Peperduur medicijn

Eerst zou sergeant Marnix (31) zeker doodgaan, maar nu is er weer hoop

11 januari 2020 07:08 Aangepast: 13 januari 2020 10:42
"Ik wil mijn kind zien opgroeien." Beeld © Studio Memoire

Eerst zou Marnix Landman (31), een fitte, sterke voormalig legersergeant, doodgaan aan een hersentumor. De artsen waren er vrij zeker van. Maar toen stuitte de Arnhemse jonge vader op een experimenteel, peperduur medicijn in Amerika. En ineens voelt hij het weer: hoop.

Eigenlijk was Marnix niet van plan om een interview te geven. Niet omdat hij niet over zijn verhaal kan vertellen – integendeel, hij is best een makkelijke prater. Maar hij houdt gewoon niet van aandacht. En waar hij helemaal niet van houdt: hulp vragen. Dat is niets voor hem. Hij wil het zelf doen. Zelf oplossen. Zoals hij altijd heeft gedaan.

Maar nu moet hij. Nu de dood op de loer ligt, heeft hij niets meer te verliezen. Dus nu vraagt hij het. Hulp.

"Ik was nooit ergens bang voor." "Ik was nooit ergens bang voor."

Stoere vent

Marnix is zo iemand van het type fitte, stoere vent. Hij was militair bij defensie, sergeant zelfs, liep altijd voorop in de sportlessen. Hij was voor niemand bang. Ook niet voor de taliban. Toen hij in 2010 hoorde dat Nederlandse militairen naar Afghanistan zouden worden uitgezonden, wist hij: ik wil mee. Hij ging mee.

In 2015 begon Marnix aan conditie te verliezen. Hij was vaak duizelig – vooral als hij alcohol dronk op feestjes. "Na één glas moest ik soms al spugen."

Priscilla noemt Marnix 'haar veilige basis'. Priscilla noemt Marnix 'haar veilige basis'.

Medische molen

Een paar keer had zijn vrouw Priscilla (29) gezegd: 'ga nou een keer naar de dokter', dus Marnix bezocht de huisarts. Achteraf gezien was dat de eerste stap richting een lange, hele lange medische molen.

Hij ging naar de cardioloog: die kon niets vinden. Hij ging naar de kno-arts: die kon niets vinden. Pas toen de neuroloog keek, was er 'iets' gezien. Maar nog steeds dacht Marnix: valt wel mee. Hij ging in zijn eentje naar het ziekenhuis voor de uitslag. "Ik dacht: ik ga daar even snel naartoe. Priscilla wilde mee, maar ik had die ochtend gezegd: 'ach schat, blijf lekker thuis'."

Toen begon het

In die spreekkamer kreeg Marnix de termen 'kanker', 'tumor' en 'hersenstam' te horen. De artsen zeiden dat ze niets konden doen, maar er zouden wel vervolgonderzoeken komen. Misschien groeide de tumor heel langzaam, of was hij goedaardig.

Met lood in zijn schoenen reed Marnix terug naar huis en liep zijn woonkamer binnen. Priscilla stond te dweilen – ze weet het nog goed. "Hij kwam binnen en hij huilde", vertelt ze. "Tja. En toen begon de ellende, eigenlijk."

Terwijl Priscilla en Marnix hun verhaal vertellen, zitten ze in de woonkamer in hun rijtjeshuis in Arnhem. Priscilla schenkt thee in en gaat in de stoel zitten. Op de bank: Marnix en Marnix junior, hun 2-jarige zoontje. Hij eet chipjes en speelt een spelletje op de iPad. Af en toe komt er een geluidje uit zijn mond. Een schaterlachje. Of een kreet.

"Ik wil hem zien opgroeien", zegt Marnix. "Ik wil hem normen en waarden leren, ik wil de dingen aan hem vertellen die hij moet weten. Ik wil verhaaltjes voorlezen. Hem troosten als hij bang is. Ik wil hem naar school zien gaan."

"Ik wil hem zien opgroeien." "Ik wil hem zien opgroeien."

Zeldzaam

Marnix bleek een kwaadaardige, agressieve tumor te hebben. Een zeldzame, ook. Twee jaar lang hield die tumor zich rustig, maar in 2017 begon hij te groeien. De tumor tastte Marnix' evenwichtsorgaan aan, hij ging slechter lopen, hij ging dubbel zien. "Ik was altijd zo fit, een sterke militair, ik sportte veel, was echt zo'n buitenmensje, en nu kan ik niet eens meer de hond uitlaten."

Om te kijken of de tumor deels kon worden weggehaald, werd Marnix geopereerd. Hij wijst naar zijn achterhoofd: een verticale streep, van boven naar beneden. "Maar de kanker zat te dicht op het deel van de hersenen dat onze ademhaling reguleert, en de bloeddruk. Ze konden een biopt afnemen ter grootte van een balpenpunt en dat was het."

Zwanger 

Ook kreeg Marnix bestralingen, in totaal veertig keer, waaronder zes weken lang in Duitsland. Priscilla werd in die tijd ook zwanger. Of ze hebben overwogen om het niet te doen, een kindje nemen? Ze hebben het erover gehad.

Maar hun kinderwens was zo groot – Priscilla onderging ook ivf-pogingen en ze waren al bezig voordat Marnix ziek werd. Bovendien hadden de artsen gezegd dat Marnix, als hij geluk had, ook zo nog twintig of dertig jaar lang zou kunnen leven. "We wilden ons leven leven."

