Zondaginterview

Barbara wil per se een meisje en liet zich daarvoor in het buitenland behandelen

05 januari 2020 08:25 Aangepast: 05 januari 2020 11:23
Meisje in een fort van dekens, archieffoto. Beeld © Getty Images

Barbara droomde ervan om moeder te worden van een meisje. Maar toen ze alleen maar zoons kreeg, besloot ze het heft in eigen hand te nemen en de natuur een handje te helpen. In een buitenlandse kliniek kan het embryo zodanig worden gemanipuleerd, dat het geslacht vooraf al vaststaat. "Ik zag mezelf als moeder van een meisje: nageltjes lakken, haartjes kammen."

Ongelukkig is ze niet, verre van. Haar eerdere zwangerschappen zijn goed verlopen, over haar relatie heeft ze niets te klagen en haar kroost is kerngezond. Maar toch knaagt er na de echo's van de vorige zwangerschappen iets bij Barbara. Ze zou moeder worden van jongens. "Toen baalde ik wel. Jammer, maar de volgende wordt misschien wél een meisje'."

Liever roze

"Als ik mezelf zag als moeder, dacht ik altijd al aan meisjes: nageltjes lakken, haartjes kammen, meisjesspeelgoed en roze. Ik ben geen moeder die het leuk vindt om dagenlang hoge Duplo-torens te bouwen", vertelt Barbara. Zo open als ze nu is over haar diep gekoesterde wens, is ze niet altijd tegen iedereen. Op een paar vriendinnen na, weet haar omgeving van niets. "Het is een enorm taboe. Mensen reageren met: wat maakt het geslacht uit?" 

Met Duplo spelende kinderen, archieffoto. Met Duplo spelende kinderen, archieffoto.

Voor Barbara maakt het geslacht wel degelijk uit. "Het is niet dat ik geen zin had dat mijn jongens ter wereld kwamen. Na de teleurstelling en nadat je het hebt verwerkt, maakt het ook niet meer uit. Je houdt er zielsveel van. Ik zou ze niet meer willen inruilen voor meisjes. Maar het is het gemis om wat je níet hebt: een meisje."

Op dieet

Het gevoel van Barbara heeft ook een naam: in het Engels heet het gender disappointment, teleurstelling om het geslacht van je (toekomstige) kind. Ze las erover op fora en zocht manieren om met voeding het gewenste geslacht van een baby te bepalen. "Je moest dan een streng dieet volgen. Maar ik las ook dat als je een keer één verkeerd product at, het al niet meer werkte. Het kostte ook veel geld."

Wetenschappers bekritiseren de voedingsmethodes die het geslacht zouden bepalen. Waterdicht bewijs en garanties voor de werking ervan zijn er namelijk niet.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Het mag niet, maar het gebeurt: het geslacht van je kind vooraf bepalen

De wens voor een meisje is sterk bij Barbara. Al voor de komst van haar kinderen weet haar vriend hiervan. Samen bedenken ze ook jongensnamen, maar haar voorkeur voor roze muisjes en een meisjeskamer steekt ze niet onder stoelen of banken. Toch is het Barbara niet gegeven een meisje te baren.

Beledigd om een jongen

"Als iemand vroeg: 'wat krijg je?' Een jongetje. Dan schaamde ik me bijna dat ik alleen jongens kan maken. Als iemand dan zei: 'wat leuk!' Dan dacht ik; tja. Iemand zei tegen me: 'je bent echt een jongensmama'. Toen was ik best een beetje beledigd." Pas na de geboorte van haar laatste zoontje voelt Barbara dat ze het heft in eigen handen moet nemen. 

Hij wist ook: als ik het niet doe en het wordt weer een jongen, dan krijg ik voor de rest van mijn leven te horen dat we geen meisje meer zullen hebben.

Om haar wens en gevoelens voor het meisjesgeslacht beter te begrijpen, schakelt Barbara een psycholoog in. "Ik had zelf niet zo'n hele beste relatie met mijn moeder. De psycholoog zei dat vrouwen dan heel erg de neiging hebben om een meisje te willen, zodat zij die moeder-dochterrelatie wel kunnen hebben. Toen dacht ik wel: dat zou het kunnen zijn." 

Behandeling in het buitenland

Barbara hoort over een voedingsdieet dat het geslacht van een kind kan beïnvloeden, maar merkt al snel dat dat niet de gezochte uitkomst biedt. Ze zoekt verder en hoort over een behandeling in een buitenlandse kliniek. Daar brengen ze de zaadcel en eicel buiten het lichaam om samen via ivf. De daaruit ontstane embryo's worden vervolgens geselecteerd op geslacht. Het embryo met het gekozen geslacht wordt teruggeplaatst bij de vrouw. 

Als de plannen voor een dieet verschuiven naar een serieuze behandeling, wordt de vriend van Barbara sceptisch. "Hij had het er heel moeilijk mee: hij schaamde zich er echt voor. Toen we het bespraken voelde hij zich met zijn rug tegen de muur gedrukt. Hij wist ook: als ik het niet doe en het wordt weer een jongen, dan krijg ik voor de rest van mijn leven te horen dat we geen meisje meer zullen hebben."

Discussies

Barbara: "Maar hij zag ook in dat als we dit niet zouden doen, dat mijn verdriet erom wellicht groter zou zijn dan de moeite die het voor hem kost om het wel te doen. We hebben er geen ruzies over gehad, wel discussies en emotionele gesprekken. Hij heeft ooit gezegd dat hij misschien niet samen wilde zijn met een vrouw die zo in het leven staat. Maar hij dreigde nooit om bij me weg te gaan."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Is zwangerschap besmettelijk? 'We krijgen allebei een jongen'

Toch wist Barbara haar vriend uiteindelijk te overtuigen. "Ik heb hem gezegd dat ik het per se samen wilde doen. Dat meende ik ook. Ik zei: als jij er niet achter staat, dan zal ik ermee dealen en kan ik alleen hopen dat we een meisje krijgen via de natuurlijke weg." In het tijdsbestek van een aantal weken geeft Barbara's vriend meerdere keren aan dat hij akkoord is met een behandeling. 

