Zondaginterview

Paul (47) is volledig verlamd, maar niet zielig: 'Je moet er het beste van maken'

02 september 2018 07:01 Aangepast: 29 juli 2019 15:34
Paul Trossèl: "Zelfs als je alles verliest, is er altijd iets moois waar je je op kunt richten." Beeld © Esther Maas / Maasmaker

Wat zou jij doen als je plotseling van top tot teen verlamd raakt? Het overkwam Paul Trossèl uit Utrecht. Zijn geest is nog vlijmscherp, maar zit na een hersenstaminfarct gevangen in zijn lichaam. "Ik ben heel lang kwaad geweest om de pech die ik heb, maar heb geleerd dat dat geen moer verandert."

Paul Trossèl hoort, ziet en voelt alles, maar kan vrijwel niet bewegen. Zijn vrouw Arianne was zwanger van hun tweede kindje, toen hij ruim tien jaar geleden een hersenstaminfarct kreeg en volledig verlamd raakte.

 
Miniatuurvoorbeeld

Paul met zijn vrouw en kinderen in 2009, ruim een jaar na het infarct. (Eigen foto)

Lezingen geven

Maar ondanks het feit dat hij niet kan bewegen, zit hij zeker niet stil. Hij schreef in de afgelopen jaren het boek Oogwenk, richtte samen met een vriend een bedrijf op in relatiegeschenken en gaat samen met neuropsycholoog Femke Nijboer lezingen geven over hoe je de draad weer oppakt na een flinke tegenslag.

"Daar kan Paul op z'n zachtst gezegd over meepraten", zegt Femke tegen RTL Nieuws. Ze leerde Paul kennen toen hij proefpersoon was bij één van haar onderzoeken.

'Hij is heel sterk'

Er was vrijwel meteen een klik, en toen Femke vanwege een scheiding minder goed in haar vel zat, hielp Paul haar om vooruit te kijken en niet bij de pakken neer te zitten na zo'n heftige gebeurtenis. "Paul is een heel sterk en positief persoon. We houden allebei erg van galgenhumor en zijn ervan overtuigd dat lachen cruciaal is voor een gelukkig leven." 

 
Miniatuurvoorbeeld

Paul en Femke. (Foto: Esther Maas / Maasmaker)

Paul kan door zijn verlamming niet praten en daarom is Femke bij het interview aanwezig om te helpen met communiceren. Ook heeft Paul een aantal vragen per mail beantwoord met zijn computer die hij via oogbewegingen bestuurt.

Alfabet

Als we Paul opzoeken, zit hij in zijn rolstoel in zijn appartement in een zorgcentrum in Utrecht. "Wil je spellen, Paul?", vraagt Femke als we binnenkomen en Paul zijn ogen vluchtig omhoog beweegt. Ze pakt een pen en kladblok, en begint het alfabet op te noemen. Zodra ze bij de juiste letter is, slaat Paul zijn ogen weer omhoog.

 
Miniatuurvoorbeeld

Paul en Femke. (Foto: Esther Maas / Maasmaker)

"H.. A.. L.. L.. O.. Hallo?", spelt ze vragend. Paul brengt zijn blik weer omhoog ter bevestiging. "Komen er voor nu nog meer woorden?" Paul slaat zijn ogen neer; dat betekent nee.

Frustrerend

Het spellen van dit ene woordje duurt ruim een halve minuut. Enorm frustrerend voor iemand als Paul, die altijd gewend was de touwtjes in handen te hebben. 

"Het niet kunnen praten, dat went nooit. Ik kan alleen iets vertellen als een ander mij wil helpen spellen." Toch laat hij zich niet zomaar aan de kant zetten. "Als ik iets wil zeggen, dan zorg ik ervoor dat iemand me helpt. Desnoods laat ik het alarm in mijn kamer afgaan om aandacht te krijgen."

'Ik kon nog net mijn vrouw roepen, daarna viel ik om'

 

Miniatuurvoorbeeld

Paul was 36 jaar en werkte als Hoofd Productie bij Nestlé, toen het noodlot toesloeg. Zijn zwangere vrouw stond onder de douche toen het gebeurde. 

"Ik zat op de bank in de huiskamer. Mijn zoon zat voor mij in een stoeltje tv te kijken en ineens begonnen mijn oren heel hard te suizen", vertelt Paul. "Ik kon nog net mijn vrouw roepen, daarna viel ik om op de bank. Ik kon me niet meer bewegen, en ook niet meer praten."

Paul werd met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar hij in coma werd gehouden. "Zes weken later ontwaakte ik en kon ik alleen nog met mijn ogen knipperen."

Woedend

Het duurde even voordat Paul doorhad wat er aan de hand was. "Soms was ik even bij kennis, en dan zakte ik weer weg. Ik weet nog dat ik vreselijke dorst had, en dat ik iets voelde zitten in mijn keel. Dat was een luchtpijpje om me te helpen ademen."