Ruw verstoord 

Vorig jaar waren er dan ook plannen voor een tweede kindje. Maar die werden ruw verstoord. Marnix maakt het geluid van een ontploffing. Want zo ging het, in zijn hoofd. Er vond een ontploffing van kwaadaardigheid plaats in zijn hoofd. De tumor was weer gegroeid. "Alle doktoren zeiden hetzelfde: ik zou dit niet overleven."

Zijn klachten verergerden. Het lopen ging moeilijker en de tumor maakte hem doof aan één oor. "Alsof ik continu naast een opstijgende straaljager sta, dat hoor ik." En Marnix – militair, dus – kan weten hoe dat klinkt. 

Bang 

En toen was die stoere, sterke Marnix voor het éérst in zijn leven ergens bang voor, ergens onzeker over. Voor de toekomst van zijn zoontje en zijn vrouw, en zijn ouders en zus en broer. Hoe moesten zij verder? "Als ik sterf, gaat bij mij het lichtje uit. Ik voel niets meer, ik kan niet meer denken. Maar zíj" – Marnix wijst naar zijn vrouw en kind – "zíj moeten verder. Zonder mij."

Het laat Priscilla vaak, vooral midden in de nacht in bed, in paniek naar het plafond staren. "Hij is mijn basis. Toen ik hem tien jaar geleden ontmoette, wist ik: deze jongen is geweldig en gaat zijn hele leven heel goed voor mij zorgen."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Doodzieke militair (31) vraagt minister in emotionele brief om hulp

"We willen gewoon ons leven leven." "We willen gewoon ons leven leven."

Hartverwarmend

Om financieel meer ruimte te krijgen, probeerde het stel via een advocaat versneld het Militair InvaliditeitsPensioen te krijgen. Priscilla schreef een brief aan de minister. Marnix, die met PTSS is gediagnosticeerd na zijn uitzending naar Afghanistan, heeft recht op dat geld. "Maar het moet wel snel komen, want ik weet niet hoe lang ik nog heb."

De slechte uitslag verspreidde zich ook snel onder vrienden en familie. Marnix' maten met wie hij in het peloton zat, negen jaar geleden in Afghanistan, startten een crowdfundingsactie. Om geld in te zamelen voor Priscilla en Marnix junior, voor als hun vader en man er niet meer zou zijn. Ze haalden eind vorig jaar een paar duizend euro op.

"Prachtig", noemt Marnix het. "Hartverwarmend", noemt Priscilla het. Maar Marnix had ook gezegd: ik wil anoniem blijven. "Ik ben niet iemand die in de aandacht staat. Ik houd er niet van om geld te vragen."

Hoop

Maar nu. Nu is het anders. Heel anders. Marnix hoorde via via over een experimenteel medicijn in de VS, speciaal gericht op het type kanker dat hij heeft. Hij kreeg contact met een andere Nederlander die al in het traject zat, en zijn resultaten zijn hoopgevend.

En hoop. Dat was wat Marnix nodig had. "Toen ik dat hoorde hè, toen voelde ik het helemaal opwellen." Hij wijst naar zijn buik. "Daar voelde ik weer een soort van levenslust. Dat ik dacht: er is nog een kans." Even is hij stil. Marnix junior liet een boertje. "Een boertje!", zegt Marnix senior. Dan: "Ik ben heus wel realistisch. Ik weet: de medicijnen zijn niet voor niks experimenteel, de bijwerkingen onbekend, ik weet niet of het bij mij aanslaat, ik weet het, ik weet het. Maar wat heb ik te verliezen?"

Zijn zus, broer en ouders namen contact op met Amerikaanse ziekenhuizen, ze stuurden Marnix' medische gegevens en hij werd uitgenodigd voor een intake.

In 2010 werd Marnix uitgezonden naar Afghanistan. In 2010 werd Marnix uitgezonden naar Afghanistan.

Probleem

Het probleem is alleen dat de behandelingen duur zijn. De intake kost al zon 25.000 dollar. De medicijnen zijn gratis, omdat Marnix een proefpersoon is, maar mocht hij ziek worden – en die kans is groot want het is een heftig medicijn – dan kost elke dag ziekenhuisopname in Amerika nog eens 20.000 tot 30.000 dollar.

Daarom zet Marnix zijn trots op zij en vraagt hij hulp. Aan iedereen die hij kent, en iedereen die hij niet kent. Of ze geld voor hem overhebben? Misschien? "Elke euro helpt. Ik wil vechten voor mijn gezin. Priscilla en ik willen een droomreis maken, we willen met Marnix naar pretparken, we willen leuke dingen doen. We willen leven. Gewoon een normaal leven."

Marnix vliegt overmorgen naar Amerika voor een experimenteel medicijn. Marnix vliegt overmorgen naar Amerika voor een experimenteel medicijn.

Ik ga

De kosten voor de intake zijn nu gedekt. Overmorgen vliegt Marnix naar de VS. Naar het Mass General Cancer Hospital in Boston. Zijn vader en broer gaan mee, want alleen reizen lukt niet. "Ik val om de haverklap om." Hij trekt zijn broekspijp omhoog en laat een blauwe plek zien. "Vanochtend gebeurd. In de badkamer."

En vliegen kan riskant zijn. "Maar ik ga", zegt Marnix. Hij klapt er demonstratief bij in zijn handen. Het geluid klinkt hard in de woonkamer. Alsof hij ermee zeggen wil: en niemand houdt mij tegen.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore