Interview

Zoon slachtoffer aanslag Utrecht doet zijn verhaal: 'Waarom juist hij?'

10 april 2019 07:15 Aangepast: 10 april 2019 08:59
Willem Hoveling met zijn toen 2-jarige kleinzoon. Beeld © Privéfoto

​​​​​​​Willem Hoveling (74) was als een beer. Sterk, kerngezond, nooit ziek. Maar tegen de twee kogels die tijdens de aanslag in Utrecht door zijn lijf vlogen, was hij niet bestand. Zijn zoon Michael (46) vertelt zijn verhaal.

Vraag Michael Hoveling hoe het met hem is, en hij kan eigenlijk alleen maar zijn schouders ophalen en zuchten. Door zijn ogen wrijven. Tja. Hoe is het. Tja. Hij gelooft eigenlijk nog steeds niet dat het is gebeurd. Net alsof-ie nog wakker moet schrikken uit een nare droom. Of 'een hel', zoals hij het later zelf een paar keer verwoordt.

Op 18 maart staat Michael zoals elke doordeweekse dag op zijn werk in de Mediamarkt in Utrecht. Hij is er afdelingsmanager – op de tv-afdeling, notabene – dus ja, hij had wel meegekregen dat er een aanslag was geweest die ochtend. "De chaos was op al die grote schermen om mij heen te zien."

'Zit pa daarbij?'

Maar dat zijn vader zich onder de zeven slachtoffers bevond, hoorde hij pas toen een rechercheur hem belde. Hij moest 'als een speer' naar het ziekenhuis. "Dat ritje duurde tien minuten maar voelde als uren. En op de radio bleven ze maar zeggen dat er drie doden waren gevallen. Drie. En ik dacht alleen maar: zit pa daarbij?"

Michael en zijn vader op het water. Michael en zijn vader op het water.

'Waarom ik?'

Urenlang zaten Michael, zijn vrouw, zijn zoon, zijn broertje en zijn moeder in het ter plekke opgerichte crisiscentrum van het ziekenhuis te wachten tot ze zouden horen of Willem – hun beer – nog in leven was. Daarna kwam er een arts. Ja, uw vader leeft nog, ja, u kunt naar hem toe, ja, de kans is best groot dat hij het gaat overleven.

Willem bleek in zijn schouder en buik te zijn geraakt toen hij met zijn auto langs het 24 Oktoberplein reed waar de aanslag in Utrecht plaatsvond. "Toen het net gebeurde, was hij nog aanspreekbaar. Weet je wat zijn laatste woorden waren toen hij op de grond lag? Hij zei tegen een ambulancemedewerker: 'Waarom moet mij dit overkomen?'"

Dikke pech

"Het was dikke pech. Mijn vader kwam daar echt nooit in Utrecht. Hij wilde een Rabobankrekening stopzetten waar nog maar 10 euro opstond en die hij niet meer hoefde te gebruiken, maar dat kon niet telefonisch. Dus hij ging naar de bank bij het 24 Oktoberplein. Van alle Rabobanken die hij kon kiezen… Verkeerde plek. Verkeerde tijd."

Michael neemt een slok van zijn koffie. Hij vertelt zijn verhaal in een kroegje in Hilversum, wilde liever niet bij hem thuis in Hilversum afspreken. "Doe maar neutraal terrein", had hij van tevoren gezegd. "Anders wordt het misschien te emotioneel. En ik wil goed kunnen vertellen over mijn vader, wie hij was, want het gaat om hém."

De auto waar Willem Hoveling inzat toen hij werd beschoten. De auto waar Willem Hoveling inzat toen hij werd beschoten.

Willem Hoveling was een harde werker. Hij runde een tankstation en garagebedrijf in Loosdrecht – de plaats waar hij was geboren en getogen. "We woonden met het gezin boven de zaak. Alles kon altijd bij ons vroeger. Al mijn vriendjes waren welkom." Michael glimlacht. "We hadden altijd cola in huis. En mijn vader kwam dan vaak even kijken, even een praatje maken onder werktijd." 

'We waren gek op elkaar'

Toen Michael oud genoeg was, ging hij ook in de zaak werken. "Ik zag mijn vader meer dan mijn eigen vrouw. We waren echt gek op elkaar, het ging altijd goed."

Niet dat het altijd makkelijk was hoor, want het bedrijf ging twee keer failliet en maakte twee keer een doorstart. "Mijn vader was een volhouder, en hij was creatief: toen de zaken wat minder gingen, maakte hij van zijn verzamelhobby zijn werk en gingen we samen Swarovski-beelden verkopen." Een twinkeling in Michaels ogen. "We werden een van de bekendste in Nederland."

Niets te veel

Michael zegt het wel een paar keer: voor zijn vader was niets te veel. "Iedereen kende hem door zijn garagebedrijf, en daardoor had hij een soort van ANWB-service. Half Loosdrecht belde hem als ze met pech langs de weg stonden, op de gekste tijdstippen en hij zei nooit nee." Vooral voor zijn kleinzoon Tim (nu zestien jaar) deed Willem alles. "Als Tim belde en zei 'opa, mijn band is lek', dan kwam opa meteen om de boel te plakken en dat jong naar school te brengen."

Alle voetbaltrainingen. Alle tafeltennistrainingen, alle wedstrijden van Tim. Willem sloeg nooit wat over als het zijn kleinzoon betrof. "Het leek wel alsof hij de tijd wilde inhalen die hij vóór zijn pensioen aan zijn zaak had besteed."

Niet zo'n prater

Soms valt Michael stil als hij zijn verhaal doet. Hij geeft toe: hij is niet zo'n prater, treedt niet graag op de voorgrond. Eigenlijk is hij – als je het zo bekijkt – net zoals zijn vader. "Mijn vader was rustig, eiste niet zo veel, was niet zo aanwezig en genoot in stilte."

Een introverte Bourgondiër die alleen op zijn zeilbootje uit zijn schulp kroop. "Dan wist hij het allemaal beter. Op het water, achter het stuurwiel, was hij trots. Hij is zelfs een keer in zijn jongere jaren zeilkampioen geweest."

Willem was ook dol op eten. Vooral bij bar bistro Het Bruggetje – dat vroeger van Willems opa is geweest, en waar Willem altijd graag kwam met zijn familie. "Dan bestelde hij altijd een biefstukje. Medium gebakken. En een garnalencocktail vooraf." Even is Michael stil. Dan: "Mijn vader had 100 moeten worden."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

De avond dat Utrecht één werd: 'We moeten elkaar vasthouden'

Artsen waren voorzichtig positief

Aan dat idee hield Michael en zijn familie ook vast, want de eerste week na de aanslag in Utrecht waren de artsen voorzichtig positief. "Ik weet nog dat ik in de stille tocht meeliep. Ik deed dat uit solidariteit voor de drie doden, en dacht de hele tijd: poeh, wat hebben wij geluk gehad, zeg, dat mijn vader het gaat redden."

Maar elf dagen later, op 28 maart, overleed Willem op 74-jarige leeftijd alsnog aan zijn verwondingen. Vooral de kogel in zijn buik bleek een moordenaar: die had ongeveer alle vitale delen geraakt die een mens heeft. Toen de artsen hadden gezegd dat Willem nooit meer zou kunnen eten, omdat zijn darmen toch te veel bleken aangetast, wist Michael dat ze zijn vader moesten laten gaan. "Hij had niet eens aan de sondevoeding gekund. Hij zou een kasplantje worden. Nou, een kasplantje: dat is niet mijn vader."

Willem Hoveling deed 'alles' voor zijn kleinzoon Tim. Willem Hoveling deed 'alles' voor zijn kleinzoon Tim.

Er is héél even contact geweest tussen vader en zoon. 'Heb je pijn, pa', vroeg Michael. Willem kon niets zeggen, maar knikte.

Hand in hand gestorven

Michael was erbij, toen zijn vader overleed. "Ik hield zijn hand vast tot het einde." En eigenlijk kwam toen pas het nieuws binnen. Dat zijn vader 'de vierde dode' was. Dat de aanslag heel Nederland – eigenlijk de hele wereld – had opgeschrikt.

"Ik kreeg condoleances van mensen die ik niet ken en tientallen journalisten vielen over me heen, mijn mailbox stroomde echt over en mijn hoofd eigenlijk ook. Ik weet ook nog dat ik een foto in de krant te zien kreeg, van de auto van mijn vader. Ik keek ernaar alsof het niet de auto van mijn vader was, maar gewoon, een auto die bij een aanslag onder vuur was genomen."

Die auto heeft hij trouwens net verkocht. "Mijn moeder zei: 'Ik ga daar nooit meer in zitten'. We hebben een kleinere auto voor haar gekocht. Dat wordt nog wel een dingetje, want mijn vader reed hen altijd overal naartoe, dus ik zal de komende tijd met haar moeten oefenen."

'Hij had alles al geregeld'

Daar heeft hij nu tijd voor, nu de crematie achter de rug is. "Er moest heel veel geregeld worden, al had mijn vader ook al wel veel gedaan. Zo gek: hij had een jaar geleden alles, maar dan ook echt álles, laten vastleggen. Welke kist, welke bloemen, welke muziek. En hij koos overal voor de goedkoopste optie, zodat mijn moeder niet op kosten zou worden gejaagd. Typisch pa."

Ze hebben al Willems wensen gerespecteerd, behalve het feit dat hij wilde dat er geen condoleance zou komen. "Die is betaald door Stichting Roos Verschuur, dat was opgericht na het overlijden van het jongste slachtoffer, Roos. Daar zijn we heel dankbaar voor."

'Waar was het goed voor?'

Michael ziet op tegen de komende 'kloteperiode'. "Het is niet zo dat ik geen zin meer heb in het leven, ik ben best een optimist, maar het wordt verdrietig, en ik denk ook dat ik heel veel woede ga voelen die ik niet heel makkelijk kwijt kan. Mijn vader heeft zo veel geleden. En waar was het goed voor? Waarom doet iemand zoiets? Ik had gewild dat ons dit lijden bespaard was gebleven, en dat mijn zoon nog een opa had gehad. Die twee waren zo gek op elkaar."

Dat heeft hij ook door zijn beste vriend laten zeggen tijdens de crematie, vorige week. 'Je was de beste opa van de wereld'. "Ik kreeg het er zelf niet uit. Dat vind ik misschien nog wel het verdrietigste. Dat er nog zo veel onbesproken is, omdat hij zo plotseling is overleden. Ik zou nog zo graag tegen hem zeggen dat ik zo veel van hem hou. Zo godsgruwelijk veel."

Miniatuurvoorbeeld
Bekijk ook:

Tranen en knuffels: slachtoffers aanslag Utrecht herdacht met stille tocht

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`