Zondaginterview

Harm stierf na aanrijding politiebus: 'Agent moet weten dat hij fout zat'

02 december 2018 08:10 Aangepast: 03 december 2018 08:18
Harm in zijn bootje, vlakbij de plek waar hij is verongelukt. Beeld © Eigen foto

Het is de angst van elke ouder, dat je kind overlijdt. Deze nachtmerrie overkwam Roel en Coos Wimmenhove. Hun zoon Harm (34) werd twee jaar geleden aangereden door een politiebus. Binnenkort moet de agent zich verantwoorden voor de rechter. "Harm was een kerngezonde jongen en ineens was hij hersendood."

Het is dinsdagavond 13 september 2016 als de politie in Amsterdam een melding krijgt van mogelijke insluipers in het pand waar de Primark wordt gebouwd. Agenten staan bij het gebouw aan de Damrak en roepen een hondengeleider op die met zijn politiehond het pand kan doorzoeken. De agent moet een stuk rijden en besluit het gaspedaal in te trappen.

Om 0.15 uur diezelfde nacht, het is inmiddels woensdag, stapt Harm op zijn fiets naar huis. Hij is die avond gaan varen met vrienden en heeft daarna nog een biertje gedronken. Hij fietst op het fietspad aan de Nassaukade en steekt de weg over. Op dat moment komt de politieauto met 85 kilometer per uur aangereden, zonder zwaailicht en sirene. De agent trapt nog op zijn rem, maar het is al te laat. Harm wordt geschept.

De fiets van Harm werd meegesleurd door de politiebus en belandde een stuk verder op het fietspad. De fiets van Harm werd meegesleurd door de politiebus en belandde een stuk verder op het fietspad.

'Hij gaat het niet redden'

Rond 03.00 uur die nacht bellen twee politieagenten meerdere keren aan bij Roel en Coos Wimmenhove in Diemen, maar ze liggen te slapen en horen de bel niet. Hun mobiele telefoons staan uit. Dan worden ze toch wakker. "Jullie zoon is aangereden door een politieauto, het is ernstig, zeiden de agenten." Roel vertelt het gelaten aan de eettafel in het huis waar Harm samen met zijn twee zussen is opgegroeid. "We trokken de deur achter ons dicht en werden met zwaailicht en sirene naar het ziekenhuis gebracht."

In het ziekenhuis dringt de ernst van het ongeluk niet meteen door. "Er hingen allemaal slangetjes en om zijn hoofd zat een groot verband, ze hadden nog geprobeerd te opereren. We dachten even dat het een grap was, dat hij wakker zou worden en zou zeggen: 'Geintje pa, ik ben er weer.' Maar dat gebeurde niet." Pas toen ze door de coördinator van de spoedeisende hulp naar de familiekamer werden begeleid, drong het tot het gezin door dat het helemaal mis was. "De arts vertelde dat Harm kunstmatig in leven werd gehouden en het niet ging redden."

"Harm was een lieve, creatieve jongen. Een echte netwerker. Op zijn 19e verhuisde hij naar Amsterdam. Hij woonde de laatste jaren in de Pijp." "Harm was een lieve, creatieve jongen. Een echte netwerker. Op zijn 19e verhuisde hij naar Amsterdam. Hij woonde de laatste jaren in de Pijp."

Organen gedoneerd

De arts vroeg of Harm zijn organen gebruikt mochten worden voor donatie. "Het was een kerngezonde jongen. Hij was hersendood, maar hij had een sterk kloppend hart. Harm was altijd loyaal. 'Neem maar wat bruikbaar is', zeiden we." Zijn nieren en een deel van zijn hart zijn getransplanteerd. "Dat is een goed gevoel."

Zijn zussen kwamen. Een van hen was op huwelijksreis bij het Gardameer. Ook zijn vriendin en zijn vrienden verzamelden zich om het bed. "We hebben heel wat afgejankt met z'n allen." Tijdens het verdriet komen ook de vragen: wat is er precies gebeurd? "Hij was met zijn fiets door de politiebus gelanceerd en is daarna op een geparkeerde auto geklapt. We wilden alle details weten: heeft Harm ooit een kans gehad? Waarom reed de politieagent zo hard zonder zwaailicht en sirene? Was dat nou echt nodig? En wie was de bestuurder?"

Roel en Coos, de ouders van Harm. Roel en Coos, de ouders van Harm.

Wanneer mag de politie te hard rijden?

De politie heeft vrijstelling van alle artikelen uit het Reglement Verkeersregels & Verkeerstekens (RVV). Dit betekent dat ze de maximumsnelheid zonder zwaailicht en sirene mogen overschrijden. De politie mag alleen met toestemming van de meldkamer gebruikmaken van zwaailicht en sirene. Politieagenten mogen niet roekeloos rijden, of het overige verkeer in gevaar brengen. Het gebruik van de vrijstelling mag alleen als de situatie noodzakelijk is.

