Zondaginterview

Model worden? 'Downie' Milou doet het gewoon, want ze mag gezien worden

21 juli 2019 08:08 Aangepast: 22 juli 2019 07:28
Milou Vrolijk (14) heeft het syndroom van down en is model. Foto: Tiny Nijssen Beeld © Tiny Nijssen

Ja, aan Milous typische ogen kun je zien dat ze 'een downie' is, zo zegt haar moeder. Maar ze zijn tegelijkertijd ook mooi. Zo mooi, dat de 14-jarige Milou aardig aan de weg timmert als model.

Onverstaanbaar gemompel. Zo klinkt het geluid dat Milou (14) produceert, terwijl ze met één been onder haar bil op de trampoline in de tuin zit. Onbegrijpelijk voor de buitenstaander, maar voor Milou elke dag vaste prik.

Ze neemt op die manier de dag met zichzelf door, vertelt aan zichzelf (en het luchtledige) wat ze allemaal op school heeft gedaan. Wat ze stom vond. En leuk.

'Downie-ding'

Terwijl Milou dat doet, wappert ze met een koordje in haar handen. "Dat is echt een downie-ding", zegt haar moeder Sacha Vrolijk binnen in de woonkamer. "Dat wapperen doen ze bijna allemaal."

"Ik zeg trouwens gewoon downie hoor. 'Syndroom van down' is zo’n mond vol."

Op de trampoline voert Milou hele gesprekken met zichzelf. Op de trampoline voert Milou hele gesprekken met zichzelf.

Contrast

Vandaag draagt Milou een korte broek en een praktisch shirt. Haar haar zit wild – typisch 'einde-van-de-dag-haar', en ze draagt geen make-up.

Hoe anders was het vorige week. Toen lag en stond ze nog te poseren in een fotostudio, voor de camera van een professionele fotograaf, met een heel team om zich heen. "Wie had dat gedacht, hè", zegt Sacha. "Ik vond mijn kind altijd al mooi. Nu vinden anderen het ook."

'Daar is ze dan'

Veertien jaar geleden kwam Milou ter wereld in het ziekenhuis in Den Haag. Ergens, diep ('echt heel diep') van binnen wist Sacha altijd al wel dat ze een kind met het syndroom van down zou krijgen. Toen Milou ter wereld kwam en de artsen meteen aan haar korte teentjes, korte vingertjes, ronde koppie en extra plooi rondom de ogen zagen: dit meisje heeft het syndroom van down, stond Sacha er niet van te kijken.

"Ik dacht: daar is ze dan. Maar ik was ook heel verdrietig, hoor. Kinderen met down moeten harder knokken."

Wat Milou het mooiste aan zichzelf vindt? "Prachtig!" is haar antwoord. Wat Milou het mooiste aan zichzelf vindt? "Prachtig!" is haar antwoord.

Even afkloppen

En dan 'die waslijst waar je bang van wordt', met alle aandoeningen waar kinderen met down vatbaar voor zijn. Ze hebben een lagere weerstand, vaak hartaandoeningen, epilepsie, oogproblemen, coeliakie, dementie, problemen met de nekwervels. Enzovoort.

"Vooralsnog mogen we in onze handen knijpen met haar gezondheid. Milou is aan haar hart geopereerd toen ze acht weken oud was, maar daar bleef het bij."

Sacha klopt even op de houten tafel in de woonkamer. "Even afkloppen." Want het lot tarten terwijl je een kwetsbaar kind hebt? Beter van niet. 

Imiteren

Toen Milou een kleuter was, kon ze prima meekomen op een reguliere basisschool. "De artsen raadden ons aan: doe haar naar een normale school, want kinderen met down imiteren. Om het ongenuanceerd te zeggen: je wilt natuurlijk het liefst dat je kind een 'normaal' klasgenootje imiteert."

Drie jaar kleuteren ging goed. "Ze werd zelfs door klasgenootjes uitgenodigd om bij hen te komen spelen. Nou, ik heb een paar tranen gelaten hoor, op dat schoolplein. Dan valt er zo'n zorg weg."

Milou heeft iets onverstoorbaars. Milou heeft iets onverstoorbaars.

'Dit kan niet langer'

Tot groep 3 eraan kwam. Tot Milou moest gaan leren lezen en schrijven. "Dat kon ze natuurlijk niet zo snel", zegt Sacha. "Ze werd vervelend, ongelukkig zelfs. Op school vertoonde ze vluchtgedrag. Ging ze op de gang zitten zingen. Of ze liep gewoon de school uit. Na een halfjaar zagen we: dit kan zo niet langer."

Milou ging toch naar het speciaal onderwijs – de school waar ze nu nog steeds op zit. "Ik had binnen een week een ander kind in huis."

Gewoon, het kind dat Milou altijd al was: spontaan, lief, soms explosief, eerlijk, vaak blij. Sacha lacht. "Maar niet altijd hoor. Mensen denken altijd: oh ja mensen met het syndroom van down zijn zeker altijd vrolijk. Dat is dus écht niet zo, ze heeft gewoon gevoel, net als elk ander mens, maar een tikkeltje extremer."

IJsje

Ze wordt elke dag met een schoolbusje opgehaald. "Fietsen kan ze niet. Het is te ver, maar ze is ook echt niet verkeersveilig. We hebben er nu eindelijk bij haar in wat links en rechts is."

