'Yo, dokter, fiks het even'

Voor de zevende keer kanker: 'Ik ben een geluksvogel, ik leef nog'

05 augustus 2019 20:47 Aangepast: 06 augustus 2019 10:28
Thijs Kroezen (25) uit Breda kreeg vorige maand te horen dat zijn kanker voor de zevende keer terug is. Beeld © Privéfoto

"Daar gáán we weer", dacht Thijs Kroezen (25) uit Breda, toen hij drie weken geleden te horen kreeg dat zijn kanker voor de zevende keer was teruggekeerd. Hij deed wat hij altijd doet na een diagnose: hardlopen.

Je zou kunnen zeggen: wat een pech, zeven keer kanker. Maar je zou ook kunnen zeggen: wat een geluk, zeven keer kanker en nog steeds in leven. Die laatste manier, dat is hoe Thijs naar zijn ziekte wil kijken. En niet anders.

Last van schouder

Hij was 14 toen hij voor het eerst het k-woord van de dokter te horen kreeg. Thijs, een fanatieke tennisser, stond op de baan en kreeg steeds vaker last van zijn schouder.

Een ontsteking, dacht hij. Gaat wel weer over, dacht hij. Dus Thijs naar de dokter en daarna naar de fysio. "Ik stond er heel naïef in. Zo van: 'Yo, dokter, fiks het even, ik wil over een paar weken weer sporten.'"

In het ziekenhuis was die onbezonnenheid in één keer weg. "Ik schrok me kapot, en mijn ouders ook. Botkanker? Serieus? Ik? Hier waren we niet op voorbereid. Dat was heel heftig."

Hardnekkige tumor

"Eerst dacht ik: waarom ik? Maar toen ik in de ziekenhuiszaal kwam te liggen en allemaal lotgenoten zag, dacht ik: waarom zij?"

Die operatie zou klein zijn, en de arts zou een groot deel van de kanker in zijn bovenarm weghalen. Maar Thijs bleef pijn houden en de tumor bleef hardnekkig zitten waar-ie zat. "De eerste operatie slaagde, maar later in de behandeling moesten ze mijn arm amputeren." 

Thijs vertelt dat er infecties in de arm zaten en dat de functie niet terug kwam. "Ik kon daar redelijk soepel mee omgaan en dacht: oké, dan is het leven met één arm, maar in ieder geval wel léven."

Thijs Kroezen beklom, voor zijn aan kanker overleden vrienden, zes keer de Alpe d'HuZes. Thijs Kroezen beklom, voor zijn aan kanker overleden vrienden, zes keer de Alpe d'HuZes.

Het ging (even) goed

Dat leven ging goed. Thijs kon sporten met één arm: het was even oefenen, maar tennissen ging al snel weer goed. "Ik voelde me gezond." Tot hij in 2010 weer het k-woord hoorde en weer in 2011 toen er uitzaaiingen in zijn longen zaten. En daarna weer in 2013, 2014, 2015, 2017 en dus nu weer.

"Weet je wat heel gek is", zegt Thijs. "Kanker went nooit echt honderd procent, maar de derde keer dacht ik al wel: gáán we weer. Het zit inmiddels in mijn systeem: het nieuws krijgen van de oncoloog, die ik nu goed ken, het nieuws vertellen aan vrienden en familie, een operatie en weer opkrabbelen."

Traditie

Al was de zevende keer dat dat 'kankerriedeltje' weer begon toch wel weer een klap in Thijs' gezicht. "Ik was 2,5 jaar schoon. Zo lang was ik sinds de eerste diagnose nog nooit schoon geweest. Het bevestigde dat tijd niet zo veel uitmaakt."

Toch deed Thijs wat hij de laatste paar jaren ook traditiegetrouw deed na het slechte nieuws: hardlopen. Vanaf de diagnose tot de dag van de operatie. "Ik leg mijn lot in de handen van de artsen, en ook mijn familie en vrienden zijn machteloos. Maar ineens dacht ik: ik kan wél zo fit mogelijk die operatie in gaan, zodat ik beter herstel."

Thijs (Iinks) en zijn broer Rick na de 'Road to Surgery' in 2017. Thijs (Iinks) en zijn broer Rick na de 'Road to Surgery' in 2017.

Ook wildvreemden liepen mee

'Road to surgery' noemt Thijs zijn hardlooptraditie inmiddels, want ook de mensen om hem heen hebben er lucht van gekregen. In 2013 liepen er de dag vóór de operatie een paar mensen mee en dat werden er elk jaar meer. In 2017 waren het er zelfs meer dan 200.

Allemaal liepen ze mee, ook wildvreemden. "Dat was emotioneel en prachtig tegelijk."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Kanker blijft grootste doodsoorzaak: 'We zijn er nog lang niet'

Negentien hardlooprondjes 

Nu heeft hij al weer negentien rondjes erop zitten: precies zo veel dagen weet hij dat de kanker terug is. Morgenavond is zijn laatste rondje voor hij onder het mes gaat: vrienden en familieleden lopen weer mee.

Woensdag wordt Thijs geopereerd, er wordt buikweefsel weggehaald waar de uitzaaiing in zit. "Ik heb wel vertrouwen, maar ben ook zenuwachtig. Vooral als je dan in dat ziekenhuis bent, en dat zo'n operatiehemd aan hebt...."

Ouders

Woede heeft hij niet, wel verdriet dat de ziekte weer terug is, en dat het zijn ouders zo raakt. "Tussen de behandelingen door leef ik gewoon mijn leven. Ik heb één keer in de drie maanden controle, maar daar ben ik ook niet weken van te voren mee bezig."

En ja, hij kan misschien dingen wat makkelijker relativeren als er alledaagse dingen tegenzitten. "Zo'n ziekte vormt je, zoals alles wat je meemaakt doet. Maar ik sta ook weleens op met slechte zin hoor. Het is echt niet zo dat ik elke dag alles eruit haal omdat ik kanker heb gehad. Nee joh."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Kankerpatiënt wil meer steun van huisarts en verpleegkundige

Pechvogel?

Wel merkt Thijs dat hij positief is. "Mensen zeggen soms: 'Wat ben jij een pechvogel'. Ik denk dan: nee, ik ben een geluksvogel. Ik heb zo veel lotgenoten in het ziekenhuis ontmoet die na de tweede keer kanker zijn overleden. Ik heb zeven keer te horen gekregen 'je hebt kanker', maar ook zeven keer 'er is wat aan te doen'."

Dat is ook altijd zijn eerste vraag als hij bij de oncoloog zit: 'Is er iets aan te doen?'. "Zolang het antwoord nog 'ja' is, ga ik echt niet opgeven", zegt Thijs.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`