'Kans op herhaling'

Familie van Hümeyra: 'Bekir moet levenslang krijgen'

13 november 2019 19:02 Aangepast: 14 november 2019 17:53
Hümeyra, die in december 2018 door haar stalker werd doodgeschoten in de fietsenstalling bij haar school in Rotterdam.

De familie van Hümeyra, het 16-jarige meisje dat vorig jaar werd doodgeschoten in de fietsenstalling van haar Rotterdamse school, hoopt dat de dader 'nooit meer vrijkomt'. Vanochtend begon de strafzaak tegen Bekir E., die heeft bekend dat hij Hümeyra doodde. Familieleden vertellen hoe het zover kon komen. "Ze namen haar en ons niet serieus. Dat is gewoon zo."

"Iedereen is bij de rechtszaak", zegt Mehmet Özer (39), Hümeyra's neef. "Er komen zelfs familieleden over uit Turkije." Mehmet zit rond de tafel met zijn vrouw Elvan (38) en hun 17-jarige dochter Aleyna. Ze vertellen hoe ze de tijd beleefd hebben sinds hun lieve, vrolijke, avontuurlijke nichtje werd doodgeschoten.

"Ik hoop voor iedereen maar één ding: Bekir mag nooit meer vrijkomen", zegt Mehmet. "Hij moet levenslang krijgen. Want ik weet zeker: als hij ooit weer vrijkomt, dan doet hij het weer."

Doortrapt

Zijn vrouw Elvan vult hem aan: "Ja, hij zou levenslang moeten krijgen. Niet alleen om Bekir te stoppen, maar ook om anderen af te schrikken." Mehmet: "Maar ik vrees dat het wel weer een lagere straf zal worden. Hij zal natuurlijk zeggen dat hij problemen heeft. Dat hij zwakbegaafd is. En dan zullen ze er wel weer jaren van af trekken. En ja, hij zal wel niet goed zijn in zijn hoofd, maar dat is hij niet alleen, hij is ook doortrapt. Hij kan ook hele mooie praatjes houden. Hij heeft twee hele verschillende kanten."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Aboutaleb biedt excuses aan voor gang van zaken rond dood Hümeyra

Mehmet en zijn gezin zagen de ouders van Hümeyra elke week. Ze waren heel erg close. Elke verjaardag, elk islamitisch feest, elke vakantie waren ze bij elkaar. Hun dochters Hümeyra en Aleyna schelen maar vijf maanden. Aleyna zegt: "Zij was de avontuurlijke, altijd vrolijk, heel sterk. En als nakomertje een beetje verwend natuurlijk. Ik ben de middelste thuis, en meer de rustige. Maar we konden het zo goed samen vinden. We kozen op het vmbo allebei voor de richting zorg. Ik wil het maatschappelijk werk in. Zij wilde op de ambulance werken. Lekker veel actie natuurlijk. Zou echt iets voor haar zijn geweest."

Andere levensstijl

Mehmet zegt dat hij niet weet waarom Hümeyra voor Bekir viel. "Ze leerden elkaar kennen via Facebook. Natuurlijk heb ik weleens gedacht: waarom ging ze met die man? Je zag aan alles dat hij een hele andere levensstijl had dan onze familie. Maar ik wist ook: ze is een heel jong meisje. Dan kun je nog niet alles zien. Hij kon hele mooie woorden gebruiken. Wij volwassenen moeten de jongeren de weg wijzen. Je hebt als kind niet alles door."

Op een lenteavond vorig jaar ging de telefoon. Elf uur 's avonds. De moeder van Hümeyra belde: "Mogen we op bezoek komen, even koffiedrinken?" Elvan: "We wisten gelijk: er is iets aan de hand. Ze belden nooit zo laat en je komt al helemaal niet rond middernacht koffie drinken. Was er iets met familie in Turkije?"

"Ik zei tegen mijn oom, de vader van Hümeyra: maak je geen zorgen, hij blaft alleen maar, hij bijt niet. Dat dacht ik toen."

Toen de ouders van Hümeyra binnen waren, barstte haar moeder in tranen uit en vertelde dat Hümeyra werd gestalkt, bedreigd en mishandeld. Mehmet: "Ik vroeg of ze zijn nummer hadden. Dat hadden ze. Ik heb hem direct gebeld. Hij nam niet op. Even later kreeg ik een berichtje: wie is dit? Ik schreef: de neef van Hümeyra. Toen belde hij. Ik heb hem direct gezegd: weet je wel wat je aan het doen bent? Je moet hiermee ophouden. Je hebt ook een moeder, een zus. Je wilt ook niet dat er met hen wat gebeurt. Laat Hümeyra met rust."

'We vertrouwden de politie'

Mehmet vertelt dat hij zich 'echt moest inhouden'. "Hij begon me direct te bedreigen: als je naar me toe komt, schiet ik je dood. Ik zei: ik wil je zien, we maken een afspraak, dan schiet je me maar dood. Maar hij krabbelde opeens terug. Hij deed heel lief. Noemde me 'abi', dat betekent grote broer. En we hingen op. Hij wilde geen afspraak maken. Ik zei tegen mijn oom, de vader van Hümeyra: maak je geen zorgen, hij blaft alleen maar, hij bijt niet. Dat dacht ik toen."

Maar Bekir hield niet op met dreigen. Mehmet: 'Mijn tante, Hümeyra's moeder, zocht contact met Bekirs ouders. Ze wilde dat het stopte. Maar er veranderde niets. Ik heb toen gezegd tegen mijn oom: laat mij het oplossen, ik ga op hem af. Maar mijn oom zei: 'Nee, we spreken al met de politie. We vertrouwen de politie. Zij zullen achter hem aan gaan. Jij moet dat niet doen. Dat is niet goed.' En dus deed ik niets. We vertrouwden de politie."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Nabestaanden Hümeyra kijken Bekir E. eindelijk in de ogen: 'Ze zijn zo boos'

Hümeyra en haar familie deden keer op keer aangifte. Uit het inspectierapport dat na haar overlijden is gemaakt, blijkt dat wel 50 politiemedewerkers met haar zaak zijn bezig geweest. Maar op een enkeling na deed niemand iets. Er werd niet goed naar haar geluisterd. Bekir werd niet opgepakt. Fout op fout stapelde zich op.

'Turken onder elkaar'

Mehmet: 'We hadden het gevoel dat ze dachten: o, dit zijn Turken onder elkaar. Laat maar. Te veel gedoe. Zal wel weer eerwraak zijn."

Elvan: "We gingen een keer mee aangifte doen met Hümeyra, om haar te steunen, omdat ze zei dat er niet echt naar haar geluisterd werd. En toen zei de politie: Hümeyra, kom jij maar alleen in dit hokje met ons praten en familieleden, wachten jullie maar daar. Dat was natuurlijk ook weer omdat ze dachten dat wij Hümeyra misschien onder druk wilden zetten. Dat ze bij ons niet de waarheid zou durven te vertellen."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Politie en OM ernstig tekortgeschoten in zaak-Hümeyra

Eerdere reactie politiechef Rotterdam op het inspectierapport:

Politiechef Hans Vissers zei op 9 oktober dat in het rapport duidelijk naar voren komt dat Hümeyra niet de bescherming kreeg die zij nodig had en dat Bekir E. haar door een versnipperende aanpak maar lastig kon blijven vallen.

Vissers: "We zijn tekort geschoten in de aanpak van de stalking van Hümeyra en dat spijt ons zeer. Het verdriet om het verlies van Hümeyra is voor de ouders, hun naasten en vrienden in geen woorden uit te drukken. Hümeyra vroeg veelvuldig om hulp en bescherming, omdat zij bang was dat haar ex-vriend haar iets zou aandoen. Wij hebben haar als politie die bescherming onvoldoende geboden. Haar overlijden heeft ook ons diep geraakt.”

Het systeem dat nodig was om een goede risico-inschatting te kunnen maken, was tijdens de aangiftes van Hümeyra nog niet geïmplementeerd bij de politie in Rotterdam, schrijft Vissers. "Hierdoor kwam de ernst van Hümeyra’s situatie onvoldoende naar boven. Daar kwam bij dat Hümeyra geen vast aanspreekpunt binnen de politie had, waardoor zij steeds in contact kwam met medewerkers die haar zaak niet kenden en zij telkens opnieuw alles moest uitleggen."

Hümeyra op schouders van vader naar begraafplaats gebracht

Vorig jaar december werd Hümeyra in Turkije begraven. Op de schouders van familie en vrienden werd ze naar haar laatste rustplaats gedragen.

Mehmet: "Ze namen haar en ons niet serieus, zo is het gewoon. En daarom accepteren wij als familie de excuses van de minister, van de politie, van de burgemeester ook niet. Er moet eerst echt iets veranderen, verbeteren, want niets is meer zoals het was." 

Monument voor Hümeyra

De gemeenteraad van Rotterdam wil graag een gedenkteken voor Hümeyra en alle andere vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld. Bijvoorbeeld een monument in de stad. Of een straat die naar Hümeyra wordt vernoemd. Mehmet: "Het is een gebaar, maar wat heb ik eraan?" Elvan: "Weet je, er zijn zoveel vrouwen die geweld wordt aangedaan. Vrouwen kunnen niet tegen mannen op. Je zou in zo'n beetje iedere straat een gedenkteken kunnen maken. Dat is het trieste ervan." 

"Ik voel me nu nog elke dag schuldig. Maar we lieten het over aan de politie. En iedereen weet wat er gebeurd is."

Dochter Aleyna vindt het wel mooi dat mensen aan haar denken. "We mogen haar nooit vergeten." Maar soms is het vele herdenken ook erg moeilijk voor haar. "Ik ben natuurlijk veel bij mijn oom en tante. Gisteren nog. En soms hebben we het dan ook even goed. Ik vertel bijvoorbeeld dat ik een bijbaantje heb. En dan zeg ik vrolijk: 'Ik verdien nu mijn eigen geld.' En dan zegt mijn oom opeens: 'Zeg dat nog eens. Dat zei Hümeyra ook altijd, dat was echt een zinnetje van haar.' En dan knuffelt hij me. Maar hij huilt ook."

Twee dochters tegelijk

Aleyna is blij dat de naam van haar nichtje steeds weer wordt genoemd. "Maar ik kan het niet altijd aan. We waren bijna even oud. Mijn leven gaat door. Deze zomer vroeg mijn verloofde om mijn hand. Dat deed hij samen met zijn familie bij mijn hele familie. Hümeyra's ouders waren erbij. Iedereen was vrolijk. Totdat zij opeens begonnen te huilen. Alle dertig mensen vielen stil. Ik zou heel graag twee dochters tegelijk willen zijn. Hun dochter en de dochter van mijn ouders. Maar ik kan het niet."

Het verdriet wordt niet minder, maar erger, zegt Mehmet. "Omdat ze niet aan een ziekte is doodgegaan, maar omdat het op deze manier is gebeurd. Weet je… ik heb haar zelf neergelaten in haar kist in de grond in Turkije. De koude grond. Dat was zo afschuwelijk. En dat terwijl ik het misschien had kunnen stoppen. Ik voel me nu nog elke dag schuldig. Maar we lieten het over aan de politie. En iedereen weet wat er gebeurd is."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`