Hoge kosten

Zo'n behandeling is niet goedkoop. Los van de reiskosten, kost de behandeling zo'n 10.000 euro als deze in een keer slaagt. Maandelijks zijn er zo'n drie Nederlandse stellen die de behandeling in het buitenland ondergaan. Ook Barbara en haar vriend reizen af naar een buitenlandse kliniek. 

Barbara: "Het was op de bovenste verdieping van een appartementencomplex. Het zag er niet uit als een kliniek zoals wij die gewend zijn in Nederland. Het was goed dat ik al veel informatie had bekeken en ook een andere moeder sprak die er eerder was geweest. Anders denk je toch: waar kom ik nou terecht?" 

Twee dagen later worden de eicellen afgenomen onder een lichte verdoving. Mijn vriend moest daarna zijn kwakje inleveren.

De arts en het medisch personeel stellen Barbara op haar gemak. "Je laat eerst een echo maken. Twee dagen later worden de eicellen afgenomen onder een lichte verdoving. Mijn vriend moest daarna zijn kwakje inleveren. Dan mengen ze de zaad- en de eicellen. Na vijf dagen ga je terug om een embryo terug te laten plaatsen."

Meisjeskleding shoppen

Eenmaal terug in Nederland bleek Barbara inderdaad in verwachting te zijn. Barbara voelt al meteen een opwinding over het geslacht van haar baby. "Ik dacht: nu kan ik lekker meisjeskleding shoppen."

Barbara: "Voorheen liep ik voor mijn jongens door een kledingwinkel eerst door de meisjesafdeling om bij de jongensafdeling te komen. Ik werd dan een beetje verdrietig en voelde: wat zou het jammer zijn als ik nooit meisjeskleding en meisjesspullen kan kopen." 

Psycholoog

Barbara's meisje moet nog worden geboren, maar ze is bij voorbaat niet bang dat het toch gaat tegenvallen om een meisje te hebben. "Mijn psycholoog zei ook heel scherp: wat als je meisje geen jurk aan wil? Houdt er rekening mee dat ze geen vlechtjes wil, of gelakte nageltjes. Daardoor realiseer ik me wel dat ik niet de verwachting moet hebben dat het het meisje wordt dat ik in mijn hoofd heb. Dan ben je per definitie teleurgesteld. Dat is oneerlijk tegenover het kind." 

Spelend kind hangend in een boom, archieffoto. Spelend kind hangend in een boom, archieffoto.

Embryoselectie op basis van geslacht 

In Nederland is selectie van geslacht om niet-medische redenen bij wet verboden, maar een behandeling in het buitenland mag wel. De voorbereidingen, zoals bloedtests, kunnen wel gewoon in Nederlandse ziekenhuizen worden uitgevoerd. 

Wanneer iemand een geslachtsgebonden ziekte heeft, kan geslachtskeuze in bepaalde gevallen wel mogelijk zijn. In het Maastricht UMC kiezen zo'n tien vrouwen per jaar met ivf voor een specifiek geslacht, bijvoorbeeld omdat een van de ouders drager is van de Ziekte van Duchenne. Deze aandoening komt voornamelijk voor bij mannen. 

In opdracht van RTL Nieuws vroeg onderzoeksbureau DVJ Insights Nederlanders hoe zij tegen geslachtskeuze aan kijken. Van de ondervraagden vindt 78 procent een behandeling waarmee het geslacht kan worden gekozen onwenselijk.

Allesbepalend

Barbara vindt het lastig dat er een taboe is op geslachtsvoorkeur. "Mensen kunnen echt heel verdrietig zijn als het niet het geslacht is waar je op had gehoopt. Dat is iets voor het leven: het is niet dat je een lelijke bos bloemen krijgt die je na een week weggooit. Het is allesbepalend: voor de cadeautjes en kleding die je koopt, de vriendjes of vriendinnetjes die komen spelen." 

Toch snapt Barbara de kritiek. "Het klinkt heel futuristisch. Je hebt natuurlijke ethische vraagstukken: hoe ver ga je in dit proces? Het gaat mij er niet om of mijn kind slim is of de kleur van haar ogen: ik wil gewoon een meisje." Ze hoopt dat geslachtskeuze ooit wordt gelegaliseerd in Nederland. 

Eerlijk zijn tegenover je kinderen

De zoons van Barbara weten niet dat ze een zusje gaan krijgen. Toch is ze van plan de kinderen later het eerlijke verhaal te vertellen. "Ik wil mijn dochter vertellen waar ze vandaan komt. Het meisje moet weten dat zij verwekt is via ivf. Het belangrijkste is ook dat de jongens niet het gevoel krijgen dat ze ongewenst zijn geweest." 

Een meisje krijgt ze dus. Maar wat als haar kind zich straks niets aantrekt van welke vorm van gender dan ook? "Het zou een grote grap zijn als ons meisje zich straks een jongen voelt. Maar dan ben ik er voor mijn kind. Ik wil haar helpen te voelen wie ze is." 

Barbara is een gefingeerde naam omdat de geïnterviewde reacties uit haar omgeving vreest. De echte naam van Barbara en de details van haar gezinssamenstelling zijn bekend bij de redactie. 

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`