Bron: Politie.nl

'Hij vindt dat hij niks fout heeft gedaan'

Toen het onderzoek was afgerond, kwam de agent van de politiebus op bezoek. "Hij stond met zijn vriendin voor de deur. Het was een jonge gast van eind twintig. Het was gek om elkaar in de ogen te kijken", zegt Roel. "We zijn allemaal verliezers", vult Coos aan. Roel: "Ze waren emotioneel, maar wat steekt, is dat hij ervan overtuigd is dat hij in zijn recht stond. Dat hij niks fout heeft gedaan. Dat zie ik anders. In onze ogen was er geen noodzaak om zo hard te rijden."

Het Openbaar Ministerie beoordeelt of het verkeersongeluk voor een rechter komt. Roel en Coos werden door de Officier van Justitie uitgenodigd. Coos: "Die man had geen enkel empathisch vermogen. Hij zette Harm neer als een 'halve zool' die zonder licht zomaar is overgestoken en deelde mee dat hij er geen zaak van ging maken."

De houding van de officier gaf mede de doorslag een artikel 12-procedure te starten. Dan wordt het Gerechtshof gevraagd het OM te dwingen om tot vervolging over te gaan. Coos: "We willen dat een onafhankelijke rechter oordeelt over de situatie en dat de zaak in de openbaarheid wordt behandeld."

Een week na zijn overlijden was de begrafenis in de Westerkerk. Er waren meer dan 600 mensen. Een week na zijn overlijden was de begrafenis in de Westerkerk. Er waren meer dan 600 mensen.

'Ik mis zelfs geïrriteerde appjes'

Het gezin heeft zich lang afgevraagd of ze wel een rechtszaak moesten beginnen. "Wat de uitspraak ook zal zijn, het roept heftige emoties op. Maar we willen dat het recht spreekt", zegt Roel. "Rouwen is echt heel hard werken", vult Coos aan. "Mijn hoofd voelt soms nog steeds verdoofd. Roel en ik hadden al wat heftige jaren achter de rug. Eerst kreeg hij een burn-out, daarna kreeg ik darmkanker. De dag voor Harms overlijden werd ik schoon verklaard. Roel en ik zeiden tegen elkaar: 'Nu kijken we weer vooruit'. En toen overleed Harm."

Wat ze het meest missen aan hun zoon, zijn de kleine dingen. Coos: "Hij was onze oudste en had zijn eigen dynamiek binnen ons gezin. Ik mis de koffietjes en de terrasjes in Amsterdam. Even appen hoe het gaat. Ik mis zelfs zijn geïrriteerde berichtjes: 'Dat weet je toch wel, mam, vraag dat maar aan iemand anders."

Harm ging vaak varen over de grachten van Amsterdam. Na de bijeenkomst in de Westerkerk werd hij met de boot naar begraafplaats Zorgvlied gebracht. Harm ging vaak varen over de grachten van Amsterdam. Na de bijeenkomst in de Westerkerk werd hij met de boot naar begraafplaats Zorgvlied gebracht.

'Het gemis is er elke dag'

Roel en Coos vinden het fijn om over hun zoon te blijven praten. Roel: "Het gemis is er nog elke dag. Je staat ermee op en gaat ermee naar bed. Het heeft ons leven veranderd." Tegelijkertijd gaat het leven ook gewoon verder. Hun oudste dochter is vier maanden na Harms overlijden bevallen van hun derde kleinkind. "Die dingen zijn haast onverenigbaar."

Coos werkt als zelfstandig kraamverzorgende, lactatiekundige en bevallingscoach. Ze wordt vaak door de vrienden van Harm gevraagd, die nu een voor een kinderen krijgen. "Ik was ook kraamverzorgster bij de beste vriend van Harm. Ik deed het met liefde, maar het was ook zwaar. Harm had het fantastisch gevonden dat zijn beste vriend vader werd. Maar ik had het hem zelf ook zo gegund."

'Harm had geen kwade vezel in zijn lijf'

Vriend Raymond: "Harm en ik gingen regelmatig met Sjoerd, en vaak ook met andere vrienden, naar de kroeg, feestjes, festivals of gewoon thuis ouwehoeren met een biertje. We hadden goede gesprekken en vingen elkaar op als we het moeilijk hadden. Of we doorkruisten het land om spullen van een ex te droppen. Op de terugweg hiervan waren we zo druk aan het kleppen dat we al een halfuur richting Rotterdam aan het rijden waren in plaats van Amsterdam."

Gouden kerel

"We hebben het nog steeds vaak over Harm en proosten regelmatig op hem. Ook komen we met ouders, familie en vrienden een paar keer per jaar bij elkaar. In ieder geval op zijn verjaardag en op zijn sterfdag. Op dat soort momenten snap ik weer geen reet van wat er nou eigenlijk gebeurd is. Maar ja dat doe ik eigenlijk nooit, ik probeer er alleen mee om te gaan."

"Harm was een gouden kerel. Zijn hart stond open voor iedereen. Hij had geen kwade vezel in zijn lijf. En met zijn energie en aanstekelijke lach veroverde hij vele harten. Ik mis hem elke dag. #vooraltijdharm"

`