Dan komt Milou met haar hoofd om de deuropening. Haar gesprek met zichzelf is klaar, het wapperen ook, althans, voor eventjes. "Mag ik een ijsje?" "Vooruit, maar ik heb niet meer die lekkere in huis gehaald, dat ben ik vergeten." "Geeft niet, mama."

Altijd was Milou al bezig met haar uiterlijk. Altijd was Milou al bezig met haar uiterlijk.

Naar de wc

Milou heeft iets onverstoorbaars. Of er nu een journalist voor haar op bezoek is of niet: ze zal zich echt niet anders gaan gedragen. Zo loopt ze tijdens het gesprek een paar keer weg. "Nu even klaar." Oké. Nu even klaar. En wat ga je dan nu doen? Ze staat op. "Naar de wc."

De wc is haar lievelingsplek. Ze zit dan op de grond, doet de klep van de wc naar beneden en zet daar de iPad op om een zangspelletje te spelen. Want: in de wc galmt alles zo mooi. "Milou heeft geen gêne."

Niet te stoppen

"Sommige kinderen kunnen goed rekenen, schrijven, sporten. Dat kan mijn dochter allemaal niet zo goed. Maar op de foto gaan is haar talent. Volle lippen, goede kop met haar, in de zomer krijgt ze sproetjes. We zijn blij dat ze een goed figuur heeft. Heel veel mensen met down hebben aanleg om dik te worden, maar Milou beweegt zó veel. Dat kind weet niet van stoppen."

Wat Milou het mooiste vindt aan zichzelf? "Prachtig!" is haar antwoord. "Wil je mijn kamer zien?"

Roze muren. Een K3-poster. En – hoe kan het ook anders – een grote spiegel. Daar stond ze van jongs af aan altijd al voor.

Milou in haar kamer: roze, roze, roze. Milou in haar kamer: roze, roze, roze.

De Milou-pose

Eigenlijk is haar prille modellencarrière per toeval begonnen. In een Facebookgroep voor ouders met kinderen met het downsyndroom zocht een fotograaf naar modellen. "Ik mailde foto’s van Milou en zo ging het balletje rollen." Milou werd uitgenodigd. "Ze vond het vooral heel leuk. Al die jurken, make-up."

En dan neemt ze dus de Milou-pose aan. Of ze hem even voor wil doen? "Kijk, je gaat zo staan", zegt Milou midden in de woonkamer. Ze staat stevig met haar beide benen op de grond, een beetje gedraaid, en ze houdt haar hoofd schuin. "Zo."

"Al die fotografen roemen Milou's blauwe ogen" "Al die fotografen roemen Milou's blauwe ogen"

Dé blik

"Vraag me niet hóé, maar zodra er een camera in de buurt is, dan heeft ze dé blik", zegt Sacha. "Wij grappen weleens sarcastisch, als ze in haar pyjama, met ongekamd haar en haar ogen halfdicht naar beneden komt: 'Nou, daar is ons model, hoor'. Pas voor de camera is ze het écht."

Na die eerste fotoshoot kwamen er steeds meer fotografen die wel gratis foto's wilden maken voor haar portfolio. Eén van die fotografen, Inge, die Milou in een knalgele jurk had gefotografeerd, appte Sacha na de fotoshoot: "Meende je dat, dat Milou beroemd mag worden?"

Hoe fellere kleuren en mooiere jurken, hoe beter. Hoe fellere kleuren en mooiere jurken, hoe beter.

Good will?

"Twee dagen later stond Milou's foto op allerlei grote nieuwsmedia en Sacha's telefoon roodgloeiend. "Ik wist niet wat me overkwam. Ze had duizenden likes, zelfs BN'ers hadden op het hartje geklikt, we kregen honderden berichten van mensen die wilden samenwerken."

Wat Sacha daar van vindt, dat bedrijf haar 'downie' gebruiken voor reclames, en ook misschien wel het creëren van good will bij de klant? "Ik vind het belangrijk dat dit soort kinderen ook gezien wordt. Ik vind het juist wel leuk. En ja, tuurlijk moet een bedrijf ook geld verdienen, dat is toch logisch?"

De eerste grote klus voor Milou: poseren voor Wehkamp. De eerste grote klus voor Milou: poseren voor Wehkamp.

Instagram

Milou heeft inmiddels bijna 9000 volgers op Instagram, stond model voor een bedrijf dat sieraden verkoopt, werd gefotografeerd voor een weerbaarheidscampagne, staat ingeschreven bij een castingbureau, krijgt een rolletje in een kinderserie en haar eerste grote klus is sinds vorige week ook een feit: een shoot voor de onlinecollectie van de Wehkamp.

Niet dat Milou daar mee bezig is. Sacha houdt de sociale media bij – Milou met een strik in het haar, Milou met een leuk bloemenbloesje, Milou in het zwembad. "Ik krijg eigenlijk alleen maar positieve reacties. Ik ben ook niet zo'n moeder die haar kind overal mee naartoe sleept. Ik ben deze modellenklussen met haar pas gaan doen toen ze zélf antwoord kon geven op de vraag: 'Wil je op de foto?'"

Regel

De regel van Sacha en haar man: zolang Milou met een 'jeeeeeej' antwoord en met plezier naar de shoots gaat, blijven ze doorgaan. Anders stoppen ze. "Het mooie met Milou is: ze doet ook geen dingen als ze er geen zin in heeft. Dan zegt ze gewoon: nu is het klaar."

Zoals dit interview. Milou staat op, loopt met haar iPad onder de arm naar de wc. "Nu is het klaar."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

'Ik heb het syndroom van Down. Ik ben niet het syndroom'

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`