Zondaginterview

Van vuilnisman tot vechtsportkampioen: 'Zat ik ineens in een sterrenhotel'

11 november 2018 07:00 Aangepast: 12 december 2018 12:22
Pieter in zijn sportschool in Breda.

Als Pieter Buist (30) in een kooi staat, staan zijn spieren strak en doet hij er alles aan om te winnen. Maar buiten de kooi staat een goedlachse gezinsman die vecht om zijn hypotheek te betalen. Hij komt uit een arm gezin en was jarenlang vuilnisman. Nu is hij wereldkampioen Mixed Martial Arts lichtgewicht. "Mijn moeder was blij dat ik ging sporten, dan was ik van de straat."

Het gevecht zou vijf rondes duren. Twee gespierde mannen staan tegenover elkaar in een kooi afgeschermd met staal. De sfeer is zo beladen dat als er een blaadje in de kooi zou vallen, het meteen in de fik zou vliegen. Sully Bull doet zijn bijnaam eer aan en komt als een stier op Pieter af. Hij gooit hem tegen de stalen afrastering. De mannen belanden op de grond, rollen over elkaar heen.

Maar dan, al na 4,5 minuut, weet Pieter de arm van 'de Bull' in een klem te leggen. 'Breek hem, breek hem' galmt het vanuit het publiek. 'Ik kan hem breken', zegt hij tegen de scheidsrechter. De Bull blijft stil op de mat liggen. "Hou vast", zegt de scheids. Dan tikt de Bull met zijn vingers op de grond, hij geeft op. Pieter is in ronde 1 van de finale van de World Fighting League wereldkampioen MMA lichtgewicht geworden.

Pieter is christelijk opgevoed. Voor elke wedstrijd doet hij een schietgebedje. Pieter is christelijk opgevoed. Voor elke wedstrijd doet hij een schietgebedje.

Tweede thuis

We spreken hem tussen zijn trainingen door in de sportschool Impact Sports in Breda, waar hij zo'n veertien keer per week te vinden is. De sportschool is zijn tweede thuis. Zijn trainingsmaatjes, een van hen is een ongeslagen MMA-vechter, noemt hij zijn broeders. Rechtsachter in de hal, die voorheen een snoepfabriek was, ligt de heilige mat. Daar worden alle trainingen gedaan. Daarnaast staat de kooi om de wedstrijdduels te oefenen.

MMA staat voor Mixed Martials Arts, voorheen kooivechten genoemd. Het is een combinatie van verschillende vechtsporten waar staand en liggend mag worden gevochten. In zijn gewone kleding ziet Pieter er niet uit als een typische vechtsporter. Hij is lang en gespierd, maar niet te opgepompt. Hij lacht veel en is charismatisch. Vol trots vertelt hij hoe hij het geflikt heeft, wereldkampioen worden. Want de weg ernaartoe was niet makkelijk.

Bekijk hier de hele partij van Pieter:

Pieter Buist vocht in de World Fighting League (WFL) de finale van MMA lichtgewicht tegen de Spanjaard Sully Bull. (Bron: Viacom-Spike)

Probleemwijk

Pieter groeide samen met zijn twee broers op bij hun alleenstaande moeder in Breda. Zijn vader was ervandoor gegaan toen hij drie was. Het gezin woonde in Hoge Vucht, in de jaren negentig een van de slechtste wijken van het land. "Er werd gedeald op straat, de spuiten lagen in de speeltuin op de grond. Er was veel armoede", vertelt Pieter. Ook zijn gezin had het niet ruim. Zijn moeder heeft reuma en kreeg een bijstandsuitkering.

Maar het was juist in deze wijk waar Pieters liefde voor de vechtsport begon. "Ik was als kind laat in de avond de trap afgeslopen omdat ik een actiefilm met Jean-Claude Van Damme wilde zien. Tijdens het zappen zag ik Ernesto Hoost een K1-wedstrijd winnen in de Tokyo Dome. Het publiek was uitzinnig. Ernesto kreeg een dikke cheque en een gouden kroon. Onder in beeld verscheen een Nederlandse vlag. Hoe kán dit, dacht ik, dit is gewoon een Nederlander!" Niet veel later vocht een jongen uit zijn wijk een kickbokswedstrijd in de Arena. "We hadden dezelfde leefomstandigheden. Door hem zag ik dat een vechtsportcarrière voor mij ook haalbaar was."

Pieter begon met Judo en ging daarna thaiboksen. Pieter begon met Judo en ging daarna thaiboksen.

'Ik stal weleens een fiets'

Pieter deed aan judo en ging daarna thaiboksen. Toen zijn moeder de contributie niet meer kon betalen, mocht hij van zijn trainer in de weekenden helpen boksringen opbouwen die hij verhuurde. "Ik was toch al op het event, dus vocht meteen mee." In korte tijd deed hij mee aan honderd thaibokswedstrijden. "Mijn moeder was blij, want dan was ik van de straat."

Zijn moeder maakte zich terecht zorgen. Toen ze achttien werden, haalden de vrienden van Pieter hun rijbewijs. Dat wilde hij ook. "Ik ging als afwasser werken bij De Satéhut, maar het geld dat ik verdiende, kon ik meteen bij mijn moeder inleveren omdat zij dan werd gekort op haar bijstandsuitkering. Dus stal ik weleens een fiets. Die 50 euro die ik daarmee verdiende stak ik in mijn eigen zak."

De moeder van Pieter en zijn jongere broertje in 2012. De moeder van Pieter en zijn jongere broertje in 2012.

'Ik wilde meer dan ik thuis kreeg'

"Kijk, het was vrij simpel. Ik wilde meer dan ik thuis kreeg", vertelt Pieter. "Dan kwam er een buurthuismedewerker op een gammel fietsje door de straat die zei dat we moesten werken voor ons geld. Terwijl een drugsdealer in een Mercedes-Benz AMG 6.3 van 1,5 ton door de straat reed. Ja, wat wil je als tiener dan liever? Ik hou me verre van drugs, maar ik heb wel domme dingen gedaan." Als zestienjarige sloeg hij weleens een raampje in bij een kantoorpand. "Dan klommen we naar binnen. Als de beveiliger kwam, renden we met wat spullen in onze zakken weg."

Hij werd gevoelloos, een straatjongen die zijn rekeningen niet betaalde. Steeds vaker stonden er deurwaarders op de stoep. "Ik deed er alles aan om maar niet thuis te zijn, zat de hele tijd in de sportschool. Voor mijn mbo-opleiding Sociaal-cultureel werker moest ik boeken kopen, maar ik moest ook mijn zorgverzekering betalen en ik had amper geld. De rekeningen stapelden zich op."

'Die avond sliep ik in het park'

Hij was 21 toen hij door zijn moeder het huis uit werd gezet. "We kregen ruzie over de rekeningen en schreeuwden over en weer. Op een gegeven moment zei ze: 'En nou wegwezen.' 's Avonds sliep ik in het park. Ik neem haar niks kwalijk, ik was onhandelbaar." Pieter was te trots om bij vrienden aan te bellen. Twee weken sliep hij een beetje zittend op een bankje in het park. Tot de moeder van zijn beste vriend lucht kreeg van zijn nieuwe slaapplek. "Ze haalde meteen een kamer leeg en zette er een bed neer. Deze vrouw zie ik als een tweede moeder."

Ook zijn vriendin Carmen en haar ouders spelen een rol in de ommekeer. "Ik ken mijn vriendin al twaalf jaar. In het weekend sliep ik vaak bij haar. Ze komt uit een normaal gezin met twee ouders nog bij elkaar. Aan de eettafel wilde ik aan mijn schoonvader laten zien dat ik voor zijn dochter kon zorgen. Maar ik voelde me een dakloos en kansloos figuur."

Pieter met zijn vriendin Carmen en zoontje Elijah. "Ik train 's ochtends en 's avonds. Ik ben meer thuis dan iemand die 8 uur per dag op kantoor werkt. Ik verschoon gewoon luiers en zet de vuilniszakken buiten." Pieter met zijn vriendin Carmen en zoontje Elijah. "Ik train 's ochtends en 's avonds. Ik ben meer thuis dan iemand die 8 uur per dag op kantoor werkt. Ik verschoon gewoon luiers en zet de vuilniszakken buiten."

Vuilnisman

"Ik kom uit een wijk vol uitkeringen en klagers. Daar leerde ik dat ik niet naar anderen moest wijzen als ik een probleem had, maar naar mezelf moest kijken." Hij meldde zich bij KICK, een dagbestedingsprogramma voor jongeren die niet naar school of werk gaan. "Daar ontmoette ik John Jansen, een ex-topcrimineel. Hij liet me inzien dat een carrière als crimineel niets waard was." Pieter maakte een stappenplan met als doel: groot worden in de sport. Hiervoor wilde hij zijn studie afmaken, een baan zoeken, schulden aflossen en op zichzelf wonen.

Met zijn diploma op zak zat hij bij een uitzendbureau. "Daar zeiden meteen: 'Er is geen werk in jouw branche'. Laat me dan hamburgers flippen, vuilnis ophalen. Het maakt me niet uit." Twee dagen later kon hij zich melden bij het afvaldepot. "Samen met een maat had ik zoveel lol op de wagen. Door weer en wind haalden we 20.000 kilo afval per dag op en ik liep 30 kilometer op van die logge bouwvakkerschoenen. Het was hard werken en één grote training."

"Het was altijd lachen achterop de vuilniswagen." "Het was altijd lachen achterop de vuilniswagen."

'Man blijven, bikkelen en gaan'

Het trainen ging steeds beter en Pieter vocht veel wedstrijden. "Als ik weg moest voor een wedstrijd, kon ik dat regelen met mijn chef. Ook als ik na een wedstrijd pas om 01.00 uur thuis was, stond ik gewoon om 07.00 uur op om me te melden bij het vuilnisdepot. Dan smeerde ik tijgerbalsem op mijn scheenbenen, bond ik ze in met een drukgaas en huppakee, gewoon gaan. Man blijven, bikkelen en gaan."

Pieter werkte vier dagen in de week en focuste zich daarnaast op de sport. Samen met KICK stelden ze een financieel plan op om alle schulden af te betalen. Op zijn 25e was hij schuldenvrij. Hij kocht samen met zijn vriendin een huis. Ook in de sport ging het goed. "Ik werd Europees kampioen. Het jaar erop weer." Hij werd uitgenodigd om te vechten in China. "Lachen toch? Het was heel last minute gegaan. Op zondag was de wedstrijd, op woensdag vlogen we erheen. Zat ik daar ineens in een vijfsterrenhotel met Rolls Royces, Ferrari's en Aston Martins voor de deur."

"Mijn gezin is mijn rustpunt. Mijn vrije tijd besteed ik aan hen. Ik ga met mijn vriendin uit eten of naar de bios. Of we gaan met z’n allen naar de Efteling." "Mijn gezin is mijn rustpunt. Mijn vrije tijd besteed ik aan hen. Ik ga met mijn vriendin uit eten of naar de bios. Of we gaan met z’n allen naar de Efteling."

Verloren van Sully

"China is gek. Na een bezoek aan een winkelcentrum gingen we met de riksja terug naar het hotel. Lachen man, die gast vloog door het verkeer, helemaal geflipt." Die avond was de finale. Pieter verloor. Twee maanden later verloor hij ook van Sully Bull. "Vet balen. Die zilveren beker staat thuis op de kast. Het is een reminder: als je even niet oplet, dan verlies je."

Hij neemt gas terug. Een half jaar vocht hij geen wedstrijden. Hij stopte als vuilnisman en trainde zich suf voor de wereldkampioenschappen. Hij ging niet op stap, dronk geen alcohol en stoomde zijn groente. Om een contract te krijgen bij Bellator, een van de grootste MMA-organisaties ter wereld, moet je zes keer achter elkaar winnen. "In twee jaar had ik vijf wedstrijden achter elkaar gevochten en gewonnen. Alles klopte aan deze wedstrijd. Nu moest het gebeuren. In de kleedkamer zat ik in een relaxte vibe, draaide muziek, 'If you like Pina Colada'. Jaren 80, gewoon chill. Niks oppompends. Ik probeerde rustig te blijven, geconcentreerd. En toen werd ik gehaald."

"Dit jaar gingen we voor het eerst op vakantie naar het buitenland. Tenerife was fantastisch." "Dit jaar gingen we voor het eerst op vakantie naar het buitenland. Tenerife was fantastisch."

De finale

Voor de wedstrijd kwamen Sully en Pieter bij elkaar. "Iedereen voelde de spanning. Beveiligers kwamen zelfs aanlopen. Die wedstrijdspanning heb je nodig. Het ging om een wereldtitel, dat contract. Ik zat in de hoek van de kooi, ademde rustig. Sully kwam op me af, ik draaide weg en voelde mijn teen uit de kom schieten en weer terug. Niet nu, dacht ik nog. Sully werkte me op de grond."

"De eerste keer dat ik tegen Sully vocht, had ik niet het topteam om me heen dat ik nu heb. Ik hoorde zijn ademhaling opgefokt, snel, bijna hyperventilerend. Het maakte me nog rustiger. Ik rolde hem om, kwam bovenop, gaf een elleboog op de grond, rolde weer om en zette een verwurging in. Uiteindelijk kwam ik in een armklem. Ik voelde hem overstrekken. Het is nooit mijn bedoeling om een tegenstander zwaar te beschadigen. Toen hij afklopte kon ik het niet geloven. Ik had de wereldtitel. Ik. Nu begint het pas echt."

'Pieter is nederig, klopt zichzelf niet op de borst'

Harun Ozkan is de mede-eigenaar van de sportschool waar Pieter traint. Ze trainen ook samen. "Je zult geen negatief woord over Pieter horen. Hij werkt keihard en heeft een positief karakter. Het boeit hem niet wie je bent, trainer of beginneling, hij behandelt iedereen met respect. Hij vecht op topniveau, maar als ik hem vraag met een nieuweling te trainen, doet hij dat zonder morren. Hij is nederig, klopt zichzelf niet op de borst. Het is een vrolijke kerel, die hard werkt en graag naar zijn gezin gaat. Er zijn veel mensen die hem steunen, dat heeft hij helemaal aan zichzelf te danken."

`