, in zijn kruipruimte

27 januari 2020 07:02 Aangepast: 27 januari 2020 14:17
Sharwin (28) lag uren bekneld in zijn woning na een vermoedelijke gasexplosie. Beeld © ANP / eigen foto

Een keiharde knal, toen was alles zwart voor de ogen van Sharwin Ramgolam (28) uit Den Haag. Zijn huis werd weggevaagd door een gasexplosie, en Sharwin kwam ondersteboven, bekneld, bang en machteloos, in de kruipruimte te hangen. Acht uur lang.

Hij zegt het wel vijf keer. Dat hij het eigenlijk nog steeds niet kan geloven. Dat hij niet kan geloven dat hij het éne moment op bed lag, een filmpje te kijken (Black Panther om precies te zijn), en dat hij het volgende moment in de kruipruimte van zijn huis hing. Bekneld, bang, in de war.

Zich afvragend: wat the fuck was er zojuist gebeurd?

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Gasexplosie Den Haag veroorzaakt door scheur in verouderde leiding

Pikdonker

Sharwin Ramgolam (28) had zondag 27 januari, precies een jaar geleden, een luie dag. Hij had gewerkt die zaterdag - hij is vuilnisman - en besloot vroeg naar bed te gaan. Zondag sliep hij uit tot half 3. Eigenlijk is hij geen uitslaper, maar hij had er gewoon zin in. Toen is hij gaan douchen, praatte hij wat met zijn ouders, zette een kopje thee en is weer op bed gaan liggen met Netflix op zijn laptop.

En toen gebeurde het. Niet dat Sharwin daar nog iets van weet, maar hij heeft van horen zeggen dat het om half 4 die zondagmiddag gebeurde. Een keiharde knal. En toen was alles 'pik- en pikdonker', zoals hij later zou omschrijven.

Een kwartier na die knal kwam Sharwin bij. En hij kon maar één ding denken: wát gebeurt hier??

Brandweerlieden voor het ingestorte pand in Den Haag Brandweerlieden voor het ingestorte pand in Den Haag

Op de kop

"Kijk", zegt hij. "Ik zal het even uitleggen want ik hing er nogal, eh, ingewikkeld bij. Door de knal was mijn bed over de kop  gevlogen en de kruipruimte in gevlogen – met mij erop. Mijn slaapkamer zat namelijk op de begane grond."

"En toen hing ik dus op de kop, met mijn benen omhoog, in die kruipruimte van ons huis. Ik had geen idéé wat er aan de hand was, en ik voelde eigenlijk ook niet dat ik ondersteboven hing. Het was donker en stoffig. Ik moest meteen denken aan oorlogsgebied. Van die puinhopen in Irak."

Muurvast

Hij trok, duwde, probeerde van alles. Geen beweging. Zijn lijf zat muurvast. En daarna kwam er: bezorgdheid. Hij wist dat zijn ouders thuis waren. Leefden zij nog?

Het antwoord kwam niet veel later. Hij hoorde sirenes van ambulances, maar ook zijn vader roepen. 'Ik kan niet meer, ik kan niet meer'. "Toen wist ik dat hij in elk geval nog in leven was. Van mijn moeder wist ik nog steeds niets."

De ouders van Sharwin. De ouders van Sharwin.

Telefoon

Ondertussen stond te telefoon van Sharwin roodgloeiend. Zijn broer, die op zichzelf woont, belde – wel twintig keer. Vrienden waren ongerust. Ook die hadden gelezen dat er in Den Haag een heftige explosie had plaatsgevonden, waarbij drie huizen zouden zijn weggevaagd. Later bleek dat het zou gaan om een scheur in een gasleiding, precies voor het huis van Sharwin en zijn ouders. Het gas had zich opgehoopt onder het huis.

Sharwin kon de telefoon niet opnemen. "Ik hoorde die ringtoon maar gaan, ik zag licht ergens vandaan komen, maar ik kon er niet bij.  Zo, dan voel je je machteloos hoor."

Hij begon te roepen. 'Help. Help. Help me!'

Hoe kon dit gebeuren? 

De gasexplosie in Den Haag waar Sharwin en negen andere mensen slachtoffer van werden, is veroorzaakt door een scheur in de leiding. Uit onderzoek van het Staatstoezicht op de Mijnen (SodM) is de verouderde gietijzeren leiding mogelijk onder spanning komen te staan.

Ondanks dat de gevaren van dit type leiding al jaren bekend zijn, was die in Den Haag nog niet vervangen. 

Geen gevoel meer

"Eerst begon alles te tintelen in mijn onderbenen, maar na een tijdje voelde ik niets meer. Op een gegeven moment voelde ik ook iets naar beneden druppelen. Dat was bloed."

Het eerste teken van leven komt rond 17.00 uur, in de vorm van zaklamplicht. Echt: Sharwin was nog nooit zó blij iemand te zien. Het was een brandweerman, die via de kapotte vloer van de buren op de kop in de kruipruimte was gaan hangen. Hij riep: 'We gaan je helpen, rustig, komt goed. Kun je je bewegen?'

Nee. Kon hij niet.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Sharwin acht uur na gasexplosie Den Haag onder puin vandaan gehaald

Irritant

Sharwin kreeg een portofoon, waarmee hij om het kwartier contact had met de brandweerman. "In het begin was dat fijn, hij zei de hele tijd dat ik het goed deed, en wat ze gingen proberen om mij te bevrijden. Maar op een gegeven moment werd het irritant. Het duurde me te lang."

Het werd ook donker buiten, dus de weinige spleetjes daglicht die Sharwin had, verdwenen. “Ik wist niet dat het zo donker kon zijn." De brandweerman kwam soms langs met water. "Ik mocht alleen maar spoelen, want de kans was groot dat ik geopereerd moest worden en dan moet je nuchter zijn.”