Langzaam begon Paul te beseffen dat hij volledig verlamd was. "Toen de artsen zeiden dat ik nooit meer zou herstellen, werd ik woedend op alles en iedereen. En ik kon niet eens schelden of vloeken! Niet kunnen bewegen, niet kunnen eten of drinken, niet eens kunnen praten - ik kon niet geloven dat mij dit overkwam. Ik was 36 en kerngezond!"

'Het helpt niet om boos te blijven'

Paul legde zich niet neer bij de diagnose van de Nederlandse artsen, en verbleef de eerste jaren nadat hij verlamd raakte in een revalidatiecentrum in Duitsland. Daar kreeg hij minstens vier uur per dag fysiotherapie en geloofden ze wél in zijn herstel "Ik dacht echt dat ik daar weer zou leren praten en lopen, maar het enige dat het verblijf in Duitsland opleverde, was dat ik mijn linkerduim een centimeter kon optillen. Het was enorm frustrerend."

 
Miniatuurvoorbeeld

Paul krijgt fysiotherapie in het revalidatiecentrum in Duitsland. (Eigen foto)

Het duurde een aantal jaar voor Paul kon accepteren dat het niet beter zou worden. "Als je heel lang heel kwaad bent geweest en er is geen klap aan de situatie veranderd, dan leer je wel dat je beter kunt lachen. Je kunt blijven balen, of je kunt er het beste van maken. Het helpt niet om boos en gefrustreerd te blijven."

Dicht bij gezin

Inmiddels woont Paul in een verzorgingshuis in Utrecht, dicht bij zijn vrouw en kinderen die bijna dagelijks op bezoek komen. Bij zijn gezin wonen kan niet, omdat de zorg die hij nodig heeft te intensief is. Paul haalt veel voldoening uit het onderhouden van contacten. "Vooral 's nachts vind ik het heerlijk om mijn gedachten op te schrijven en mijn hoofd leeg te mailen. Ik mail me helemaal suf."

 
Miniatuurvoorbeeld

Paul bestuurt zijn computer met oogbewegingen.

'Ik ben best gelukkig'

Ondanks zijn situatie is hij naar eigen zeggen 'best gelukkig', hij geeft zijn leven 'een ruime voldoende'. "Ik heb een fantastische vrouw en ik vind het geweldig dat ik mijn kinderen kan zien opgroeien. Dat had ik nooit willen missen." 

Over of zijn vrouw wel eens denkt aan een nieuwe relatie zegt Paul: "Daar voeren we weleens gesprekken over. Ik gun haar een volwaardige relatie met een ander, maar tegelijkertijd is mijn gezin voor mij ontzettend belangrijk. Ik ga het dus niet actief stimuleren, maar ja: welke man zou dat wel doen? Wat de toekomst ook brengt; vast staat dat we elkaar nooit zullen laten vallen. Er is heel veel liefde en respect." 

Miniatuurvoorbeeld
Paul in 2009 met zijn kinderen in de revalidatiekliniek in Duitsland. (Eigen foto)

Paul probeert zoveel mogelijk van het leven te genieten. "Ik ben in 2015 voor het eerst op vakantie geweest in Curacao, en heb daar met dolfijnen gezwommen. Samen met mijn zoon heb ik een seizoenskaart van FC Utrecht, en ik ben vorige week naar de Formule 1 in Spa geweest, we hadden vipkaarten. Dat zijn voor mij hoogtepunten."

'Er is altijd iets moois'

Toch heeft hij ook wel eens getwijfeld over of het leven op deze manier de moeite waard is. "Ik had nooit gedacht dat ik deze situatie zou kunnen accepteren. Er waren wel momenten dat ik dacht: als het zo blijft, ben ik liever dood."

Paul ziet dat inmiddels anders. "Ik heb héél veel tijd gehad om na te denken over mijn leven en ik zie het zo: de aarde bestaat al miljarden jaren, een mensenleven is zó kort. Voor je het weet, zijn we allemaal dood. Jij ook. Dan kun je maar beter het beste maken van je tijd hier. Zelfs als je alles verliest, is er altijd iets moois waar je je op kunt richten."

'Even janken en weer doorgaan'

Ben je benieuwd geworden naar Paul en de lezingen die hij samen met Femke Nijboer gaat geven? Op maandag 3 september (morgen dus) geven ze in de Oude Kerk in Oosterbeek een 'try-out' van hun lezing 'Even janken en weer doorgaan'. 

Met hun nuchtere kijk op pech en geluk willen Paul en Femke het publiek aan het denken zetten. Hoe kun je van de meest ellendige situatie toch het beste maken? En hoe kun je je vooraf wapenen tegen grote tegenslagen? "We geven handvatten van dingen die je proactief kan doen." De aanwezigen worden volgens Paul en Femke getrakteerd op quizjes en stellingen, die je laten nadenken over je eigen keuzes en criteria voor geluk.

Wil jij er op 3 september bij zijn? De lezing begint om 14.00 uur en is in de Oude Kerk in Oosterbeek. Aanmelden is gewenst en kan via info@femkenijboer.nl.

Meer op rtlnieuws.nl:

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore