Zondaginterview

Tim dacht: 'is dit alles?' en liet zijn gezin voor een halfjaar achter

16 juni 2019 08:21 Aangepast: 17 juni 2019 07:18
Tim Voors liep in een halfjaar van Mexico naar Canada Beeld © Tim Voors

Wat voor een vader laat zijn gezin een halfjaar alleen om in z'n uppie van Mexico naar Canada te wandelen? Een vader zoals Tim Voors. "Het heeft ons veel goeds gebracht."

Sommige dromen ontstaan in je hoofd als een piepklein zaadje, net geplant, dat langzaam groeit en groeit. Totdat je zo veel moed hebt verzameld, dat je denkt: ik ga het gewoon doen.

Egoïstisch?

Tim Voors, 46 jaar, vader van twee dochters en een zoon, had zo'n zaadje in zijn hoofd. Zijn wens om zes maanden te wandelen door de ruigste stukken niemandsland die onze aarde kent, werd een paar jaar geleden groter en groter.

"Iedereen zit in zijn eigen gezinsbubbel, werkbubbel, generatiebubbel. Ik was dat even zat. Mensen kunnen het egoïstisch vinden dat ik mijn gezin achter ging laten, maar is het dan goed om je hele leven te laten kapen door je kinderen? Er is volgens mij echt méér dan acht uur per dag achter een computer zitten, koken, eten, slapen, opstaan en weer achter die computer zitten. Ik wilde niet zo'n uitgebluste vader worden, ik wilde voelen: hé, ik lééf."

Tim, zijn vrouw en hun drie kinderen. Tim, zijn vrouw en hun drie kinderen.

Grapje?

"Je maakt een grapje, toch?", had Tims vrouw tegen hem gezegd toen hij zijn avonturiersplannen voorstelde. Maar nee. Tim was serieus. Zijn vrouw stemde in, eigenlijk zonder twijfel. Zo van: als jij dat wilt, moet je dat doen.

"Het is misschien atypisch, de meeste vrouwen zouden zeggen: 'Je komt gewoon terug', maar mijn vrouw en ik waren altijd al goed in elkaar loslaten", vertelt Tim in zijn ruime, lichte woning in Broek in Waterland. "Een relatie hebben betekent niet dat je altijd samen moet zijn. We hebben goed overlegd, ze gunde me deze reis. Zij zou voor de kinderen zorgen en ik mocht dat 'grote, enge' gaan doen."

Tim ging

'Dat grote, enge' was een wandeltocht van 4286 kilometer, dwars door Amerikaans bergachtig woestijngebied, vanaf de grens van Mexico naar de grens van Canada.

Naar verwachting zou Tim zes maanden onderweg zijn, 25 oerbossen doorkruisen, zeven nationale parken, tientallen meren en rivieren en meerdere beschermde wildernisgebieden. Moederziel alleen. Met beren en slangen (dodelijke soorten, dat moet gezegd). Geen enkele vorm van beschaving. Geen aangelegde wegen, geen trappen, leuningen, bankjes, prullenbakken.

Waarom zo ver?

'Een eindeloze niksheid' noemt Tim het nu. Hij drinkt een kop thee. Zijn vrouw is net de deur uit, ze runt een bed & breakfast op steenworp afstand van hun woning. Tims ene dochter maakt een tosti, zijn zoon zit voor de tv – een schietspelletje. Ze zijn vrij van school. Op wat pief, paf, poef na is het stil in de woonkamer. Buiten, op het watertje voor hun huis, dobberen wat vogels. "Kijk, een meerkoetje. Ik kan daar zo van genieten, hè."

Waarom dan tóch naar de andere kant van de wereld? En zo láng? Tim glimlacht, slaat zijn ene been over het andere en begint te vertellen. Over hoe hij zichzelf wilde uitdagen, de angsten wilde trotseren die hij zou tegenkomen.

"Soms ligt er een berg voor je, die pas zes dagen later achter je ligt." "Soms ligt er een berg voor je, die pas zes dagen later achter je ligt."

Alleen op de wereld

De gevaren telt hij op zijn vingers – alsof het een boodschappenlijstje is dat hij uit zijn hoofd leert. Uitdroging, oververhitting, botbreuken, wilde dieren, eenzaamheid – kun je gek worden van eenzaamheid? Van de eindeloosheid? "Ik heb zo vaak gedacht: man, nog zó ver. Dan zag ik een vulkaan, in de verte, en zes dagen later lag die pas achter me. Veel mensen haken af omdat ze uiteindelijk moedeloos worden."

Soms kwam hij dagenlang niemand tegen. Dat had iets desolaats, maar ook iets heel moois. Hij kon doen wat hij wilde. In zijn nakie op z'n kop staan? Deed-ie. Zijn baard laten groeien? Deed-die ook. Liedjes zingen? Of juist úren zwijgen? Alles kon. "Wanneer maak je dat nou nog meer mee?"

"Er was niemand. Ik kon doen wat ik wilde." "Er was niemand. Ik kon doen wat ik wilde."

Blaren, blaren, blaren

Tim was dagen alleen met zijn gedachten. En blessures. Op elk stukje huid op zijn voeten heeft wel een blaar gezeten. Gewrichten deden zeer, krakende, opgezwollen ledematen wilden echt echt écht niet meer, het was soms bloedheet. "Je wilt niet weten hoe veel momenten er zijn geweest waarop ik vloekend dacht: fuck it, ik kap ermee. Maar ik gaf er nooit aan toe."

Vaak moest hij rivieren doorwaden, of flinke pakken sneeuw. "Dan sta je voor zo'n krachtige waterstroom, en dan denk je: ik móét hier overheen. Maar hoe? Eén missstap en je verdrinkt. Dan voel je je heel nietig."

Eng

Dat waren de momenten dat Tim besefte dat het gevaarlijk was, wat hij deed. Gemiddeld gaan er per jaar drie hikers dood tijdens de trail, vooral door verdrinking en uitdroging. "Dat is eng, maar het is ook de charme. Hoe dichter je bij de dood bent, hoe meer je voelt dat je leeft."

De diepste angst voelde hij toen hij in zijn eentje op een hoge berg aan kwam en het noodweer losbarstte. Onweer, bliksem, windvlagen – de wereld verging. Ná die nacht, toen het weer was opgeklaard en de zon weer scheen, voelde hij zich anders. Angstiger. Voor het eerst in zijn leven besefte Tim: ik kan dan wel volwassen zijn, maar ik heb mijn emoties niet in de hand. Het duurde twee weken voor de angst was weggeëbd. "Het voelde als een eeuwigheid."

Heel warm of pijnlijk koud: Tim kreeg alle soorten weer op zijn pad. Heel warm of pijnlijk koud: Tim kreeg alle soorten weer op zijn pad.

Muizenhapjes

Er waren ook dagen waarop Tim nog maar net genoeg water had – water dat hij overigens zelf moest opvangen als het regende of uit een rivier moest halen, en zuiveren. "Ik heb 'm weleens geknepen. Soms moest ik nog drie dagen lopen en zat er nog maar voor één dag eten in mijn tas. Dan nam ik muizenhapjes van m'n noodles of mueslirepen."

Om de zoveel dagen was hij weer even in de bewoonde wereld, om even in een goed bed te slapen ('een luxe'), zijn rantsoenen aan te vullen ('broodnodig'), te douchen ('goddelijk'), nieuwe mensen te ontmoeten ('genieten') en – niet geheel onbelangrijk – de kinderen en zijn vrouw te bellen.

"Van tevoren heb ik het er heel veel met ze over gehad. Ik heb ze geen toestemming gevraagd, maar ik heb wel uitgelegd wat ik ging doen en waarom."

"De uitzichten waren fantastisch mooi." "De uitzichten waren fantastisch mooi."

De kinderen konden wennen

Wat voor de kinderen fijn was: hun vader nam de tijd. "Je moet de juiste spullen regelen, je moet heel veel weten en lezen en leren, je moet je lijf trainen, maar het allerbelangrijkste: je moet je mentaal voorbereiden op de onzekerheden en de angsten die je moet overwinnen."

Dus de kinderen konden aan het idee wennen: papa is straks een tijdje weg. "Bovendien wist ik dat ze bij mijn vrouw, in ons huis, goed verzorgd zouden worden. Er was liefde, rust. En ik had genoeg geld gespaard: ook niet onbelangrijk. Ik heb een goedlopend reclamebedrijf en kon het mezelf veroorloven."

Tim schreef een boek 

Tim Voors schreef het boek Alleen, over zijn reis, de angsten die hij moest overwinnen, de mensen die hij tegenkwam en de avonturen die hij beleefde. Hij wilde niet alleen zijn verhaal vertellen, maar ook anderen inspireren om zelf uit hun bubbel te stappen en die alledaagse sleur even achter zich te laten.

"In mijn laatste hoofdstuk wend ik me direct tot de lezer: boek een ticket naar Bilbao, neem de bus naar San Sebastian en loop zes dagen, 135 kilometer terug naar Bilbao. Een bekende, toegankelijke wandeling langs de Camino del Norte."

'Je moet alleen vertrekken'

Hij stelt twee voorwaarden: je moet het alleen doen en je moet binnen vier maanden vertrekken. "Ik wil mensen laten zien, nee, laten vóélen hoe fijn, makkelijk en goed het is om even alleen te zijn met jezelf en het avontuur aan te gaan."

"En het mooie is: ik krijg nog dagelijks berichtjes van lezers die appen of mailen: 'Je raadt nóóit waar ik nu ben.' En dan denk ik: wow, je bent echt op pad gegaan en hebt nu waarschijnlijk de ervaring van je leven."

Dochter met liefdesverdriet

En tuurlijk: soms was het moeilijk. "Ik had met mijn vrouw afgesproken: bij ernstige gevallen kom ik terug. Meteen. Ik had een speciale telefoon waarmee ik niet alleen nooddiensten kon bereiken, dag en nacht, maar ook mijn familie. En zij mij. Ja, ik ben avontuurlijk, maar geen onverantwoordelijke vader."

Maar toch, satelliettelefoon of niet: er waren zat momenten waarop er niets heel ernstigs was, maar waarop een vader wel bij zijn kinderen wil zijn – en andersom. Zoals die ene keer, dat zijn puberdochter voor het eerst liefdesverdriet had. "Ik had haar snikkend aan de telefoon, terwijl ik duizenden kilometers verderop zat. Ja, toen voelde ik me heel slecht. Later zei ze dat ze me gemist had. En weet je? Ik snap het. Ik heb het daarom ook niet goedgepraat, of mezelf verdedigd."

De jongste had het vooral moeilijk met oud en nieuw en vond na vijf maanden: en nu is het klaar. Nu moet papa terugkomen.

"Elke mannelijke wandelaar laat zijn baard staan. Dat is wel een dingetje." "Elke mannelijke wandelaar laat zijn baard staan. Dat is wel een dingetje."

Terug

En papa kwam terug. Zes maanden later, tien kilo lichter, diep zongebruind, gespierd ('je had mijn kuiten moeten zien') en met een baard waar je 'u' tegen zegt – want scheren is een totáál overbodige bezigheid in de wereld van wandelaars.

"Ik vind het cliché om te zeggen: 'Ik ben een ander mens geworden'. Maar ik heb wel veel geleerd. Ik ben flexibeler. Tijdens zo'n reis word je weer 18. Dat heeft iedereen om de zoveel tijd nodig. En het lekkere is: 18-jarigen zien wel waar het schip strandt. Of het überhaupt strandt. Vandaag is vandaag en morgen is de toekomst en dus nog niet van belang. Ik was vroeger altijd iemand die zich graag aan een strakke planning hield. Nu niet meer."

Wat hij ook leerde: hij kan prima alleen zijn. "Mijn gedachten zijn fijn entertainment."

'Goed voor relatie'

Maar toch: het was ook weer goed om thuis te komen. In zijn huis aan het water bij de meerkoetjes, met zijn kinderen, zijn vrouw. "Het geeft je relatie een impuls. Mijn vrouw is mijn grootste supporter en ik was haar zo dankbaar dat ze me dit gunde. Ik denk oprecht dat heel veel mensen dit ook eens moeten doen. Niet meteen zes maanden, maar gewoon, even. Tijd voor jezelf, zelfliefde, het kan een hoop gedonder en een boel scheidingen voorkomen. Ik raad het iedereen aan."

Zo gaat zijn vrouw ook af en toe een maand weg om te wandelen. "Ik run de boel dan thuis: ik zorg voor de kinderen, houd mijn bedrijf lopende en run het bed & breakfast."

Tim wist door zijn voorbereiding precies welke slangen hij op kon pakken en welke niet. Tim wist door zijn voorbereiding precies welke slangen hij op kon pakken en welke niet.

Manier van leven

'Lukt dat, in je eentje een huishouden runnen?' vragen mensen weleens. Ja. Dat lukt. Het lukt zelfs zo goed, dat Tim en zijn vrouw hebben afgesproken dat hij om het jaar een tijdje weg kan gaan. En zij ook, als ze wil.

"Het is een manier van leven geworden. Ik ben net terug van vijf maanden wandelen door Nieuw-Zeeland. Mijn vrouw was daarvóór een maand naar Spanje, alleen."

Missen

Wat hen ook weleens gevraagd wordt: mis je de kinderen niet? Ja. En ook: nee. "Als je weet dat je samen minder tijd hebt, dan ga je die anders indelen. Toen ik terugkwam uit Amerika, heb ik besloten om met elk kind elke maand één mini-avontuurtje te beleven." Zo ging hij laatst shoppen met z'n dochter, kamperen met zijn zoon in het weiland van de buurman. "Heel waardevol. Dan ben je écht even goed samen."

En regel één, die altijd dient te worden nageleefd in huize Voors: Tim en zijn vrouw zijn thuis op de belangrijke momenten. "Mijn dochter doet volgend jaar eindexamen. Dan ben ik er gewoon. Klaar. En dan ook écht voor de volle honderd procent in het hier en het nu." 

Dat heeft-ie daar, ergens in de wildernis tussen Canada en Mexico, geleerd.

Wist je dat wij ook een app hebben?
Daarmee heb je al het nieuws binnen handbereik. Download 'm hier.

Playstore Appstore

`