Sharwin lacht. Denk maar niet dat hij zich daar netjes aan hield. "Het was zo stoffig. Ik had de halve Sahara in mijn mond man."

Bevrijding

Vooral na al die uren. Want pas acht uur later, rond 12 uur 's avonds, werd Sharwin bevrijd. "Ik ben meteen naar het ziekenhuis gebracht, met loeiende sirenes. Ik was niet per se opgelucht, want ik voelde toen pas hoeveel pijn ik had."

Zijn benen: die waren er het ergst aan toe. "Daar was heel lang geen bloed bij gekomen."

In het ziekenhuis hoorde hij dat zijn vader naar het brandwondencentrum in Rotterdam was gebracht, zijn moeder had een gebroken rug, een verbrijzelde enkel, botbreuken en brandwonden.

De scheur in de gasleiding De scheur in de gasleiding

Leren lopen

Zijn broer kwam. Zijn vrienden kwamen. Nichtjes, neefjes, ooms, tantes. "Die steun had ik keihard nodig. Ik was dankbaar dat ik het had overleefd, maar ik had zo veel pijn. Vooral in mijn been."

Drie maanden lang moest hij in het ziekenhuis liggen, hij is 21 keer geopereerd. "Ik was het zo zat." De muren kwamen spreekwoordelijk op hem af. "Oersaai." Daarna mocht hij naar het revalidatiecentrum, om weer opnieuw te leren lopen.

Eerst met een brug, toen met een krukje, daarna met krukken, daarna met één kruk. "Ik weet nog dat ik dat heel frustrerend vond. Ik was een fitte gozer. Met mijn werk als vuilnisman was ik altijd degene die aan het rennen was, en vliegen, en springen. En ik trapte graag een balletje met mijn vrienden. Ik ging van vuilniswagen op- en af springen naar lopen via een brug. Vreselijk. Ik was net een oude opa."

"Maar ja", zegt hij ook. "Wat moet dat moet hè."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Hulpverleners blikken terug op reddingsactie na gasexplosie: 'Het was zo onwerkelijk'

Amputeren?

De beknelling bleek zijn zenuwen te hebben aangetast. "Steken, branden, trekken, gloeien: alle soorten pijn komen langs in dat been." Toen, maar nu, een jaar later, nog steeds. "Ik heb op een gegeven moment met mijn broer gesproken: ik trok het niet meer. Zou amputeren beter zijn?"

De artsen dachten er ook over na, maar kozen er toch voor om het nog aan te kijken. Sharwin was met zijn 28 nog jong, en zenuwherstel kan jaren duren. "Ik ben blij dat ik heb afgewacht, want het gaat nu wel beter. Maar ik ben snel moe, draag een spalk. Ik mag in mijn handen wrijven als ik 's nachts vier uurtjes kan doorslapen want als ik in bed lig is de pijn het ergst."

Risicovolle leidingen onderaan de lijst

Stedin had het ongeluk volgens toezichthouder SodM niet kunnen voorkomen. Maar onderzoekers hebben wel kritiek op Stedin, staat in het onderzoeksrapport. Volgens het SodM hield de netbeheerder bij het plannen van de vervangingen te weinig rekening met het risico van de verschillende leidingen.

Vaak liftte de netbeheerder namelijk mee op geplande werkzaamheden van anderen aan de leiding. Daardoor konden leidingen met risico's onderaan het vervangingslijstje belanden.

Niet boos

Toch is Sharwin niet boos. "Tuurlijk denk ik weleens: hoe kon dit gebeuren? Er is niemand aansprakelijk gesteld. We waren in ons eigen huis niet veilig. Maar ik probeer er niet te veel in te blijven hangen. Ik geniet eigenlijk juist ook meer."

Bijvoorbeeld van het feit dat hij zijn ouders nog heeft – dat hij nog met ze kan praten, lachen, eten, op de bank hangen. "Mijn moeder werkte in de zorg, maar zit nog steeds thuis. Mijn vader is wel weer een beetje opgekrabbeld, die is weer langzaam begonnen met werken als schoonmaker."

Sharwin zit nog in de ziektewet. "Het is soms best eenzaam en saai, overdag. Al mijn vrienden studeren of werken." Zijn werk als vuilnisman? Daar kan-ie 'naar fluiten'. "Ik denk dat ik een kantoorbaantje moet zoeken. Eigenlijk begin ik nu aan een soort tweede leven. We hebben ook een nieuw huis: we wonen in een noodwoning in Ypenburg." 

Gezondheid, leven

Alle spullen waren weg. Verbrand, uit elkaar geknald. Helemaal weg. "Ja, ik moest wel éffe slikken. Mijn mooie schoentjes, petjes, kleertjes – ik ben wel van de mooie spullen. Maar als je zoiets hebt meegemaakt zoals wat wij hebben meegemaakt, dan denk je ook heel snel: het zijn maar spúllen."

Gezondheid. Leven. Genieten. Dáár gaat het om. "Ik wil me focussen op de mensen om me heen, mijn familie en vrienden. Degenen die me door het afgelopen jaar hebben geholpen. Mijn ouders, broer en ik zijn nog hechter. We spreken meer dingen naar elkaar uit. En ik wil me niet laten leiden door wrok of angst. Mensen spreken van een ongeluk dat dit is gebeurd. Ik spreek liever van een geluk dat iedereen het heeft overleefd."

Hij ziet dit – als hij eventjes in metaforen mag praten – slechts als een grote, heftige drempel in zijn leven. "En daar moet ik even overheen stappen." Hij grinnikt. "Gelukkig kan ik steeds beter lopen."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore